Ana Sayfa Blog Sayfa 391

Koruma isteyen kadın yerine polis “yanlışlıkla” katili korudu

1

İstanbul Sarıyer‘de 3 yıl önce şiddet gördüğü eşinden boşanmak isteyen C.B., sürekli olarak tehditler alınca koruma istemek için devlete başvurdu. Devlet yanlışlıkla kadına değil de adama koruma verdi. Sonra tehdit mesajları gelmeye başladı adamdan. Kadın devlete başvurdu fakat hata düzeltilmedi. Adama verilen uzaklaştırma kararı kadına yazıldı. Polis tehdit mesajlarına rağmen adama hiçbir işlem yapmadı. Adam kadının evini bastı, kadının annesini öldürdü, kadını vurup ağır yaraladı, intihar etti. Böylece devlet 2 kişinin ölümüne 1 kişinin ise yaralanmasına ve bu 3 kişi ve etrafındakilerin hayatının mahvolmasına neden oldu.

Kadın devlete dava açtı, 2 bakanlık davalara ret talebinde bulundu. Sonuç olarak C.B. 185.000 TL tazminat kazandı fakat bakanlıklar bu parayı ödemeyi reddediyor. “Bütçemiz yok, icraya verin” diyorlar. Devletin sorumsuzluğu, bizlerin hayatlarının onların gözündeki değerini gösterir nitelikte.

kadin-cinayeti-1

Haberin detayları

Habertürk’ten Hayati Arıgan‘ın haberine göre, İstanbul Sarıyer’de cam kemik hastası ikizleri bulunan Cevriye Balta, 3 Mart 2011’de 15 yıllık eşi Selçuk Balta’dan şiddet gördüğünü ve ölümle tehdit edildiğini belirterek boşanma davası açtı. Ardından, ikizleri ve diğer çocuğunu da yanına alarak baba evine yerleşti. Selçuk Balta’nın tehditlerinin devam etmesi üzerine Cevriye Balta, “koruma tedbiri” alınması için mahkemeye başvurdu. Mahkeme de adamın, kadına ve aile üyelerine 4 ay süreyle yaklaşmasını, şiddet ve korkuya yönelik davranışlarda bulunmasını yasakladı. Ancak ölümcül bir hata yapıldı ve korunması istenen kişi bölümüne Cevriye Balta yerine, Selçuk Balta’nın adı yazıldı. Evraktaki hatayı fark etmeyen polis de yasal işlemleri Cevriye Balta’ya karşı yürüttü. Koruma kararından bir hafta sonra Cevriye Balta’nın cep telefonuna tehdit mesajları geldi. Kadının başvurusuna rağmen polis hatayı fark etmedi ve Selçuk Balta’ya işlem yapmadı. 15 gün sonra adam, kadının evini bastı. Kurşunların hedefi olan Cevriye Balta ağır yaralanırken, annesi Emine Malkoç hayatını kaybetti. Saldırgan ise intihar etti ve öldü.

kadin-cinayeti-2

Polisler kusurlu ama ceza yok

Emniyet, olayda ihmali bulunan polis memurları hakkında yaptığı soruşturma ile ilgili rapor düzenledi. Polis memurlarının ihmalinin olduğunun belirtildiği raporda; aylıktan kesme cezası uygulanması istendi. Ancak İstanbul İl Polis Disiplin Kurulu ceza tayinine yer olmadığı kararı verdi.

2 bakanlık davayı reddetti

Saldırı sonrası yatalak kalan Cevriye Balta, avukatı Ahmet Başcı aracılığıyla İstanbul İdare Mahkemesi’ne başvurdu. Koruma kararını veren Adalet Bakanlığı’na, kararı uygulamakla yükümlü olan İçişleri Bakanlığı’na tazminat davası açtı. İki bakanlık da davanın reddini istedi. Mahkeme, savcılığın son derece hassas konuda özen göstermediği, yanlış kişinin takibe uğraması nedeniyle Adalet Bakanlığı’nın, polisin asıl sorumlunun kim olduğunu bilmesine rağmen saldırganı ifadeye çağırmadığını kaydetti. Ayrıca, polisin yeterli ihtimamı göstermemesi nedeniyle cinayetin meydana gelmesinde İçişleri Bakanlığı’nın da sorumluluğunun bulunduğunu belirtti.

185 bin lira tazminat

İdare mahkemesi, Cevriye Balta’ya 85 bin TL maddi tazminat, olayın meydana geliş şekli, idarenin kusuru, davacının annesini kaybetmesi nedeniyle duyduğu elem ile olay nedeniyle duyduğu korku dikkate alındığında 100 bin TL manevi tazminatı İçişleri ve Adalet Bakanlıklarının ödemesine karar verdi. 13 Temmuz’da çıkan kararın ardından Cevriye Balta’nın avukatı Ahmet Başçı, iki bakanlığa da ihtarname göndererek tazminatı ödemelerini istedi. Ancak bakanlıkların hukuk müşavirliklerinin, avukat Başcı’yı telefonla arayarak, bütçelerinin olmadığını tazminatı ödeme durumlarının bulunmadığını söylediği öğrenildi. Avukat Ahmet Başçı, “Tazminat kararının ardından 2 bakanlıkla da irtibata geçerek, 30 gün içinde paranın hesabımıza yatırılmasını istedim. Ancak para yatırılmadı. Yetkililerle yaptığımız görüşmelerde ‘Paramız yok icra takibi başlatın’ cevabı aldık” dedi.

Türkiye’de Feminizm Sempozyumu

Feminizm Derneği, 15 Ekim 2016 tarihinde, Ankara’da, “Türkiye’de Feminizm” ana başlığıyla bir sempozyum düzenlemektedir.

feminizm-sempozyumu-4

Etkinlik dört oturumda gerçekleşecektir. 09.00 – 17.30 saatleri arasında gerçekleşecek olan sempozyum, kadın mücadelesi ve toplumsal cinsiyete dair birbirinden güzel sunum başlıkları içermektedir. Biz de Feminizm Derneği‘nin düzenlemiş olduğu bu etkinlikte “Kürt Kadın Kimliği Üzerine” bir şeyler söyleyeceğiz.

“Öncelikle ‘Kürt Kadını’ derken kimlerin kastedildiği konusunu açmak gerekir. Ancak kolektif kimliklerin tanımladıkları alan sabit, değişmez ve homojen olmadığı için bu kimliği tanımlarken, belli bir zaman diliminde ve coğrafyada yaşayan kadınların, öncelikle sosyo – ekonomik yapıdan, kültürel dokudan ve bunların birbirlerini etkileyerek zaman içindeki değişimlerden nasıl etkilendiğine göz atmak gerekir.”

feminizm-sempozyumu-2

Akademisyenlerimizin, kadın ve LGBTI+ örgütlerinin temsilcilerinin, basın emekçilerinin, feminist aktivistlerin katılımı ve bildiri sunumlarıyla gerçekleşecek konferansımıza katılım ücretsizdir. Herhangi bir ön kayıt şartı ve ücret talebi olmayan sempozyuma tüm feministler ve profeministler, tüm kadın,erkek, LGBTI bireyler davetlidir.

Etkinlik Adresi:

Raymar Hotel, Selanik 2 Sokak, No: 74
Kızılay/ANKARA 

Yedi yıl boyunca annesinin bipolar rahatsızlığını fotoğrafladı

Melissa Spitz: “Umarım akıl hastası ve madde bağımlısı bir anneyle yaşamakta olduğum süreci istediğim biçimde sizlere yansıtabilirim.”

