Halkevleri’nin17. Yaz Çocuk Buluşmaları, 30 Temmuz Pazar, 14.00- 17.00 arasında düzenlenecek çocuk şenliği ile sona erecek.
Halkevleri’nin 17 yıldır kesintisiz şekilde sürdürdüğü çocuk çalışmaları ve Yaz Çocuk Buluşmaları bu yıl, “El ele veriyoruz, oyun kuruyoruz” çağrısıyla yapıldı. Bu çağrıyla onlarca şehirde ve mahallede çocuklarla bir araya gelen Halkevleri, Ankara’daki çocuk buluşmalarını şenlik ile bitirecek. Bu yıl da birçok farklı başlıkta etkinlik, gezi ve oyunla yapılan Yaz Çocuk Buluşmaları’nda çocuklar, bilimle sanatla ve sporla buluştu hem eğlendi hem öğrendi.
Halkevleri; yaratıcı drama, yoga, müzik, ritim, satranç, çocuklar için felsefe, eğlenceli bilim, eğlenceli matematik, eğlenceli İngilizce, masal, çocuk hakları, hayvan hakları, evrim, cinsiyet eşitliği gibi birçok alanda etkinlikler, geziler ve havuz programıyla çocuklarla bir araya geldi.
Çocuk şenliği herkese açık ve ücretsiz
Bir ay boyunca devam eden etkinlikler, 30 Temmuz’da Ahlatlıbel Parkı’nda yapılacak çocuk şenliği ile son bulacak. Kil ve seramik, dans, müzik, eğlenceli bilim, yüz boyama, drama ve çeşitli etkinliklerle ücretsiz olarak gerçekleştirilecek Halkevleri 17. Yaz Çocuk Buluşmaları Kapanış Şenliği’ne tüm çocuklar ve aileleri davetlidir.
Evvel Temmuz Kültür Sanat Festivali 23 Temmuz’da Serinyol ayağınının da tamamlanmasıyla sona erdi. Halkın festivali Evvel Temmuz için gönüllülerinin hazırladığı basın bültenini ilginize sunuyoruz.
7 Temmuz’da başlayan ve Samandağ, Defne, Arsuz ve Serinyol’un 13 mahallesinde toplam 14 gün boyunca gerçekleştirdiğimiz Evvel Temmuz Kültür Sanat Festivali’ni 23 Temmuz’da tamamladık. Bu festival halkın festivalidir, dedik. İstimlaklardan kentimizi yeniden inşa etmeye kadar pek çok konuda paneller yaptık, direnen Dikmece halkının sesini yükselttik, anadilde ağladık, güldük, şarkılar söyledik, ağıtlar yaktık, kayıplarımızı yad ettik. Henüz doğmamışlarımız için mücadele edeceğimize söz verdik.
Fonsuz ve sponsorsuz, dayanışmayla, sanat piyasasının karşısında durarak Halkın Festivali olunabileceğinin sarsılmaz bir örnekliğini hep birlikte ince ince işledik. Önceki seneye kıyasla her ilçede gönüllü sayısının katlanarak artması, gönüllülerin deprem sonrası zorlu koşullarında ortaklaşa yaşarken festivali yaratım sürecinde edindiği tecrübeler, halkın samimi ve yoğun ilgisi ve tüm bunların para ile satın alınamayacak, metalaştırılamayacak bir pratik oluşturması neşe ve umut kaynağımız oldu. Gün sonu değerlendirme toplantılarında düdük halayı ile bunu kutlarken, çemberdeki insan sayısını yüz binlerce kat aşan coşkun duyguları kelimelerle ifade etmek zor.
Bu festival çocuk, genç ve kadınların festivalidir!
Festivalimiz çocuk, gençvekadınların festivalidir, diyerek yola çıkan ilçe festival komiteleri programlarını buna göre hazırladı. 6 Şubat depremleri ile yıkılan kentin toplumsal adalet ilkesiyle yeniden inşasında bu grupların önemli bir yeri olacak. Festivalde bu yeniden inşa sürecinde kültürü, kadın, genç ve çocukların katılımı ile ayağa kaldırmanın zemini olmaya çalıştık.
Cinsiyet, mezhep / inanç, ırk ve sınıf temelli ayrımcılığın baskısını en çok hissedenlerden olduklarından festivalde en çok etkinlik içerik ve süresini çocuklara ayırdık. Drama, origami, güneş baskı, kukla yapımı, masal, mahalle gazetesi, müzik, kil, pantomim, kolektif resim, ritm, oyun atölyeleri, konserler ve tiyatrolara 5-13 yaş aralığında binin üzerinde çocuk katıldı. Gelişimleri için büyük öneme sahip kültür – sanat etkinliklerine erişemeyen çocukların katılımına öncelik verdik. Festivalin parçası olan Her Yer Çocuk, depremin ilk günlerinden beri mahallelerde çocuklarla dayanışma içerisinde olduğundan ilgi ve katılım kolaylıkla sağlanabildi.
Ayrımcılıklardan daha anne karnından itibaren yaşam boyu en çok nasibini alan ve toplumun yarısını oluşturan en kalabalık grup olan kadınlar için tiyatrolar, stand up gösterileri, toplumsal cinsiyet, iyileşme, güçlenme, dayanışma konulu buluşmalar, yeniden inşa sürecinde yerel yönetimlerde kadınların yeri, yerel yönetim politikaları ve kadınların özneleşmesi konulu paneller gerçekleştirdik. Festival ekibinin bir parçası olan Mor Dayanışma depremin ilk gününden beri mahallelerde kadın çadırlarında dayanışmayı ördüğünden, etkinliklere katılım oldukça yüksekti.
Yerel genç sanatçıların da katılımıyla konserler, skeçler, şiir dinletileri, tiyatro oyunları, voleybol ve futbol turnuvaları, Gençlik ve Toplumsal Mücadele, Yeniden İnşada Gençliğin Rolü konulu paneller düzenledik. Örgütlü gençlerin dayanışması sayesinde etkinliklere katılan gençlerin sesleri ve yumrukları yükseldi.
Unutmak yok, affetmek yok, helâlleşmek yok!
Sehra buluşmaları, halk şenlikleri, söyleşiler, şiir dinletileri, drama etkinlikleri, 14 Temmuz’daki Harbiye Şelale Yürüyüşü , Gezi Direnişi ve Ali İsmail Korkmaz Anması, Deprem Yıkım ve Yeniyi İnşa, İstimlaklardaki Son Gelişmeler ve Haklarımız konulu panellerle halkın direnme gücü ve umudunu dürttük, Hatay’ın yeniden kurulma sürecine kültür-sanat alanından sağlam bir tuğla koymuş olduk.
Hep bir ağızdan haykırdık: Ma Rıhna Nehna Hon! Buradayız, Gitmiyoruz! Ve ekledik: Unutmak yok, affetmek yok, helâlleşmek yok! Her sene biraz daha gelişiyor festivalimiz. Gün sonu değerlendirmelerinden edindiklerimizle bu festivali güçlendirmeye, halkın festivalini ve kültürel direnme gücünü desteklemeye devam edeceğiz. Emeği geçen herkese teşekkür ederiz. Merak edenler evveltemmuz.org web sayfası ve @evveltemmuzksf sosyal medya hesaplarından detaylı bilgi alabilir.
