Kamikatsu olağandışı bir kasaba.

Ama çay bahçeleri, harika dağları ya da tarihi evleriyle değil.

Sahip olmadığı bir şey onu özel kılıyor.

Kamikatsu kasabası neredeyse hiç çöp üretmiyor.

Çöpsüz Kasaba

Kamikatsu’nun nüfusu 1500 ve 1990’larda hemen hiç geridönüşüm yokmuş.

Kamikatsu kırsalda yer alıyor, insanlar çöplerini yakar ya da etrafa atardı eskiden.

Tüm bu çöpleri yakmak karbondioksit oluşturup tehlike yaratıyormuş.

Tabii ki doğaya da zarar veriyormuş.

Bu yüzden bir karar almışlar.

Kamikatsu’nun değişmesi gerekir.

Bunun başlangıcı ise sıfır atık yaklaşımı, yeni bir yaşama biçimi.

Sıfır atık konsepti, kasabanın Sıfır Atık Deklarasyonunu yayınlamasıyla birlikte 2003’te başladı.

Buradaki Sıfır Atık kavramı, herhangi bir şeyin çöpe atılmayacağıyla ilişkilidir.

Her şey geri dönüşüme kazandırılmalıdır.

İlk başta bu herkes için çok zormuş.

Mesela Kamikatsu’da bir dükkan sahibi olan Takuya Takeichi için.

Sıfır Atık Programı başladığında hayatıma daha ağır bir yük getirdi.

Tüm bu atıkları ayırmak zaman alan bir zorunluluk.

Hachie Katayama ise bir ev emekçisi.

Önceleri çöp plastik mi, yanar mı filan diye düşünmek zorunda değildim.

Çöpleri açıkta yakardım. Sonra işler değişti, sınıflandırma sistemini gösterdiler bize.

Kafa karıştırıcıydı.

Hachie’nin bahsettiği bu sınıflandırma sistemi Kamikatsu’nun başarısının püf noktası.

Ve sistem hızla yayılıyor.

Geri dönüşüme dair 45 kategori var.

Alüminyum kutular, çelik kutular, boya kutuları, demir kaplamalar, giysiler, tahta ürünler, florasan lambalar…

Liste böyle devam ediyor, 35 tane daha var.

İlk başta büyük bir yük olarak algılanan işleyiş, yavaş yavaş Kamikatsu’nun yaşam biçimi haline geliyor.

İnsanlar çöpe farklı bakmaya başladılar.

Bir şeyleri umursama hissi kazandım.

Malzeme alırken sadece karton kutuda olanları alıyorum.

O temiz kartonları yeni ürünlerde tekrar kullanabiliyoruz.

Buraya gelene kadar çöp hakkında hiç düşünmemiştim. Her şeyi bir arada atardım.

Artan yiyecekler organik atıklara gidiyor, burada kullandığımız sebzelerin yetiştirildiği tarlalara gübre oluyor.

Bu döngüyü görmek olaya bakışımı değiştirmeme yardım etti.

Kamikatsu’nun küçük bir kasaba olduğunu unutmamak gerek.

Bir New York ya da Londra değil.

Ortamlar çok farklı yani.

Ama değişmeyen bir şey var.

İnsanlar.

İnsanlar değişebilir.

Sıfır Atık Tesisi, ben Sakano.

Genelde sosyal problemlerde de yapıldığı gibi, “bu sorunu çözemeyiz” diye işe başlarsak değiştirme gücümüz olmaz.

Kavrayış şemalarımızı değiştirirsek ağımızdaki insanlar artar, hareketimiz büyür.

Buraya gelip sıfır atık konseptini anladıktan sonra, kendim bizzat yer aldıktan sonra,

bunun hayatımda gerçekten önemli bir yeri olduğunu hissediyorum.

Şefler kavrayışlarını biraz da olsun değiştirirse atık gıda miktarı azaltılabilir diye düşünüyorum.

Tuhaf ama gerçek, bir şeyi çöpe atmadan önce artık iki kere düşünüyorum.

Program atıklarla ilgilenme hissi uyandırdı. Yükümüz biraz daha ağır olabilir ama bence hepimiz zihnen çok zenginleştik.

Kaynak: Senin Hikayen