Melissa Spitz 6 yaşındayken annesi Deborah, bipolar rahatsızlığı olduğu gerekçesiyle Washington Eyaleti tarafından akıl hastanesine yatırıldı. Spitz, bunun üzerine, Huffington Post’a gönderdiği bir iletide şunları yazdı: “Bu süreç sonrasında hayatında sürekli olarak düşüşler yaşadı; kanser teşhisinin ardından rahminin alınması, kemoterapi ve radyasyon döngüsü, zaten var olan akıl sağlığı sorunlarının en kötü hale gelmesi…”

Deborah tedavi boyunca alkol tüketti ve reçeteli ilaçları kötüye kullandı. Spitz, “Bu durum, sonunda annemle babamın boşanmasına sebep oldu” dedi. Böyle travmatik bir aile yaşantısı içerisinde büyümek durumunda kalan bir çocuk, elbet bütün bu acılardan uzak durmaya ya da olan biten her şeyi görmezden gelmeye çabalayabilir. Ne var ki Spitz, bu duruma kamerasıyla daha yakından bakmayı tercih etti.

2009’da, ― Spitz o zaman Kolumbiya’daki Missouri Üniversitesi’nde sanat öğrencisiydi ― annesinin evinde, onun fotoğraflarını çekmeye başladı. Aslında bu fotoğraflar öğrencilerin özel hayatlarının bir bölümünü belgelemeleri için verilmiş ve herhangi bir sınırlama koyulmamış bir ödevin parçasıydı. Spitz, projesi için evine gitmek adına izin aldı. “Kamera, insanlardan ve kendimden saklamakta olduğum kimi gerçekleri açığa vurabilmem adına yol göstericim oldu. Olup biten her şeyi uzaktan izlemek yerine kamerayla tek vücut olmayı tercih ettim. Bu sayede duygularımı dışa vurabilmem, oldukça işime yaradı” dedi.

Spitz, yedi yıl sonrasında, Instagram’a sık sık yüklemiş olduğu bu fotoğraflar vasıtasıyla “You Have Nothing To Worry About (Endişelenecek Hiçbir Şeyin Yok)” adlı fotoğraf serisini oluşturdu. Bu fotoğraflardan kimileri herkese açıkken kimileri yalnızca kişisel paylaşım. Seride göze çarpan kronolojik karmaşa ise Deborah’ın kendi içinde yaşamakta olduğu fırtınayı ve kızıyla olan parçalanmış ilişkisini simgeliyor.

“Annemin Yeni Makyajı” adlı bir fotoğrafta (başlık fotoğrafı) Deborah doğrudan kameraya bakıyor; annesinin makyaj kutusunu altüst etmiş küçük bir kız çocuğu gibi, yüzü büyük bir düzensizlik içinde iddialı renklere boyanmış.

bipolar-anne-2“Neysem oyum” isimli başka bir fotoğrafta Deborah, ellerini yüzüne kapatmış, yerde oturuyor; etrafı eğri büğrü yazılarla dolu, acı verdiği kadar mutluluk da veren neon post-itlerle çevrili. Post-itlerden birinde “Her şey için endişeleniyorum”, bir diğerinde “Ölmek istiyorum” ve yine bir diğerinde “Kendimi seviyorum. Kendimden nefret ediyorum” yazarken başkasında da “Yaşamak istiyorum” yazıyor.

bipolar-anne-3Spitz bu çekimleri sıradan bir süreç olarak tanımlıyor; ona göre “çalışmaya ayırmakta olduğu zaman” ile “annesiyle geçirmekte olduğu zaman” kavramları, aynı yola çıkıyorlar. Bu seri, ilk başlarda, Deborah’ı  çoğunlukla heyecanlandırmış olsa da zaman zaman Spitz’in projesinin tepki görüp görmeyeceği konusunda endişelenmesine sebep olmuştu. Yabancılar Spitz’e sık sık şikâyetlerde bulunuyorlar; annesinin durumundan faydalanarak kitle elde etmeye çalıştığı yönünde eleştiriler yazıyorlardı. Fakat Deborah zamanla içmeyi bıraktı, iddialarına göre, onu değişime iten şey kendisini Spitz’in fotoğraflarında görmek oldu.

bipolar-anne-4Aslında, tüm bu süreç boyunca Spitz’in verdiği en büyük mücadele, annesinin projeye duyduğu coşku ve bitmeyen istekleriyle kalıcı olarak belgelenen acı dolu dakikaların Spitz’in hafızasına kazınmış olmasındaydı. Spitz, “Onu görmekten rahatsız olduğum durumlarda fotoğrafını çekmemi ister ve beni görmek istediğimden daha fazlasına bakmaya zorlayarak kontrolü bir şekilde eline alırdı” dedi. Broadly ile gerçekleştirmiş olduğu bir röportajda Spitz, annesinin fotoğraf serilerinde zaman zaman ipleri nasıl eline aldığını daha detaylı bir biçimde anlatmıştı.

“Bazen bu işin daha çekilir hale geldiğini hissediyordum, çünkü o bir kurban değildi. Fotoğraf çektirmeyi ve ‘başıma gelenler’ diye nitelendirdiği şeyleri yansıtmayı seviyordu ve bence projeyi bu yüzden çok sevdi; nihayetinde sahneyi yönetmekte olan, annemin ta kendisiydi. Bu ona fazlasıyla güç katıyordu” dedi.

bipolar-anne-5Spitz, kamerasını kullanarak annesine kendisini değerli bir insan, hatta bir yıldız gibi hissettiriyor olmasının öneminin farkında.

bipolar-anne-6Serilerin başlangıcından beri Spitz eleştirildiği kadar övgü de aldı. Bu övgüler genellikle benzer tecrübelerden geçmiş ve yaşanmışlıkları hafızalarına kazınmış olan insanlardan geliyordu. “Annemi kendi çıkarlarım için kullandığımı, fotoğrafların berbat olduğunu ve ‘gerçek’ akıl sağlığı sorunları yaşayan insanları incittiğimi belirten mesajlar okudum. Ama bu projenin anneme verdiği mutluluk ve onaylanmışlık hissine ve bana ulaşan insanlara kıyasla bu yorumların hiçbir önemi yok” dedi.

“You Have Nothing To Worry About (Endişelenecek Hiçbir Şeyin Yok)” kısmen belgesel, kısmen aile albümü, kısmen bir eser, kısmen de bir otoportre. Spitz çoğunlukla kameranın arkasında olmasına rağmen annesiyle arasındaki bağ hissedilir nitelikte. Deborah yara ve çiziklerle boşluğa umarsızca bakarken fotoğraflandığında, Spitz’in de kendisini bir o kadar yaralanmış ve kaybolmuş hissetmekte olduğunu düşünmek zor değil.

bipolar-anne-8Spitz, bu serilerin kendisi ve annesi devam edebildiği müddetçe sürmesini ve belki de bu on yıllık çalışmanın bir sergiyle zirve yapmasını umuyor. Aynı zamanda Spitz, fotoğraflarının annesini kınamadan ya da bu çalışmadaki ayrıntıları masum bir havaya sokulmuş gibi göstermeden dışarıya yansımalarını; net ve kusursuz olmalarını istiyor. “Umarım akıl hastası ve madde bağımlısı bir anneyle yaşamakta olduğum süreci istediğim biçimde sizlere yansıtabilirim” diyor.

“Bu durumu belgeleyen kişi ve bir evlat olarak benim bu çalışmadaki konumum eşsizdi; bu yüzden fotoğraflarım ve sanatım arka planda sık sık uyum içindeydiler. Bu çalışmanın annemle ilgili olduğu kadar kendimle ilgili olduğunu da hissettim.”

