Ana Sayfa Blog Sayfa 369

2017 Pirelli Takvimi, bedene değil, duygulara odaklandı

Pirelli, 1872 yılında Milano’da Giovanni Battista tarafından kurulmuş bir lastik firması. Bu firma, 44 senedir çeşitli temalar belirleyip dünyaca ünlü kadınlarla fotoğraf çekimleri gerçekleştirerek, ünlü Pirelli Takvimi’ni hazırlıyor. Her yıl dünyaca ünlü şehirlerde basına tanıtılan takvimin, 2017 yılı basın tanıtımı ise Paris’te yapıldı.

Çekimleri, Alman fotoğrafçı Peter Lindbergh gerçekleştirdi. Dünyanın en iyi fotoğrafçıları arasında gösterilen Peter Lindbergh, üçüncü kez Pirelli Takvim çekimlerini gerçekleştiren ilk ve tek fotoğrafçı olma özelliğine sahip.

Çekimler için pek çok farklı şehir ve mekan kullanıldı. Berlin, Los Angeles, New York, Londra ve Fransa’daki Le Touquet Sahili gibi… Toplamda 40 fotoğraf çekildi. Dünyaca ünlü kadın oyuncular Peter Lindbergh’e poz verdi. Bu kadınlardan bazıları: Nicole Kidman, Helen Mirren, Penelope Cruz, Robin Wright, Uma Thurman, Kate Winslet…

Her sene farklı bir temayla çıkan Pirelli Takvimi’nin 2017 teması ise “duygusal” oldu. Kadınlara dair toplumda oluşturulmuş olan güzellik kriterleri, 2017 Pirelli Takvimi’nde dikkate alınmadı. Önceki yıllarda yapılan çekimlerde, genç kadınlarla çalışılmıştı. Bu kadınlar makyajlı ve çıplaktı. Çekilen fotoğraflar renkliydi ve photoshop kullanılarak hazırlanmıştı. Ancak 2017 için Pirelli, şimdiye kadar gerçekleştirdiği çekimlerin dışında bir çekim gerçekleştirdi. Öncelikle kadınlar yaş olarak geniş bir skaladan seçildi. Örneğin; Helen Mirren, 71 yaşında. Bir diğer farklılık, bu kadınların makyajsız halleriyle Peter Lindbergh’e poz vermeleri. Photoshop da yine bu takvimdeki kadınların fotoğraflarında kullanılmadı. Ayrıca fotoğraflar renkli değil, siyah beyaz.

Peter Lindbergh, alışılmış Pirelli Takvimi tarzından bu sene uzaklaşıp farklı bir tema ve bakış açısıyla çektiği fotoğraflarla ilgili şunları söyledi; “Amacım kadınları farklı bir şekilde fotoğraflamaktı. Bunun için hayatımda önemli bir rol oynayan aktrisleri çağırdım ve fotoğraflarını çekmek için onlara olabildiğince yaklaştım. Bir sanatçı olarak, kadınları ebedi gençlik ve kusursuzluk fikrinden kurtarma sorumluluğunu üzerimde hissediyorum. Toplumun yücelttiği, mükemmel güzellik ideali, kesinlikle ulaşılamayacak bir şeydir.”

Fotoğrafların anlatmak istediğine baktığımızda, kadınların kusursuz bedene sahip olmaları gerektiği düşüncesini yıkmak ve kadınların metalaştırılan bedenlerinin ötesinde olduklarını göstermek için çalışıldığını görüyoruz. Ön plana çıkarılmak istenen şey, kusursuz kadın bedeni değil, duygular… Bedene değil, duygulara odaklanan 40 fotoğraf Pirelli 2017 Takvimi’nde bizleri bekliyor olacak.

Uma Thurman
Robin Wright
Penelope Cruz
Nicole Kidman
Lupita Nyong’o
Kate Winslet
Julianne Moore
Jessica Chastain
Helen Mirren

Kaynak: boredpanda

Sezaryen doğumlar insanın evrimi üzerinde etkili olabilir

1

Bilim insanları annelerin sık sık sezaryen doğum yapmayı tercih etmelerinin insan evrimini etkilemeye başladığını duyurdu.

Bebekler, normal doğum yolu için fazlasıyla büyük olduğunda ya da diğer sağlık problemleri söz konusuysa sezaryen doğumları (ya da C-doğumları) hayat kurtarıcı olabilir. Fakat Proceedings of the National Academy of Sciences‘da yayımlanan yeni bir araştırmaya göre; sezaryen doğumları aynı zamanda da insanın nasıl evrimleştiğini etkileyebilir.

Geçmişte, büyük vücutlu bebekler ve dar pelvis büyüklüğüne sahip annelerin her ikisi de doğum sancısından ölebiliyorlardı. Sezaryen doğumuyla, artık bu sancıdan kaynaklı ölüm oranı da azalmış durumda. Sezaryen doğumla birlikte; bu durum, dar pelvis kemiği yapısına sahip annelerin “risk” altındaki genlerinin de gelecek nesillere taşınması anlamına geliyor.

Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezlerine göre ABD’de C-kesimleri artık tüm doğumların yüzde 30’unu oluşturuyor. Ancak 1970 yılında bu rakam yüzde 5 civarındaydı. C-kesitleri sadece birkaç nesildir annelere yaygın şekilde erişilebilir durumdaysa da, bilim adamları prosedürün insan evrimini etkilediğini düşünüyorlar.

İnsanın evrimi büyük başları ve küçük kalçaları tercih etti. Bu, koşmak ve düşünmek için mükemmeldir. Doğum için daha az idealdir.

University of Vienna’dan araştırmacılara göre, bebeğin doğum kanalına sığmadığı vaka sayısı; 1960’lı yıllarda 1000 doğumda 30 iken, bu sayı bugün sezaryen doğumundan kaynaklı 1000 doğumda 36’ya ulaşmış durumda.

Ekip, tahminlerine ulaşabilmek adına pelvis kemiğinden kaynaklı sorunlu doğum verilerine dayalı bir matematiksel model kullandı. Yapılan araştırmada leğen kemiğinin dar olması nedeniyle sezaryen doğumu tercih eden kadınların sayısının arttığı görülüyor.

Eskiden dar doğum kanalına neden olan genler anneden çocuğa geçemiyordu. Çünkü çoğu vakada anne de bebek de doğum sırasında hayatını kaybediyordu. Avusturya’daki araştırmacılar annelerin sezaryen doğumu tercih etmeye devam edeceğine inanıyorlar. Ancak bunun normal doğumu tamamen ortadan kaldıracağını düşünmüyorlar.

Credit: Wellcome Library, London. Wellcome Images

Viyana Üniversitesi Biyoloji Kuramı Bölümü’nden Doktor Philipp Mitteroecker, “Neden bebeğin doğum kanalından sığamadığı bu kadar çok vaka var?” diye soruyor.

Dr. Mitteroecker’a göre, tıbbın dar doğum kanalı sorunlarına çözüm bulmadığı durumlarda sonuç ölümcül olabiliyor ve bu da evrim kuramı kapsamında doğal seleksiyon olarak kabul ediliyor. Mitteroecker, “Leğen kemiği dar olan kadınlar 100 yıl önce doğumdan sağ çıkamazlardı. Artık rahatça doğum yapabiliyorlar ve dar leğen kemiği genini kızlarına geçiriyorlar” diyor.

Araştırmacılar, dünya çapında bebeğin doğum kanalına sığamaması durumuna bin doğumda 30 defa rastlandığını söylüyor. Son 50-60 yılda bu oranın yüzde 3’ten yüzde 3,3-3,6 gibi bir orana yükseldiğini belirtiyorlar.

Gelecekte ne olacak?

Dr. Mitteroecker, “Sürekli sorduğumuz soru, gelecekte ne olacağı. Ben evrimsel sürecin devam edeceğini düşünüyorum ama belki biraz daha yavaş bir şekilde. Bunun da bir sınırı olacaktır. Bir gün bütün çocukların Sezaryenle doğması gerekeceğine inanmıyorum” diyor.

Smithsonian Paleoantropolog Dr. Briana Pobiner, “Gelişmekte olan dünyada çok değişen sezaryen bölüm oranını etkileyen biyolojik ve kültürel birçok konu” bulunduğunu söyledi.

Bir doğum uzmanı ve Kraliyet Koleji sözcüsü olan Daghni Rajasingam diyabet ve obezite gibi faktörlerin sezaryen sayısını etkilediğini söyledi. “Sanırım evrim sorununun içine almak için önemli olan şey, diyabet gibi şeylerin daha genç yaşlarda görülmesi çünkü diyabet hastası olan daha çok üreme çağındaki kadın görüyoruz” ve “Bu, sezaryen alanına ihtiyaç duyulup uyulmamasına bağlı olarak sonuç doğuruyor. Ayrıca, obezite oranları giderek artmakta ve üreme çağındaki kadınların vücut kitle indeksleri daha fazla ve bu da sezaryen oranları üzerinde etkili olmaktadır ” diyor

Kaynak: BBC, Vox

Başlık görseli kaynağı

Unutmayın, unutturmayın: Erdal bize bakıyor hâlâ!

“Ankara adı kara
Bu yara başka yara
On yedi yaşındaydı
Kıyılır mı Erdal’a?”

 

25 Eylül 1961’de Giresun’a bağlı Şebinkarahisar’da doğdu. Daha sonra, 1970’li yıllarda ailesiyle birlikte Ankara’ya yerleşen Erdal, Ankara Yapı Meslek Lisesi’nde okumaya başlar ve burada devrimci mücadeleyle tanışır. O sırada Yurtsever Devrimci Gençlik Derneği üyesi ve ODTÜ’lü Sinan Sümer, duvarlara slogan yazarken, dönemin MHP’li bakanı Cengiz Gökçek‘in koruması tarafından vurularak öldürülür.