Eşitlik için Kadın Platformu (EŞİK) kız çocuklarının okullaşmasını teşvik adı altında, kız okullarının açılması yani karma eğitimin baltalanması hakkında açıklama yayımladı. Karma eğitime son vermenin ve “kız okulları” açmanın kadınlara bilimin değil, nasıl itaatkar ev hizmetçileri olunacağının öğretilmesi, kadınları kamusal yaşamdan ve çalışma hayatından uzaklaştırma amacı taşıdığını vurgulayan EŞİK Platformu’nun, Kadın ve kız çocuklarını hayattan koparamayacaksınız, ev köleleriniz yapamayacaksınız dediği açıklamasının tamamı şu şekilde:
Kadın erkek eşitliği ve laiklik ilkesine dayanan toplumsal hayatı yok etme niyetiyle 21 yılda atılan geri adımlar, Mayıs 2023 seçimleri sonrasında arka arkaya gelen açıklamalarla hızlandırıldı. Bu niyette buluşanların; yaşayan örneklerini İran, Afganistan gibi ülkelerde gördüğümüz, kadınları toplumdan uzaklaştırma, erkeklere hizmet, soyun devamı rolüne hapsetme arzusu bir siyasi program olarak sürdürülüyor. Bu yöndeki fiili uygulamaları ve açıklamaları seçim kazanmak amaçlı söylemler, ya da ekonomik çöküşün konuşulmaması için gündem saptırma girişimleri olarak yorumlamak konuyu hafife almak olur.
Yüzyıllar öncesinden kalma ideolojilerini, yasaları hiçe sayarak bütün topluma dayatma cüreti ve “özgürlüğüne” sahip çeşitli oluşumların, kadın sanatçılara, sporculara, festivallere, her türlü kültür, sanat ve eğlence buluşmalarına saldırıları, arkalarına rüzgar değil fırtına almışçasına hızlandı.
“Çevreme Duyarlıyım” gibi anlamlı bir ismin ardına gizlenen yeni bir eğitim operasyonu olan ÇEDES projesi ile, Millî Eğitim Bakanlığı ile Gençlik ve Spor Bakanlığı görevlerinin bir bölümünü Diyanet işleri Başkanlığına devretti, bu kapsamda bazı okullara öğretmenler yerine imamlar atandı.
Bu siyasi programın en önemli başlıklarından birini oluşturan, laiklik ilkesi ve bilimsel karma eğitim tartışmaya açıldı.
“Kız çocuklarının okullaşmasını teşvik” adı altında karma eğitimin ortadan kaldırılması ile laik eğitimin kalan kırıntıları da yok edilmek isteniyor
Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin, “Kız çocuklarını okula göndermeyen ailelerin en baştaki argümanı, ‘Ben çocuğumu erkeklerle aynı okula göndermek istemiyorum’ oluyor” diyerek laik eğitimin kalan kırıntılarını da yok etme niyetini beyan etti. Bakanın, kız çocuklarının okullaşmasında gerileme olup olmadığına ve bunun nedenlerine dair bilimsel veri sunmak gereği bile duymadan ortaya attığı bu niyet beyanına iktidar bloğu üyesi Büyük Birlik Partisi’nden gelen destek, el yükselterek “hastaneler de ayrılsın” oldu.
Geçmişinde, kadın haklarından yana olduğunu söylediği için işkenceyle kadın katli (Konca Kuriş) kara lekesi taşıyan, kadınları “sahiplendirmekten” bahsedebilen, “kime göre, neye göre çocuk” diyerek kız çocuklarının evlendirilmesini, yani çocuk cinsel istismarını onaylayan iktidar bloğuna mensup bir diğer partinin genel başkanı ise; “karma eğitim en fazla kız çocuklarına zarar veriyor” diyerek kız çocuklarının eğitimini dert ettiğine inanmamızı bekliyor. Karma eğitimi “dayatma” olarak niteleyen aynı partinin vekilleri henüz bir hafta önce mecliste kabul edilen infaz yasası ile çocuk cinsel istismarcılarının serbest bırakılmasına, faillerin zarar verdikleri çocuk ve kadınların hayatlarına dayatılmasına evet oyu vermişti. Avrupa Ülkeleri ve ABD de dahil bir çok ülkenin karma eğitimi terk ettiği iddiası ise, son 21 yılda, gerçekleri çarpıtarak siyaset yapma alışkanlığının yeni bir örneği olarak kayıtlara geçti.
Destek açıklamaları bununla da kalmadı, henüz 57 gün öncesine kadar ülkeye demokrasi sözü vermiş olan muhalefetteki Millet İttifakına mensup Saadet Partisi de, kadın erkek eşitliğinin demokrasinin önkoşulu olduğunu unutarak bakanın açıklamasını destek yarışında yerini aldı.
Karma eğitime son vermek ve “kız okulları” açmak kadınlara bilimin değil, nasıl itaatkar ev hizmetçileri olunacağının öğretilmesi, kadınları kamusal yaşamdan ve çalışma hayatından uzaklaştırma amaçlıdır. Bu niyet ayrıca, karma eğitimde, çalışma hayatında ve kamusal alanda başları örtülü olarak var olma mücadelesi vermiş ve halen başörtüsüyle kamusal hayatın içinde olan kadınlara da haksızlıktır.
Milli Eğitim Bakanı ve onu desteklemekte adeta yarışan bazı siyasetçiler, kız çocuklarının okullaşmasını teşvik etmek istiyorlarsa;
Öncelikle çocuklara bakış açılarını gözden geçirip; onları sadece cinsellikleri olan varlıklar olarak görmekten vazgeçerek; her çocuğun hakları, hayalleri, geleceğe dair umutları olan bireyler olduklarını kabul etsinler.
İki cinsin çocuk yaşta yan yana gelmesinde sakınca gören aileler var ise, onların çocuklara bakış açısını değiştirip dönüştürmeye, onları yüzlerce yıl geride kalan eğitim anlayışının etkisinden çıkarmaya çalışsınlar. Çocukların karşı cinsle birlikte büyümesinin ruhsal gelişimleri açısından zorunlu olduğunu görmeleri için bilimsel gerçeklere erişimlerini sağlasınlar.
Yoksullaştırılan ve yaşanan ekonomik çöküşle boğuşan, çocuğuna defter kalem alamadığı ve beslenme çantasını dolduramadığı için okula gönderemeyen milyonlarca yoksul ailenin sorunlarına çare arasınlar. Yoksullaştırılan ve mahalle baskısına maruz bırakılan ailelerin çocuklarını, kız çocuklarının okula gönderilmesine açıkça karşı çıkan ve kendi çocuklarını dahi 6 yaşında evlendirmekte sakınca görmeyen tarikatların yüzyıllar öncesinde kalan “terbiye” sistemine göndermek zorunda kalmalarının önüne geçsinler. Çocuklar ailelerin “malı” değil ülkenin ve dünyanın geleceğine sahip çıkacak olan bireylerdir ve insan hakları hukukuna göre hakları vardır. Laik bilimsel eğitim bu hakların en başında gelir.