Kaynak: The Huffington Post 

Oğuz Atay ve toplumsal gerçeğin ironisi

 “Demek ki yolda durmak mümkün olmuyordu;
böyle bir hürriyet yoktu.
Sadece sürüklenme,
kalabalığın arasına kapılma hürriyeti vardı.”
Tutunamayanlar

oguz-atay-1

Oğuz Atay, 12 Ekim 1934‘te İnebolu’da doğdu. Babası Kastamonu kökenli hukukçu ve CHP eski milletvekillerinden Cemil Atay‘dır.

Oğuz Atay’ın çocukluk ve ilk gençlik dönemleri üzerinde, annesi ilkokul öğretmeni Muazzez Atay kadar etkili olmasa da, hayatının önemli kararlarını babası yüzünden ertelediği bilinir.

Lise yıllarında resim ve tiyatroya duyduğu ilgiye ve resim öğretmeninin onu sanat akademisine yönlendirme çabasına rağmen, babası onu doktorluk veya mühendisliği yönelmesi gerektiği konusunda katı bir şekilde uyarır.

Hemen hemen tüm eserlerinde izleri görülebilecek olan ve Oğuz Atay’ın hayatı boyunca içine sindiremeyeceği bu mesleki yönelim; yani mühendislik, aslında onun lise son sınıfa kadar derslerinde göstermiş olduğu yüksek başarının kaçınılmaz sonucu gibidir de…

oguz-atay-2 İlkokul sıralarında içine kapanık, kendini kitapların dünyasına kaptırmış bir görünüm sergiler. Arkadaşlarıyla iletişim kurmakta zorlanır. Onlardan farklı davranışlar sergiler. Ama kişiliğinin en belirgin özelliklerinden olan saydamlık ve içtenliğinden de vazgeçmez. Öyle ki ilkokulda öğretmeninin sınıfa sorduğu “İçinizde kardeşini kıskanan var mı?” sorusuna, sadece Oğuz “Evet.” yanıtını verir.

oguz-atay-3

“Unutulacaklardır.
Bir gün bütün değer yargıları değişecek
ve
yargılananlar yargıç,
eziyet edenler de suçlu sandalyesine oturacaklardır
ve onlar o kadar utanacaklar,
o kadar utanacaklardır ki
utançlarının ve suçlarının ağırlığı yüzünden
ayağa kalkamayacaklardır.”
Tutunamayanlar

oguz-atay-4

Ortaokul yıllarında ise yavaş yavaş dünya edebiyatından yazarlarla tanışmaya başlar, öğrendiklerini aktarmak için bir arkadaşıyla okulda duvar gazetesi çıkarmaya çalışır. Aynı dönemde Milli Eğitim Bakanlığı Batı klasikleri çeviri serisinden çıkan kitapları arka arkaya okumaktadır.

Dostoyevski, hayatı boyunca kopmadığı güçlü bir dayanaktır onun için. Tutunamayanlar romanı hakkında verdiği bir röportajda da sevdiği yazarların başına Kafka ve Dostoyevski‘yi yerleştirir.

oguz-atay-5Lise son sınıfta edebiyatın yanı sıra tiyatroya da ilgi duyar.  Ve okulda sahnelenen, Shakespeare‘in “Hırçın Kız” isimli oyununda, Petruchio rolünü başarıyla oynar.

oguz-atay-6Bir diğer tutkusu olan resim, yine lise sıralarında ilgi duyduğu bir alandır. Resim öğretmeni onun çizimleri beğenmekte, resme yönelmesi konusunda tavsiyelerde bulunmaktadır.

oguz-atay-7

“Kafam cam kırıklarıyla dolu doktor.
Bu nedenle beynimin her hareketinde düşüncelerim acıyor,
anlıyor musun?
Bütün hayatımca bu cam kırıklarını
beyin zarımın üzerinde taşımak
ve
onları oynatmadan
son derece hesaplı düşünmek zorundayım.”
Tehlikeli Oyunlar

oguz-atay-9

Üniversite yıllarında, sosyal konulara ilgi duymaya başlar. Marksizmle tanışır. Marx‘ın, Hegel‘in, Lenin‘in kitaplarını okur. Atay’ın İstanbul’daki solcu çevreyle olan yakın birlikteliği, askere gittiği tarih olan 1957 yılının aralık ayına değin kesintisiz sürer. Ankara’da Asker arkadaşı Cevat Çapan, Vüsat O. Bener‘le tanıştırır onu.

Ankara’da bulunduğu süre boyunca sık sık Vüsat O. Bener’in evine gider, onunla uzun uzun sohbetlere girişir, ruhsal dünyasını ortaya koyar; sıkıntılarını paylaşır. Daha sonra yazacağı ilk romanı Tutunamayanlar‘ın ilk okuyucusu da Vüsat Bener olur böylece.
Ankara’da bulunduğu kısa sürede Atay, dönemin etkili dergilerinden Pazar Postası‘nın grubuna da dahil olur. Marksist eğilimi olan bir gruptur bu. Askerlik görevi dışındaki zamanının çoğunu bu grupla da geçirir, ülkesinin kurtuluşu için aynı görüşteki insanlarla güç birliğine girer.

Dönemine göre, sosyalizmin çok ölçülü ve sakınımlı koşullarda tartışıldığı bir dergi olan Pazar Postası’nda ilk imzasız yazılarını yayımlatır ve Batı’da yayımlanmış sosyalist içerikli makaleleri çevirerek işçiler ve devrim konularını başlıklara taşır.

oguz-atay-10İnsanın kişilik sorunsalı Oğuz Atay’ı yaşamının her döneminde ilgilendirir. Ve belki de aynı tutumla, Tutunamayanlar’ın Selim’ine de, “Kendini çözemeyen kişi, kendi dışında hiçbir sorunu çözemez.” cümlesini kurdurur.

1959 yılında askerlik görevini bitirip İstanbul’a döner ve Denizcilik Bankası’nda mühendis olarak işe girer.  Aynı dönemde beklenmedik bir gelişme olarak, Cemil Sait Barlas da, Pazar Postası’nı İstanbul’a taşır. İstanbul’da yayımlanan ilk sayısından itibaren Atay, aktif bir şekilde derginin yazı işlerinde yer alır. Bu nedenle de Pazar Postası’nın İstanbul’da çıkan sayıları Oğuz Atay’ın izleriyle doludur.

oguz-atay-11

“Mahkemede, suçlu sandalyesinde, bilerek ya da işledikleri suçu bilmek zahmetine katlanacak kadar dahi düşünmediklerinden bilmeyerek, eziyet eden, hor gören, aşağılayan, ihmal eden, aldırmayan, unutan, kötüleyen, alay eden, (…) değer vermeyen, kalbi temiz olmayan, (…) her zavallıdan daima bir rütbe, bir kademe, bir sınıf yukarıda olanlar, (…) her zaman ve her yerde her sınıftan ve her ideolojiden ve her düşüncede insanlar arasında daima ön safa geçerek aslan payını kendine ayıranlar ve ayırır ayırmaz insanlarla aralarına aşılmaz duvarlar örenler, (…) insanları insanlardan ayıranlar, arkadaşlık dostluk sevgi ile uzatacakları sıcak bir elleri olmayanlar, yani elsiz gözsüz akılsız kalpsiz ve kansız gerçek sakatlar yani onlar onlar onlar… karşımıza oturacaklar (…) Ve biz onlara diyeceğiz ki, hesaplaşma günü geldi. Şimdiye kadar yalnız din kitaplarında yargılandınız. Biz fakirler, zavallılar, yarım yamalaklar, bu kitapları okuyup teselli bulurken içinizden güldünüz.”
Tutunamayanlar

İlk roman

Tutunamayanlar‘ı 1968’de yazmaya başlayan Oğuz Atay, 1970 yılı TRT roman yarışmasına yetiştirir dosyayı. Dosya beklediği gibi ödül alır. Kitap iki cilt halinde 1971 yılının aralık ayında ilk kez yayımlanır. Tabii siyasal çalkantıların dorukta olduğu 1970’li yılların Türkiye’sinde hemen hemen hiç ilgi görmez Oğuz Atay’ın romanı. Ancak, bu avangard yapıtıyla, daha önce kapısı aralanmış olan modernizme de ardına kadar kapıları açar. 