(Cengiz Gökçek, Melih Gökçek’in yakınıdır ve belediye başkanı kadrosuna getirilmesinde önemli rol oynar. Milliyetçi Cephe Hükümeti – 31 Mart 1975’te, Süleyman Demirel’in başkanlığında kurulan bir koalisyon hükümeti –  Döneminde Sağlık Bakanı ve MHP içinde sevilen Gaziantep milletvekili Cengiz Gökçek, Ankara’da bulunan birçok ülkücü ismi bir araya getirerek, Melih Gökçek’in yakını olduğunu ve mutlaka belediye başkanı seçilmesini, kadronun da ülkücülerden olacağını söyleyecektir.)

2 Şubat 1980 günü, Sinan’ın ölümünü protesto etmek için toplanan 2 bin kişi arasında Erdal da vardır. O gün inzibat timiyle göstericiler arasında çıkan çatışmada bir inzibat askeri vurularak ölür. Yakalanan Erdal’ın yanında silah olduğu için cinayet onun üstüne kalır. Oysa otopsi raporunda da askerin Erdal’ın bulunduğu tarafa koşarken sırtından vurulduğu belirlenmiştir. Ankara merkez Komutanlığı’na götürülen Erdal şiddetli işkenceden geçirilir.

Bir hücreye konulur ve idamla yargılanmaktadır. Erdal, duruşmada, “Benim hakkımda peşin bir yargılama yapıldığı son derece açıktır. Nitekim benimle ilgili olayın ertesinde, Genelkurmay Başkanı’nın ‘Çoktandır idam olmuyor, bazı kişilerin idam edilmesi gerek.’ şeklinde demeç vermesi, benimle ilgili idam kararıdır. Ve size de bu konuda ulaştırılan emirlerin açıkça dışa vurulmasıdır.” der. Söz konusu Genelkurmay Başkanı, “Asmayalım da besleyelim mi?” cümlesini tarihe yazdıracak olan Kenan Evren’dir.

Yine savunmasında Erdal şu sözleri sarfedecektir: “Bugün devrimcileri ve onların bir parçası olan beni, aldığınız emirlere uygun olarak yargılayabilir ve ölüm cezası verebilirsiniz. Fakat bu ilelebet sürmeyecektir. Bir gün mutlaka sizin yerinizde halkımız olacak, sizi ve koruduğunuz düzeni yargılayacak ve doğru kararı verecektir.”

Askeri, Erdal’ın öldürdüğü iddiası çok zayıftır, deliller yetersizdir. Erdal doğduğunda babası 1962 yılının mart ayında doğmuş olan oğlunu, okula erken gidebilmesi için 6 ay büyük yazdırmış. 20 Kasım günü toplanan askeri Yargıtay Genel Kurulu, Erdal’ın idamına ilişkin kararını onar.

Erdal’ın duruşmalarda kendisine işkence yapıldığını belirtmesi de mahkeme başkanı tarafından “Bunların dava ile ilgisi yoktur.” sözleriyle karşılanır.

13 Kasım 1980 günü idam sehpasına götürüleceği zaman ceketini giyerken bir asker yardım etmek istedi. Erdal, “Kendim giyerim” der. Kelepçe vurulmasını istemez sadece. Son isteğini sorduklarında; sigara, der.

Ankara Merkez Kapalı Ceza ve Tutukevi‘nde infaz edilecek olan Erdal, son anlarında bile neşeli ve soğukkanlıdır. Gülümseyerek avukatına bakar ve göz kırpar. Sonra, tıpkı duruşmalarda olduğu gibi yine dimdik olarak sehpaya yürür. Saat sabaha karşı üçe on kala Erdal’ın boynuna ipi geçirilir. Ortamın sessizliğini Erdal’ın gür sesi bozar: “Faşizme ölüm, halka hürriyet” diyerek ayağının altındaki sehpayı tekmeleyen Erdal, arkasında kısa ama tertemiz bir yaşamın anılarını bırakır.

Erdal mektuplarında hep babasına güçlü olmasını yazmıştı. Ancak babası, olamadı ve idamdan sonraki bir yıl içinde öldü.

Erdal’ın Avukatı Nihat Toktay, davanın düzmece olduğunu şöyle ifade etmiş:

“Dava sürecinde olay yerinde keşif yapılmadı. Erdal’ın yaşının belirlenmesi için kemik incelemesi istedik, ama yapmadılar.

Olay yerinde birlikte tutuklanan 24 sanık da tanık olarak dinlenmedi. Ölen askerin üzerinden çıkan elbiseler Adli Tıp’a gönderilmedi.

Kurşunun mesafesine ilişkin bir inceleme yapılmadı ve yakın mesafe atışlarında meydana gelen etteki yanığa açıklama getirilmedi.

Olay yerinde kullanıldığı iddia edilen silahlar ile askerlerin silahlarının balistik incelemesi yapılmadı.

Tanık olarak dinlenen askerlerin ifadeleri arasındaki çelişkiler giderilmedi. Erdal’ın üzerinde bulunduğu 3,5 metrelik yükseklik ile askeri öldüren kurşunun giriş açısı ve yönü çelişiyordu. Ancak otopsiyi O.Ç. isimli bir stajyere yaptırdılar. Ancak bu isimde birinin varlığını tespit edemedik.”

Huriye Gül,  Bursa Haber Gazetesi’nde yayınlanan yazısında, O.Ç isimli o doktorla ilgili anısını şöyle kaleme alıyor:

“Sanırım 1993 yılıydı, iyi tanıdığım bu doktora gittim ve gözlerinin içine bakarak sadece ‘Neden yaptınız?’ diye sordum… Öylece baktı, soruyu tekrarladım… Anladı…

‘Çok yoksulduk, liseye lastik ayakkabıyla gittim’ dedi, sonra kendi kendine konuşurcasına ekledi: Çok korkmuştum.’

‘Hiç mi vicdanınız sızlamadı’ diye soracakken, lafı ağzımdan aldı; dedi ki: ‘Çok gençtim, önceleri değil, ama sonraları çok koydu.’

‘Oğlunuz dünyaya geldikten sonra mı?’ diye sordum, ‘Evet’ dedi.

‘Şimdi korkmuyor musunuz?’ diye sorduğumda ise hep korktuğunu söyledi.”

Huriye Gül yazısında doktor O.Ç’nin ölümünü ise şöyle anlatıyor:

“O.Ç. yine bir Aralık ayında felç geçirdi ve yatağa düştü…  Artık yürüyemiyor ve doğru dürüst konuşamıyordu…

Uzun süre yatalak yattı, bilenler çok çektiğini, yatak yaralarının açıldığını söylediler..

O.Ç. çok çekti, çeke çeke öldü… Epeyce sonra öğrendim, Aralık ayında öldüğünü söylediler…”

Erdal’ın annesine mektubu:

Sevgili Anneciğim!..

Uzun zamandır mektup yazamadım. Kusura bakma.

Ancak Salı günkü Demokrat Gazetesi’nde yayınlanan bir devrimcinin mektubu, cezaevindeki tüm devrimcilerin yaşamlarını, duygularını yansıttığından bu mektubu size gönderiyorum.

Mektup şöyle:

“Ana!..

Neden mi burdayım? Neden mi evimde değilim? Neden istediğim zaman yatıp kalkamıyorum? Niye istediğim kitabı, evdeki kanepeye oturup okuyamıyorum, düşünemiyorum, yazamıyorum? Ne mi arıyorum dört duvar arasında?

“O sözler ki kalbimizin üstünde dolu bir tabanca gibi ölüp ölesiye taşırız. O sözler ki bir kere çıkmıştır ağzımızdan, uğruna asılırız.”

Baharın, karın altından fışkırdığı bugünlerde içeride olmak, çiçek kokusunu alamamak, geniş yeşilliklerin güzelliğini görememek insanda anlatılması zor bir duyguyu yaratıyor. Ama bu duygu öyle karamsarlığın, yılgınlığın, bitkinliğin ve vazgeçmişliğin bir belirtisi olmuyor.

Aksine, bu duygu beni daha biliyor, daha hırçınlaştırıyor, bir yerlerden uzaklaştırıyor, bir yerlere yakınlaştırıyor. “Ne yapmalı?” “Nasıl savaşmalı?” sorusuna cevaplar arıyorum günlerce.

Sizi de düşünüyorum. İçeriye düşmeden önce anlatmak istediklerimi ama anlatamadıklarımı herhalde şimdi daha iyi anlayacaksınız. Bizi anlamayan analara, babalara, bacılara, eşe, dosta, herkese ama herkese anlatın daha vakit varken.

Henüz geç kalmamışken. Vaktim az da olsa var ve eğer biz değerlendirmesini bilirsek yeter de artar bile. Bu işi hep beraber yürütürsek ancak kazanabiliriz.

Omuz, omuza, bir birinden güç alarak, bir birine güç vererek. Ve anam, bu savaşı ne pahasına olursa olsun kazanmalıyız, kazanacağız. Kazanacağız ki çiçekli, mutlu günleri hep beraber görelim, senin torunların görsün ve torunlarının çocukları görsün.

Biz karşımızdakiler gibi bir avuç değiliz. Biz halkız. Bak sana bizden olanları iyiyi, güzeli, haklarını isteyenleri sayayım. Ben varım, babam var, sen varsın, kardeşlerim var, ablam bacım var, sonra köydeki dayılarım, şehirdeki amcalarım ve onların akrabaları, komşuları var, onların arkadaşları, onların oğulları, kızları, benim okul arkadaşlarım, onların arkadaşları, onların akrabaları, amcaları, dayıları var ve yine onların… saymakla bitiremeyeceğim kadarız biz.

Gördün mü ak saçlı boncuk gözlü anacığım saymakla bitiremiyorum. Yeter ki omuz verelim birbirimize. Yeter ki destek olalım ortak mücadelemizde.

Gelecek görüşte bana özgürlüğü, özgürlüğün tohumlarını getir. Ve demir parmaklıklara bütün bu yazdıklarımı düşünerek gözyaşlarını, mahzun bakışlarını bırakmadan git. Boynun bükük olmasın. Giderken gözün arkada kalmasın. Arkana bakma. Dışarıda da hep öyle ol.

