Ana Sayfa Blog Sayfa 222

Menstrüasyon döneminde evsiz bir kadın olmak

Mehmet Demiryay
-
0
Menstrüasyon döneminde evsiz bir kadın olmak

Eğer bir kadınsanız yüzünüz temiz olsun istersiniz. Bilirsiniz, iyi hissetmek, güzel kokmak. Menstrüasyon zamanları bizim için hiç de iyi değil.

Menstrüasyon dönemi zor geçer ve rahatsızlık verici bir durumdur.
Her sabah kalkarım ve gündelik temizliğimi yaparım, hiç kimse kötü kokmak istemez. Ve burada hayli zor bir mesele haline geliyor. Uzun zamandan beri bu şekilde yapıyorum.

27 yaşındayım, sokaklarda geçirdiğim sekizinci kışım olacak. Hayli zor bir çocukluk geçirdim, annem ev içi şiddete maruz kalıyordu, yani çok fazla zorluk çekti. Devlet korumasına alındım. Annem vekaletimi tekrar aldı. Yetimhanede olmak istemiyordum, yani orada yaşayamazsınız. On yaşımdan beridir yaşayıp gidiyorum işte. Kendi başımın çaresine baktım.

Artık gidebileceğim bir evim yok.

Annem beni ister mi istemez mi bilmiyorum ama evde çok fazla çocuk var, sanki yerden türemiş gibiler. İşte başıma böyle şeyler geldi.

ABD’deki evsizlerin %39.7’si kadınlardan oluşmakta. 50,000 kadın barınacak bir yerden yoksun ve sokakta yaşamakta.

Eğer kramplarınız başlarsa iyi şanslar, Starbucks’tan su şişesi ya da biraz sıcak su alıp onunla işlerini görüyorlar. Belki de biraz motrin (bir çeşit ağrı kesici) çalabilirsiniz. Birazcık stres verici işte, birden geliverir, ihtiyacınız olanları bulmaya çalışırsınız.

Bir ped almakla yemek yemek arasında karar vermek zorunda kalmamalısınız. Büyük kutu tamponlar muhtemelen 10$ civarında, bu da gündelik kazancımızın yarısı ediyor. İhtiyacım olan tamponları alırsam yemek yemek için hiç param kalmıyor.

Burada tampon ve pedler çok pahalı, yani buradaki Walgreens’teki en ucuz tamponlar bile 7$ civarında. Bu, benim ve erkek arkadaşımın bir öğününden daha pahalı. Karnı doymuş olmaktansa temiz olmayı tercih ederim.

Bu önemsiz bir konu ya da ihtiyacı olanlara öncelikli ürünleri ulaştırmakla ilgili bir şey değil. Bu, kadınlara onurlarını iade etmekle ilgili bir şey.

 

Herkesin kullanımına açık, banyoları olan halka açık parklar gibi yerlerde kalmayı tercih ediyorum. Buraya Thompson Square Park’ına gelip lavaboda temizlenirim. Ve McDonald’ınki gibi büyük bir kap alıp onu suyla dolduruyorum. Genelde bu şekilde dururum, suyu dökebilirsiniz ve sabunu kullanabilirsiniz, tuvaleti de gözeterek iyi bir şekilde temizlenebilirsiniz. Hijyeninizi sağlamaya yönelik en iyi yol bu gibi. İşte başardım.

Eğer sadece birkaç dakikam varsa, her zaman kağıt havlu ya da tuvalet kağıdı gibi şeyler kullanırım.

Restorandaki peçeteler gibi bir şeydi, bilirsiniz büyük beyaz olanlarından.

Ben tuvalet kağıdı ve plastik kutular kullandım. Havlular kullandım.

Pamuk topları. Makyaj Pedleri

Çoraplar kullandım.

Çorabı top haline getirip oraya yerleştirdim.

Ağaran eski bir bluzum vardı onu kullandım.

Duruladım, sıktım, kuruladım ve dört kere filan kullandım.

Bazen işleri yoluna koyamadığımızda sadece otururuz. Çok şükür ki, yeni bir çözüm yolu bulana kadar.

Ve ben de pedlerden kendi tamponumu yapmayı öğrendim. Pedi çıkarın. Elimden geldiğince tampon kullanmaya çalışıyorum ama tamponlar pahalı. Ve tabiki hanımlar ilkin ellerinizi yıkayın. Bakım söz konusuysa İnsanlar genelde ped kullanmaya eğilimlidir. Sonra bu şekilde bağlayın, genelde biraz daha uzun olurlar, sonra buradan bir düğüm atabilirsiniz ve bu sicim şeklini elde edersiniz. İşte bu da son hali.

Tamponlar gereğinden uzun süreler kullanıldığında toksik şok sendromu gibi enfeksiyonlara yol açabiliyor, bu ciddi bir sağlık problemi.

New York City geçtiğimiz günlerde; halk okullarına, hapishanelere ve barınaklara bedava ped ve tampon sağlayan ilk ABD eyaleti oldu.

Malesef kadınların bu ürünlere nereden erişeceğine dair net bir politika yok.

Evsiz olmanın değişik türleri var: barınaklarda kadınlar var, metrolarda kadınlar var, parklarda yatan kadınlar var.

Ben önceden bir barınaktaydım ama uzun zamandır gitmedim. Çünkü artık barınaktaki çoğu kişinin aksine içki ya da uyuşturucu kullanmıyorum. Sokaklarda daha güvenli hissediyorum, daha önce barınakta bulundum ama tekrar gitmek istemiyorum, sokaklarda olmayı seçtim.

Bunun sadece politika değişikliği olarak kalmasındansa tüm ülkede geçerli bir kanun haline gelmesini istiyoruz.

Diğer herkes gibi temiz hissetmek istersin, anlarsın ya.

Ben burada dışarıda olmayı seviyorum. Herkesin bir hikayesi var, görüyorsun ya insanları aslında gerçekten tanımıyoruz, herkesin bir nedeni var.

İşte bu da benim hikayem.

