Türkiye’de Triatlon’u tanıtmak, yüksek irtifadaki yarışmalara uyum, Kuşadası Triatlonu ve Gloria Ironman gibi yarışmalara hazırlık amaçlı düzenlenen Erciyes Yüksek İrtifa Triatlon Kampı 10-17 Eylül tarihleri arasında Kayseri Erciyes’te gerçekleştirildi.
Triatlon Antrenörü Cahit Burak Korel’in düzenlemiş olduğu kampta Triatlon Milli Takım antrenörlerinden Mert Onaran ve Alper Köksoy, spor eczacısı Ayşegül Birlik; bilgi ve tecrübelerini kamp boyunca antrenmanlar, seminerler ve workshoplar aracılığıyla sporcularla paylaştılar. Ben de bu organizasyonda sporcu diyetisyeni ve sporcu olarak yer aldım. Açıkçası amacım sadece spor ve iş yapmak değil; bunları yaparken doğanın merkezinde de olmaktı.
İç Anadolu’nun en yüksek dağı olan Erciyes Dağıyerbilimciler tarafından “Uzaklaştıkça yakınlaşan, yakınlaştıkça uzaklaşan dağ” olarak tanımlanıyor.
Erciyes Dağı, 3916 metre ile Aladağlar Dağ Sırası’nın en yüksek zirvesine sahip. Erciyes taraflarına gittiğinizde gözünüze ilk çarpan da bu zirve oluyor. Bu dağın dikkat çekici başka bir özelliği ise zirvesindeki oksijen azlığı. Deniz kenarında yaşayanlar için iyi bir uyum çalışması olan kamptaki antrenmanlar en yüksek verimle gerçekleştirildiler; her sporcu ile birebir ilgilenen antrenörler, her akşam kritikler yaparak gelecek yarışmalara hazırlık bağlamında önemli konulara değindiler.
Kampta bisiklet, koşu ve yüzme antrenmanları yapıldı. Bisiklet antrenmanları pürüzsüz ve neredeyse araçsız uzun bir yolda gerçekleştirildi. Koşu antrenmanları göl kenarında; yüzme antrenmanları ise kalınan otelin havuzunda yapıldı.
Bisiklet ile yokuş antrenmanları
Kamplarda, antrenmanların dışında bir ilk gerçekleştirildi. Beslenme ve diyet uzmanı gözetiminde sporcuların vücut analizleri yapıldı, yorumlandı. Triatlon’da beslenme eğitimleri verildi. Ayrıca Türkiye’ye spor eczacılığını tanıtan önemli bir isim olan eczacı Ayşegül Birlik, sporcuların besin takviyeleri ve medikaller konularında bilgilendirmeler yaptı. Antrenörlerden Mert Onaran ve Cahit Burak Korel, triatlon yarışmaları ve antrenmanlarına dair tecrübelerini paylaştılar. Kamptaki bütün sunumlarda triatlonda beslenmenin yanı sıra antrenman bilgisi temelinde her konu ayrı ayrı ele alındı.
Soldan sağa – Triatlet İlker Yorgancıoğlu, ben, Triatlon Milli Takım antrenörü Mert Onaran, triatlon ve IRONMAN antrenörü ve kampı düzenleyen Cahit Burak Korel, fotoğrafın alt kısmı – Triatlon Federasyonu Alt Yapı Sorumlusu Alper Köksoy
Erciyes; kış sporları, dağcılık faaliyetleri ve diğer doğa sporları ile ilgili olarak tam bir outdoor cenneti. Kayak pistleri, kros parkurları, dağ bisikleti ve downhill alanları keşfedilmeye ve gezilip görülmeye değerler. Kayseri Erciyes A.Ş.’deki yetkililerden öğrendiğimiz kadarıyla dağcılık faaliyetleri için de çalışmalar devam etmekteymiş; kayalarda tırmanış rotaları çizilmeye başlanmış. Ayrıca Erciyes’te Hisarcık, Hacılar, Develi, Tekirkapı arasında bir bisiklet ve ATV rotası var. Buralarda müthiş manzaralar mevcut.