Sana ve soranlara devrimci selamlar.”

Anne. Benim anlatmak istediklerimin hemen hemen hepsi bu mektupta var. Bu da cezaevindeki tüm devrimcilerin düşüncelerinin, yaşamlarının ve mücadelelerinin aynı olduğunu gösterir.

Bu yazdıklarımın yanı sıra sağlığınıza da dikkat edin ki yaşamın zorluklarına göğüs gerebilesiniz.
Size, akrabalara ve tüm arkadaşlara devrimci selamlar. Ellerinizden öperim.

Erdal

Son mektubu

“Sevgili annem, babam ve kardeşlerim,

Sizlere bugüne kadar pek sağlıklı mektup yazamadım. Ayrıca konuşma olanağımız ve görüşmemiz de olmadı. Zaten dışarıdayken de birbirimizi anlayacak şekilde konuşamadık. (Bu konuda sizlere karşı büyük oranda hatalı davrandım. Ancak bunu size karşı saygı duymadığım, bu nedenle böyle davrandığım şeklinde yorumlamamanızı dilerim) bu nedenle sizlere anlatacağım, konuşacağım çok şey var. Ancak olanak yok. Düşüncelerimi bu mektupla anlatmaya çalışacağım. Şu anda ne durumda olacağınızı tahmin ediyorum. Ama çok açıklıkla söylüyorum ki benim moralim çok iyi ve ölümden de korkum yok. Çok büyük bir ihtimalle bu işin ölümle sonuçlanacağını çok iyi biliyorum. Buna rağmen korkuya, yılgınlığa, karamsarlığa kapılmıyorum ve devrimci olduğum, mücadeleye katıldığım için onur duyuyorum. Böyle düşünmem, böyle davranmam, halka ve devrime olan inancımdan gelmektedir. Ölümden korkmadığımı söylemem, yaşamak istemediğim, yaşamaktan bıktığım şeklinde anlaşılmamalı. Elbette ki hayatta olmayı ve mücadele etmeyi arzularım. Ancak karşıma ölüm çıkmışsa, bundan korkmamam, cesaretle karşılamam gerekir. Biliyorsunuz ki bu ceza işlediğim iddia edilen suçtan verilmedi. Asıl amaçlanan böyle bir olayla gözdağı vermek ve mücadeleyi engellemek hedefine dayalıdır. Bu nedenle sizinde bildiğiniz gibi, kendi hukuk kurallarını çiğneyerek bu cezayı verdiler.

Cezaevinde yapılan (neler olduğunu ayrıntılı bir biçimde öğrenirsiniz sanırım) insanlık dışı zulüm altında inletildik. O kadar aşağılık, o kadar canice şeyler gördüm ki, bugünlerde yaşamak bir işkence haline geldi. İşte bu durumda ölüm korkulacak bir şey değil, şiddetle arzulanan bir olay, bir kurtuluş haline geldi. Böyle bir durumda insanın intihar ederek yaşamına son vermesi işten bile değildir. Ancak ben bu durumda irademi kullanarak, ne pahasına olursa olsun yaşamımı sürdürdüm. Hem de ileride bir gün öldürüleceğimi bile bile. Sizlere bunları anlatmamın nedeni yaşamaktan bıktığım ya da meselenin önemini, ciddiyetini kavramadığım gibi yanlış bir düşünceye kapılmamanız içindir. Bütün bu yapılanlar, başımdan geçenler, kinimi binlerce kez daha arttırdı ve mücadele azmimi körükledi. Halka ve devrime olan inancımı yok edemedi. Mücadeleyi sonuna kadar, en iyi bir şekilde yürütmek ve yükseltmekten başka amacım yoktur. Mesele benim açımdan kısaca böyle. Ancak sizin açınızdan daha farklı, daha zor olduğunu biliyorum.

Anne, baba ve evlat arasındaki sevgi çok güçlüdür, kolay kolay kaybolmaz. Ve evlat acısının da sizin için ne derece etkili olacağını biliyorum. Ama ne kadar zor da olsa bu tür duygusal yönleri bir kenara bırakmanızı istiyorum. Şunu bilmenizi ve kabul etmenizi isterim ki, sizin binlerce evladınız var. Bunlardan daha niceleri katledilecek, yaşamlarını yitirecek, ama yok olmayacaklar. Mücadele devam edecek ve onlar mücadele alanlarında yaşayacaklar. Sizlerden istediğim bunu böyle bilmeniz, daha iyi kavramaya çaba göstermenizdir. Zavallı ve çaresiz biriymiş gibi ardımdan ağlamanız beni yaralar. Bu konuda ne kadar güçlü, ne kadar cesur olursanız, beni o kadar mutlu edersiniz. Hepinize özgür ve mutlu yaşam dilerim.

Devrimci selamlar, oğlunuz Erdal.”

Gencecik bir çocuğun soğukkanlılıkla katledilmesi, diktatörlüklerin aslında bir küçük çocuğun sessiz bakışıyla bile inanılırlıklarını yitirilebileceğini gösterdi bize. Biz şimdi siyah beyaz fotoğraflardaki o çocuğun bakışıyla bakıyoruz hayata. Unutulmasın ki katledilen o fidanın kökleri derin ve başka başka isimlerle yeniden yeşerecek hep.  Berkin Elvan, Ali İsmail Korkmaz , Mehmet Ayvalıtaş, Ethem Sarısülük , Abdullah Cömert,  Ahmet Atakan… “Özgür olmak istiyoruz.” demenin meşruluğu evrenseldir. Selam olsun düşünene, sorgulayana, biat etmeyene, sesini yükseltene…

Kaynak: bianet, bursahaber, t24, Radikal

Praksis Müzik Topluluğu’ndan dayanışma çağrısı: Yeni albümü halk çıkaracak

1

Yeni albümünü “halk sponsorluğu” ile çıkartacak olan Praksis Müzik Topluluğu, dayanışma çağrısında bulundu. İzmir, İstanbul, Ankara, Adana ve Eskişehir’deki birçok işletme ve kurumda şimdiden dayanışma kavanozları konuldu.

Van’dan Tekirdağ’a, Ordu’dan Antalya’ya kadar onlarca il, mahalle, köy, kasaba gezerek 500’e yakın konser veren Praksis, şimdiye kadar tüm şarkılarını “copy-left” yaptı, ticarileştirme dışında her türlü kullanıma açık bıraktı. Direniş çadırlarını, mitingleri ve direnişleri ezgileri ile ısıtan Praksis, 2014 yılında “Sokaklarda İsyan Var” albümüyle başlattıkları yolculuğa bu yıl içinde çocuklar için çocuklar ile birlikte ürettiği “Gökyüzü Kimin” albümünü bu yıl yayınladı. Praksis’in serüveni yeni yılda “Kavga Devam Ediyor” albümü ile devam edecek.

Praksis, yeni albümü için ise bambaşka bir metot izliyor. #halksponsorlugu hastag’i ile sosyal medya üzerinden çağrı yapan Praksis, yeni albümü hep birlikte çıkarmak için dayanışma çağrısında bulundu. Kısa sürede büyüyen kampanya ile şimdiden önemli bir yol kat edildi. Halk sponsorluğu konusunun yaygınlaşması ve diğer sanatçıların da kullanması için yeni bir logo tasarladı. Praksis, işletmelere ve kurumlara konulan dayanışma kavanozları ile arttırılması için çağrıda bulundu.

Praksis, sizlere seslendi:

“Bu albüm hepimizin ortak toplumsal ihtiyacı olan şarkıları içeriyor. Şarkıların hepsi eylemlerin, mitinglerin, sokakların ve insanların süzgecinden geçerek albüme taşındı. Dolayısıyla ne mutlu ki, kolektif üretimimizin sınırları genişledi. Bu albüm için hiçbir şirket ile görüşmedik, gerek yakın çevremiz gerek yeni tanıştıklarımız tarafından önerilen “sponsor niye almıyorsunuz, bak hiçbir şeye karışmıyorlar” ya da “şu albümü şöyle iyi bir firmadan çıkarsanız” türünden önerilerin hiçbirine kulak asmadık! Şimdi bu albümün maddi yükünü beraber çekeceğiz. Yine tüm şarkılar CopyLeft; hepsi bizim, hepimizin.”

Praksis ile dayanışmak isteyenler [email protected] adresine e-mail atabilirler.

Hazırlayan: Merve Karagöz-İzmir

Urfa’nın Cibin Köyü’ne emanet edilen 30 Ermeni kız çocuğu

1

İsa‘nın Urfa’yı kutsadığı inancından dolayı, Hristiyanlar için Urfa, kutsal bir şehir olmuştur. Hatta rivayetlere göre; gelen havarilerin içten incil okumalarına “Rehavi” makamı denmiştir. Bu makam, şimdi bile içten okunan ve ruha iyi geldiği kanıtlanan bir müzik makamının da adı olmuştur. Ve hatta, Yuhanna incilinin bir kısmı yine bu şehirde çoğaltılmıştır. Bu nedenle Urfa şehri, tüm Hristiyanlar için kutsal kabul edilmiştir. 

Hristiyan nüfusunun büyük kısmını, Ermeniler ve Süryaniler oluşturmaktaydı. Şehirde Ermeniler, Süryaniler, Yahudiler, Araplar, Kürtler, Türkmenler uzun yıllar birlikte yaşamışlardır. Urfa’da yoğun olan kesim, her ne kadar Süryaniler olsa da Süryani kiliselerindeki bölünmelerin ilki Urfa’da başladığından, Urfa’da yoğun olan gayrimüslim tebaa Ermenilerdi. Bu yüzden Osmanlı sayımlarında, Ermeniler hakkında bilgi daha fazladır. 1915 öncesine kadar şehirde, 32 bin 600’ü Urfa şehir merkezi olmak üzere , 41 bin 740 Ermeni, çevredeki on altı köy ve kente dağılmış olarak yaşamaktaydı.