Kaynak: www.youtube.com/watch?v=ABch4VYOJZ0&t=212s

Postdramatik bir oyunun sularında: Shakespeare Öldü Aş Bunları

Birkan Bayındır
-
0
Postdramatik bir oyunun sularında: Shakespeare Öldü Aş Bunları

Sakin bir kış günü, oyun zamanı yaz olan, Shakespeare Öldü Aş Bunları oyunu sularına dalmak; şahane bir fikir çünkü Tiyatro4, hâlâ Anna ve William’dan bahsediyor. Peki, kim bu Anna ve William? İngiliz Edebiyatının duayen oyun yazarı ve onun müstakbel eşi olan Anna ve William mı yoksa geniş bir bulvarda “el ele ya da el omuzda ya da el belde”* yürürken görebileceğimiz Anna ve William mı? Ve sadece onlar mı? Hayır, başkaları da var. Dış mekan/iç mekan, dış ses/iç ses, kuantum, ekonomi politik, çarpıcı gündem ve trajik bir son.

“Her neyse.

Yeniden onar / Benim dünyamı.

Diye düşünüyor o / o.

Yeniden onar / onu / şeyleri.

Çare bul / Düzelt / Yoluna koy

Yeniden onar / Benim dünyamı.”*

Oyunun Yazarı

Shakespeare Öldü Aş Bunları eserinin de yazarı Paul Pourveur, 1954 doğumlu, Belçikalı bir oyun yazarı olarak postdramatik eserler yazıyor. Eserleri Mitos Yayıncılık tarafından dilimize kazandırılıyor.

Paul Pourveur, eserleriyle, çağını, ilişkileri, olayları, durumları ve zamanı sorgulatarak şeyler üstüne yeniden düşünmeye çağırıyor.

Kendi yazınını, Şaban Ol’un aktarımıyla, “hemen yenilir, yutulur oyunlar olmadığı”nı söyleyerek niteliyor.

“Düzgün yaşa. Gelecek olanı düşün.”*

Anlatım Ekseni

Shakespeare Öldü Aş Bunları oyunu karşıtlıklar üzerine kurulu, oyunun adı da bu karşıtlığın bir yansıması. Her anlatım, takvimde bir güne, beş ağustosa çıksa da; durumlar, olaylar hep bir karşıtlıktan besleniyor. Sürekli tekrarlarla kurulan oyun dili ve simülasyonun simülasyonu denebilecek bir anlatım.

“Kim yazdı benim bugün 5 Ağustos’ta …?”* diye soruyor Anna.

Anna’dan bakarsanız, Shakespeare, diğer pek çok şeyden daha kanlı canlı; benliğinde, bilincinde ve eylemlerinde yaşıyor. William’a göreyse kral dramları dayanılır şeyler değil. Bu dramlarda Anna rol alsa bile.

“Düzgün yaşa. Gelecek olanı düşün.”*

İç içe geçmiş bir oyun evreni

Oyun William’ın bir ala geyiği öldürmesiyle açılır. “Dikkatinizi çekerim, Avrupa’nın en zarif hayvanı,”* der oyun. Onun öldürülmesi William’ın, edebiyat dünyasının, çevreyi kirletmekte sakınca görmeyen bütün o kuruluşların umurunda olmaz. İnsan doğaya karşı bencil pervasızlığını sürdürmeye devam etmektedir. O günlerden bu günlere…

Aynı zamanda bir geyiğin öldürülmesinin simgesel bir arka planı vardır. Gösterilenin arketipsel doğasında; geyik, “bereketin güneşle ilişkili simgesi”dir.** “İlahi sembolizmle ilişkilidir. Çatallı boynuzları, “Yaşam Ağacı” ve yenilenmeyi”** temsil eder.

Shakespeare Öldü Aş Bunları oyununda William’ın öldürdüğü geyiğin temsil ettiği yenilenme, tam da Paul Pourveur’un tiyatro oyunlarını yazarken tercih ettiği söyleme biçimini işaret ediyor. Shakespeare’in oyun kişileri, insan ruhunun dehlizlerden çıkıp, bugünün havasını solusa bu onlara pirüpak bir nefes sağlamayacağı gibi bugünün bireyi de tıpkı William’ın globalleşme karşıtı olup GAP’ta çalışması gibi saf bir duruş ortaya koyamıyor. Paul Pourveur’ün parmak basmak istediği yer tam da burasıdır.

Bir ala geyiğin, Avrupa’nın en zarif hayvanının gözündeki son görüntüler, kanının damla damla azalması önemsiz bir ayrıntı olarak görülebilir. Oysa bir kelebeğin kanat çırpışından fırtınalar kopartan kaos teoremi için durum böyle değildir. Oyunun açılışını geçmişin gölgesinde kalmış bu incecik ayrıntı yapar. Shakespeare’in belki de edebi serüvenin başlangıcını tetikleyen olay, oyunun içinde hafızalarımızın suya yazmaya benzeyen işleyişini de dalgalandırır. Bu dalgaların kıyıya vurduğu bir gündür; beş ağustos.

Aynı Gün

Anna, Brüksel yakınlarında bir kanalın / nehrin kenarındadır. Paslı -1991- model Golf’un içinde,

“Doğa bana kendimi sevmeyi verdi, kendimi korumayı, mutlu olabilme arzusunu verdi diye”* düşünür.

Brüksel sadece birkaç yüzyıl önce kurutulan bir bataklıktan doğmuş bu kent yakınlarında bir kanal/nehir kenarında Anna, arabasının içinde, kendi intiharını düşünmektedir. Huzursuz ruhunun, umutsuzca verdiği kararına doğru ilerlerken tekrarlar;

“Doğa bana kendimi sevmeyi verdi, kendimi korumayı, mutlu olabilme arzusunu,”*

Kendi imgesine tutkunluğun bir başka yansımasıdır Anna’nın başına gelen, gerçekliği yorumlayışını, Shakespeare’nin oyunları belirlemiştir. William’la ilişkisindeki uçurumun yaratıcısı da budur. Onun bu kimi zaman saplantılı oluşuna yakışan, en uygun mekandır bataklıktan doğmuş bir şehirde bir kanal / nehir kenarı ve yine Shakespeare’e göre bir son biçer kendine, özgür iradesiyle kaderinin sularına gömülerek.

“Her neyse.

Yeniden onar / Benim dünyamı.

Diye düşünüyor o / o.

Yeniden onar / onu / şeyleri.

Çare bul / Düzelt / Yoluna koy

Yeniden onar / Benim dünyamı.”

“Düzgün yaşa. Gelecek olanı düşün.”*

İkonik göstergelerin parçaladığı anlatı evreni

Her evde bulunması gereken üç kitapla –ki bu evler Hristiyan orta sınıf haneleridir,- yani Das Kapital, İncil ve Shakespeare’nin Toplu Oyunları’yla çizilen yollar.

Godard retrospektifinde tanışan bir çift.