Sporcuların vücut analizleri ve vücut ölçümlerini yaparken
Erciyes’ten bahsederken değinmemiz gereken bir başka konu: Erciyes, pek çok kış turizmi merkezine göre daha ucuz. İnsanların sıcak karşılaması ise tekrardan gitmek için bir başka neden. Biz kamp ekibi olarak Erciyes’ten çok güzel diyaloglar eşliğinde ayrıldık. Eğer kendinizi doğanın içinde bulmak istiyorsanız, Erciyes’e en az bir defa uğramalısınız.
Bisiklette drill antrenmanlarıTekir Gölü kıyısında koşu antrenmanlarıErciyes, doğa sporları ve kış sporları için elverişli bir doğaya sahip.
Ölümünün 400’üncü yıl dönümünde dünyaca ünlü edebiyat dehası Shakespeare sanat çevresilerinde değişik etkinliklerle anılıyor.
Shakespeare İzmir’de, Yaşar Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü ve British Council işbirliği ile hazırlanan “Shakespeare Yaşıyor” temalı konferans ile anılacak.
4 Ekim Salı günü 10.00 – 18.00 saatleri arasında Yaşar Üniversitesi Selçuk Yaşar Kampüsü’nde düzenlenecek olan konferans üç oturumdan oluşacak:
İlk oturumda Türkiye ve Birleşik Krallık’tan birer konuk açılış konuşması yapacak. İkinci oturumda “Walking Cities” programıyla ilgili konuşma gerçekleştirilecek. Son oturumda ise Yaşar Üniversitesi ve Türkiye’nin dört bir yanından katılan üniversitelerin konuşmacıları yer alacak.
Katılım ücretsiz, simültane çeviri yapılacak
Girişlerin ücretsiz olduğu konferans boyunca İngilizce-Türkçe, Türkçe-İngilizce simültane çeviri ve işaret dili çevirisi de yapılacak.
Edebiyat ve Shakespeare severlerin kaçırmaması gereken bu konferansa tüm İzmirliler davetli.
Onlar kimilerine göre aşırı doz uyuşturucudan, kimilerine göre ise müzik sektörünün iğrenç ikiyüzlülüğünden, ticari baskıdan ya da şöhretin dayanılmaz ağırlığından dolayı erken ölmeyi seçtiler, buna zorlandılar, öyle ya da böyle bir şekilde bu yola girdiler.
Jim Morrison, Kurt Cobain, Amy Winehouse, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Kristen Pfaff, Bryan Ottoson,Dickie Pride, Sean Patric Mccabe, Gary Thain, Jeremy Ward, Layne Stayle, Alexander Baslachev, Peter Ham…
Birçok gazetede 27 yaş kervanına katılan ya da 30’unu göremeden ölenler listelerini süslediler.
Albert Camus‘un “Tek felsefi sorun intihardır” sözünü doğrularcasına, onlar öldüğünde, intihar beynimize sert bir yumruk indirdi. İntihar onların şöhretlerine şöhret kattı, fakat genç yaşta ölen bu insanların, şöhret, insanlar, hatta intiharın kendisi bile çokta umurlarında değildi.
Sıradan insanlar, gündelik hayatlarının kaygılarını taşıyıp standart, güvenli ve huzurlu hayatlarını sürdürürken onlar kıyak kafaları ve sanatın özgürleştirdiği ruhlarıyla şeytan enselerindeyken mal aradılar ya da edebiyatın, müziğin ilham perileriyle sarmaş dolaş orada burada sızıp kaldılar. Diğerlerinin biraz iç geçirip biraz da hayranlıkla dinlediği birçok efsane grubun gitaristi, solisti genç yaşta öldüğünde bu konu onların ancak bir süre ilgisini çekti. Daha sonra ise o grubun albümleri gibi imrenilen yaşamları da rafa kaldırıldı.