Ermeni cemaatinin on bir kilisesi, pek çok manastırı ve yirmi kadar da eğitim kurumu vardı. 1915’te tehcir kararı çıkınca, çoğu Ermeni aile Halep’e veya Amerikan Yakın Doğu Yardım Vakfı aracılığıyla Avrupa’ya gitmişlerdir.

Gidemeyip müslüman olan veya güvendikleri ailelere çocuklarını emanet edenler de vardı. Urfa’nın Halfeti ilçesine bağlı Cibin Köyü‘ndeki Ermeni ailelerin büyük kısmı, kızlarını, bilemedikleri tehlikelerle dolu çöl yollarına götürmek istemedikleri için aralarının iyi olduğu ve güvendikleri müslüman ailelere bıraktılar.

Tahminen 30 kadar Ermeni kız çocuğu böylece Cibin’de kaldı. Müslüman aileler tarafından büyütüldüler ve müslüman ailelerin erkek çocukları ile de evlendirildiler. Böylece, çoğu Cibinli’nin annesi Ermeni olmuş oldu.

Ermeni nenelerden, annelerden olan torunların bazısı hâlâ Cibinde yaşıyor. Bazısı Almanya, Hollanda, Belçika’da yaşamaktadırlar. En yoğun yaşadıkları bölge ise, Belçika’da Seraing şehridir. 

Arkeolog Armen Aroyan

Aslen Cibin Ermenilerinden olan, Armen Aroyan bir ziyaretinde, köyde yaşayan Satenik Kirkoryan ile görüşmüş ve o günü Ayfer Tuzcu Ünsal şöyle anlatıyor:

“Cibinde’ki diğer bir durağımız nüfus cüzdanına ismi ‘Hanım’ olarak kaydedilen Satenik Kırkoryan’dı. Satenik o zaman, 88 yaşında, kınalı saçlı, son derece konuşkan, muhteşem bir hafızaya sahip çok şeker bir kadındı. Etrafındakiler Satenik’e, ‘Arogil’in oğlu gelmiş, seni görmek istedi.’ dediler.

Konuşmaya başlarken, Armen’i yanına oturttu. Onun kolunu tutarak, ‘Kele, senin deden benim öğretmenimdi. Bana neler neler öğretti.’ dedi. Ve, öğrendiği ‘Rab çobanımdır.’ cümlesi ile başlayan İncil’den bir parçayı okumaya başladı. Armen bu sırada gözyaşlarına boğulmuş, kendisini kontrol etmeden özgürce ağlıyordu. Bir süre daha konuşmaya devam ettiler, derken, Nuri Güngören’i getirdiler odaya. Nuri Bey, Annesi Ermeni olan bir başka Cibinliydi.
Gözleri doğuştan kördü. Ermeni dayısının yardımıyla Beyrut’ta ve Halep’te körler okuluna gitmişti. Öğrendiği ama hiç konuşmadığı Ermeniceyi, Armen’in köye gelişiyle yeniden hatırladı. Başladı Ermenice konuşmaya, eski şarkılar söylemeye… Armen’in kendinden geçip, ‘bir tane daha söyle, biraz daha konuş.’ diye Nuri Göngören’e rica ettiğini hatırlıyorum.” 

Ayfer Tuzcu Ünsal Gaziantepli bir ailenin çocuğu. 5 sene Birleşmiş Milletler teşkilatında çalıştıktan sonra, aile mesleği gazeteciliği sürdürdü. 90’lı yılların başından beri tüm Anadolu’da yemek kültürü üzerine araştırmalar yapıyor.

Satenik Kirkoryan gibi bir sürü Ermeni kız çocuğu kalmış Cibin’de… Hepsinin olmasa da çoğunun ismi biliniyor. Osanna Acemyan (Hugas’in kızı), Yehsa (Cedo’nun karisi), Hore (Biccan Hakob’un kızı), Satenik Kurtlian (Ebe Mise’nin karısı), Santuk (terzi Dervis’in anası), Vartel (Küçükgilin kızı Fidan), Maryam (Babasi Mado Anası Nano), Zomci Abo (Zomci Hidir, Mehmet ve Abuzer’in anası), Fidan (Satenik’in kızı), Zagik (İssak Seydi’nin anası), Varvet (Danko’nun kızı), Maryam (Milla Ebenin kızı), Nurus (Mesrof’un kızı), Sulpe (Kor Sahan’ın kızı), Hatun(Toro’nun kızı)…

Diğer Ermeni kadınlarının çoğuna da Türkçe isimler verilmiş, tıpkı Satenik Kirkoryan gibi…

Kaynak: Akunq.net, Cibin

Başlık fotoğrafı: houshamadyan.org

Ölümünün 39’uncu yıldönümünde Oğuz Atay

1

Bundan 39 yıl önce, beyin tümörü nedeniyle aramızdan ayrıldı Oğuz Atay. Yazdıkları kadar yazamadıklarıyla da edebiyat dünyasının unutulmaz isimleri arasında yerini aldı. Kimi zaman dizilere konu oldu, kitapları okundu; kimi zaman ise ona ait olmadığı belli olan cümleler atfedildi Oğuz Atay’a.

Oysa Oğuz Atay, hiçbir kelimesini laf çarpmak için yazmamıştı. Modern insanın içinde sıkıştığı durumu en iyi yansıtan, belki de bu yüzden kolayca anlaşılmayan bir yazardı o.

İşte sosyal medyada gördüğümüz laf sokmalı, Oğuz Atay imzalı sözlerden uzakta, gerek kendisine gerek topluma karşı verdiği savaşı yansıtan sözlerle Oğuz Atay:

“Yalnız şunu iyi biliniz ki kahramanlar oyunlarını ve kaderlerini yalnız yaşarlar.” (Oyunlarla Yaşayanlar)

“Kendimle hesaplaşmak istiyorum. Yazmağa çalıştığım yarım yamalak oyunlarda değil, gerçekten hesaplaşmak istiyorum kendimle. Fakat görüyorsun aziz milletim, aydınlar kolumdan çekiyorlar, beni yerime oturtmak istiyorlar. Hesaplaşma sırası kendilerine de gelir diye korkuyorlar. Onlara kötü örnek olurum diye korkuyorlar. Ey zavallı aydınlar dinleyin!” (Oyunlarla Yaşayanlar)

“Üstün insana alışık olmadığımız için Mustafa gibi insanların gerçek üstünlüklerini de belki efsane sanıyoruz çoğu zaman. Hep verilenle yetindiğimiz için bunun ötesini merak eden kafaların varlığına alışmakta güçlük çekiyoruz. Belki onu efsaneleştirerek bir bakıma kurtulmak istiyoruz böyle değişik insanlardan.” (Bir Bilim Adamının Romanı)

“Her şeye el uzatan istibdatçı zihniyet, buna da el atmıştı. O, gençliğe ve aydına inanmıyor, haklı olarak ondan çekiniyor, korkuyordu. Bilmiyordu ki insanların çeşitli faaliyetlerine türlü zulüm ve tedbirlerle bağ vurabilirler, yalnız düşünme kudretine ve hürriyet sevgisine asla.” (Bir Bilim Adamının Romanı)

“Demek ki yolda durmak mümkün olmuyordu; böyle bir hürriyet yoktu. Sadece sürüklenme, kalabalığın arasına kapılma hürriyeti vardı.” (Tutunamayanlar)

“Bir gün bütün değer yargıları değişecek ve yargılananlar yargıç, eziyet edenler de suçlu sandalyesinde oturacaklardır ve onlar o kadar utanacaklar, o kadar utanacaklardır ki utançlarının ve suçlarının ağırlığı yüzünden ayağa kalkamayacaklardır.” (Tutunamayanlar)

“Acaba iyi bir şey olacak mı? Hayır, dedim kendime. İyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı. Sürüncemede kalan heyecanlardan ancak kötü şeyler çıkar. Ya da hiçbir şey çıkmaz.” (Korkuyu Beklerken)

“Ben yoktum; hatta ben yokum, olmadım diyemeyecek bir yerdeydim; kelimeler bile yan yana gelerek beni tanımlamak istemezlerdi. Ne olurdu benim de kelimelerim olsaydı; bana ait bir cümle, bir düşünce olsaydı. Binlerce yıldır söylenen milyonlarca sözden hiç olmazsa biri, beni içine alsaydı! Çok insan için söylendi ama, sana da uygulanabilir denilseydi.” (Korkuyu Beklerken)

Veganlar, Britanya’nın yeni parasında hayvansal ürün kullanılmasına tepkililer

İngiltere, kısa bir süre önce, ileri teknolojik özelliklere sahip ve taklit edilemez nitelikte yeni 5£’lik banknotlarını tanıttı. Ancak Brexit (Britanya’nın Avrupa Birliği’nden ayrılmasına verilen isim. “Britain” [Britanya] ve çıkış anlamına gelen “exit” kelimelerinin birleşiminden oluşmuş bir kelimedir.) ülkesindeki hayvan hakları savunucuları, tanıtılan kağıt banknotları kesinlikle kullanmayacaklarını söylüyorlar. Görünen o ki; yeni banknotlar, bir miktar hayvansal yağ kullanılarak yapılmış.

Washington Post gazetesinden edinilen bilgiye göre, pazartesi günü Bank of England, yeni paralarda, çok az miktar hayvan yağı kullanıldığını doğrulamış. Dediklerine göre; banknotlarda kullanılan küçük miktardaki yağ, paranın makinalardan daha kolay geçmesine yardım ediyormuş.

Fotoğraf: Bir Twitter kullanıcısının Merkez Bankası’na Tweet atmasından sonra gerçek ortaya çıktı.

Ancak, veganlar ve hayvanseverler bu parayı kullanmıyorlar. Ülkenin, yeni hayvansal ürünlü parasının, banknotları, etik olarak uygunsuz bir duruma soktuğundan üzüntü duyuyorlar.

Bir twitter kullanıcısı “Bu hiç hoş bir şey değil.Hayvansal ürünleri kullanmamak için çok çabalıyordum. Artık reddediyorum” şeklinde şikâyet etti. 