Piyasa ekonomisi; bir laleden yola çıkarak açıklanan fiyat her şeydir şiarı.

Tanrı’nın ruhani yolu,

McDonalds, Shell, Nike, Disney gibi markalarla çevrili dünya,

Çocuk işçiliği,

Antiglobelleşmeciler,

Mağara gezileri,

Turizm rehberleri,

Erkek fantezileri / Kadın fantezileri,

İlişkiler, ilişkiler, ilişkiler, bağlar ve bağlantılar… Kuantum.

Marilyn Monroe’nun intiharı,

Oyunun zamanı, 5 Ağustos’a çıkar.

“Düzgün yaşa. Gelecek olanı düşün.”*

Her iki William’ın da Globe tiyatrosuyla anılacak adı, Tiyatro4’ün sahnelemesiyle izleyiciyle buluşuyor.

Tiyatro4’ün sahnelemesi

Trajikomik bu oyunun yönetmeni Kağan Uluca, “metni okuduktan sonra bu metnin izleyiciyle buluşması sorumluluğunu hissettiğini” söylüyor. Hissettiği bu sorumlulukla eseri sahneye koymaya karar vermişler. Metni sahneye uyarlamak için masa başında aylar geçirmeleri gerekmiş.  Ete kemiğe bürünen eserin oyuncuları Kağan Uluca ve Derya Efe Uluca, metindeki anlam katmanlarına sadece vücut buldurmakla kalmıyor, izleyenlerin seyir zevkini diri tutmayı da başarıyor.

Tek perdelik, 75 dakikalık oyun, duvarları bir anlatım olanağı olarak kullanıyor. Ne de olsa ekranların, reklamların, tabelaların, markaların dünyasındayız.

Tiyatroda yenilik arayanların, didaktik metinlerden değil, anlam arayışına çağıran oyunların, gerçeğin tekrarıyla kendini yapılandırmaktansa, cevaplar kadar soruların havasını koklamaktan hoşlananların kaçırmaması gereken bir oyun. Üstelik oyunun derinlikleri sahneye layıkıyla aktarılmış. Oyun, seyirciye karmaşık kurgunun altında kalma hissini değil, bir bulmacayı çözmenin keyfini taşıyor. İzmir ve İstanbul’da sahnelenmeye devam eden oyunla ilgili yazının son sözünü yine oyun söylesin:

“Alageyik öldü.

Shakespeare de…

William ve Anna da öldüler…

O zaman burada keselim artık bu hikâyeyi ve şimdi bizi meşgul eden önemli şeylerle uğraşalım, yani: Bizim tuhaf tutkularımızla, şiddetli kavgalarımızla, sarsıcı aşklarımız, gıcık veren zevklerimiz, bizim aşırı, dağlanmış, yanmış, çatlamış, parçalanmış dünyamızla.

Düzgün yaşa, geleceği düşün…”*

* Paul Pourveur, Shakespeare Öldü Aş Bunları, Çeviren: Şaban Ol, Mitos Yayınları.

**Kathryn Wilkons Semboller ve İşaretler, Çeviren: Seda Toksoy, Alfa Yayınları.

İnsan nereye gider?

Hande Sarıca
-
0
İnsan nereye gider?

İnsan nereye gider? Peki insan nerede durur en sonunda? Yanlış ve yanlış. Soru da yanlış, akıllara gelen cevaplar da. Yola çıktığımız vakit, vakti zamanında kör bir Aşık’ın dediği gibi; yürüdüm aynı zamanda, ne soru sormaya dermanımız ne o soruların cevapları ne de bulduklarımızın geçmişi süpürecek kadar güçlü sesleri olur elimizde.

Yolda olmak başlı başına devrimdir; sadece iki veya dört ayak değil bütün bir yürek koyulur ortaya, işte o vakit başlar yol. İnsan seksen yılını o yolda harcar da yine de bir cevapla gelmez son kapının karşısına. Yol uzun, vakit kısa gibidir derler ermişler, ermemişler, erdiklerinin farkına varmamış yaşlılar, çoktan ermişliğini ilan etmiş ergenler.

Öyle değil oysa; vakit tam olması gerektiği kadardır, küçücük bir tomurcuğun, senin benim yürürken o kaldırımın kenarında gözümüze ilişmeyen küçücük tomurcuğun bir çiçek olmak için bir baharlık vakti var mesela; pazarlıkla isyanla harcayacak zamanı yok onun, sen ben göremesek de o çiçek olmaya gelmiş buraya. Sesi çıkmıyor diye konuşmuyor mu, ağlamıyor mu? Elbet solup giderken de elveda demek için arkasına bakacak bir sonbaharda ben elimde kahveyle önünden geçerken. Senin bakmaya tenezzül etmediğin bir yol kenarında bir ömür geldi, yeşerdi ve yitti gitti. Yani vakit elbet yeter de artar bile sen yaşamayı kafana koyduysan. Koskoca bir çocuk gülüşlü yürek, demir parmaklıklar ardında hâlâ okunan şiirler yazdıysa ve orada yaşadıysa inadına vakit elbet yeter.

Kayboluyoruz hayatta, onun kendince yarattığı akışta, inatlarımızda, korkularımızda. Saatlerimiz var ama tam olarak neye yetişiyoruz? Kimden kaçıyoruz? Esas sorular bunlar belki de; korkularımız farkında olmadan yaşamdan bizi sessizce ayırıyor, etin kemikten ayrılması gibi. Saatleri sayıyoruz çabucak ölmek için. Ölmekte bir sorun yok zaten, mesele ölmeye doğulan bu yolda kirlenmeden durmayı amaçlıyoruz; korkularımıza bütün geleceğimizi, sahip olduğumuz belki de en değerli şeyi ruhumuzu veriyoruz ve her sabah biraz daha ölüyoruz boş hayatlarımızın içinde. Sahip olduğumuz hiçbir şey bizimle öbür tarafa gelmeyecek olmasına rağmen onlara sımsıkı sarılıyoruz ve nefes alıyoruz oysa aldığımız nefesin kaç katını ödüyoruz bu hayata bedel olarak.

Hep yanlış sorularda kalıyor aklımız dolayısıyla cevapların da bize, gerçek bize, içimizdeki hakikate bir faydası dokunmuyor. Oysa kıyafetimizi, derimizi, çıkaracaklar üzerimizden belki yarın belki kırk yıl sonra ama mutlaka çıkacak o kılıf; ve geriye kalan o şeyle o korkutucu şeyle ne yapacağımızı hiçbir zaman bilemeyeceğiz. Çünkü bir televizyona bakmak, o korkutucu şeye, ruhumuza, hakikate bakmaktan çok daha kolay oldu.