Kız okulları açmak yerine 12 yıl kesintisiz, parasız, zorunlu temel eğitim sitemine geri dönülmesini sağlasınlar. Eğitim sendikalarının raporlarında da yer alan 4+4+4 eğitim sisteminin uygulanmasından sonra okulu bırakan kız çocuklarının nerede olduğunu, çocuk yaşta evlendirilip evlendirilmediğini takip etsinler. Her çocuğun temel eğitime katılıp katılmadığını takip etmek devletin birincil sorumluluğudur.
Kadınlar, kendilerini ve kız çocuklarını birer birey, birer insan ve hakları olan varlıklar olarak görmeyen, neredeyse karma hayatı toptan yasaklama eğilimindeki bu zihniyetin ülkeye verdikleri zararın bedelini fazlasıyla ödediler. Böylesi bir zihniyete dur demek, laik demokratik bir ülkede huzurla yaşamak isteyen, kadın erkek fark etmeksizin, her toplumsal kesimden herkesin öncelikli sorumluluğudur.
EŞİK platformu olarak, böylesine ağır bir süreçte bu sorumluluğun yaşamsal olduğunu hatırlatıyor; laik demokratik bir ülkede, eşit ve özgür bir hayat hayalimizden ve haklarımızdan ASLA VAZGEÇMİYORUZ !
Normal, Latincesi normalis olan “gönyeli, ölçüye uygun” sözcüğünden gelmektedir. Ayrıca Fransızca normale de “kurala uygun, kurallı” sözcüğünden alıntıdır.
Norm, Fransızca norme“kural, standart, ölçü” sözcüğünden gelmektedir ve Latince norma “gönye” sözcüğünden evrilmiştir. Norm kısaca önceden belirlenmiş kalıplar, kurallar bütünüdür. Bu kurallar yazılı olmayan ancak toplum üzerinde etki yaratmış bir inançtan gelir. Yargılama ve değerlendirmenin kendisine göre yapıldığı bir ölçüt olarak da geçer.
Basit bir benzetme yapacak olursak, toplum normal bir insanın üçgen, kare veya dikdörtgen olmasına karar vermiş ve bunu kural olarak belirlemişse ve insanlar bu ölçülere uyuyorsa normal kabul edilmektedir. Bu kurallara uymayanlar ise anormal, deli, çatlak veya tuhaf olarak nitelendirilebilmektedir.
Kafa kurcalayan nokta ise gönye ile mükemmel bir kare, üçgen veya dikdörtgen çizilebilirken, mükemmel bir daire çizmenin ise pek mümkün olmayışıdır. Bu da demek oluyor ki normal sadece belirli bir şekle sahip olan insanları kapsayan bir kavram olabilir. Özetle, siz bir daire iseniz anormal kabul edilebilirsiniz.
Etimoloji ve geometriden yola çıkarak ele aldığımız bu konuya sosyolojik açıdan bakarsak eğer, tek tip veya birbirine benzer insanlardan oluşan toplum normaldir. Toplum tarafından belirlenmiş kalıplara uymayanlarsa anormaldir yani uyumsuzdur. Ve belki de bu yüzden Albert Camus’nün dediği gibi “Bütün dâhiler uyumsuzdur”. Çünkü onlar sadece gönyeyi ölçü olarak kabul etmeyip, pergel gibi diğer ölçü birimlerini de hesaba katarak evrenin bir kalıba sığamayacak kadar fazla perspektif gerektirdiğini fark eden özgür düşünceli insanlardır.
Tüm özgür düşünceli insanlar gibi bilim, felsefe veya sanat gibi konularda bile kendi sınırlarını çizerek belirli kalıplar dışına çıkmaya korkan meslektaşlarından farklı ve geniş bakabilmeyi başardıklarından ötürü de deha olarak anılırlar. Eğer Einstein, yaklaşık iki yüz yıldır neredeyse bir tabu haline gelen Newton kurallarını bir ölçü olarak kabul ederek çalışmalarını devam ettirmese veya baştan o çalışmaları yok saysaydı, bugün görelilik kavramı belki de olmayacaktı. Goya, Cezanne, Braug veya Kandinsky akademik sanatın kurallarının dışına çıkamasaydı, kalıpları kırmasaydı bugün kübizm, sürrealizm ve soyut sanat da olamayabilirdi.
Daha önceki yazılarımda sıkça belirttiğim üzere elbette farklı olmanın, sınırları zorlamanın ve kalıpları kırmanın ağır bir bedeli de vardır. Sonuçta toplum, kendisine benzemeyenleri dışlama eğilimindedir. Ne var ki bırakın toplumu, en yakınları tarafından bile bir türlü anlaşılamamak, tuhaf atfedilip yalnızlaştırılmaktır dünyaya herkesten farklı bakanların kaderi…
Yalnızlık bir tercih olduğunda insanın kendisiyle olan iletişiminin sağlıklı olması noktasında bir kurtarıcı iken, aynı frekansta kimseyle olamamak ve ne düşüncelerini ne de duygularını anlayacak ama daha da acısı anlamak için de pek bir çabası olmayan insanlara karşı beklentimiz, çürümüş bir sistemin içerisinde az da olsa bir şeylere değer verebilmenin o naifliğini bile kirleten karanlık bir dünyada ışığın ne olduğunu anlatmaya benziyor.
Gözleri karanlığa alışmış insanlar ışıktan hazzetmiyor veya gözlerini kamaştıran ışıktan korkarak kaçmayı tercih ediyor. Sarhoş eden bir çığlığa benzer sesler çıkaran insan uğultuları arasında kendi sesini bile duymadan sürekli konuşanların hiçbir şey anlamadığı, sadece karşısındakini tükettiği bir ana tanıklık etmek kalıyor geriye. Sanki ne yaparsan yap o ışıktan korkacaklar, ateşten korkan kurtlar misali ışığın sönmesini, karanlığın çökmesini bekleyerek pusu kuracaklar. Nitekim çırılçıplak kalma korkusundan da giyinmedi insan denilen varlık; önce kendini korumak için giyindi, şimdiyse sadece kendini saklamak için giyiniyor ve bu giydikleriyle de aslında kişiliğini yansıtan kapitalist bir dünyada moda denilen körlüğün dipsiz kuyularında kendine harikalar diyarı yaratmaya çalışıyor.
Her şey insanın kendi aklının bir oyunu. Ahlâk denilen kavramla çöken toplumun hamurunda var olan tek gerçek ilkel zamanlarınkinden çok da farklı değil. Hayatta kalmak… Ne var ki değişen, hayatta kalmanın şekli. Hayatta kalma savaşını adeta bir oyun gibi kurgulayan sistemin içerisinde neyin ne olduğunu sorgulamaya bile vakit bırakmayan çarkların keskin dişlileri arasına sıkışan insanın kendini soyutlamasında anlam bulduğu tek şey; olabildiğince tüketmenin dayanılmaz cazibesi…
Alışkanlıklarının kölesi haline gelmiş insanlarız. Sevdiklerimize verdiğimiz değer bile bu alışkanlık silsilesine bağlı artık. Şüphesiz ki tamamen çıkarlarımız üzerine kurulu bu sistem. Fırsatları yakalama, çıkarları göz etme ve gün geçtikte bencilleşip kutuplaşmaya varan toplumsal ayrımların, bir de üzerine eklenen ekonomik çöküntüsüyle sarsılan yapısı, her şey dahil tatil anlayışına bürünmüş yığınların bilinçsiz bir şekilde kendileri, yakınları ve çevreleri dahil her şeyi tükettikleri bir dünya ile karşı karşıyayız.