Ardından Tehlikeli Oyunlar‘ı yazmaya girişir ve 1973 yılında yayımlanan kitap, dönemin koşulları içerisinde yine ilgi görmez. 

1975 yılında ise üniversiteden hocası Mustafa İnan’ın biyografisini yazarak farklı türde bir eser ortaya koyar. “Oyunlarla Yaşayanlar” isimli tiyatro oyunu ve “Korkuyu Beklerken” isimli öykü kitabının ilk baskısı da yapılır aynı dönemde.

1976 yılının Kasım ayı sonlarında grip, yüksek ateş ve baş ağrısıyla kendini gösteren beynindeki tümör, 13 Aralık 1977‘ye kadar yaşamasına izin verir. 

oguz-atay-8

“…Tutunamayanlar’a genellikle yakıştırılan bunaltının aksine, ben çok eğlenmiştim bu kitabı ilk kez okuduğumda. Bunaltı bence yaşadığımız coğrafyadan geliyor. Tutunamayanlar da bu bunaltıyı alıp ondan çok devrimci bir şey çıkarıyor: Kahkaha. Bu da bizim topraklarda iyice belirgin hale gelen bir özellik. Elemi ve kederi alıp gülmeceye çevirmek. Bu kadar acıyla ve felaketle baş etmenin yollarından biri.
…Ne olursa olsun, nerede karşımıza çıkarsa çıksın, mutlaklık iddiasının gülünçlüğünü ortaya çıkarmak için yapmış bunu. Bunun da siyasi bir pozisyon olduğunu hatırlamak gerekir. Romana adını veren tutunamayanların pozisyonudur bu. “
(Meltem Gürle, Birgün)

Kaynak:  Yapıtları ve Yaşamıyla Oğuz Atay

 

Norah Jones’tan köklerine dönüş albümü

2

Norah Jones’un yeni albümü “Day Breaks”, 7 Ekim’de piyasaya çıktı. 37 yaşındaki şarkıcı, yeni albümünde onu ilk tanıdığımız zamanlardaki müzik tarzına, bir nevi köklerine döndü, caza ve piyano ağırlıklı müziğe geri dönüş yaptı. 

Norah Jones Come Away With Me şarkısıyla ilk çıktığında, müzik dünyasında neredeyse bir deprem etkisi yaratmıştı. Gücün, zenginliğin, şatafatın, şovun, dansın, süslü kıyafetlerin egemen olduğu bir müzik dünyasında kendi de sesi de naif bir genç kadın; sakin sakin şarkısını söylüyordu. 2000’lerin dünyasında bu çok da alışıldık bir şey değildi. Müzik dünyası yıllardır aradığı sadeliği, basitliğin güzelliğini, naif ve dinginliği adeta Norah Jones’un sesi, yüzü ve beden dilinde bulmuştu.

Esasında bir caz piyanisti ve solisti olan Jones, ondan sonraki son albümlerinde country, blues ve soul türünde şarkılar seslendirmiş, köklerinde bir nebze uzaklaşmıştı. Hatta punk rock grubu Green Day’in solisti ile ortak bir düet albüm bile çıkarmıştı Jones ve bu albümde counrty klasiklerini yorumlamıştı.

Jones, geçtiğimiz günlerde çıkan yeni albümünde ise piyanoya ve caza kırıyor yine direksiyonu. Albümde Jones’e eşlik edenler arasında efsanevi saksofon sanatçısı Wanye Shorter, orgda Dr. Lonnie Smith ve davulda Brian Blade var. Jones, 9 orijinal şarkısının yanında Horace Silver, Duke Ellington ve Neil Young yorumlarıyla da 12 şarkılık bir albüme imza attı.

Öze dönüş piyanoya dönüş

Sanatçı albümle ilgili verdiği bir TV röportajında şunları söylemiş: “Bu albümle çemberi tamamladığımı hissediyorum. İlk yıllarımdaki özüme dönüyorum. İlk albümden sonra açıkcası piyanodan biraz uzaklaşmıştım. Evet piyano yine çalıyordum ama gitar üzerinde şarkı yazmaya daha çok ağırlık vermiştim. Bu albümde ise piyanoya geri döndüm.”

Norah JonesYavaş tempoda ama tekdüze değil

Albümün genelinde piyano şarkıları olduğunu görüyoruz. Albümün neredeyse her şarkısı slow bir tempoda devam ediyor. Ama bu tempo dinleyiciyi sıkan bunaltan türden değil. Çünkü şarkılarda türlü piyano oyunları, türlü caz melodileri ve dokunuşları var. Yine Jones, sesini ustaca kullanıyor şarkılarda. Sonuçta insanı sıkmayan tekdüze olmayan bir albüm ortaya çıkmış. Albümde genelden farklı tek şarkı ise Flipside. Hızlı tempoda akan şarkıda yine de piyano en önde olan enstrüman.

İlk albümle yedi Grammy ödülü

Norah Jones’u, Türk kökenli Amerikalı yapımcı Arif Mardin keşfetmişti. Jones’un “Come Away with Me” adlı ilk albümü, 2002’de dünya çapında 40 milyonun üzerinde satış rakamına ulaşmış, Jones bu albümle tam yedi Grammy ödülü kazanmıştı.

Daha sonra ikinci albüm “Feels Like Home” geldi. Ve Jones artık, küçüklüğünde dinlediği ve etkilendiği Billie Holiday, Ella Fitzgerald gibi isimlerle birlikte dünyanın en iyi kadın caz kadın vokalistlerinden biri olarak anılmaya başlanıyordu.

Jones’un müzikal yeteneği aileden geliyor. Jones, ünlü Hint sitar sanatçısı Ravi Shankar’ın kızı olarak New York’ta dünyaya geldi. Fakat babası doğumunda ondan ve annesinden uzaktaydı ve Jones babasını hiçbir zaman bir baba gibi kabul etmedi.

Norah JonesJones, 5 yaşındayken kilise korolarında şarkı söylemeye başlamış, daha sonra ise tutkusunu piyanoda keşfetmişti. 16. doğum gününde ilk kez mikrofonun başına geçip, Billie Holiday’in bir şarkısını seslendiriyordu. Jones, üne kavuşmadan önce 1999 yılında İlhan Erşahin’in Wax Poetic grubu ile sahneye çıkmıştı. Norah Jones, müzikal hayatında Ray Charles ve Dolly Parton gibi birçok usta müzisyenle düetler yaptı. Jones, ayrıca 2008 yılında “My Blueberry Nights” adlı filmde de başrolü oynamıştı.

İşte yeni albümden çıkan ilk şarkı “Carry On”

Ve biraz nostalji; Jones’in ona ün kazandıran ilk iki şarkısı, Come Away With Me ve Don’t Know Why.

Futbolda ayrımcılığa ve cinsiyetçiliğe karşı eylem haftası

Futbolda ayrımcılık karşıtı çalışmalar yürüten Fare Ağı (Fare Network), 6-20 Ekim tarihleri arasında futbolda yaşanan eşitsizliğe karşı farkındalık oluşturmak için #FutbolHerkesİçindir #FootballPeople eylem haftası başlattı. Tüm dünyada eş zamanlı başlatılan kampanyayı Türkiye’den Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği, Sportif Lezbon ve Türkiye Futbol Federasyonu destekliyor.