Yol bizi kandırdı bunu anladığımızda elimizde ruhumuz boşlukta geçmek bilmeyen saatlerden birinde asılı kalacağız ve sonra belki yeni baştan bu cehenneme geleceğiz. Belki yine aynı soru sorulacak bize bu defa rengi farklı dili başka bedenlerimizde. Belki yine aynı yanlış cevapta ısrarcı olacağız, belki içeriden aynı ruhumuz bağıracak bize yol boyu duy beni bu defa diye, bir ihtimal gaipten gelecek bu sesler bize geri döneceğiz televizyonun başına. Aynı döngüde kavrulup gidiyoruzdur belkide yüzyıllardır. Yoksa bu kadar tanıdık gelir mi başka kıtadaki ölümün gözyaşı bize? Aynı mutlululuk başka coğrafyada yaşanırken de gülüyorsa insan; gerçekten o kadar mı farklıyız sahiden? Olamaz mı ortak bir ruhun evrendeki yansımaları bu kadar beden? Tanrı da o kadar acımasız değildir belki, bu kadar acı varken yenisini eklemez, yaşlı gözlerle belki de yaptığı resme bakıyor ve artık son bulsun istiyordur bu acı; yeryüzündeki aynı acı. Tanrı bile pişmandır belki yarattığı döngüden, kurbanlarına baktıkça.

İnsan mesela bir hayvanın gözlerinde görüyorsa kendi içindeki şefkati, niye bakmaya korkuyor bu kadar aynaya? Kendimize, insanlığa yabancılaştık. Bir kediyi gözlemek, onu sevmek, ona dokunmak daha kolay gelmiyor mu? Bir adama sarılmaktan, bir anneyi koklamaktan, bir yabancıya gülmekten? Şimdi anladın mı soru neden yanlış; insan nereye gider sorusu ancak insan kendini tanıdığında sorulacak bir sorudur çünkü. Daha insan olmanın ne olduğunu, yaşamanın ne olduğunu bilmezken nereye gittiğinin ne önemi var insanın?
Hepimiz kendi gölgelerimizin arkasına sığındık, karıştık kalabalığa; önce güneşten kaçtık, sonra yağmurdan, gözler değil de fotoğrafa bakmak daha anlamlı geldi. Müzikleri sevdik enstrümanlarını bilmeden de, birbirimizi sevemedik dillerimize aşina olmadan. Daha kendi yolumuzu bulmadan başkasının yollarını kirlettik bunun adına değerler dedik, adalet dedik. Duyularımızın kölesi olduk ağladık duymadan, bağırdık konuşmadan ama bir durup düşünmedik. Neyi? Hiçbir şeyi.
Düşünmeye vakit yok demiş birisi zamanında çıktık yola apar topar koşuyoruz sabah akşam. Sahte amaçların içinde, asılsız kaygıların altında, bitmek bilmez korkuların gölgesinde. Ölmekten korktuk önce; başkaldırının alasını yaptık evrene. Sonra iyilik dedik ve teslimiyet dedik birbirimize sahte gülümsemelerle. Daha geldiğimiz yerin özünü anlamamışken başladık aydınlanmaya. Sandık ki aydınlanmak için elektrik yeter. Yetmedi. Kimimiz fark etti kendini kapattı dünyaya sessizce ölmeyi bekledi, kimimiz farketmedi hala televizyonun başında. Sahi ne tuhaf şey ölmek; nereden geldik tam olarak varolmak bu muydu ve nereye gideceğiz? Tek bir kelime beraberinde ne çok soru getirdi. Hiç ölmeyip ne yapacağız sanki; burada sonsuza dek kavramsal değerler üzerine savaş mı verelim? Kimin savaşı ki bu savaş?
Çok uzak diyarlarda eski zamanlarda rişiler varmış; diğer alemi görebilen kişilermiş bunlar; içimize dönebilmenin yolunun sıyrılmak olduğunu görmüşler, bu yaşamdan, bu yaşamdaki her şeyden, anahtar kelimenin sahip olmamak olduğunu anlamışlar. İçimizdeki Tanrı’yla konuşmanın, O’nu anlamanın yani kendimizi görebilmenin tek yolunun yoga dedikleri şeyden geçtiğini anlamışlar. Onlar ruha gitmeye çalışan bedenliler olduğumuzu önceden görüp ruha dokunmanın önündeki tek engelin zihin denilen bu dünya ilüzyonunun yaveri olduğunu ve onu susturmak gerektiğini anlamışlar. Uzun bir basamak yapmışlar hepsine yoga demişler; içimizdeki egoyla ve onun üzerimizdeki ataletsizliğinden kurtulmanın yegane yolunun asana yapmak olduğunu ama o asanaların sadece fiziksel birer duruş olmaktan çok öte bedeni ruha yolculuğunda konuşmak için sessiz oturuşa hazırlamak olduğunu fark etmişler; meditasyon.
Ruhun sesini duymak için saatlerce oturmalı demişler bu bedenler ama öncesinde sağlıklı olmaları gerek, asana yapmalılar demişler.
Sonra sessiz oturuşta bedenler geriye çekilirken, zihin sahteliklerinden sıyrılıp susarken ruhun kapısını aralamaya başlamışlar, orada kendi içlerinde oturdukları yerde evreni görmüşler, evreni duymuşlar, bugüne kadarki hiçbir duyunun yapamadığını yoga yapmış, rişiler yaşamışlar.
Ve onlar doğru soruları sormaya başlamışlar, cevaplara aldırmadan zihnin budalalığından ve bulanıklılığından sıyrılıp bedenlerini sağlıkla ve ruhlarını evrenle birleştirmişler. Cevaplar kendiliğinden gelmiş çünkü sorular doğruymuş ve ruh doğru sorulan her soruya cevap verirmiş.
Ölüm hâlâ komik, korkular hâlâ orada duruyormuş ama artık onlara bir şey ifade etmiyormuş, çünkü evrenin döngüsünde o kaldırım kenarında yeşeren tomurcuktan daha değerli olmadıklarını ama o tomurcuğunda kendilerininde aslında korkunç bir döngünün parçası olduklarını anlamışlar. Buraya bağlanmak neden? Nasılsa kılıf değiştireceksek? Neden sadece var olmuyoruz hiçbir şeye sahip olmadan? Hiçbir arzunun esiri olmadan?
Yaşamaya vakit var, yeter ki nasıl yaşanacağını öğrenelim. Gideceğimiz yer içimizse eğer, belki de soru nereye gideceğimiz değildir ne zaman gideceğimizdir. Yaşam; ölüm gibi bir kelime, ikisinin arasında yalpalanıp duruyoruz, kendimizi bulmamız lazım kavramlarda sıkışıp kalmadan, ruhumuzu görmemiz lazım zihnimiz bizi sonsuza dek kıstırmadan, var olmamız lazım sadece var olmamız lazım.