Bireyin toplum içinde olması gereken yer ve birey, yavaş yavaş eşleşirken, mağaranın özgür çocukları huzurlu ve güvenli bir yaşlılık hayalini yıktılar. Yine de Alice‘nin, Chain‘in solisti ve söz yazarı Layne Stayle‘nin sözünü hatırlatmakta fayda var. ”Uyuşturucular, aydınlığa ulaşmanın bir yolu değildir. Onlar sizi masalsı bir dünyaya değil, acı çekmeye sürükler.”
Elbette onların yetenekleri, unvanları uyuşturucuya ya da alkole bağlı değildi. Birçoğu korkunç hayatlar yaşadılar. Yeteneklerini kimi zaman bir lanet olarak gördüler. İnsanın kendi zavallılığından sıyrılması çok güç bir şeydir. Ama insan, bir kez bu zavallılıktan sıyrılmaya görsün, işte o zaman yaşamını tam olarak kendi egemenliği altına alabilir. Çünkü insanın kişisel özgürlüğü, kendi dünyasına egemen olmasıyla başlar. Dünyasına egemen olan insan, acıları coşkuya, bunalımı yaratıcılığa, sevgisizliği sürekli aşka dönüştürebilir.
“Ben dünyama egemen olabilmeyi edebiyatla öğrendim.” der, Tezer Özlü. Onlar da arkalarında sağlam müzikler, dahiyane şarkı sözleri, romanlar, şiirler, resimler bırakıp gittiler. Mağaranın özgür insanları içlerindeki öfkeyi, nefreti ve yıkıcılığı sanatın güzellikleriyle harmanladılar. Tüm bu şeylerin; hayatın, ölümün, iyinin, kötünün hepsinin ötesinde sanatın cennetinde acı çektiler, yoğruldular. Onlar bir bakıma yıkıcı ruha güvendiler, çünkü bu ruh aynı zamanda tüm hayatın kaynağıydı, sonsuzdu ve yaratıcı bir güdüydü.
Avrupa’nın kalbinde Fransa’da;Calais Jungleolarak adlandırılan mülteci kampında yaklaşık9 bin mülteciAvrupa hükûmetlerinden yersizlik krizine dair çözümler bekliyor. İşte Calais Jungle’den kültür, sanat, yaşam ve inancın konteynerlere sıkıştırıldığı kareler;
Fransa’nın kuzeyinde bulunan Calais kampı, konteyner kent kurulmasının ardından Calais Jungle olarak adlandırılmaya başlandı ve yersizliğin Avrupa’da sembol mekanı haline geldi. Ancak burada yaşayan 9000 kişi sembol değil, onlar da bizim gibi insan.
Fransa hükümetinin geçtiğimiz yıl karar alarak kampın yarısını yıkmasının ve İngiltere hükümetinin Büyük Calais Duvarı‘nı inşa ederek insanların ülkeye girişini engelleme çalışmalarına rağmen Calais’de bir hayat var.
Fotoğraf Sanatçısı Jose Farinhabu yılın ilk yarısında Calais’i ziyaret ederek, günlük yaşamdaki her türlü felakete ve kötü koşullara rağmen çocukların oynadıkları, kültürün konteyner duvarlarına yansıdığı ve çeşitli inanç biçimlerinin bir arada var olabildiği kampı fotoğrafladı.
Calais mevcut konumunda kaldığı sürece, Avrupa’nın yersizlik sorunundaki başarısızlığın sembolü olmaya devam edecek.
Fransız Hükümeti bir süre önce kampı kapama kararı aldı, ancak asıl önemli soru olan ”Oradaki insanlara ne olacak?”sorusunu hala yanıtsız bırakıyor. İngiltere ise ABD’de Trump‘ın ırkçı söylemlerinin ötesine geçemeyerek duvarı inşa etti.