Eylem haftasını destekleyen Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği, #FutboldaCinsiyetçiliğeSon #FutbolHerkesİçindir diyerek, tribünlerde ve futbol sahalarında yaşanan küfürlü tezahüratlara, cinsiyetçi küfürlere, kadına ve lgbt+bireylere yönelik ayrımcılık ve şiddet içeren söylemlere karşı farkındalık oluşturmak için sosyal medya kampanyası başlattı.

“Farkında mısın? Sahalarda kadınlar var! Sahalarda LGBTİ+lar var!”

6-20 Ekim eylem haftası boyunca futboldaki cinsiyetçiliğe ve cinsel şiddet diline karşı kampanyanın afişlerini, sloganlarını ve hashtaglerini sosyal medyadan duyurarak farkındalık oluşturulmasına katkı sağlamak mümkün.

Profesyonel-amatör, sokakta-sahalarda futbol oynayan herkes formalı ya da futbol topuyla çekilmiş fotoğrafını futboldaki cinsiyetçilik karşıtı sözüyle birlikte derneğin facebook (@cinselsiddetlemucadele) ve twitter (@cs_mucadele) adresini etiketleyerek paylaşabiliyor. Veya [email protected] adresine mesajlarını ileterek yayınlanmasını sağlayabiliyor.

Kampanyanın hashtagleri:

#FutboldaCinsiyetçiliğeSon
#FutbolHerkesİçindir
#SporHerkesİçindir
#FootballPeople
@cs_mucadele
@farenetwork

Dostluk maçı “Futbolu ve sporu seviyoruz”

Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği ayrıca futboldaki ayrımcılığa son demek için eylem haftası içinde bir dostluk maçı da düzenleyecek. Maça #FutbolHerkesİçindir diyen herkes davetli.

Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği bir süre önce ayrıca futbol kulüplerine şiddetin azaltılmasına yönelik öneri ve talep listesi göndermişti:

  1. Kulüp medya organları ve yayınlarında, sporda cinsiyetçi şiddetin önlenmesine yönelik bilinçlendirici ve farkındalık arttırıcı program ve sayfalar hazırlanması
  2. Kadınların kulüp yönetimlerinde bulunmasının teşvik edilmesi
  3. Sporda kadın branşlarının arttırılması
  4. Cinsiyetçi ve homofobik şiddet içeren tezahüratlarda bulunan taraftarlara yönelik  caydırıcı yaptırımlar uygulanması (örn. Passolig iptali)
  5. Sporculara yönelik farkındalık eğitimleri verilmesi
  6. Yöneticilere ve kulüp çalışanlarına yönelik farkındalık eğitimleri verilmesi
  7. Panel-Konferans gibi etkinlikler organize edilmesi
  8. Eşleri veya partnerlerine şiddet uygulayan futbolculara yönelik caydırıcı yaptırımlar uygulanması

Kampanyaya destek vermek ve daha fazla bilgi için: cinselsiddetlemucadele.org/

Filmleri, duruşu, gülüşü güzel adam: Tarık Akan

1

Ne kadar da zor ölümün siyasallaştığı bir ülkede, yiten birinin ardından yazmak. Oysa ona ilk aşk demişsin, filmlerinde ağlamışsın, gülmüşsün. Duruşunu sevmişsin, gülüşünü ya da. Ama işte üzülemezsin. Çünkü onun seninkinden farklı bir ideolojisi var. İşte bu noktada bir zamanlar seni güldüren bir adamın ölümüne sevinebilirsin. Bazıları gibi ileriye gidip sövüp sayabilirsin.

Sadece filmlerinden, şarkılarından ya da yaptıklarından tanıdığımız birinin gidişi yüreğe kaya gibi oturur mu? Ben bu hissi Kazım Koyuncu gittiğinde yaşamıştım. Canımı acıtmıştı hiç tanımadığım ama çok sevdiğim bu sanatçının aramızdan ayrılışı. Ağlamıştım, nasıl ağlamayayım? Onu bir kez bile görmemiştim, bunu çok istediğim halde. Öyle ki hâlâ yara Kazım Koyuncu içimde. Sırf onun için belki de on bin defa izledim Gülbeyaz’ı, bilhassa onun olduğu sahneleri.

Eylül’de ise bir kez daha büyük bir kaya oturdu sol yanıma. Bir whatsapp mesajıydı haber veren. Tarık Akan ölmüş… İnsan bir duruyor önce, kalakalıyor. Çünkü çocukluğundan beri öyle çok sevmişsin ve neredeyse her gün filmlerini ekranda görmüşsün ki ölmesine ihtimal vermiyorsun.

Türkiye sinemasının unutulmaz isimlerinden olan Tarık Akan, 1949 yılında İstanbul’da doğdu. Babasının görevi nedeniyle Anadolu’da büyüdü. Babası albaylık görevinden emekli olduğunda, evi geçindirmek için düğün salonunda müdürlük, Ataköy Plajı’nda cankurtaranlık, sandalcılık gibi işlere girdi. Yıldız Teknik Üniversitesi’nde yüksek makine mühendisliği okurken gündüzleri kâğıt işportacılığı yaptı, geceleri üniversiteye gitti. 1971 yılında Ses Dergisinin düzenlediği yarışmaya her ne kadar “üçüncü bile olsam…” umuduyla girmişse de birinci oldu. Böylece filmlerde oynamaya başladı. Bu arada gazetecilik öğrenimi de gördü.

tarik-akan-2Filmleri pek çok kez ödüllendirildi

Akan, başlangıçta romantik jön rollerinin aranan oyuncusu oldu. Bu dönemde hafif güldürülerde de rol aldı. 1970’lerin ikinci yarısından başlayarak Şerif Gören, Atıf Yılmaz, Yavuz Özkan, Zeki Ökten gibi yönetmenlerin, toplumsal sorunların ağırlıkta olduğu nitelikli filmlerinde oynadı. Bunlar arasında Maden (1978), Pehlivan (1984), Sürü (1978), Adak (1979), Yol (1982), Çözülmeler (1993), Yolcu (1993), Eylül Fırtınası (1999), Hayal Kurma Dersleri (1999), Gülüm (2003) sayılabilir. Aynı zamanda zorlu yıllarda bir Kürt destanından uyarlanan Siyabend u Xece’de oynayacak kadar cesur bir oyuncuydu.

Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde dört kez En İyi Erkek Oyuncu Ödülü’nü kazanan Tarık Akan, Pehlivan’daki oyunuyla da 1985 Berlin Film Şenliği’nde Jüri Özel Ödülü’nü aldı. 1992’de Çağdaş Sinema Derneği’nin başkanlığına seçildi. Televizyonda Taşların Sırrı, Antika Talanı, Koçum Benim dizilerinde oynadı. Uzun süre sinema çalışmalarının yanı sıra eğitimcilik yaptı. Anne Kafamda Bit Var ilk ve tek kitabı oldu.

tarik-akan-seyit-ali16 Eylül 2016’da yaşamını yitiren Tarık Akan ile ilgili bu yazıya başlamadan önce geç kaldığım yönünde hayıflanıyordum. Hemen o gün yazmalıydım Tarık Akan’ı. Fakat sonra bu düşüncemin yanlış olduğuna karar verdim. Ne fark ederdi ki? Evet, o yoktu artık ama hatırası buradaydı. Hatıraları onu hep yaşatacaktı. Ayrıca kim unutur Damat Ferit’i, Siyabend’i, Seyit Ali’yi?

Ses Dergisi Posteri

Altın Portakal uluslararası yarışma filmleri belli oldu

1

Gürcistan’dan Fransa’ya, Türkiye’den Polonya’ya dünya sinemasının en yeni ve seçkin örnekleri bu yıl Altın Portakal heykelciği için yarışıyor olacak.