Sistem her zaman acımasız ve zorbadır. Bruno evren sonsuzdur dediği için engizisyon tarafından canlı canlı yakılmıştı, Galilio dünya dönüyor dediği için ömrü boyu hapse mahkûm edilmişti, kadınlar cadı diye öldürülmüştü, benim tanrım senin tanrını döver anlayışından ötürü dünya kan gölü haline dönmüştü. Aslında toplum, bunların hiçbirisinin farkında bile değildi. Çünkü insanlar daha burnunun ucundakileri bile tam olarak görebilme yetisine sahip değiller, özellikle de günümüzde… Her birimiz bize verilen demokrasi, özgürlük, serbest ekonomi, globalleşme, modernizm, postmodernizm ve teknoloji gibi kavramlarla şekillendirilen yeni dünyanın satranç masasında piyon olmaya devam ediyoruz. Dürüstlük, tolerans, dayanışma, özgürlük, sevgi, vicdan ve adalet gibi kavramlar ise ağzımızda çiğneyip durduğumuz bir sakız kadar yapışkan hale gelmiş durumda.
Tüm bunların sonucunda ise normal bir insan olabilmenin koşulu da bu sisteme ayak uydurmak olduğundan normalimiz, normalleşmek. Zaten sistemin her zaman amacı da bu değil midir? Azınlıkları çoğunluğa dahil ederek kocaman bir sürü yaratmak…
Bununla birlikte kendini bundan sıyırdığını, farklı olduğunu sanan, sanmakla da kalmayıp bunun için şekilden şekle giren insanların farklılaşma çabasının normalleşmesindeki sorunu da görebilmek lazım. Kendi dışındaki herkesi sürünün bir parçası sanıp marjinalliğe soyunduklarındaki samimiyetsizliği kimsenin fark edememesinin tuhaf olması da işte bu normalleşmenin bir sonucudur. Çünkü marjinalliği de bir kalıba sıkıştırdığından habersiz insanlık. Her şeyi bir şeye benzetme kaygısının esiri olduğumuz sürece bu değişmeyecek bir algı meselesi…
Hayatta hiçbir şey normal değildir. Bize normal gibi gelir sadece. Alıştığımız için… Sonsuz bir evrendeki sıradan hayatlarımızın içerisinde küçücük bir kare olmakla yetindiğimiz için… Sınırlarımızı toplumun bizi kodladığı ölçüye göre çizebildiğimiz için…
Korkmalısın sürekli dürüstlükten dem vurandan veya demokrasiden bahsedenden… Korkmalısın sana değer verdiğini söyleyen ama buna değer bir şey yapmayan insandan… Korkmalısın senin iyiliğini düşündüğünü söyleyenlerin seni bir kalıba sokmasından… Korkmalısın sözleriyle eylemleri birbirini tutmayan insandan… Korkmalısın iyi niyetini sömürenlerden… Korkmalısın kendine güvenle kibiri birbirine karıştırandan… Korkmalısın her fırsatta kendinden bahsedenlerden… Korkmalısın en zor zamanlarında seni yapayalnız bırakan insandan… Korkmalısın kendi hayatlarına dönüp bakmadan sana akıldan başka bir şey vermeyenlerden… Korkmalısın arkadaşım, dostum diyerek aylarca elini telefona sürmeyenlerden… Korkmalısın seni sürekli oyalayıp meşguliyetin maskesine bürünenden… Korkmalısın sadece işi düşünce seni hatırlayandan… Korkmalısın sana anormal gelse de herkese normal gelen her şeyden… Ve korkularının üzerine gitmelisin. Çünkü Foucault’un da dediği gibi “Normal insan kurgudur.”
6 Şubat depremlerinden en çok etkilenen Hatay’da yaşayan patili dostlarımız oldukça zor durumda. Hayvanlara yönelik bir sağlık hizmeti görünür değil, özellikle kedi ve köpekler kontrolsüzce çoğalıyor, bakımlı ve aşılı değiller, tedavi alacakları bir yer yok, ne ile beslendikleri belli değil. Ölen ve öldüğü yerde kim bilir ne kadar zamandır öylece kalan hayvanlar, kaldırılmayan yıkıntıların ya da yıkılmak üzere olan boş yapıların içindeki buzdolaplarında bozulan gıdalar ve yayılması an meselesi hastalıkların içinde hayata tutunmaya çalışan hayvan dostlarımız görünen o ki unutulmuş durumda… Gönüllüler, dernekler ve sivil toplum kuruluşları ellerinden geleni yapıyor olsa da çevresel koşullar iyileşmedikçe hayvanlar için çalışmak da zorlaşıyor. Tüm bunlara dair hayvan hakkı savunucuları, HAYTAP ve Animal Save ile konuştuk.
Hatay’ın insanı yardımsever, misafirperver…
Aşevinden dağıtılan 2 öğün yemeğini sokakta kalan, depremden sonra doğan pek çok hayvanla paylaşan halk haricinde hayvanları pek de umursayan yok gibi görünüyor. Kente hakim olan asbestli toz, bozulan yiyecekler, ölü hayvan ve enkazdan hala çıkarılamamış insan bedenleri nedeniyle yayılan kötü kokular ve mikropları taşımaya oldukça yardımcı olan sinekler kentin büyük kısmında insanlar için de hayvanlar için de oldukça tehditkar. Sokakta görebildiğimiz hayvanların çoğunda göz enfeksiyonları belirgin. Üstelik bu enfeksiyonlu gözleri tanımak için veteriner hekim olmaya gerek yok. Hasta olduğu her halinden belli bu hayvanlar tedavi edilmiyor, bakılmıyor, beslenmiyor. Sokak köşelerine dökülmüş kuru mamaları görmek mümkün ancak durum o sokakta yaşayan merhametli insanların varlığı ile paralel ne yazık ki…
Hatay’da bulunduğum sürede pek çok hakka erişememe durumunu gözlemledim hatta bazılarını da deneyimledim. Hatay’da bulunan diğer herkes gibi hayvanlar da zor durumda ve yalnız. Depremden etkilenen ve hala kendi mahallesinde çadırda yaşayan bir hayvan hakkı savunucusu, depremin hemen ardından HAYTAP ve Animal Save’in geldiğini, belediyeninse ilk zamanlar sokak köpeklerini ‘topladığını’ belirtti.
Dernek, STK, gönüllüler el ele: Peki devlet bunun neresinde?
HAYTAP’ın uzun bir süre merkezde bulunan Dostluk Parkı’nda hem tedavi hizmeti verdiğini hem de mama temin ettiğini belirten Halkevleri Kadın Sekreteri Berna Demirtaş, Halkevlerinin dayanışma ve koordinasyon noktalarında mama temin edip paylaştıklarını anlattı. İlk zamanlar belediyenin ve pek çok gönüllü grubun bu noktalara mama bıraktığını ancak geçen ayların sonunda çalışmaların oldukça azaldığını, artık sadece kendi temin edebildikleri mamaları paylaştıklarını vurguladı.