İşte yaşamın kötü yanını Avrupa’nın göbeğinde gözler önüne seren Calais’den kareler
Nick Cave’in yeni albümüne, bir yıl önce yaşamını kaybeden oğlunun ölümü damgasını vurmuş adeta. Yeni albümde bu acıya müzikle direnmeye çalışan bir babanın, 39 dakikalık hüzün ve keder dozu yüksek ağıtına tanık oluyoruz.
Nick Cave & The Bad Seeds,Skeleton Tree isimli yeni stüdyo albümünü 9 Eylül’de yayınladı. Nick Cave ve grubu, 2013 yılında piyasaya sürülen Push the Sky Away LP’sinden bu yana sessizdi. Cave en son 2014 yılında doğum günü şerefine dünya üzerindeki yirmi bininci gününü konu alan biyografik filmi ile hayranlarına ulaşmıştı.
2015 yılının Temmuz ayı ise Nick Cave’in belki de hayatının en kötü dönemi idi. 59 yaşındaki müzisyenin oğlu Arthur Cave, Brighton yakınlarındaki bir uçurumdan düşerek hayatını kaybetti. Polis raporuna göre akşam saat 18.00 sularında Ovingdean’de şuuru kapalı olarak bulunmuştu Arthur, ilk müdahale çevredeki halk tarafından yapılmış, bölge hastanesine kaldırılmış ama kurtarılamamıştı. Oysa ki çok değil bir yıl önce Arthur, biyografik film olan 20,000 Days On Earth‘te de rol almıştı.
Hem hayatının hem de yeni albümün gidişatı değişti
Cave, oğlunun ölümünden önce esasında yeni albüm çalışmalarına başlamıştı. Grubun 16. albümü olan Skeleton Tree‘nin kayıtları 2014’ün son aylarında başlamıştı. Fakat 2015’in Temmuz’undan sonra hem Cave’in hayatındaki her şey hem de albümün gidişatı değişti. Şarkıların sözlerinden melodilerine her şey artık bambaşka bir tona bürünüyordu.
Bu acı olay Cave’in yeni albümüne tabii ki fazlasıyla yansıdı. Zaten halihazırda müziğin en karanlık kuytularından ses veren bir müzisyen olan Nick Cave ve grubunun müziklerindeki hüzün, acı, keder tonu bu yeni albümünde alabildiğine artmış durumda. Bu açıdan müzikalitesi yine yüksek ama dinlemesi oldukça zor bir albümle karşı karşıyayız.
Cave’in albümde yer alan şu dizeler, albümde nelerle karşılacağımızı gösteriyor: “İnsanlar değişmek istemezler. Ama değişmeliler. Bir gün öyle büyük bir felaket yaşarsınız ki ve sonra bakarsınız ki bir anda değişmişsiniz”. Kasvete dayanmaya çalışan bir babanın bu yolda müzikten ve sözlerden de yardım isteyişine, yardım alışına tanık oluyoruz adeta. Cave, bir nebze olsun iyileşebilmek için müziğe ve yeni albümüne sığınmış.
39 dakika süren bir ağıt
Albüm, albümden yayınlanan videolardan da biri olan “Jesus Alone” ile açılıyor. Cave, albümde Arthur’un ölümüne bir gönderme ile başlıyor; “You fell from the sky, crash-landed in a field near the River Adur”, gökyüzünden düşüp yine gökyüzüne yükselen bir cana sesleniyor. Bu şarkıdaki tempo ise albüm boyu karşılaşacağımız tempo. Sert gitarlar girmiyor, davullar ritmi tutup hızlandırmıyor albüm boyunca. İlk şarkının ardından gelen “Rings of Saturn”, ilk anlarından itibaren piyano atmosferiyle içine çekiyor dinleyeni. Ölümün önüne geçilemeyişini anlatıyor. “Girl in Amber” de piyanoyla synthesizer elele yürüyor. Albümün sonlarına doğru gelen “I Need You” albümün en vurucu hatta yıkıcı şarkılarından biri. İnsana üşüdüğünü hissettiren sözlere sahip. Cave, dünyaya kendi rızası dışında atılmış insanlığın yaşadığı derin anlamsızlığı anlatıyor bu şarkıda. Albümün kapanışını ise, albüme adını da veren “Skeleton Tree” ile yapıyor.