Loveless (Sevgisiz): İstenmeyen çocuğun hikâyesi

erkan karahan
-
0
Loveless (Sevgisiz): İstenmeyen çocuğun hikâyesi

Rus yönetmen Andrey Zvyagintsev, ilk uzun metrajlı filmi The Return’u 2003 yılında çekti ve sinema dünyasının bütün dikkatlerini bir anda üzerine çekmeyi başardı. Zamanla The Banishment (2007), Apocrypha (2009) Elena (2011), Leviafan (2014) gibi filmler çekmiştir. Son olarak, bu yıl, yine çok ses getireceği beklenen Loveless adlı filmle seyirci karşısına çıktı.

Boşanmak üzere olan bir aile ama ortada on iki yaşında bir çocuk vardır ve kimde kalacağı belirsizdir, çünkü ne anne ne de baba çocuğun kendisinde kalmasını istiyor. Her şeyi en kısa yoldan çözüme kavuşturmayı çalışıyorlar. Önce evi satmayı, ardından da çocuğu yatılı okula vermeyi planlarlar ama planlar tutmaz. Alyoşa bütün konuşulanlara kulak misafiri olur ve ailenin istenmeyen çocuğu olduğunun farkına varır. Öyle ki karı-koca birbirilerini aldatırlar, birbirlerinde bulamadıkları sıcaklığı, başka insanlarda arayıp bulmaya çalışırlar. Lakin filmde, bizi ilk bakışta bizi rahatsız eden husus, aile üyelerinin boşanma ve aldatma hikâyesinden daha çok, istenmeyen çocuğun annesi olan iletişimsizliğidir. Anne çocuğuna küçük bir sevgi bile duymuyor. Zira filmin ilerleyen kısımlarında annenin çocuğuna olan sevgisizliği, kendi annesinden alamamış olduğu sevgi ile doğrudan bağlantılı olduğunu görürüz. Bir anne olarak kendi annesiyle olan iletişimsizliği, doğrudan kendi çocuğuyla olan iletişimsizliğine dönüşür. Anne, sevgisiz annenin zulmünden kurtulmak için sevmediği bir adamla evlenir ve istenmeyen çocuk Alyoşa’yı dünyaya getirir. Lakin bir sorun vardır: anne sevgi ihtiyacını karşılayamadığı için, istemeden de olsa kendi annesine dönüşmüştür. Ve kendi annesinin ona olan zulmünü kendi çocuğuna uygulamaktadır. Alyoşa ise ailesinin bu kayıtsızlığına daha fazla dayanamaz, ortadan kaybolarak ailesini cezalandırır. Uzun aramalar sonunda Alyoşa bulunamaz, aile ise bu durumu kabullenir ve yeni eşleriyle aile hayatlarına kaldıkları yerden devam ederler.

Ailenin, çocuğun ortadan kayboluşu üzerine suçluluk hissetmemesi, çocuğu yeterince evlat olarak benimseyemediklerini gösterir. Bu da aile üyelerinin gözünde çocuğun bir eşyadan farklı olmadığı anlamına gelir. Öyle ki bu büyük kayıptan sonra aile, yaşamına kaldığı yerden devam eder. Filmde anlatılan bütün bu hikâye, toplumun bir kırılma içinde olduğunun en belirgin örneğidir. Çünkü insanlar, kendi hazları uğruna her şeyi feda edip, kayıtsız kalmayı tercih ediyorlar.

Burada asıl irdelememiz gereken mesele, annenin kendi çocuğuna olan yabancılığıdır. Acaba bu sevgisizlik, annesinden miras alındığı için mi böyledir, yoksa annenin kendi doğasıyla alakalı bir durum mudur? Çünkü bu tarz yaşantılarda nadiren de olsa geleneksel aktarımın tersine, alamadığı sevgiyi kendi çocuğuna daha fazla verme gayreti içine giren insanların da olduğunu biliyoruz. Sevgi ihtiyacı karşılanmadığı zaman, bu ihtiyacı anımsatan anne ve annelik gibi tüm zıtlıklar, bu ihtiyacı nefretle karşılamaya çalışır. Öyle ki içindeki boşluğu nefretle dolduran anne, aslında bir bakıma yaşama gayreti içine girdiği için bu zehrin içine hapsolmuştur. Bu hapsoluş, annenin bilinçli yapmış olduğu bir şeyden daha ziyade, ona dayatılan yaşamdan, içgüdüsel olarak korunma amacıyla ortaya çıkmış bir haldir. Çünkü kendi annesinin şiddeti karşısında, nefrete, nefretle cevap vermeyi benimsemiş ve bunu olduğu gibi kendi ailesine de kullanmak zorunda kalan bir insan vardır karşımızda.

On iki yıl boyunca çocuğunu bir kere bile sev(e)memiş olması, hatta çocuk doğduktan sonra göğüslerinde sütün bile gelmemesi, dişilikle doğup, zamanla bu dişiliğin sevgisizlik yüzünden hadım edildiğinin bir işareti olabilir mi? Elbette annenin kendi mutluluğunun ve bencilliğinin bir etkisi olmadığı yadsınamaz fakat gerçekten de bir dişi ailesinden alamadığı sevgi yüzünden annelik yetisini kaybeder mi?

Tom Bombadil’in Maceraları İle Buluştuk

Elif Benan Tüfekçi
-
0
Tom Bombadil’in Maceraları İle Buluştuk
“Derken Tom Yüzük’ü serçe parmağının ucuna taktı… Tom’un ortadan kaybolduğu falan yoktu…”
Yüzüklerin Efendisi/ sy- 140

Yüzüklerin Efendisi’ne sadece sinemadan aşina olanlar Tom Bombadil’i hatırlamayacaklardır. Oysa kitabı okuyanların en büyük hayal kırıklığı, Tom Bombadil’i kitabın uyarlamasında görememek olmuştur. Kitabı okuyanların çoğu mavi ceketli, sarı çizmeli Tom Bombadil’e ve onun şarkılarına hayranlık besler. Elbette onunla beraber Altınyemiş’e de!