Kurumlar ve yetkililer her zaman kendini aklama çabasındalarsa da Hatay’da el birliğiye bir şeyler yapmaya çalışan insanlar var. Yapanlara ve yapmayanlara, orada yaşayanlara Hatay’da hayvanların durumunu, yakın ve uzun vade yapılması gerekenlere dair düşüncelerini sordum.
Animal Save: “Yuvalandırma çalışmalarımız devam ediyor”
6 Şubat’tan itibaren depremden etkilenen hayvanlar için kermesler yoluyla bağış toplayarak deprem bölgesine gitmek için yola çıkan Animal Save Türkiye, bugüne kadar deprem bölgesinden toplamda 286 kedi, köpek, kuş, tavşan ve horoz kurtardı.
Animal Save Türkiye İletişim Sorumlusu ve Hayvan Hakları Savunucu Doğa Giray, depremzede hayvanlar için yürüttükleri çalışmaları anlatıyor: “Ekip olarak deprem bölgesine ikişer kişiden oluşan gruplarla git gel yapmaya başladık. Bölgedeki ihtiyaç malzemeleri, mamalar, hayvan box’ları ile araçlarımızı doldurup ihtiyaç sahibi kişilere ulaştırdık. Bir taraftan da her gidişimizde hasarlı binalardan çıkardığımız, sokaklarda yaşam savaşı veren kurtarabildiğimiz ve kurtarılmış ama ilk tedavisi yapılmış hayvanların Ankara’ya nakillerini gerçekleştirdik.” Animal Save grubu hala deprem bölgelerinde hayvanların tedavilerini yaptırmaya ve sağlık durumu iyi olanlar için yuva arama çalışmalarına devam ediyor. Grup, depremden etkilenen hayvanları, ilanlarını sosyal medya hesaplarından paylaşarak yuvalandırıyor.
HAYTAP: “Bütçemiz sınırsız değil ama hayvanları kaderine de terk etmiyoruz“
Haytap Başkan Yardımcısı veteriner hekim Ali Laçinbaba depremin üçüncü günü itibarıyla yine bir deprem bölgesi olan Osmaniye’ye 3yıl önce kurdukları HAYTAP Tedavi Merkezi ile tüm deprem bölgesi hayvanlarına ücretsiz tedavi desteği sunduklarını, depremin 7. günü itibari ile de Defne ilçesinde 100m2lik sahra hastanesi kurduğunu belirtti. Laçinbaba, 3 ay kadar hizmet veren sistemin normalleşme ile kapatıldığını belirterek “Ancak kurtarma timimiz bölgeden ayrılmayarak yaralı ve hasta canları Osmaniye’ye transfer etmeye hala devam etmektedir” dedi.
HAYTAP’ın Hatay’da herhangi bir kurumla işbirliği olmadığını, herhangi bir devlet destekleri almadığını belirten Laçinbaba kısırlaştırma programının doğrudan halk sağlığını etkilediğini ve çok önemli olduğunu vurgularken yerel yönetimlerin 5199* sayılı kanunun gereklerini zamanında ve layıkıyla yapması gerektiğinin altını çizdi. “Böylelikle hayvan popülasyonu kontrol altına alınarak paraziter enfestasyon ve zoonoz hastalıklardan da korunmuş olunur” diyen Laçinbaba hayvanların başka kentlere taşınmasına dair düşüncelerini ise şöyle açıkladı: “Temiz su ve gıda bulamayan hayvanlar hastalıkla karşı karşıya kalırlar. Sahipli hayvanlar mikrochip uygulaması ile sahiplerine iade edilmek veya yeniden yuvalanmak için transfer edilebilinir. Tabii ki riskli ve çok meşakkatli bir süreçtir. Defne’den yaklaşık 3000’e yakın sahipli hayvanı transfer ettik. Ciddi emek ve masrafı olan bir süreçti. Ancak sahipsiz sağlıklı sokak hayvanlarını enkaz çalışmaları sonrasında transfer etmeyi uygun bulmuyoruz. Kısırlaştırma programına alınarak bölgelerinde kalmalılar. Bu konuda yerel yönetimler toplama, kısırlaştırma, işaretleme, aşılama ve sonrasında beslenmelerini takip etmeliler.”
Depremden etkilenen hayvanları başka illere taşıdık; iyi mi yaptık, kötü mü?
Depremin ardından kimi iyi niyetli kimi belirsiz niyetli kişi ve kurumlarca başka kentlere taşınan hayvanların akıbetine dair soruya Laçinbaba kendi transfer ettiklerinin akıbetini bildiğini ancak bu çalışmayı yapan pek çok kişi olduğunu ve tabii ki hepsini bilemediklerini ise şu sözlerle ifade etti: “Deprem döneminde uluslararası derneklerle de işbirliği içerisine girdik. Bunlardan bir tanesi Almanya’dan Notphote kuruluşu. Yapmış olduğu saha ve maddi destek ile 183 sokak hayvanı Osmaniye’deki HAYTAP Tedavi Merkezine getirdi. 68 tanesi kırık, 13 tanesi açık yara operasyonu ve 102 tanesi enfeksiyon veya paraziter enfestasyon bulunan hayvanlardı. Tedavi sonrası Nazilli doğa ve yaban hayatı koruma derneği barınağına transferleri gercekleşti. Rehabilitasyon süreci sonrasında sahiplendirme çalışmaları yapılacak. Bu tip çalışmalar iyi niyetlidir. Ancak pek çok STK bölgedeydi hepsinin akıbeti nedir bilemem. Yetkili kurumlar bu konuda bilgi sahibi olmak zorundadır.”
Laçinbaba depremden etkilenenlerin sadece kedi ve köpekler olmadığını 4 inek, güvercin, ördek ve tavuk gibi kanatlılar, 2 eşek, 3 koyun, 8 keçinin de enkazdan kurtarılarak Osmaniye’deki Emekli Hayvanlar Çiftliğine yerleştirildiğini ve ecelleri gelip de ölene dek onları misafir edeceklerini belirtti. HAYTAP’ın Emekli Hayvanlar Çiftliği’nde iki gönüllü hekimin çiftlikte yaşayan hayvanların düzenli sağlık kontrollerini yaptığını ve bu hayvanların 100 dönüme yayılmış bir mera alanında 10 dönümlük çitli alanlarda yaşadıklarını da ekledi.