Bank of England’ın, yeni banknotların üretiminde hayvan yağı kullanımını durdurması için Change.org adlı internet sitesinde bir imza kampanyası başlatıldı. Kampanyayı şimdiden 100 binden fazla kişi imzaladı. Ancak ülkenin, paralarda hayvan yağı kullanımını durdurması pek olası gözükmüyor. Hatta 2020 yılına kadar, aynı üretim aşamasının hem 10£ hem de 20£’lik banknotlarda kullanılması planlanıyor.

Bu arada yeri gelmişken söylemekte fayda var. 1980’lerde McDonalds’ın patates kızartmalarının lezzetli olmasını sağlayan şey, kesinlikle sığır eti yağıydı. Mickey D’nin patates kızartmaları önceden çok daha lezzetliydi. Fast food şirketi, herhangi bir hayvansal gıda içermediğini sandıkları için kandırıldıklarını ileri sürdüler ve vejetaryenlerin yaptıkları protestodan sonra 1990 yılında o çok lezzetli mi lezzetli (!) sığır eti yağında patates kızartması yapmayı durdurdular.

Yeni 5£’lik banknotların da lezzetli olup olmadığı da maalesef (!) paraların basımına kadar teyit edilemeyecek.

Kaynak: gizmodo.com

“Siyahlı Adam çölde kaçıyordu. Silahşor da peşindeydi.” Kara Kule

1

Yazar Adı: Stephen King
Çeviri: Gönül Suveren
Yayınevi: Altın Kitaplar
Seri Adı: Dark Tower / Kara Kule

Seri Sıralaması:
1. Silahşör / The Gunslinger
2. Üç’ün Çekilişi / The Drawing of the Three
3. Çorak Topraklar / The Waste Lands
4. Büyücü ve Cam Küre / Wizard and Glass
4,5. Anahtar Deliğinden Esen Rüzgar / The Wind Through the Keyhole
(Seriden yıllar sonra çıkan ekleme)
5. Calla’nın Kurtları / Wolves of the Calla
6. Susannah’ın Şarkısı / Song of Susannah
7. Kule / The Dark Tower

Başlıkta geçen ve aynı zamanda kitabın başlangıç cümlesi olan sözlerin, Stephen King‘in Kara Kule serisini okuyanların, hafızalarına kazındığını söyleyebilirim. Stephen King’in bu serisi, diğer eserlerinden çok daha farklı ve özel. Diğer eserlerinde kullandığı yazım dili, korku öğeleri ve popülerlik bu seride pek karşılacağınız şeyler değil.

Kitabın konusuna değinecek olursak, Stephen King’ in yarattığı, fantastik bir paralel evren olan orta-dünyada, son silahşor Roland‘ın artık yok olmaya yüz tutmuş dünyanın, kötü gidişatını durdurmak için, varlığın merkezi olan Kara Kule‘ye yaptığı yolculuğu konu edinir. Başta yalnız çıktığı Kara Kule yolculuğunda, yanına birkaç yoldaş daha edinen Roland, çeşitli mekânlardan ve zaman tünellerinden geçerek, büyülü ve sıra dışı dünyalarda birçok savaşa girer.

Kitabın, “fantastik kurgu” türüne ait olduğunu söylemek yanlış olmaz. Ancak bol aksiyonlu, iyilerin kazandığı klasik türlerden hoşlanıyorsanız, bu kitap biraz size farklı gelebilir. Kitap, oldukça sağlam bir felsefi altyapıya ve buna bağlı olarak aklınızda doğabilecek tartışmalara ve sorgulamalara yer açabiliyor.

Serinin bir diğer özelliği; aslında Stephen King’in başından beri düşündüğü şekilde, diğer kitaplarının temelini oluşturacak şekilde kurgulanması… Şöyle ki; diğer romanlarındaki baş karakterlerin bir kısmı, Kara Kule’de karşımıza zaten yan rollerde çıkmış kişiliklerin, daha iyi betimlenmiş halleri sadece. Bu karakterlerin yer aldığı kitapları listeleyince bile işin boyutunu algılayabileceksiniz;

Kemik Torbası (Bag of Bones)
Ejdarhanın Gözleri (Eyes of the Dragon)
Mahşer (The Stand)
Sis (Skeleton Crew)
Hortlak/Korku Ağı (Salem’s Lot)
Düzenleyiciler (The Regulators)
Yaratık (Desperation)
O (It)
Uykusuzluk (Insomnia)
Buick 8 (From a Buick 8)
Maça Kızı (Hearts in Atlantis)
Eluira’nin Küçük Hemşireleri/Karanlık öyküler (The Little Sisters of Eluria)
Tılsım (The Talisman)
Kara Ev (Black House)
Çılgınlığın Ötesinde (Rose Madder)

Stephen King’in seriyi yazması oldukça uzun sürmüştür. Serinin ortasında verdiği ara, yıllar alır. Bu sürenin sona ermesini kendi sözleriyle şöyle açıklar:

“Sanırım her zaman, bir süre sonra bu diziyi tamamlayacağımı düşünüyordum. Belki Tanrı bana belirlenen saatte, ‘Haydi iş başına Stephen, Kule’yi tamamla’ diye telgraf bile yollayabilirdi. Her neyse, buna benzer bir şey gerçekten oldu. Tabi şarkılı telgraf yerine bir Plymouth minivan ile beklenmedik şekilde karşılaşmak beni harekete geçirdi. Eğer o gün bana çarpan araç, biraz daha büyük ya da biraz daha hızlı çarpsa, okurlarım yasa boğulacaktı. Ve de Roland’ın arayışı ebediyen sona ermeyecekti, en azından benim tarafımdan sona erdirilemeyecekti.”

Bu kaza sonrası King, seriyi bitirmeye karar verir ve 2001’de tekrar yazmaya başlayarak 1970’de başladığı seri, tam 33 yıl sonra, yani 2003 yılında sona erer.

Kara Kule (The Dark Tower), aslında İngiliz yazar, şair Robert Browning‘in “Childe Roland to the Dark Tower Came” isimli* 34 altılık dizeden oluşan şiirinden yola çıkılarak yazılmış bir seri. Aynı zamanda doğal olarak, Yüzüklerin Efendisi serisinin de büyük etkilerini gözlemlemek mümkün, sunuş kısmının başı, “On dokuz yaşımdayken Hobbit’ler muazzamdı… (ve onlardan bazıları şu okuyacağımız öyküleri de etkiliyordu.)” şeklinde başlamakta ve sunuş kısmının koca bir bölümü, Tolkien üzerindeki esinlenmeye değinmektedir.

Seri başta Mısır mitolojisinden esinlenerek çıkardığını düşündüğüm “ka” ve “ka-tet” kavramları ve onların felsefi alt yapısı ile oldukça orijinal kavramlar kattı hayatıma. Öyle ki omzumun arka kısmında “ka” içeren bir Kara Kule dövmesi mevcut. Bu kitabın insana ve düşünce yapısına oldukça fazla şey kattığını düşünüyorum. 4000 sayfalık bir seriyi bitirme gücüne sahip olduğunuzu düşündüğünüz an başlamanızı tavsiye ederim.

 

*Childe Roland to the Dark Tower Came;