Antalya Büyükşehir Belediyesi tarafından 16-23 Ekim tarihleri arasında gerçekleştirilecek 53. Uluslararası Antalya Film Festivali Uluslararası Yarışma programı belli oldu.

Dünyanın dört bir yanından günümüze ve insanlığa dair farklı konuları ele alan filmler, Altın Portakal için yarışacak.

En İyi Film, En İyi Yönetmen, En İyi Senaryo, En İyi Müzik, En İyi Kadın Oyuncu, En İyi Erkek Oyuncu ve Jüri özel ödüllerinin sahibi, bu yıl İngiliz yönetmen Hugh Hudson başkanlığındaki Uluslararası Uzun Metraj Jürisi tarafından yapılacak değerlendirme sonucu belirlenecek. En İyi Film’e ise Altın Portakal heykelciğiyle birlikte 50 bin Euro’luk para ödülü de verilecek.

“Amelie” filmiyle tanıdığımız Fransız oyuncu Audrey Tautou’nun da katılacağı bu yılki Uluslararası Yarışma filmleri şu şekilde:

altin-portakal-afis48 Kavşağı / Junction 48 (Yönetmen: Udi Aloni – İsrail, Almanya, ABD)

Kerim, karmaşık LOD şehrinin Arap gettolarındaki kriminal tiplerden oluşan arkadaşlarıyla takılmak ve tuhaf işler arasında geçen amaçsız bir hayat sürmektedir. Bir aile trajedisi onu, şarkıcı kız arkadaşı Manar’la daha da yaklaştırır ve hayatını rayına oturtma yolunda motivasyon sağlar. Kerim ve grubu sonunda, Tel Aviv’deki bir kulüpte “ilk Arap rap’çi” olarak fark edilmelerini sağlayacak bir performans gerçekleştirme şansı yakalamıştır. Ama başarıya giden yol hiçbir zaman kolay değildir. Kerim ve grubu; milliyetçi Yahudi rapçilerin şiddetiyle, hükümetin engelleriyle ve bağımlı arkadaşlarının başlarına açtığı belalarla yüzleşmelidir önce.

Kerim için ayrıca bir tehdit daha vardır; Manar’ın ailesi, kızlarının onunla sahneye çıkmasına karşıdır. Kerim aşkı için mi yoksa sanatı için mi mücadele edecek; arada kalır. Berlin Film Festivali Panorama bölümünde Seyirci Ödülü ve Tribeca Film Festivali’nde Jüri Ödülü alan Junction 48‘in yönetmeni, Udi Aloni. Filmin başrolünde ise senaryoya da katkısı olan, Annemarie Jacir’in Bu Denizin Tuzu‘nda da (Milh Hadha al-Bahr- 2008) izlediğimiz Tamer Nafer var.

Açık Kapı / La Puerta Abierta (Yönetmen: Marina Seresesky – İspanya)

“Açık Kapı”, yönetmeni Marina Seresesky’ye göre “ikinci bir şansı hak edenlerin hikâyesi“. Rosa, annesinden miras aldığı işi yapmaktadır; fahişeliği. Annesi, ona cehennemi yaşatıp dururken nasıl mutlu olunacağı konusunda hiçbir fikri olmamıştır. Bunu hak ettiğini de düşünmez zaten. Fakat bu renksiz ve duygusuz hayata bir gün 10 yaşlarındaki Lyuba dahil olduğunda Rosa için de “ikinci bir şans” doğar.

Film, Transilvanya Uluslararası Film Festivali’nde seyircilerin oylarıyla En İyi Film seçildi.

Baba ve Oğul / Ostatnia Rodzina (Yönetmen: Jan P. Matuszynski – Polonya)

“Babalar ve oğulları” meselesini düşünün; şimdi ona biraz da “sanatçının, aile babası olarak portresi” başlığını ekleyin. İşte hayatından bir kesite şahit olacağınız, Polonyalı ressam Zdislav Beksinski’nin hikâyesi tam da böyle bir şey! Bir yandan kendi ikili hayatında zorlanıyor; naif, örümcek korkusu olan, sevgili bir aile babası ile şiddet yüklü cinsel fantezilere sahip ve rahatsız edici, distopik tablolara meyyal bir adam. Öte yandan baş belası oğulları Tomasz intiharlara kalkışmakta. Nihayet bir kız arkadaş bulup radyoda program da yapmaya başlayınca Zdislav ve Zofia Beksinki çifti çok sevinir. Gerçi Zdislav Beksinki bu durumun böyle süreceğine pek inanmaz ama elinde kamerasıyla her şeyi kaydetmekten de geri durmaz.

Ödüllü belgesel “Deep Love”ın yönetmeni Jan P. Matusznski’nin ilk uzun metrajı “Baba ve Oğul”, dünya prömiyerini Locarno Film Festivali’nde yaptı ve son Gdynia Polonya Film Festivalinde 4 ödül kazandı.

Başkasının Evi / House of Others  (Yönetmen: Russudan Glurjidze – Gürcistan, Rusya, İspanya, Hırvatistan)

Dağların arasında, sessiz sakin bir köy içinde koca bir ev. Bir ailenin mutluluğu için yeter bir manzara gibi görünüyor ama gerçek hiç de öyle değil. Çünkü burası, düne kadar komşu olan Gürcü ve Abhazaların birbirleriyle kanlı bir savaşa tutuştukları yer. Buraya taşınan genç aile de savaştan fiziksel olarak kurtulsa da işte bu kabustan bir türlü uyanıp da ruhen iyileşemiyor.

Bitmeyen bir savaşı günbegün yaşıyor. San Sebastian Film Festivali’nde gösterilen ve Karlovy Vary Uluslararası Film Festivali’nde Batının Doğusu Ödülü’ne layık görülen, Russudan Glurjidze’nin yazıp yönettiği filmde Salome Demuria, Ia Sukhitashvili ve Olga Dihovichnaya başlıca rolleri paylaşıyor.

Kol Saati / Glory /Slava (Yönetmen: Kristina Grozeva, Petar Valchanov – Bulgaristan, Yunanistan)

Demiryolu işçisi Tsanko Petrov, raylarda milyonlarca Leva bulur. Parayı olduğu gibi polise götürmeye karar verir. Böylece devlet ona ödül olarak bir kol saati verecek ve o da artık çalışmak zorunda kalmayacaktır. Bu arada Ulaştırma Bakanlığı PR departmanı müdürü Julia Staikova, Petrov’un eski, aile yadigarı saatini kaybeder. Böylece Petrov’un umutsuz mücadelesi başlar; hem eski saatini hem de eski itibarını kazanmak için.

Locarno Film Festivali’nde Altın Leopar için yarışan filmin yönetmenliğini, bol ödüllü “Ders” filminin yönetmenliğini Kristina Grozeva ve Petar Valchanov üstleniyor.

İtiraflar / Le Confessioni (Yönetmen: Roberto Ando – İtalya, Fransa)

Karlovy Vary Film Festivali’nden Ekümenik Jüri ödülüyle dönen, Roberto Ando imzalı film bir yandan olabildiğinde gerçekçi bir yandan da sürreel bir çizgide ilerliyor. Manzara şu: Dünyanın önde gelen ekonomistleri ve en güçlü isimleri G-8 zirvesi için Almanya’da bir arada. Fakat IMF Başkanı Daniel Roche tarafından davet edilen tuhaf bir İtalyan keşiş de konuklar arasında. Keşişe, gece gizlice günah çıkartmak isteyen Roche, ertesi sabah ölü bulunur. Gece Roche’un odasına girdiği görülen keşiş, şimdi baş şüphelidir! Fakat soruşturmada Roche’un itirafını ifşa etmeyi reddeder.