Defne’de bulunan merkezde çalışmaları hala süren HAYTAP’ın Başkan Yardımcısı Laçinbaba, “Bütçemiz sınırsız değil ama tabii ki onları kaderine de terk etmiyoruz” dedi. Hatay Valiliği ve belediyeleri ile temasta olduklarını söyleyen Laçinbaba “Önümüzdeki günlerde Belediye & HAYTAP ortak faaliyeti göstererek kısırlaştırma kampları kuracağız” dedi. Beş ayın ardından belediye ve valilikler ile bir çalışma yapılacağını öğrenmek umut verdi. Laçinbaba’ya Hatay’daki hayvan hakkı savunucuları ne yapsın diye sorduğumda ise şöyle cevap verdi: “Nefes almak ve temiz su özellikle tüm canlıların temel ihtiyacıdır. Bu konuda aynı kaderi yaşayan canlıları unutmadan ‘bir kap şu, bir kap mama’ felsefesini uygulamaya davet ediyorum. Verdiğiniz suyun tükendiğini görmek ruhunuzu rahatlatır.“
Evvel Temmuz Kültür Sanat Festivali; Samandağ, Arsuz ve Defne ilçelerinde gerçekleştirilen onlarca etkinliğin ardından yolculuğuna 20-23 Temmuz tarihlerinde Serinyol ilçesinde devam ediyor.
Evvel Temmuz KSF, sadece bir kültür sanat festivali değil. Bu festivale hayat veren gönüllüler, toplumsal mücadeleyi ve ortaklaşa yaşayarak hep birlikte üretme deneyimini inşa ediyor. “Festival bağlamında bu deneyime şahitlik eden katılımcıların samimiyetle dertlerine ortak olduğumuzu gördüklerini; her etkinlik sonrası gözlerimizin içine bakarak edilen teşekkürlerden, kendiliğinden ağızdan dökülen ‘iyi ve kötü zamanlarda yanımızdasınız’ cümlesinden, ekonomik kriz ve depremle derinleşen eşitsizlik deneyimlerinin kadın buluşmalarında kolaylıkla ve hızlıca ifade edilişinden, çocuk atölyelerinde paylaşılan zorlayıcı duygulardan, gençlerin halk şenlikleri ve gençlik konserlerinde yükselen seslerinden ve yumruklarından okuyabiliyoruz” diyen festival yürütücüleri akıştan, halkın katılımından ve dayanışmadan memnun.
Bir gönüllü ağı oluşturduklarından ve bu ağın hızla ve kendiliğinden büyüdüğünden, Hatay halkının her işin ucundan tuttuğundan bahseden gönüllüler tüm zorlu koşullara rağmen karşılaştıkları büyük ilginin Samandağ’da başlayıp Defne’de büyüdüğünü şimdi ise Serinyol’daki etkinliklerle devam edeceğini belirtiyorlar.
Halkın özgücü ve sponsorsuzluğun sonucunda büyüyen dayanışma
14 Temmuz’da Harbiye şelalelerine elimizde reyhanlarla ve bahhurlarla gerçekleştirilen Yürüyüş’te yüzlerce insan hep bir ağızdan “Unutmak yok, affetmek yok, helâlleşmek yok” diyerek haykırdı. Praksis Müzik Grubu’nun yol boyunca çaldığı ‘Asfur’ şarkısı ile kederlerini, Farfur’un “bizi terk edenleri bizi unutanları unutmayacağız” çığlıklarının öfkelerini, buğulu gözlerle yan yana atılan her bir adımın ise dayanışmayı örgütlediğini belirten gönüllüler, bu atmosferin halkın özgücünden ve sponsorsuzluktan oluştuğunu da vurguluyorlar.
Depremden etkilenenlerin kaldığı çadırlarda, suya, barınmaya, sağlığa, yiyeceğe, ulaşıma erişilemediğine, böcek ve salgın hastalıkların artıp koşulları daha da yaşanamaz kılışına şahit olan gönüllüler Arsuz’a geldiklerinde bambaşka bir tablo ile karşılaştıklarını ifade ediyorlar. Görece üst sosyoekonomik sınıftan ailelerin çocuklarının katıldığı etkinliklerde, temel hakların yanında kültür sanata erişimlerinin deprem öncesinde ve sonrasında çadırda ve konteynırlarda kalanlara kıyasla çok yüksek olduğunu, etkinlik yürütücülerinin deneyim paylaşım çemberinde dinleyen gönüllüler çıkarımları sonucu aldıkları karardan bahsediyorlar: “Amaçlarımızdan biri sosyal adaletsizliğin depremle daha da can alıcı hale getirdiği eşitsizliklerin üstüne gitmek olduğundan, önümüzdeki sene Arsuz’da etkinlikleri kapalı bir merkez yerine mahallelerde, sokaklarda, bahçelerde gerçekleştirmeye karar verdik.”
Defne’de festival etkinliklerinin duyurularını yaparken “bize vereceğiniz bir şeyler var mı?” diye soran birine “Size bir arada olma, omuz omuza vererek kederiyle, öfkesiyle tüm zorlayıcı duygularımıza neşeyi de ekleyerek depremle yıkılan ve politik saldırılarla yok edilmek istenen kimliğimizi, kültürümüzü, varlığımızı ve kentimizi yeniden ayağa kaldırma olasılığını yeşertmek için buradayız” cevabını verdiklerini belirten gönüllüler, “Mahalle ve köylerde sesli ve yüzyüze yaptığımız tüm duyuru ve davetlerde, amacımızı haykırmaya devam ediyoruz. Duyuluyor ve karşılık buluyor olması motivasyonumuzu, dayanışma ve mücadele kaslarımızı daha da güçlendiriyor” diyorlar.
Harika etkinliklerle halkın dayanışmasını örgütleyen, yaralara merhem dertlere derman olmaya çabalayan festival gönüllülerine teşekkür ediyor ve dayanışmayı daha da büyütmek için herkes Evvel Temmuz Kültür Sanat Festivali’nin Serinyol etkinliklerine katılmaya davet ediyoruz!
Salt, Boğaziçi Üniversitesi Kandilli Rasathanesi ve Deprem Araştırma Enstitüsü Deprem Mühendisliği Ana Bilim Dalı ve Pattu Mimarlık iş birliğiyle gerçekleştirilen Yarının Depreme Dayanıklı Şehirleri sergisinin kamu programına ev sahipliği yapıyor.
Salt Beyoğlu’ndaki Forum alanına yerleşen sergi paralelinde farklı alanlardan uzmanların katılımıyla hazırlanan program, deprem riskinin azaltılması, afet risk iletişimi ve katılımcı planlama yaklaşımı gibi konuları irdelemeyi amaçlıyor. Program, 18 Temmuz Salı günü Salt Beyoğlu, Açık Sinema’da serginin ortaya çıkış sürecine odaklanan bir söyleşiyle başlayacak.
Herkesin katılımına açık ve ücretsiz programın dili Türkçe’dir. Yarının Depreme Dayanıklı Şehirleri sergisi, UK Research and Innovation (UKRI) Global Challenges Research Fund (GCRF) tarafından desteklenen Tomorrow’s Cities [Yarının Şehirleri] projesi kapsamında gerçekleştirilmektedir.