i.
her sözünün yalan olduğuydu ilk düşüncem,
o kır saçlı ve gözü, yalanının, gözlerim üzerindeki
etkisini beğenmeyerek habisçe bakan sakatın
ve o neşeyi gizlemekte nadiren başarılı dudakları,
her yeni kurbanla gerilip bükülürdü.
ii.
başka ne için hazırlanmış olmalı, asasıyla?
yalanlarıyla pusuya yatmak, ona burada rastlayan
ve yolu soran tüm yolcuları tuzağa düşürmekten başka?
o kafatası gülüşünün neye yol açacağını, mezar kitabemin
üzerinde ne yazacağını tahmin ettim bu tozlu yolda.
iii.
onun nasihatiyle, herkesin kara kule’yi sakladığına
hemfikir olduğu o uğursuz toprağa
dönersem sırtımı. ama boyun eğerek 
gösterdiği yöne döndüm, ne gurur ne de
sonda canlanan umut önceden haber verebilirdi
bazı sonlarla gelen mutluluğu.
iv.
yıllar süren arayışımın, bütün dünyayı
dolaşmamın sonunda ortaya çıkardığı umudum
başarının getireceği o ele avuca soğmaz neşeyle
baş edecek kadar güçlü olmayan bir hayalete döndü
kavramakta başarısız olan kalbimin
coşkulu sıçrayışını engellemeye çalıştım.
v.
ölüm döşeğindeki çok hasta bir adam
ölmüş gibi görünür ve gözyaşlarının başlayıp
bitişini hisseder ve her bir dostuna veda eder
birinin diğerine git dediğini duyar, dışarıda
özgürce nefes alsın diye, (“her şey bittiğine göre,” der,
“hem inen darbeyi yas tutmak telafi edemez.”)
vi.
biri diğer mezarların yanında buna yetecek kadar
yer olduğunu tartışır ve cesedi bayraklar, şallar ve
şiirlerle, özenle taşıyacakları gün gelip çatar
ve adam yine de her şeyi duyar ama kalıp da 
istemez böylesi bir sevhiyi utandırmak.
vii.
bu yüzden, bu yolculukta çok acı çektim
başarısızlık kehanetlerinin söylenip yazıldığını
“çete” arasında pek çok kez duydum
kara kule’nin arayışının adımlarına yön verdiği
şövalyelerden -onlar gibi başaramamak
en doğrusu gibiydi- biri olmaya uygun muydum?
viii.
böylece umutsuzluk kadar sessizce sırt çevirdim.
yoldan ayrılan patikayı gösteren nefret dolu sakata
pek kasvetli geçmişti bütün gün ve loşlaştı
sonu yaklaşırken. yine de düzlüğün başı boş olanı
yakalamadığını görmek için
sert, kızıl bir bakış fırlattı.
ix.
hedef için! kendimi düzlükte bulduğum
bir iki adımdan sonra duraksayıp
baktım arkama güvenli yol üzerinden
son bir kez ve gördüm yok olmuştu; her yer gri düzlük:
ufuk çizgisine dek uzanan bir boşluk
yola devam edebilirim, kalmadı yapacak şey.
x.
gittim böylece. galiba daha önce 
böylesine açlık çekmiş, alçak bir doğa görmemiştim.
çiçekler bile bitmiyordu, bırak bir sedir korusunu!
ama karamuk, sütleğen kendi kanunlarınca
üreyebilirler şaşırmasın kimse
bir tohum, olabilir bir define sandığı.
xi.
hayır! yoksulluk, tembellik ve hoşnutsuzluk
tuhaf bir biçimde oluşturmuştu toprağı. “gör
veya kapa gözlerini,” dedi tabiat huysuzca
“hünerle ilgisi yok, elimden gelmiyor bir şey:
son hüküm’ün ateşi sağaltmalı bu yeri
yakmalı topraklarını ve özgür bırakmalı mahkûmlarımı.”
xii.
saçaklanmış bir diken sapı
arkadaşlarından daha yukarı uzunarısa, kafası koparılır.
yoksa sert otlar ksıkanırlar. labadanın
sert ve kara yapraklarını, bütün yeşerme
umutlarını kıracak kadar ezen
onları delip yırtan nedir? bir hayvan
yine hayvanca bir niyetle yürümek ister
ve onları ezerek öldürür.
xiii.
çimlere gelince, cüzzamlı deri üzerindeki saç gibi
yavaşça uzarlardı; kanla yoğurulmuş görünen
çamırda biten incecik, kuru yapraklar.
bir sıska kör at, her kemiği sayılan
oraya gelmiş, aptalca duruyordu
yaşlanınca atılmış şeytanın ahırından!
xiv.
canlı mı? bir deri bir kemik hali
kızıl, etsiz, incecik boynu ve pas rengi
yelesinin altındaki perdeli gözleriyle ölü gibiydi;
böylesi iğrençlik böyle bir elemle nadiren
bulunurdu bir arada; hiç bir hayvandan nefret etmemiştim bunca
büyük bir kötülük yapmış olmalıydı katlanmak için bu acıya.
xv.
kapadım gözlerimi ve onları kalbime taşıdım.
bir adamın dövüşmeden önce şarap içmesi gibi
eski, mutlu günlerden bir esinti istedim.
doğru yapabilmek için burada üzerime düşeni.
önce bu, ardından dövüş, askerin sanatı:
eski günlerden bir tat, herşeyi doğru kılar.
xvi.
o değil! cuthbert’ün altın sarısı
kıvırcık bukleler altında kızaran yüzünü hayal ettim.
sevgili dost, beni yerimde tutmak için kolunu 
hep yaptığı gibi benimkine doladığını
neredeyse hissettim. yazık, bir gecelik utanç!
yeni ateşi kalbimi terk edip buz gibi bıraktı.
xvii.
giles, onurun ruhu, duruyor orada
on yıl önce şövalye olduğu günü gibi dürüst,
hangi cesur adam onun cesaret ettiğine cesaret edebilir
iyi -ama sahne yükselir- pöh! hangi celladın elleri
iğneler göğsüne bir parşömen? kendi yoldaşları
okur onu. zavallı hain, üzerine tükürülüp lanetlenen!
xviii.
öyle bir geçmişe yeğdir bugün:
o yüzden döndüm tekrar kararan yoluma!
hiç ses yok, bir boşluk hâkim göz alabildiğine.
gece gönderecek mi bir baykuş veya yarasa?
diye sordum: o korkunç düzlükte bir şey
düşüncelerimi tutuklayıp akışlarını değiştirmeye çalışınca.
xix.
küçük bir nehir kesti yolumu aniden
bir yılan gibi beklenmedik anda çıkarak karşıma.
kasvete uygun tembel dalgaları yok;
köpürerek akıp geçen bir banyo adeta
iblisin parlayan toynağı için, kara girdabının
gazabının köpürerek tükürülmesiyle doğan.
xx.
ne kadar önemsiz, bir o kadar da kinci! çalı gibi, kavruk
akçaağaçlar yol boyunca önünde diz çökmüş;
kurumuş söğütler dilsiz bir umutsuzluk
ve ölüme meyilli bir kalabalıkla eğilmiş baş aşağı:
hepsini mahveden işte bu nehir
akan her ne ise bir nebze bile yılmıyor.
xxi.
karşıya geçerken sularından… iyi azizler, nasıl da korktum
ayağımı ölü bir adamın yanağına basmaktan
veya sığlıkları bulmak için sapladığım mızrağımın
saçına veya sakalına dolanmasından!
bir su sıçanıydı belki mızrağımı sapladığım
ama uh! sesi farksızdı bir bebek çığlığından.
xxii.
karşı yakaya geçtiğimde nasıl da memnundum
daha güzel topraklar umuduyla. beyhudeymiş ümit!
kimdi mücadele edenler, hangi savaşın içindeydiler
kimin vahşi çiğneyişi soğuk toprağı
çamura çevirmişti? zehirli bir tanktaki kurbağalar
veya kızgın, demir bir kafesteki vahşi kediler…
xxiii.
savaş ovada olup bitmişti mutlaka, ne tıkmıştı onları
buraya, seçilecek onca düzlük varken?
bu korkunç kafese giden ayak izi yoktu,
çıkan da görünmüyordu. şüphesiz beyinler
çılgın içkilerde bulanmıştı, türklerin eğlence için
kışkırttığı kadırga köleleri gibi, hristyanlara karşı yahudiler.
xxiv.
ve dahası -iki yüz metre ötede- işte, orada!
hangi kötü gaye için o makine, o tekerlek
ya da fren, tekerlek değil, insanların bedenini
ipek gibi yarmaya uygun o tırpan?
tüm havasıyla, farkında olmayan toprak üzerinde
veya paslı dişlerini keskinleştirmek için getirilmiş olan.
xxv.
sonra ağaçlar belirdi toprak üzerinde, önce bir orman
sonra bir bataklık görünüşe göre ve şimdi de sadece
umutsuz, işi bitmiş bir toprak parçası; (bir budala böyle bulur neşeyi,
bir şey uydurup sonra bozar ruh hali değişip
terk edene kadar!) batak, balçık, moloz, kum
ve kapkara, çıplak yokluk yolunda.
xxvi.
şimdi yaralar iltihaplanıyor, gri ve sert,
toprağın verimsizliğinin yosuna veya çıbana benzer
maddelere döndüğü yerlerde;
sonra felçli meşe geldi, kenarlarından ayrılan eğri büğrü,
ölüme doğru açılan bir ağza benzeyen içindeki yarık
geri çekilirken öldü.
xxvii.
ve sondan olabildiğince uzakta!
uzakta akşamdan başka hiçbir şey yok, adımımı
daha ileri atabileceğim hiçbir şey yok! bu düşünceyle
cehennem zebanisinin göğsündeki dostu, koca bir kara kuş
geçti süzülürcesine, şapkama değen ejder kanatlarını
açarak, belki oydu aradığım yol gösterici.
xxviii.
yukarı bakınca her nasılsa fark ettim
alacakaranlığa rağmen düzlüğün sonunda 
dağlara ulaştığını, çalınıp görüş alanına girmiş
çirkin tepeler ve yığınları şereflendirecek böylesi bir isimle.
bu yüzden beni nasıl da şaşırttılar… çöz bunu!
onları aşmak kolay görünmüyordu.
xxix.
yine de kötü, haince numarayı
hayal meyal hatırlar gibiyim, tanrı bilir ne zaman
belki kötü bir rüyada başıma gelen. burada son buldu,
sonra kendi yolunda ilerledi. tam bir kez daha 
pes etmek üzereyken bir tuzağın kapanması gibi
bir ses oldu, içindesin mağaranın.
xxx.
yakarcasına geldi hepsini birden,
burasıydı işte! sağdaki o tepeler bir kavgada
boynuz boynuza birbirine kenetlenmiş boğalar gibi;
ve solda çıplak, yükselen bir dağ… ahmak,
bunak, uyukluyor şu anda,
bu manzara için yolculukla geçirilmiş bir ömürden sonra!
xxxi.
ortada kule’nin kendisinden başka ne olabilir?
bir budalanın yüreği gibi kör, yuvarlak, alçak,
kahverengi taşlardan inşa edilen, tüm dünyada 
bir benzeri daha olmayan kule. fırtınanın alaycı cini
ancak tahtalar kırılmaya başladığında 
denizciye işaret eder çarptığı, görünmez kayayı.
xxxii.
görmemek mi? belki gecedir sebep? gün,
geri gel bunun için! terk etmeden önce
ölmekte olan günbatımı bir yarıktan parladı:
tepeler, avlarını daha iyi görebilmek için
çenelerini ellerine dayayıp yatan ava çıkmış devler gibiydi,
“şimdi bıçağı sapla ve sonunu getir yaratığın!”
xxxiii.
duymamak mı? oysa gürültü her yerdeydi! bir çanın sesi gibi
giderek artarak yükseliyordu. kayıp serüvencilerin, yoldaşlarımın
isimleri kulaklarımda. ne kadar güçlü ve ne kadar cesur
ne kadar şanslı ama her biri eskide kaldı
kayboldu, kayboldu! bir dakika elem dolu yılların kara habercisi oldu.
xxxiv.
orada durdular, tepe eteklerinde sıralanıp
sonumu görmek için buluşup bir başka resim için
yaşayan bir çerçeve! alev perdesinin arasında
hepsini gördüm hepsini tanıdım. ama yine de
korkusuzca götürdüm boruyu dudaklarıma
ve üfledim. “childe roland kara kule’ye geldi.”