Bizi, orta dünyaya düşen ilk yağmuru görecek kadar yaşlı Tom Bombadil ile buluşturan ise İthaki Yayınları oldu. Tom Bombadil’in Maceraları’nı okurken Tolkien’in macerasına da tanıklık etmiş oluyoruz. Bazı şiirlerin evvel ki versiyonlarını okuyor ve Bombadil’in düz yazı ile yazılmaya başlanan hikayesinin de bir parçasını buluyoruz.

Okumanın en keyifli kısmı ise her şiirle ilgili detaylı bilgiye sahip olabilme… “Tom Bombadil karakteri nasıl değişime uğradı? Yüzüklerin Efendisi’nin dünyasına nasıl adapte edildi? Şiirler kaç yılında yazıldı, nerelerde kullanıldı, Tolkien tarafından nasıl değiştirildi, şiirlerdeki kelime oyunlarının kökeni nedir?” gibi sorularında cevabını öğreniyoruz. Ayrıca Tolkien’in baskılarda nasıl titizlendiği ve ne kadar kontrolü elden bırakmayan bir yazar olduğunu da… Tolkien’in kurduğu dünyayı sevenlerin bir kerede merakla okuyacağı bir kitap…

‘‘İhtiyar Tom Bombadil bütün bu seslere aldırmadı,
Tıkırtılara, takırtılara, oynayan ayaklara kulak tıkadı;
Gün doğana kadar uyudu, sonra sığırcık gibi şakıyarak:
‘‘Hey! Gel bana sevgilim,’’ dedi, ‘‘şen ve şakrak!’’
Tom eşiğe oturup yontarken söğüt sopalar,
Güzel Altınyemiş hala sarı saçlarını tarar.’’

Sembolik su altı gerçekliği

Emine Dağ
-
0
Sembolik su altı gerçekliği

Aslında hepimizin bildiği; daha önce hiç yaşamadığımız ama aniden aşina olduğumuz anları yani arketipik duyguları bulmaya çalışıyorum. Asla biri üzerine yoğunlaşmadan; su altında çektiğim yüzlerce fotoğraf üzerinden çalışmalarımı yürütüyorum. Her şeyin insan hafızasının süzgecinden çıkmasını ve bireysel değil kolektif bir şey yaratmayı istiyorum.

Gördüklerimin bana hissettirdikleri beni yönlendiriyor. Lucian Freud‘un dediği gibi, gerçekliğe daha ne kadar çok bakarsanız o kadar soyut olur.

Boyama süreci, sadece yağlı boya uygulayarak yaklaşık 200 saatimi alıyor. Opak tabakalarla başlıyorum ve tonlarımı sürekli olarak ayarlamak için sırttan itibaren 5 ila 10 arası şeffaf sır tabakası ile son buluyorum. Klasik bir yol izlerim çünkü Caravaggio, Titian ve daha niceleri gibi eski ustaların tablolarından daha fazla sevilecek bir şey olmadığı düşüncesiyle büyüdüm.

1. Ateşli Uzanış 40X60 Yağlı Boya

2. Çizgi Çizgi Uzanmak 40X40 Yağlı Boya

3. Çizgili Kesik Gün Işığı 32X48 Yağlı Boya

4. Çizgili Soluk 45X60 Yağlı Boya

5. Geriye Kalan 40×60 Yağlı Boya

6. Parlak Bir Rüya 40X60 Yağlı Boya

7. Morun Kaçışı 40X60 Yağlı Boya

Kaynak: Bored Panda

İlk bakışta faydasını anlayabileceğiniz sihirli besinler

gurmevegan
-
0
İlk bakışta faydasını anlayabileceğiniz sihirli besinler
Bitkilerin bir çeşit tıbbi değerleri vardır ve mutfakta kullanılırken sihirli özelliklere sahiptir. Botanikçiler kök yoluyla bitkileri birbirlerinden ayırt ederler; eğer odunsu bir gövdeye sahipse ağaç olarak tanımlarlar. Bu tanıma göre nane bir bitkidir anca biberiye bitki değil ağaçtır.
Spiritüel dünyada ise bitkinin her çeşidini aynı şekilde tanımlarız. Bitkiler mutfaklarımıza bilinçli bir şekilde girip kullanıldığında doğal olarak tedavi edici özelliğe sahiptir. Doğada her hastalığı iyi edebilecek bir bitki bulduğuna inanılır. Bitkilerin şekillerine baktığımızda hangi tedavi yönetimde kullanılabileceği konusunda doğa bize ipucu vermektedir.
Cevizin orta kısmındaki kabukları akciğer görünümdedir ve kaynatarak içildiğinde öksürüğü kesmektedir.
Kivi kesildiğinde ortası göz bebeklerinin çevresine benzer, kivide yüksek oranda beta caroten ve lutein bulunmaktadır. Lutein ise yaşlılığa bağlı ortaya çıkmakta olan görme bozukluklarında önemli rol oynar.
Soğan, vücudumuzdaki hücrelerin görünümüne benzer. Hücrelerdeki atık maddelerin temizlenmesinde büyük rol oynar.
Avokado, anne rahmine benzer ve rahim kanserini önlediği, hormon dengesini sağladığı bildirilmiştir.
Rhubarb ve sap kereviz kemiklerle benzerlik gösterir, sağlıklı kemikler için gerekli olan sodyumu içerir.
Tatlı patates, pankreas görünümüne benzer ve glisemik indeksi dengelemektedir.
Havucun yapılan bilimsel araştırmalarda gözlerin kan akışını hızlandırdığı ve işlevini iyileştirdiği gözlemlenmiştir. Havucu kesip şekline baktığımızda ise sonuç şaşırtıcı değil, göz şeklinde benzemektedir.
Domates kırmızıdır, dört odacığa sahiptir. Kan yaparak kalp için faydalı olduğu belirlenmiştir.
Zeytin, yumurtalıkların fonksiyonuna yardımcı olur.
İncir, tohum doludur ve sprem sayısını arttırdığı bilinmektedir.
Ceviz, küçük beyin boyutundadır ve beyin fonksiyonlarının iyileşmesinde katkıda bulunur.