PROGRAM
Söyleşi: “Yarının Depreme Dayanıklı Şehirleri” 18 Temmuz Salı, 17.00, Açık Sinema Konuşmacılar: Eser Çaktı, Emin Yahya Menteşe, Cem Kozar Moderatör: Gürhan Ertür
Panel: “Deprem Riskini Azaltmak” 25 Temmuz Salı, 17.00, Açık Sinema Konuşmacılar: Mehmet Nuray Aydınoğlu, Ceyhun Eren, Azime Tezer, Sibel Kalaycıoğlu Moderatörler: Eser Çaktı, Emin Yahya Menteşe
Panel: “Geleceğin Kentlerini Birlikte Planlama” 1 Ağustos Salı, 17.00, Açık Sinema Konuşmacılar: Gürkan Akgün, Kemal Duran, Pelin Pınar Giritlioğlu Moderatörler: Eser Çaktı, Emin Yahya Menteşe
Panel: “Afet Risk İletişimi” 15 Ağustos Salı, 17.00, Açık Sinema Konuşmacılar: İnci Çınarlı, Gürhan Ertür, Iain Stewart, Fundanur Öztürk Moderatörler: Eser Çaktı, Emin Yahya Menteşe
Çalıştay: “Yarının İstanbul’unda Riski Anlamak” 22 Ağustos Salı, 17.00, Forum ve Mutfak Yürütücüler: Eser Çaktı, Emin Yahya Menteşe
Zeytin ağaçlarının gölgesinden yükselen eşsiz melodileriyle 2021 yılından bu yana klasik müzik sevenlere unutulmaz bir deneyim yaşatan Sounds of Paşaköy bu sene 12 Ağustos’ta gerçekleşecek. Borusan Quartet’in yer alacağı konserin katılımcıları çocukların eğitimini desteklemek için Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği’ne bağışta bulunacak.
Mavi ve yeşilin en güzel tonlarının birleştiği Assos Paşaköy’de Ünlü Ortopedi ve Travmatoloji, El Cerrahisi ve Mikrocerrahi Doktoru Prof. Dr. Eftal Güdemez ve ilk sergisini geçtiğimiz Ocak ayında hayata geçiren Heykeltıraş Damla Güdemez çiftinin evinde klasik müzik hayranları üçüncü kez bir araya geliyor. Her yıl farklı klasik müzik gruplarının dinlendiği Sounds of Paşaköy sahnesinde bu sene eşsiz tınılarıyla Borusan Quartet yer alıyor. 2005 yılında Prof. Gürer Aykal öncülüğünde kurulan topluluk, İstanbul’daki Süreyya Operası’nda sürdürdükleri düzenli sezon konserlerinin yanı sıra yurtiçi ve yurtdışında gerçekleştirdikleri turnelerle de dikkat çekiyor.
Ev sahibi Prof. Dr. Eftal Güdemez,“2021 yılında gerçekleşen ilk konserimizde Mozart’ın meşhur iki quartet eserini davetlilerimizle büyük bir keyif içinde dinledik. İkinci yılımızda ise Türkiye’nin en önemli viyolonsel sanatçılarından oluşan Cello Paradiso deyim yerindeyse bizlere müthiş bir müzik şöleni yaşattı” diyor. Her sene daha da büyüyen hayallerine bu sene Borusan Quartet’in eşlik edecek olmasından çok büyük bir sevinç duyan Prof. Dr. Eftal Güdemez, ekibe olan hayranlığını şu ifadelerle dile getiriyor: “Borusan Quartet, ulusal ve uluslararası birçok etkinlikte yer alıyor. Pek çok bestecinin kendileri için yazdığı yapıtların ilk seslendirilişini gerçekleştirerek Türkiye’nin çağdaş müzik repertuvarına da katkıda bulunuyor. Böyle değerli bir ekibi evimizde ağırlayacak olmanın verdiği gururu yaşıyoruz. Zeytin ağaçları altında klasik müzik hayalimize ortak olacak olmaları bizi heyecanlandırıyor” ifadelerini kullanıyor.
Evlerinde gerçekleştirdikleri konserleri daha da anlamlı hale getirmek üzere yola çıkan Güdemez çifti, her sene konser davetlileriyle beraber bir projeye bağışta bulunuyor. Sosyal sorumluluğa ve çevreye karşı sorumluluk bilincinin kendileri için çok kıymetli olduğunu söyleyen Heykeltıraş Damla Güdemez,“Büyük hayallerle çıktığımız bütün yollarda sosyal sorumluluk bilincini taşımak ve projelerimizi anlamlandırmak çok önemsediğimiz bir konu. Geçtiğimiz aylarda gerçekleşen Sonsuzluk (Eternity) adlı ilk kişisel heykel sergimde de bu bilinç doğrultusunda ilerledik ve satılan eserlerin gelirlerinin bir kısmını Geleceğe Işık Tut Derneği’ne bağışladık. Sounds of Paşaköy ailesi olarak da bu bilinçle her sene bir kuruma destek oluyoruz. 2022 yılında gerçekleştirdiğimiz konserde evimize gelen misafirlerimizle TEMA Vakfı’na fidan bağışında bulunduk. Bu seneki konumuz ise eğitim. Eğitimin çocukların geleceği olduğuna inanıyor ve davetlilerimizle beraber okumak isteyen çocuklara destek olmak istiyoruz. Bu çerçevede, 12 Ağustos’ta gerçekleştireceğimiz konserimizde Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği aracılığıyla çocuklarımızın eğitimine katkıda bulunacağız” diyor.
Sounds of Paşaköy, Assos Antik Tiyatro’da binlerce kişiyi misafir etmeyi hayal ediyor
Büyük bir hayalin başlangıç noktası olan Sounds of Paşaköy, yapılan konserler ile bölgenin potansiyelinin görülmesini ve klasik müziği daha da geniş kitlelere sevdirmeyi hedefliyor. Bu doğrultuda Güdemezler, Sounds of Paşaköy’ün gelecek hayallerinden şu ifadelerle bahsediyor “Binlerce yıl önce en güzel müzikler bu coğrafyada üretilmiş ve bu bölge müthiş bir özenle korunmuş. Biz yıllar sonra bir çok insanın katılabileceği ve izleyebileceği bir festivalin organizasyonuna ön ayak olarak zeytin ağaçları altından yükselen müzik ezgilerini Assos Antik Tiyatro’da katılımcılarla birlikte dinleyebilmeyi hayal ediyoruz. Her sene bir önceki senenin üzerine de katarak bu hayalimizin gerçekleşmesi için oldukça fazla çaba gösteriyoruz. Sounds of Paşaköy’ü Assos Antik Tiyatro’da bir festival haline gelme hayali bizi inanılmaz heyecanlandırıyor”.
“Kuzey Atlantik: Dipsiz Okyanus” ile su altındaki büyüleyici yaşam, “Ben Fogle: Kayıp Diyarlar” ile de ücra yerlerde yaşayan toplulukların hayatları ve manzaraları Ağustos ayında BBC Earth ekranlarında.
“Kuzey Atlantik: Dipsiz Okyanus” (North Atlantic: The Dark Ocean) ile BBC Earth ekranlarında denizdeki olağanüstü yaşam keşfediliyor. İlk kaşiflerin maceracı ruhundan ilham alan İrlandalı su altı kameramanı Ken O’Sullivan, Kuzey Atlantik’in karanlık derinliklerini keşfediyor. Kaşiflerin metinlerinde anlatılan büyük deniz canlılarını aramak için derinlere doğru yolculuğa çıkıyor. Ken, karşılaştığı deniz yaşamını korumak için verilen mücadeleyi konu alıyor ve izleyiciyi deniz yaşamını keşfetmenin büyüleyici dünyasına sürüklüyor. İddialı doğa tarihi programı “Kuzey Atlantik: Dipsiz Okyanus” (North Atlantic: The Dark Ocean) 6 Ağustos Pazar günü saat 18.00’de BBC Earth ekranlarına geliyor.