Ekonomi patronları, Roche’un, yakında gerçekleştirmeyi amaçladıkları ve pek çok ülkeyi darboğaza sokacak ekonomik planlarını keşişe sızdırdığından endişelenir. Bu endişe keşişin, Roche’un ölümünde parmağı olup olmamasından daha önemlidir şimdi! Ve keşiş ısrarla Roche’un itirafını açıklamayı reddeder. “Gizemli keşiş” rolünde bol ödüllü, başarılı oyuncu Toni Servillo’yu izleyeceğiz.

Kayıp Kral / King of the Belgians (Yönetmen: Peter Brosens & Jessica Woodworth – Belçika, Hollanda, Bulgaristan)

Venedik Film Festivali Ufuklar Ödülü’ne aday gösterilen film, Balkanlar’da kaybolup gerçek dünyaya uyanan bir kral eskisinin başrolde olduğu yol hikayesi. III. King Nicolas, yanlış bir hayat yaşadığına kesinkes inanan yalnız bir ruhtur. İngiliz sinemacı Duncan Lloyd’la İstanbul’a bir yolculuğa çıkmaya kalkışır. Lloyd, Saray tarafından monarkın budala imajına bir çekidüzen vermek için görevlendirilmiştir. Bu yolculuk, ikisi için de hiç kolay olmayacaktır. Bu orijinal komedinin kralı ise Peter Van den Begin.

Takım Ruhu / L’outsider (Yönetmen: Christophe Barratier – Fransa)

Yıl, 2008. Genç bir adam, dünya çapında finansal pazarları sallayacak bir seri skandalın baş aktörü olarak şüphe altında: Jerome Kerviel. Dünyanın en büyük bankasında basit bir memur olarak çalışan bu adamın bu kadar ileri gidebileceğini, 8 yıl önce kimse tahmin edemezdi. Sessiz, kendi halindeki Jerome, Société Générale’in yatırım bankacılığı bölümünde, vadeli işlemler piyasasında yaptığı hayali işlemlerle bankasını 4,9 milyar Euro zarara uğratmıştı. Gerçek bir olaydan beyazperdeye uyarlanan filmin yönetmeni; iki dalda Oscar’a aday gösterilen “Koro” (Les Choristes- 2004) filmine de imza atan, Christophe Barratier. Bankasını iflasın eşiğine getiren Jerome Kerviel’i ise genç oyuncu Arthur Dupont canlandırıyor.

Tereddüt / Clair Obscur (Yönetmen: Yeşim Ustaoğlu- Türkiye, Polonya, Fransa)

Yeşim Ustaoğlu’nun, dünya prömiyerini Toronto Film Festivali’nde yapan, Türkiye’de ilk gösterimini ise Uluslararası Antalya Film Festivali’nde yapacak olan yeni filmi “Tereddüt”, aile sorunlarıyla bunalmış iki kadın üzerine. 30’larının başındaki Şehnaz, bir sahil kasabasında mecburi hizmetini yapan bir psikiyatrdır. Hafta sonlarında gittiği İstanbul’da kocası Cem’le sürdürdüğü kusursuz bir evlilikle hayatında her şey yolunda görüntüsü vermektedir. Ancak arka planda kocasının isteklerine takılmış bir benlik yatmaktadır. Aynı kasabaya iki yıl önce, 16 yaşındayken zorla evlendirilerek gelmiş Elmas’ın hayatındaki eksikler de Şehnaz’ınkilerden çok farklı değildir aslında. Bir vesileyle tanıştıklarında hayatlarında yeni bir kapı aralama fırsatı doğacaktır.

Filmin başrollerini; Funda Eryiğit, Ecem Uzun, Mehmet Kurtuluş ve Serkan Keskin paylaşıyor. İlk uzun metrajı “İz” (1994) ile dünya festivallerine katılan ve İstanbul Film Festivali’nde En İyi Film ödülü alan Ustaoğlu’nun ikinci filmi “Güneşe Yolculuk” (1999) ise Berlin’de En İyi Avrupa Filmi ve Barış ödüllerini kazandı.

Berlin Film Festivali Panorama bölümünde prömiyerini yapan “Bulutları Beklerken” (2004) Sundance/NHK Uluslararası Film Yapımcıları Ödülü’nün sahibi olurken “Pandora’nın Kutusu” (2008) da San Sebastian Film Festivali Altın İstiridye ödülü başta olmak üzere pek çok festivalden ödülle döndü. Venedik’te prömiyerini yapan “Araf” da (2012) yönetmen ve oyuncusuna festivallerde ödül kazandırdı.

Toz / Dust (Yönetmen: Gözde Kural – Türkiye, Afganistan)

53. Uluslararası Antalya Film Festivali’nin bir diğer ilk gösterimi olan “Toz”, ilk uzun metrajında kamera arkasına geçen Gözde Kural’ın, Afganistan’da çektiği bir film. Kural, Afgan asıllı üç kardeşin hikayesi için düşmüş yollara. Azra, Emir ve Ahmet, İstanbul’da doğup büyüyen, Afgan asıllı üç kardeştir. Annelerinin ölümünden sonra, Emir’in bütün itirazlarına rağmen Azra, Afganistan’a doğru tehlikeli bir yolculuğa çıkar. Ailesinin geçmişiyle yüzleşirken kurduğu her bağlantı, onu, içinden çıkılamaz yeni hikayelere atar. Savaşın, insanların kaderi üzerindeki etkisini kendi aile sırları üzerinden görmeye başlar. Filmin başrollerini Öykü Karayel, Beran Soysal ve Muhammed Cangören paylaşıyor.

Daha fazla bilgi ve etkinlik programı için buraya bakabilirsiniz.

Sound of silence projesi ve hayvan deneyleri: Sessiz çığlıkları duyun

Neşe içinde oynayıp koşması gereken beagle köpek yavruları insanlık dışı hayvan testi laboratuvarlarının daimi kölelerinden yalnızca biri… Bu masum canlar yapılan testlerde dayanabildikleri süre boyunca zehirli gazlara maruz bırakılıyorlar. Hareket dahi edemeyecekleri kadar küçük soğuk metal kafeslerde ağız ve burunlarına takılan gaz maskesinden ölümü solurken kimse onların gözyaşlarını görmüyor ve onların sessiz çığlıkları kimse tarafından duyulmuyor. Aralarından bazıları ölürken geri kalanlar test adı altında günlerce ve aylarca inanılmaz ağrılar ve kanamalı ülser ile zehirlenmeye ölene kadar devam ediyorlar.

“Sound of silence” kampanyası beagle köpeklerinin testlerde kullanılmasını durdurmak amaçlı düzenlenmiş bir kampanya ve insanların kullanacağı ürünler için laboratuvar testlerinde hayvanları kullanmanın aslında gereksiz olduğunun bir kez daha altını çiziyor.

İçlerinde 9 aylık yavru sayılabilecek köpeklerin de bulunduğu yaklaşık 200 bin köpek laboratuvarlarda yapılan testlerde kullanılıyor. ve yine binlercesi kafeslerde testlerde kullanılacakları günü bekliyorlar.

Ağrı kesiciler, tarım ilaçları, dezenfektanlar, oda spreyleri, deodorantlar, saç spreyleri ve çeşitli bazı ilaçlar da işkence dolu yöntemlerle köpekler üzerinde test edilmektedir. Özellikle beagle cinsi köpekler sigara dumanı testlerinde kullanılıp yavaş yavaş zehirlenmeye devam etmektedirler. Çoğunlukla “Önce insan ve insan sağlığı” şeklinde düşünülse de hayvanlarında insanlar ile aynı şekilde özgürlük ve yaşama hakları vardır. Ayrıca insanların kullandığı ürünlerin hayvanlar üzerinde denenmesinin iki canlının da vücut yapısı, metabolizması ve vücudunun testlerde kullanılan maddelere verdiği tepkilerin birbirinden çok farklı olması açısından kesin sonuçları vermediği yıllardır açıkça bilinmektedir.