Orman Mühendisi Demirtaş: Kuğulu Park’ta yapılan budama değil odun alma

Gaia Dergi
-
0
Orman Mühendisi Demirtaş: Kuğulu Park’ta yapılan budama değil odun alma

Çankaya Belediyesi’nin Kuğulu Park’taki budama işlemi tartışma yarattı. Orman Mühendisi Ahmet Demirtaş’a göre yapılan işlem budama değil, doğrama. Prof. Dr. Halim Perçin, çevreciler tarafından hafta sonu parkta düzenlenecek etkinlikte budamanın nasıl yapılacağını anlatacak.

CHP’li Çankaya Belediyesi tarafından Kuğulu Park’ta yapılan budama işlemleri hem tepki çekti hem de tartışma yarattı. Budama yapılırken bazı ağaçların köklerinden kesilmesine tepki gösteren Ankaralı çevreciler ‘Bilirkişi gözüyle budama nasıl yapılır’ etkinliği organize etti.
Hafta sonu düzenlenecek etkinlik öncesi Kuğulu Park’taki işlemleri yerinde denetleyen Orman Mühendisi Ahmet Demirtaş’a göre yapılan işlemler “tam olarak budama değil doğrama”. 2006 yılında parktaki ağaçların envanterini çıkarma projesinde de çalışan Demirtaş parktaki akkavak ağaçlarının bazılarının gövdelerinde çürüme olsa da bu ağaçların kökünden kesmeden kurtarılabileceğini belirtti.

‘İNSANLAR TARAFINDAN YAĞMALANIYORDU’

Demirtaş, “Ağaçların bazıları yarısından daha fazla kesilmiş durumda. Bakıldığında bu odun elde edilmek için yapılan işlem. Gövdelerinden kesilmiş olan tekerlek şeklindeki kesiklerin hepsi incelediğimde sağlamdı. Orada kesip bırakılmış olan silindir ağaç tekerlekleri önüne gelen istediği yere götürüyordu. Kalan parçalar da insanlar tarafından yağmalanıyordu” dedi.

Anıtpark Forum, parkta kesilen ağaçlara ilişkin görüntüleri paylaştı.

‘KUĞULU PARK’I KUĞULU PARK OLMAKTAN ÇIKARMIŞLAR’

Çankaya Belediyesi’nin Park ve Bahçeler Müdürlüğü tarafından budama işlemiyle ilgili Peyzaj Mimarları Odası Başkanı Ayşegül Oruçkaptan’a verilen bilgileri de aktaran Demirtaş, şöyle dedi:

“Belediyenin telefonda söylediği ağaçların yıkılma tehlikesi taşıdığı. Yıkılma tehlikesi varsa tepeye yakın yerleri kesilebilirdi. Ankara Üniversitesi’nden bazı hocaların rapor hazırladığını da söylediler. Ulaştığımız bu hocalar da raporu bitirmediklerini, yazmaya devam ettiklerini söylüyorlar. Bu koşullarda yapılan işlemler budama değil doğramadır. Kuğulu Park’ı, Kuğulu Park olmaktan çıkarmışlar.”

BİLİRKİŞİ GÖZÜNDEN BUDAMA ANLATILACAK

Kuğulu Park’taki budama tartışmasının ardından bir araya gelen çevreciler, 16 Aralık Cumartesi günü Kuğulu Park’ta etkinlik organize etti. İklim mücadelesi yürüten 350 Ankara ile kent mücadelesi yürüten Anıtpark Forum, Ankara Üniversitesi Peyzaj Mimarlığı Bölümü’nden Prof. Dr. Halim Perçin’in katılımıyla budama işlemlerinin nasıl yapılacağına dair etkinlik düzenledi. Bilirkişi gözünden budama işleminin nasıl yapılacağının anlatılacağı etkinlik saat 15.30’da başlayacak.

Alıntı: Duvar – Serkan Alan [email protected]

Sabah uyandığınızda sizi yataktan çıkaran düşünce: İkigai Felsefesi

Arda Keskinkılıç
-
0
Sabah uyandığınızda sizi yataktan çıkaran düşünce: İkigai Felsefesi

Hayatta yaşama sevincimiz ve tutkumuz ne olursa olsun daima günlük şartlar ve yaşam mücadelesi zorlukları içerisinde bu sevincimiz ve tutkumuz istemeden de olsa olumsuz olarak etkilenir. Her sabah işe gitmeme isteği, pazartesi sendromları, okuldan nefret etme, ilişkinin çıkmazları ve kargaşa ortamları, evde huzursuzluk, trafik keşmekeşi bunlardan ilk akla gelenlerdir. Ardından geçim sıkıntısı, ileriye dönük planların sadece planlarda kalması, maddi beklentilerin daima elde edilen gelirden olması gibi etkenler de büyük sebeplerden sayılabilir. Buna benzer nice sebepler arasında sonuç olarak pek de mutlu bir hayat süremeden, türlü düşünceler arasında sürüklenip geçer insanın ömrü dediğimiz şey.

Japonya’nın Okinawa takımadalarında yaşayan halk, Dünya üzerinde yaş ortalaması en yüksek olarak biliniyor. İnsan ömrünün 100 sene ortalamasından da yüksek olduğu Okinawa halkının sırrı ise günümüzde şöhretini Okinawa’dan binlerce kilometre ötelere kadar taşımaya başlayan; İkigai. Peki, nedir bu İkigai?

Son zamanlarda ismini sıklıkla işittiğimiz ve yerli, yabancı medyanın da üzerinde oldukça durduğu İkigai kelime manası olarak; “İki” hayat, “Gai” de amaç, gaye anlamlarına geliyor. İkigai kısaca kelime olarak; “Hayatın Amacı” olarak tanımlayabiliriz. İkigai felsefesinin en güzel tanımı ise kuşkusuz “Sabah uyandığınızda sizi yataktan çıkaran şey” olarak adlandırılır.