Biraz önce dediğimiz gibi zor bir albüm bu. Özen isteyen, dinlerken üzen, hüzün veren ama içine girince de bırakması zor bir albüm. 39 dakikalık bir ağıt.
Western filmleri ile tanıdığımız Clint Eastwood’un yönettiği ve Tom Hanks’in başrolünde yer aldığıSully filmine bir tanım yapmak gerekirse, güzelim memlekette insan hayatının ne denli değersiz olduğunun kanıtı diye anlatılırdı ancak.
Gerçek yaşama dayanan filmde, pilot Sully Sullenberg’in 15 Ocak 2009’da, hareket halindeki uçağın motorlarına yığınla kuş çarpması sonrasında, uçağı eşi benzeri görülmemiş biçimde Hudson Nehrine indirmesi ve 155 yolcu ile mürettebatın burnu bile kanamadan kurtuluşunun hikâyesi anlatılıyor.
Konu itibarıyla aksiyon içerikli görünse de, filmde öyle abartılı patlama efektleri bulunmuyor. Yönetmenin amacı, eşi benzeri görülmemiş bir uçak kazasının nasıl olduğunu göstermekten ziyade, kazadan nasıl kurtulunabildiği üzerine gitmek gibi görünüyor. Bu nedenle döküdrama olmasa bile neredeyse bir belgesel titizliği ile olaya dair çok sayıda ayrıntı ve teknik detay seyirciye aktarılıyor.
Pekiştirmek için birkaç kez, Kaptan Sullenberg’in zihninde olay anına dönülüyor. Aynı sahnelerin gösterilmesi normal şartlarda olsa sıkıcı olacak olsa da, o kadar yolcunun burnu bile kanamadan nasıl böyle bir kazadan kurtulduğunu açıklamaya yaradığı için izleyici buna neredeyse ihtiyaç duyuyor. Eastwood, bir nevi, kendisini izleyici yerine koymuş, ben olsam burada şu ayrıntıyı tekrar görmeye ihtiyacım olurdu demiş gibi bir hava hâkim filmde.
Böyle bir filmde görsel kritikler animasyonlar üzerine olmalı diye düşünüyorum. Uçak canlandırmaları olabildiğince profesyonel olmakla birlikte, kuşların motora çarptığı esnadaki planlarda yapaylık kendi adıma rahatsız ediciydi. Uçağın suya çarpma sahnesinde belki daha detaylı çalışılabilirdi ama diyaloglar o eksiği kapatıyordu.
Bizi bizle yüzleştirecek bir film
Bütün bunların ötesinde filmin izleyici üzerinde bıraktığı etkiye gelecek olursak; sıradan bir izleyici bile, “Vay be nasıl bir kaza imiş” demekten öte, “Vay be ne iş bilmek ve nasıl bir sistemli çalışma imiş” dedi bana göre. Yönetmenin de buna meydan vermemek için özellikle olayı aksiyon görselliğinden uzak tuttuğunu düşünüyorum. Diyaloglar ve filmin yavaş seyri, özellikle Sullenberg’in Amerikan Federal Havacılık yetkilileri tarafından sorgulanması sırasındaki diyaloglarda bahsi geçen teknik detaylar da buna katkı sağladı. Tüm bu gerçekçi yansımalardan dolayı, “Uçak nehre indi, ıslanan bile olmadı!” başlığı ile dünya basınına yansıyan olayın, beyazperdedeki bu hali, izleyicinin zihninde, “Aynı olayda benim ülkemde olsa idi ne olurdu?” sorusunu doğurmuştur zannımca. Özellikle filmi izleyen Türkiyeli izleyicilerin, Türkiye’de insan yaşamının ne kadar ucuz olduğunu düşündüğüne eminim…