Unutulmuş hayatları Ben Fogle ile keşfedin
Macera dolu ruhuyla bilinen Ben Fogle’ın seyahatleri dur durak bilmeden devam ediyor. Dünyanın ücra köşelerine yaptığı seyahatleri ile uzak bölgelere göçlerin sebeplerini arayan Ben, zamanın unuttuğu adaların yeniden canlandırılma çabasına tanıklık ediyor. Uzun zamandır hafızalardan silinmiş manzaraları keşfeden ve ana akımın dışında yaşayan topluluklarla tanışan “Ben Fogle: Kayıp Diyarlar” (Ben Fogle: Lost Worlds) 18 Ağustos Cuma günü saat 22.00’de BBC Earth’te sevenleriyle buluşuyor.
Kafessiz Türkiye tarafından düzenlenen “Hayvanlar İçin Etki Yaz Okulu” kayıtları başladı! Başvuru için son gün 22 Temmuz. 25- 26-27 Temmuz 2023 tarihlerinde online olarak gerçekleştirilecek eğitimde hayvan hakları felsefesi mercek altına alınacak.
Hayvanların hakları neden olmalı? Hayvanların ahlaki statüsü nedir? Hayvanların bilimsel çalışmalarda kullanılması meşru mu? Evcil hayvanların kısırlaştırılması doğru mu? Gıda sisteminde hayvanların içinde bulunduğu koşullar kabul edilebilir mi? Bu ve bunun gibi soruların yanıtlarını merak eden herkesin kayıt yapabileceği online yaz okulunda, tüm eğitim oturumlarına katılım sağlayanlara katılım belgesi verilecek.
Kafessiz Türkiye’nin internet sitesinden yapılan başvurular 22 Temmuz’da sona erecek. Herkesin katılımına açık ve ücretsiz gerçekleştirilecek yaz okulunun programı ise şöyle:
25 Temmuz 2023 | 20:30 Netice Odaklı Felsefede Hayvanlar | Dr. Engin Arıkan
Hayvanların insanlardan farklı özelliklere sahip olması bir gerçeği değiştirmiyor: Onlar da acıyı ve sevinci hissedebiliyor. Onlara yapılanların da neticeleri var: Acı çekiyorlar veya mutlu oluyorlar. Bu eğitimde netice odaklı felsefede hayvanların çektiği acıların ve hissettikleri sevinçlerin ahlaki değerine bakılacak. Bundan hareketle eşitlik ilkesinin farklı özelliklere sahip varlıklar açısından nasıl uygulanabileceği sorusuna cevaplar verilecek. Son olarak, bu argümanların vardığı çıkarımlar ve hayvanların bugün gördüğü muamelelerin nasıl değiştirilmesi gerektiği incelenecek. Bu bölümde ağırlık olarak Peter Singer’ın yazınından yararlanılacak.
26 Temmuz 2023 | 20:30 Hak Odaklı Felsefede Hayvanlar | Dr Engin Arıkan
Hayvanların ciddi bir kısmı her ne kadar insanlar gibi gelişmiş bilişsel özelliklere sahip olmasa da, kendi kişiliklerini haiz varlıklar. Örneğin bir köpeğin, bir ineğin veya bir maymunun kendi varlığının ve çevresindekilerin farkında olduğunu, bunlar hakkında düşünceler geliştirebildiğini ve geleceğe dair belli beklentiler doğrultusunda eylemler gerçekleştirebildiğini söylemek yanlış olmaz. Bu eğitimde belli özelliklere sahip canlıların kendilerine has bir değeri haiz olduğuna ve bundan kaynaklı olarak belli temel haklarının olduğuna dair argümanlar incelenecek. Hayvanların yaşam hakkı, saygı görme hakkı gibi ahlaki haklarının olduğunun teslim edilmesi radikal çıkarımları da beraberinde getiriyor. Bunların neler olduğu ve diğer felsefi yaklaşımlardan farkı gösterilecek. Bu bölümde ağırlık olarak Tom Regan’ın yazınından yararlanılacak.
27 Temmuz 2023 | 20:30 Erdem Odaklı Felsefede Hayvanlar | Dr. Engin Arıkan
Hayvanlara nasıl muamele edildiği hayvanlar kadar bizim de nasıl insanlar olduğumuzu gösteren ve belirleyen bir konu. Klasik düşünürlerden Sokrates, Platon, Aristoteles ahlaka dair mülahazaları da neticeden veya haktan ziyade insan erdemlerine odaklanmışlardır. Hayvanlarla olan etkileşimlerimiz de diğer insan eylemlerinde olduğu gibi çeşitli erdemlere temas etmektedir: dürüstlük, merhamet, saygı, ölçülülük, adalet, cesaret, sevgi gibi… Bu eğitimde erdem odaklı ahlak felsefesi yazınının hayvan konusunda yaptığı analizler ve dayandığı argümanlar incelenecek. Pekala hepimizin hayatımızda pek çok kez sorduğumuz iyi, erdemli ve mutlu bir hayat için neler yapmalıyım sorusunun cevaplarında hayvanların nasıl bir yeri olabileceğine bakılacak. Son olarak, hayvanlar için yapılan mücadelelerin ve genel olarak hayatın zorlukları karşısında erdem etiğinin önerdiği ve vurgu yaptığı yaklaşımlar incelenecek.
Kafessiz Türkiye
Kafessiz Türkiye, yumurtası için yetiştirilen tavukların hapsedildiği zalim ve çağdışı kafes sistemine son verilmesi için Çiftlik Hayvanlarını Koruma Derneği tarafından yürütülen bir kampanyadır. 2018’de üç gönüllünün girişimiyle amatör olarak yola çıkan Kafessiz Türkiye, büyüyüp destek bulmasının ardından, 2020’de Çiftlik Hayvanlarını Koruma Derneği’ne dönüştü. Derneğin çatısı altında profesyonel bir şekilde yürütülmeye devam eden Kafessiz Türkiye, bugüne kadar yüz binlerce tavuğu etkileyecek kurumsal politika değişikliği yapılmasını sağladı. 2022 yılında Hayvan hakları alanında çalışan kuruluşları dünya genelinde değerlendiren Animal Charity Evaluators (ACE), tarafından dünyanın en etkin hayvan savunuculuğu derneklerinden biri seçildi.
Dr. Engin Arıkan kimdir?
Lisans, yüksek lisans ve doktora eğitimini Galatasaray Üniversitesinde tamamladı. Kamu Hukuku yüksek lisansını “Hayvan Refahı, Hayvan Hakları, Hayvan Hukuku” başlıklı çalışması ile tamamlayan Arıkan, 2017’den beri hayvan refahı konusunda çalışmalar yürütüyor. Dünya Üniversiteler Münazara Şampiyonası yarı finalisti, Avrupa Üniversiteler Münazara Şampiyonası finalisti ve Türkiye münazara şampiyonudur.