Kendilerine has bir anlayışla sanat yapan, kalplere dokunan bir müzik grubu: Yekpare

1

Tesadüfen dinlediğim Nyra parçalarıyla beni etkileyen bu müzik grubunu araştırdım ve diğer parçaları da dinleyince hem bu müziği gerçekleştiren insanlarla tanışmayı hem de onları size tanıtmayı ve daha önce müziklerini dinlemeyenlere de duyurmak istedim. Bunun için de Yekpare grubunun üyelerinden Burak Malçok ile Yekparenin oluşumu ve onların müzik anlayışıyla ilgili bir görüşme yaptım. İşte huzurlarınızda Yekpare ve onların gözünden müzik.

Burak Malçok ney çalan, Sekan Alkan elektro gitar çalan iki arkadaşlar. 2011 yılında Genç Klasikçiler Festivali ile sahnede doğaçlama diyebileceğimiz bir müzik performansı sergilediler. Bu sahne sonrasında çok fazla olumlu tepki alıp, büyük bir ilgiyle karşılaşınca beraber müzik yapmaya devam ettiler. Çelloyu klasik batı tarzının yanında farklı bir stilde çalabilen Gülşah Erol‘un ve perküsyonist Oray Yay‘ın da katılımıyla Yekpare kendini var etmeye başladı ve 2013 yılında Yekpare albümünü yayınladılar.

Grubun bütün üyelerinin ilgilendikleri enstrümanlar farklı, kendi hayata bakış açıları farklı fakat onları biraraya getiren, zihinlerini ve kalplerini birbirine bağlayan müziğin yaşattığı his onları yekpare yapan şey. Albümleri yayınlandıktan sonra Yekpare olarak Bulgaristan’a davet edildiler ve orada bir sahnede performanslarını sergilediler. Devamında Cihangir’de bir drama müzikal sahnesinde birkaç ay belirli aralıklarla enstrümanlarının dillerini insanlara dinlettirip hissettirdiler. Albümün ve sahne etkinliklerinin dışında 2015’te Umay Umay ve Barış Demirel’le Nazar Duası singılını çıkardılar.

Yekpareye göre sanatın dalları arasında hisleri, duyguları en şiddetli ve etkileyici şekilde kalplere aktarabilen dal müziktir. Onların yaptıkları müziğin sözsüz olup da bu kadar kalbe işleyebilmesi ve insanlara kelimelerle bir şey anlatmadan da aynı hisleri yaşatabilmesi, enstrümanlarının dilini, müziğin insanları birleştirmedeki, biraraya getirmedeki gücünü bize gösterir.

Herkes için farklı bir çağrışım

Albümdeki parçaların isimlerinin Syma, Udon, Care gibi belirli kalıplaşmış şeyleri çağrıştırmaması, tamamen ritmi duyduğunda sana yaşattığı hissiyat neyse onu, o müziği dinleyen herkes için farklı bir çağrışımı uyandırmasındandır.

Yani Yekpare sözcükler olmadan kendileriyle bütünleştirdikleri enstrümanlarının dilleriyle, ritimleriyle insanların ruhuna girip, kalplerine dokunuyor. Müziklerini ney, elektro gitar, çello, elektronik altyapılar ve perküsyon kullanarak sunan Yekpare böylelikle farklı müzik türlerinin bir sentezini oluşturuyor.

Grubun üyeleri albüm çıkartırken herhangi bir ticari kaygı duymadan, sanat adına müzik yaptıkları için ikinci albüm hakkında kesin bir çıkış tarihi veremiyorlar. Kendilerini sınırlamadan doğaçlama, akışına bırakarak, istedikleri uyumu yakaladıklarında parçalarını oluşturuyorlar. Grubun bütün üyelerinin kendi solo çalışmaları da devam ediyor.

Serkan Alkan, sahne sanatları, sinema ve televizyon gibi görsel mecralara müzik üretirken, Burak Malçok’un bu yılın Mayıs ayında çıkardığı “Saklı Nefes” albümü Ağustos ayında World Music Charts listesine dördüncü sıradan girdi.

Çello ile yurtdışında birçok farklı sahnede müziğini duyuran Gülşah Erol ise yine tiyatro, sinema filmi gibi farklı alanlarda da çalışmalarını devam ettiriyor.

Bize de yaptıkları müziği keyifle dinlemek kalıyor.

Tetikçi Yeni Akit’in hedef gösterip işten attırdığı doktor: Abuzer Meral

Geçen hafta, ana akım medyada yer almayan haberde, Yeni Akit gazetesi, yine bir hedef gösterme operasyonuna girişmişti. Hedeflerinde; Yalova’da özel bir sağlık kuruluşunda doktorluk görevini yürütmekte olan Abuzer Meral vardı. Öyle ki, “Bu Nasıl Doktor!” başlığıyla çıktıkları haberde, Abuzer Meral’in bütün sosyal medya hesapları didik didik edilip eleştirel gönderileri, suç unsuru içeriyormuş gibi lanse edilmişti. Hâl böyle olunca “yukarılardan” bir telefonla din düşmanı ilan edilen doktorun görevine son verildi. Bu süreçte Abuzer Meral, sosyal medyada durumu ve sebeplerini anlatmaya çalıştı. Olaylar Abuzer Bey’in, Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi dersinde, oğluna uygulamalı namaz eğitimi verilmesine itirazı ile başlıyor. Bu uygulamayı, sosyal medya hesabından eleştiren bir yazı kaleme alması sonucu, okuldan bazı öğretmen ve yöneticilerin tehditlerine maruz kalan Abuzer Bey, son olarak Yeni Akit Gazetesinin tetikçiliğine havale ediliyor.

Bizimle röportaj yapmayı kabul eden Abuzer Bey’den kısaca bahsetmek gerekirse; kendisini “özgürlükçü, çoğulcu, hümanist, doğa ve çevre dostu” olarak tanımlıyor. Trekking ve doğa aşığı olan Abuzer Meral; 4 çocuk babası, işinde başarılı ve sevilen bir doktor. Ayrıca kendi Radikal Blog’unda da, gazete kapanıncaya kadar, okunma oranı yüksek yazılar yayımlayan bir entelektüel.

Öncelikle bizimle röportaj yapmayı kabul ettiğiniz için teşekkür ederiz, Abuzer Bey. Medya da takip ettiğimiz üzere; çocuğunuzun, din kültürü ve ahlak bilgisi dersinde, uygulamalı namaz eğitimi görmesine karşı çıkmanız üzerine bir karalama kampanyasına maruz bırakıldınız. Böylesi insani bir talebin, bu çapta bir karalamaya dönüşebileceğini düşündünüz mü?

Vakit ayırdığınız için ben teşekkür ederim. Sosyal medya hesabım ağırlıklı olarak birebir her görüşten tanıdığım dostlardan, tanıdıklardan oluşuyor. Çok özel durumlar dışında, tanımadığım insanları, popülizm açısından kabul etmiyorum. Paylaşımlarım, genelde arkadaşlarımla sınırlı olsa da, arkadaşlarımın paylaşma isteklerinden dolayı, bazılarını “herkese açık” yapıyordum.  Bu son olayda, okuldaki uygulamalı namaz dersi hakkındaki yazımı, herkese açık olarak paylaştım. Bunun başıma gelebileceğini kestirmedim. Blog yazılarımda, seviyeli akademik bir dil kullansam da, Facebook ve Twitter’da, sosyal medya manyaklığı diye tanımladığım, argo ve alaycı dili zaman zaman bende kullandım. Ancak sosyal medyada, ağır hakaret içeren hiç bir paylaşımım olmadı. Bu olayda, başıma böyle bir sorunun geleceğini kestiremedim. Milyonlarca insanın, benden daha ağır bir dil kullandığı bir ülkede, okyanusta bir balık olarak değerlendirdim. 10 yıllık facebook maceramda, şu ana kadar sadece bir paylaşımım Facebook tarafından kaldırıldı ve uyarı aldım. Ama yazılarıma ve paylaşımlarıma gelen hakaretlerin hiçbiri bloke olmadı. Yalova küçük bir yer, bende ekli olan AKP tandanslı arkadaşların, muhtemelen yazının muhataplarını bilgilendirmesi sonucu yazıyı okuduklarını düşünüyorum.

Üzülerek öğrendik ki bu kampanya sonucu işinize son verildi. Bu durumu mahkemeye taşıyacak mısınız?

Çalıştığım hastanede ve Yalova’da çok sevilen bir hekimim. Hastanemiz, kapasite artırımı için yeni binasına taşınma öncesinde.  Meslek hayatım boyunca zevke çalıştığım tek kurumdu. Ortakları olan doktor arkadaşlar ile 5 yıldır beraber çalışıyoruz. Standartların üzerinde etik bir hastane. Yeni binalarına taşınma arifesinde idiler. Ve bu hafta, Sağlık Bakanlığı tarafından, ruhsatlandırma aşamasındaydılar. Tetikçi Akit haberinden dolayı, Ruhsatlandırma komisyonu tarafından, “icabına bakılması” konusunda bana bilgi verdiler. Çok sevdiğim hastane ve çalışanların mağdur edilmemesi açısından, bu yaşadıkları tehdit karşında ortak bir karara vardık. Özlük haklarımı ödemek koşulu ile beraberliğimize son verdik. Burada sorun hastane değil, hastane üzerinde baskı  uygulayan iktidardır.

Ülkemiz, sizinde söylediğiniz gibi, bir korku imparatorluğuna dönüştü. Böyle bir ortamda artık fişli sayılırsınız. Geçiminizi nasıl sürdüreceksiniz? Sizi işten attıran üst merciler, yüksek ihtimal peşinizi bırakmayacaktır.