Japonca’da emeklilik kelimesi yerine İkigai’yi kullanmayı tercih ederler. Emeklilik yerine hayatı dolu dolu ve stressiz yaşama gayesi içerisinde oldukları için İkigai felsefesini hayatlarının merkezine oturtmuş durumdalar. Bu kelime ve felsefesi hayata anlam veren, enerjilerini daima yüksek tutan bir felsefedir. Tamamen kişinin kendi içerisine yaptığı yolculuk ve aslında kişinin kendisini neyin mutlu edeceğini, ne için sabah yataktan kalkacağı düşüncesinin üzerine gidip bunu hayat mottosu olarak görmesiyle oluşan bir yaşam biçimidir. Japonlara göre her bireyin kendi İkigai’si yani bir nevi hayat gayesi vardır. Herkesin kendi içerisine yaptığı yolculuk ve İkigai’sini arayış çabası ise aslında varoluş sebebimizi, nasıl bir insan olduğumuzu, nasıl bir insan olmamız gerektiğini sorguladığımız yolculuktur. Bir ikigainiz varsa; stres, depresyon, dert – tasa, psikolojik rahatsızlıklar ve geçim derdi korkusu gibi başlıca büyük saydığımız sorunları yaşamazsınız. Emeklilik derdini kafanızdan çıkarın! Önünüzde yaşanacak uzun yıllar var. Bu yılları emekliliği düşünerek yitiremezsiniz. Emekliliği kenara atın! Çünkü sizin asıl işiniz kendi derinliklerinizdeki İkigainizi ortaya çıkarmaktır.

İkigainizi bulmak için öncelikle kendimize şu soruları sormamız lazım;

• Bu hayatta gerçekten ne yapmak istiyorum? Beni en çok mutlu edecek şey nedir?
• Beni heyecanlandıran ve tutkumu arttıran şey nedir?
• Asıl yeteneğim nedir? Bunu ortaya nasıl çıkarabilirim?
• En son Dünyayı ne zaman hatırladım? Kendi sıkıntılarımdan arınıp

Dünya’yı ne zaman düşündüm?

Hayatta iyi ve kötü parazitler daima olacaktır. Bunlardan sıyrılıp İkigaimize odaklandığımızda “daha nasıl mutlu yaşarım” bunu ortaya çıkarırız. Bulması ne kadar zor olursa olsun İkigaimizi hayatımızın temeline oturttuğumuz takdirde anlam karmaşası ortadan kalkacaktır.

İkigai’nin 9 kuralı ise;

• Öncelikle emekliliği unutun.
• Kötü anda bile gülümsemeyi ihmal etmeyin.
• Egzersiz yapmaya sürekli devam edin.
• Çevrenizde iyi insanlar, iyi arkadaşlarınız olmasına özen gösterin.
• Doğal yaşamı asla arka plana atmayın. Siz de onun bir parçası olduğunuzu unutmayın.
• Acele anında yavaşlayın. Yetişmezse diye dert edip hata yapmaktansa yavaşlayın.
• Daima keyif aldığınız uğraşlar ile meşgul olunuz.
• Her sabah uyandığınızda ne için uyandığınız gayesi sizinle olsun.
• Teşekkür etmeyi bilin.

Kısacası İkigai; hayata yüklediğiniz anlamların tek kelimelik halidir. Tek kelimede toplanmış bütünüdür. Hayata güzel anlamlar yüklemeye devam edin. Göreceksiniz ki; anlamlardan daha anlamlar çıkararak hayatınızı daha da güzelleştirebilirsiniz.

Okuma önerisi: Ikigai-Japonların Uzun ve Mutlu Yaşam Sırrı

Do not normalize the dating violence, raise your voice!

Nazlınur Karaağaçlı
-
0
Do not normalize the dating violence, raise your voice!

Who are we?

We are 7 young people, each from a different city, who respect differences, and believe in life-long learning, and embrace the idea “all of us together”.

We have been involved in a project called “Youth Exchange” which is one of the ERASMUS + youth programs which is the European Union’s grant program for education, youth and sports, through the “Community Volunteers Foundation(TOG)” for the Youth Exchange program and its theme is “Gender”.

The program took place in a small town named Elva, the second largest city in Estonia, Tartu.

32 young people with an age range of 18-30 have come from 5 different countries for the same purpose and we have talked about the problems, injustices, how the events are reflected to the media in our country and try to find suggestions for solutions with all our sincerity . As participants from Armenia, Estonia, France, Greece and Turkey, we decided to make a study on “Gender” that we have been discussing for 2 weeks and share it through social media. They left the stage for us to choose the topic. As young people from so many countries where we have so many problems, we are not sure which one to choose. Indicated a little deeper, we decided to address “Dating Violence” which is also included in the study of TOG’s Young Women’s Fund, which is our sending organization. We also involved in the videos about the dating violence.

Participants:
-Selin Gürlemez
-Musa Arslan
-Öznur Aldemir
-Roza Hacer Yigit
-Hande Sena Ün
-Nazlınur Karaağaçlı
-Nisanur El

You ask why?

Dating Violence is a form of violence caused by gender power inequality. Any behavior involving threat, restriction or pressure is defined as dating violence.

In the presence of dating violence, gender roles have its share. These; physical abuse, psychological abuse, sexual abuse, social abuse, insistent follow-up/ stalking, and digital abuse.

It is unwise to say that violence is regarded as normal behavior in the society and in the associations that are the greatest effect.

“Everything happens in every relationship”, “He/She does it because he/she loves me”, “I have done this, I may have deserved”

Do not doubt yourself! Do not forget, there is no rightful violence! You may be afraid of being alone. You may have forgiven him/her before you tried to leave. You may be trying to be someone like he/she wants. You may be hoping you can have a very good relationship with him/her in the future. In this case, you are in a violence cycle. You should know the cycle of violence.

We wanted to offer a solution in our work. What is the solution to the dating violence?

You can ask for help from a grown-up you think you will not judge if you are close. Sharing and talking about what you have lived strengthens you. If you think you are being exposed to dating violence, remember; You do not have to endure violence. You can fight with violence.

Police 155 / Jandarma 156
Alo 183 Women, Child, Family Counseling Hotline
Violence Prevention and Monitoring Center (CHAIRMAN) Istanbul- 02124652196-97
Women Organizations
Independent or municipal women’s shelters

1...221222223...750750 Sayfanın 222. Sayfası

HAKKIMIZDA

Gaia Dergi nedir? Gaia Dergi; ırkçılığa, cinsiyet ayrımcılığına, türcülüğe ve betonlaşmaya karşı, doğadan ve doğaldan yana yaşamı savunan alternatif bir platformdur. Ekoloji, sürdürülebilir yaşam, yeşil felsefe, kadın hakları, LGBTİ hakları, insan hakları, hayvan hakları, kültür-sanat, dünya kültürleri ve bilim & teknoloji alanında haberler ve röportajlar yapan görsel ve yazılı bir haber kaynağıdır.

İletişim: [email protected]

BİZİ TAKİP EDİN

© Copyright 2023 Gaia Dergi