Her yıl Çin‘de düzenlenen Yulin köpek eti yeme festivaline tepkiler çığ gibi büyürken maalesef kapalı kapılar ardında hayvanlara yapılan eziyetler ya görülmüyor ya da görmezden geliniyor. Sadece oyun oynayıp sevilmek isteyen köpek yavruları annelerinden zorla ayrılarak testlerde kullanılmak üzere dünyanın dört bir yanından Amerika, İngiltere ve Çin‘e yollanmaktadırlar. Yolda gördüğümüz arabanın çarptığı bir sokak hayvanına zarar gelmesine asla dayanamazken hayvanlar üzerinde test yapan ürünleri kullanarak dolaylı yoldan dahi olsa sayısız hayvanın ölümünde rol oynamış oluyoruz. Evde kendi kedimizin ya da köpeğimizin başını okşarken, bir daha laboratuvardan hiç çıkamayacak, bir kez daha güneşi hissedip çimenlerde koşup oynayamayacak olan laboratuvar hayvanlarının sessiz çığlıklarını duymuyoruz!

enpa_macchia_190210.indd“Sound of silence” kampanyası “Laboratuvarlar insanların en iyi arkadaşı olan köpeklere göre bir yer değil” diyerek dikkatleri sadece köpek istismarına çekerken aslında yapmamız gereken tüm canlıların eşit yaşama hakkına sahip olduklarını kabul ederek hayvan testlerinde kullanılan tüm hayvanların haklarını savunmaktır.

Lütfen kullandığınız ürünleri alırken arkasında tavşan logosunun ya da hayvanlar üzerinde test yapılmamıştır yazısının olmasına çok dikkat ediniz. Hayvanlar üzerinde test yapmayan markaların güncel listesine internetten kolaylıkla ulaşabilirsiniz. Hayvanlar da tıpkı bizler gibi eşit özgürlük ve yaşam hakkına sahiptirler… Gelin onların sessiz çığlıklarını birlikte duyuralım!

hayvan-deneyleri-sessiz-cigliklarSound of silence kampanyasından esinlenilmiştir.

Ayrıca bu yazılar da ilginizi çekebilir:

Sonbahar ve kış aylarında tüketilmesi gereken sebze ve meyveler

Eğer sizler de yediğiniz besinlerden tam anlamıyla verim almak istiyorsanız, özellikle bu konuya değinmek adına yazılmış olan bu yazı, oldukça işinize yarayacaktır. Pazarlara veya manavlara sürekli uğramamız halinde patatesin ve soğanın dışında kalan tüm meyve ve sebzelerin daima değişikliğe uğradıklarını gözlemlemiz mümkündür. Mevsimine veya ayına göre tüketilen sebze ve meyveler, hormonların sizi en düşük seviyede etkileyeceği bir beslenme biçimi yakalayabilmenize yardımcı olmaktadırlar.

Zamanında tüketilen meyveler veya sebzeler, diğer zamanlarda tüketildiklerine oranla vücuttaki vitamin oranını arttırmaktadırlar. Önümüzde soğuk günlerin olması ve birçok mahsulün yeni yeni toplanmaya başlanmış olması ile beraber, sonbahar ve kış aylarında tezgâhlarda karşınıza çıkacak olan meyve ve sebzeleri sizler için derledik.

Sonbaharda sıklıkla tüketilen meyve ve sebzeler

Özellikle bu dönemde tezgâhlarda yeni meyveler ve sebzeler görmeniz olasıdır. Eylül ayı itibarıyla, verim alabilmek adına tüketilmesi gereken meyve sebzeler;

Eylül ayı sebzeleri: Mantar, pazı, mısır, patlıcan, kabak, kırmızıbiber, dolmalık biber, barbunya

Eylül ayı meyveleri: Mürdüm eriği, kavun, incir, üzüm, fındık, karpuz

Henüz yaz mevsiminden yeni çıkılmış olduğu için ve gelecek soğuk aylara kendinizi hazırlamanız gerektiği için, ay boyunca sebze ve meyve tüketiminize önem vermeyi ihmal etmeyin ve enerji veren karbonhidratları da bünyenize almayı unutmayın.

kavunEkim ayı sebzeleri: Mantar, ceviz, fındık, pırasa, ıspanak, turp, havuç, karnabahar

Ekim ayı meyveleri: Üzüm, elma, armut, greyfurt, muz, mandalina

Beyninizin gelişimine katkıda bulunmak ve vücut sağlığını korumak adına tüketmekte olduğunuz cevizin tam zamanı olan bu ayda, yiyeceğiniz sebze ve meyve ağırlıklı besinler de kış aylarında hastalıklardan korunmanıza yardımcı olacaktır.

Kasım ayı sebzeleri: Kabak, lahana, bal kabağı, pırasa, kereviz, ıspanak, karnabahar, pırasa ve pazı.

Kasım ayı meyveleri: Ceviz, Kestane, Elma, Üzüm, Mandalina, Nar, Kivi, Armut, Greyfurt

Bu dönemde tezgâhlarda yerini almış olan, kansere karşı etkili olan ve beta-karoten oranı yüksek olan balkabağını tüketerek de sağlığınıza katkıda bulunabilirsiniz.

Kışın tüketilecek meyve ve sebzeler

Soğukların gelip çatmasıyla beraber hastalıklar, özellikle de grip, insanlar arasında yayılmaktadır. Kendilerini hastalıklara karşı korumak isteyen şahıslar, bu mevsimde tüketecekleri meyve ve sebzelere özenle seçmelidirler.

Aralık ayı sebzeleri:  Karalahana, Pazı, Havuç, Balkabağı, Lahana, Yer elması, Ispanak, Kereviz, Karnabahar, Brüksel Lahanası

Aralık ayı meyveleri: Ayva, Greyfurt, Kestane, Muz, Elma, Portakal, Mandalina, Nar

Soğuk algınlığı ve grip ile başa çıkmak isteyen insanlar, bu aylarda C vitamini ağırlıklı beslenmek durumundadırlar. Özellikle portakalın ve mandalinanın tam zamanı olduğundan, bu meyveler insanları, her gün bir porsiyon yenilmeleri halinde, soğuk algınlığından korurlar. Bunun yanı sıra ıspanak ve baklagillerde vücut direncini arttırıcı sebzeler arasında yer almaktadırlar.

brokoliOcak ayı sebzeleri: Lahana, kereviz, Brokoli, havuç, pırasa, kırmızıturp, karaturp, ıspanak

Ocak ayı meyveleri: Nar, Elma, Portakal, Armut, Greyfurt

Bu dönemde soğuklar sebebiyle dışarıya çıkmamanız, bağırsak sisteminizin güçsüzleşmesine yol açar. Bunun önüne geçmek isteyen kişiler ise bu dönemlerde meyve tüketimine özellikle dikkat etmelidirler. Lifli gıdaların yanı sıra tüketilmesi gereken en önemli besinlerin baklagiller olduğu gerçeği unutulmamalıdır.

Şubat ayı sebzeleri: Brokoli, Brüksel Lahanası, Karnabahar, Havuç, Turp, Pırasa, Ispanak

Şubat ayı meyveleri: Ayva, Portakal, Muz, Armut, Elma

Bu ayda tezgâhlarda karşınıza çıkan lahanagillerin kanser önleyici özelliğe sahip beta-karoteni içerdiklerini de unutmamalı; öğünlerinize her daim önem vermelisiniz. Çünkü besinler, ancak önem vermeniz halinde sağlıklı ve uzun bir ömrün habercisi niteliğini taşıyabilirler.