Ben çalışmayı seven, işini ideal şekilde yapan bir hekimim. Yaşadığım bu linç ortamında, ülkenin her tarafından destek aldım. Onurlu ciddi sağlık kuruluşlarından iş teklifleri var.  Çok ciddi baskılar olmadıkça, Yalova’da bile iş sorunum olmaz. Halk beni seviyor. İlişkilerim iyi. Ailemin ekonomik durumu iyi. Bu süreçte bana yapılan ciddi maddi destekleri dâhi kabul etmedim. Abartmıyorum, tahminen 10 bini bulan destek ve arkadaşlık mesajı aldım. Destek mesajlarının büyük çoğunluğunu okuyamadım hala. İlk gün gelen ağır hakaret ve tehdit mesajlarından ikisine, dava açacağım ve bunu kamuoyuna yansıtacağım. Eğer bu ülkede çalışamayacak düzeye gelirsem ki, sanmıyorum, bu süreçte yaşadıklarımdan dolayı beni kabul etmeyecek ülke yok gibi.
Bu arada, bir “İslam düşmanı” olarak, sokak ortasında Hrant gibi bu konjonktürde katledilme olasılığımı unutmuş değilim.

Bu korku imparatorluğu tanımlamasını, yazılarımda ve sosyal hesabımda çok kullanıyorum. Faşizmin en önemli argümanlarından biri, korku imparatorluğunu inşa etmektir. Bu gün, bu ülkede yaşanan süreçte budur. Örneğin, düşünce ve ifade özgürlüğünü kullanan insanlar göz altına alınıyor, tutuklanıyor. Bu durumu, medya aracılığı ile herkes öğreniyor. Daha sonra bu insanların büyük çoğunluğu, ilk duruşmada serbest kalıyor, sonrasında da beraat ediyorlar. Ama bunu kimse bilmiyor. İlk gözaltına alınma süreçlerinin yankısı, korku imparatorluğunu besliyor. Şu an için, korku imparatorluğu amacına ulaşmış durumda. Sistematik şekilde insanlar göz altın alınıyor. Sesini yükselten aydınlar, gazeteler, kamu emekçileri, Fetö ve PKK ile yakından uzaktan ilişkili olmayan on binlerce insan tutuklanmış durumda. Bu örgütler ile ilişkisi olmayan veya yıllar öncesinde bağları olan, tutuklanan, işinden olan hak mağduriyetlerine maruz kalan binlerce insan var. Bir kısmı görevlerine iade edilmeye başlandı. Tek bir örnek vermek istiyorum. Çok sevdiğim, yakından tanıdığım Fetö ile yakından uzaktan ilişkisi olmayan doktor arkadaşım, Fetöcü diye adlandırılan bir hastanede çalışan eşinin, banka hesabına maaşını virman ettiğinden dolayı, kamudaki görevinden atılmış durumda. Buna benzer binlerce örnek var.

Korku imparatorluğu ülkeyi esir almış durumda. Kendi yaşadığım soruna dönersek, din dersinde yapılan uygulamaya karşı olan iki veli, yaşadığım saldırı karşında birlikte hareket etmekten vazgeçmiş durumda. Düşük bütçeli bu aileler, “Doktora bunu yapan bize ne yapmaz?” diyerek, meşru bir duruma şahit olmaktan vazgeçtiler.

Mesleğinizle dini görüşünüzü kıyaslayan Yeni Akit, dinsiz olduğunuz savıyla size, “Bu Nasıl Doktor!” haberiyle yüklendi. Peki sizce bu anayasa ile güvence altına alınan, din ve vicdan özgürlüğü ilkesine ters değil mi?

Türkiye politik sürecinde, Yeni Akit’in özel bir konumu var. Onları da izliyorum, İslamofaşizmin şu an için sembolik temsilcisi konumunda. 30 bin tirajlı olmasına rağmen, iktidarın çevreleri üzerinde büyük etkileri var. Yazarlarının okunma oranları, sosyal medyada binler ile ifade ediyor. Ama çıkardığı gürültü ve etki yüksek. Tetikçi bir işlevi var. Avukatların yaptığı araştırmaya göre, basında en çok dava açılan bir çevre. Ama çok enteresandır, haklarında açılan davaların ezici bir çoğunluğu “düşünce ve ifade özgürlüğü” kapsamında değerlendirilmiş. Bu kadar cüretkar davranmalarının nedeni de böylelikle anlaşılıyor. Ama biz yine de hedef gösterme, linç kampanyasına sebep olması nedeni ile suç duyurusunda bulunacağız.  Cumhurbaşkanına hakaret etme suçlamasında takipsizlik ve beraat kararı çıktığı anda, maddi ve manevi kayıplarım için tazminat davası açmayı düşünüyorum. AHİM’e kadar götürmeyi düşünüyoruz.  Adli sicillerine bir dava daha eklemek, bizim için onurdur.

Aynı pencereden bakacak olursak, sizce dini olmayan (laik) devletin, uygulamalı namaz dersi vererek, bir dini ve hatta mezhebi çocuklara dayatması, anayasa ihlali değil midir?

Zorunlu din dersleri uygulaması, üyesi bulunduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından geçersiz sayıldı. Bu konuda karar var. Ama iktidar bu karar üzerine, din kültürü ve ahlak bilgisi kitaplarına, göstermelik olarak Hristiyanlık, Musevilik ve Alevilik inançlarını kapsayan bir kaç ekleme ile “Biz bütün dinleri müfredata ekledik.” diye, alınan kararı etkisizleştirmek yoluna başvurdular. Mevcut din dersleri kitaplarında, birkaç sayfa ile geliştirdikleri Alevilik ve diğer inançların dışında, yüzde 99 Sünni İslam bilgileri ve ibadet ritüelleri ile eğitim müfredatına devam ediyorlar.
Nüfus cüzdanlarında “İslam” yazan Aleviler, bu düzenlemeden muaf sayılmadılar. Kafalarındaki Aleviliği, İslam içi saymayan zihniyet, bu konuda Aleviliği, “İslam içi bir mezhep” olarak tanımlayarak, Alevi çocukların zorunlu din derslerine katılmasını zorunlu kıldılar.

Sosyal medyada yansıyan haberlere göre; çocuklarını din derslerinden muaf tutmak isteyen laik, seküler yurttaşlar, çocuklarının din hanesine çok kolay bir düzenleme ile Hristiyan yazdırarak, bu sorundan kurtulma yoluna başvuruyorlar.

Peki bu süreçte, Türk Tabipler Birliği ile bir görüşmeniz oldu mu? Desteklerini sundular mı? Ya da herhangi bir demokratik kitle örgütü yanınızda oldu mu?

Üyesi olduğum İstanbul Tabip Odası ile iletişime geçtim. Yönetiminde, kişisel olarak tanıştığım insanlar var. Bilgilendirdim. Sürecin takipçisi olduklarını ifade ettiler. Bunun dışında, CHP içinde değer verdiğim birkaç milletvekili, kişisel ilişkilerim ve ülke genelinde CHP yerel örgütlerinden bireysel olarak destek aldım. Bireysel destekler kapsamında, birkaç milletvekilinin araması veya benim aramam  sonucunda süreci takip edeceklerini, meclis gündemine getireceklerini söylediler. Ama Yalova CHP teşkilatı bu konuda  sınıfta kaldı.

Çocuğunuzun bilimsel eğitim alma hakkı için bunca baskıya katlanıyorsunuz. Peki oğlunuzun eğitim hayatını, bundan sonraki süreçte nasıl planlayacaksınız? Belki sizin gibi problemler yaşayan ailelere de örnek teşkil edebilirsiniz.

Bu süreçte eşim ve çocuğum çok yıprandı. 12 yaşında ama her şeyin farkında. Okula gitmek istemedi. Büyük bir anksiyete yaşadı. İkinci evliliğimin, aslında çokta kullanmak istemediğim, eşimin ilk evliliğinden olma, benim için öz evladım. Bana baba diyor. İlk evliliğimden iki çocuğum daha var. Onların da maddi manevi sorumlulukları benim üzerimde.

En büyük kızım özel üniversitede okuyor. Ondan küçük olan lise sonda, devlet okulunda okuyor. Bu süreç yaşandıktan sonra, travmaya maruz kalan oğlum, o okula gitmek istemedi. Okula bir türlü gönderemedik. Eşimin arzusu üzerine, başka bir okula nakil yaptırıyoruz. Benim fikrim, aynı okulda devam etmesiydi. Ama eşimin ve çocuğumun yaşadığı anksiyete nedeni ile okulunu, ailemin desteği ile değiştirdim. Ben sevilen, çalışkan, işini seven ve layıkı ile yapan biri olarak, ailemin desteği ile de çok zorlanacağımı sanmıyorum.

Son olarak; 48 yaşında bu ülkeyi seven, çocuklarım ve bu ülkedeki tüm çocukların özgür, demokratik, laik bir hukuk devletinde yaşamasını istiyorum.
Tetikçi gazetenin, beni hedef gösterirken kullandığı “İslam düşmanı” suçlamasını kabul etmiyorum.

Bu süreç ile ilgili spontane gelişen laik eğitim ve zorunlu din dersleri konusunda yarattığım hassasiyetin, bundan sonraki muhatapları ve takipçileri siyasi partiler ve kurumlardır. Kahraman, öncü olmak gibi bir misyonum yok. Yaşam, benim için sadece siyasetten ibaret değil. Ve aslında siyaseti sevmiyorum. Ülkenin içinde bulunduğu gerilim, herkesi siyasetçi, ekonomist yapmış durumda.

Özgürlükçü, çoğulcu, doğa dostu bir yurttaş olarak, eşit yurttaşlık temelinde, bu ülkenin tüm azınlıkların, etnik kökenlerin, inançlarının bir arada karşılıklı saygı ve sevgi çerçevesinde, devlet mekanizmasının tarafsız bir şekilde düzenlediği bir ülkede, barış ve huzur içinde yaşamalarını diliyorum. Ya bunu başaracağız ya da bu ülke, iç savaşlara, mezhep çatışmalarının kana bulayacağı, karanlık, orta doğu benzeri bir ülkeye dönecektir.
Özgür demokratik laik bir Türkiye dileği ile…

Bize vakit ayırdığınız için teşekkür ederiz. Tekrar geçmiş olsun diyorum, Abuzer Bey. Güzel günleri hep birlikte görmek dileğiyle.

Desteğiniz ve iyi dilekleriniz için teşekkürler Gaia Ailesi.