Siz deyin patlamalar ve sonrasındaki demeçler, ben diyeyim taciz ve tecavüz vakalarından ardından verilen kararlar… Siz deyin 2016 sosyal imkânlara ulaşamayan insanların yaşadığı sosyal adaletsizlikler, ben deyim kadrolaşma eğilimlerinin doğurduğu haksızlıklar ve intiharlar ve benzerleri derken, buradan Ankara’ya yol olur…
Ez cümle Sully belki sinemada kült filmler sıralamasındaki yapıtlardan olmayacak ama izlendiği tüm ülkelerde canlı yaşamının önemine dair sorulara kapı aralayacak, bizi bizle yüzleştirecek… Başarının mimarı Sullenberg’i, onu insan sevgisi ve iş disiplini ile yetiştirmekte katkıda bulunan herkesi, 155 yolcunun 24 dakikada kurtarılmasını sağlayacak bir sistemin zihin yapıcılarını tebrik ediyor, darısı başımıza demekten başka bir yol bulamıyorum…
Femen denildiğinde aklınıza ilk ne geliyor diye sorsam, birçoğunuzmemediye cevap verir. Peki, Femen denilince neden akla ilk memeler geliyor? Biz Femen’i ne kadar tanıyoruz? Femen, birçok feminist grup tarafından neden desteklenmiyor? Amaçları neler? Soruların cevaplarını merak ediyorsanız gelin hep birlikte okuyalım.
Bilmeyenlerimiz için Femen, 2008 yılında Victor Svyotskive Anna Hutsol tarafından kurulmuştur. Daha sonra Victor’un diktalığından, aktivist kadınlara hakaret etmesinden, onların her şeyine karışmasından, eril sözlerinden ve davranışlarından dolayı İnna Shevchenko tarafından Paris’te yeni grup oluşturulmuştur. Şu an Shevchenko’nun oluşturduğu Femen’in 300’den fazla üyesi bulunmaktır ve 20’ye yakın ülkede eylemlerini gerçekleştirmektedir. Femen, kadının kalça kemiği anlamına gelen etimolojisine baktığımız zaman bütün dillerde kadını çağrıştırmaktadır.
Femen ne demektir?
Femen, yeni kadının adıdır.
Femen, ataerkil dünyanın temellerini; zekâları, cinsiyetleri, çeviklikleri, erkeklerin dünyasında kargaşa çıkarıp nevroz ve paniğe yol açan eylemleri ile oyma becerisine sahip yeni amazonlardır.
Femen, dünyanın sorunlarını hissetme becerisi ile o dünyaya çıplak gerçek ve saf örtüsüz bir cesaretle vurma becerisidir.
Femen – ateşli memeler, sakin bir kafa ve temiz ellerdir.
Femen, kadınların yüzlerce yıldır süren köleliğine karşı sürdürülen acımasız mücadelede bedeninin her hücresini seferber etmek demektir!
Femen, bir “Sektremizm*” ideolojisidir.
Femen, uçlarda gezen, üstsüz, doğrudan eylem kampanyaları ile temsil olunan, kadınların cinsel protestosuna ait yeni bir ideolojidir.
Femen, diktatörlük, kilise ve seks endüstrisi gibi tüm biçimleri dâhilinde, ataerkilliğe saldıran demokrasi takipçileri ve kadın haklarını korumaya hizmet eden sektremizmdir.
Femen’in sembolü ise taçtır; kadınlığı ve boyun eğmemeyi simgeler. Sloganları ise: Vücudum benim silahımdır.
AFP PHOTO / MARCO BERTORELLO (Getty Images)
Femen neden eylemlerini yarı çıplak yapıyor?
Femen grubu, “bedenim benimdir ve istediğim gibi kullanırım” algısından yola çıkarak, bedenlerini ortaya koyup özgürlükçü bir algı oluşturmaya çalışıyor. Günümüzde demokrasi sorunu olan ülkelerin kadına yönelik izledikleri baskıcı yöntemler, erkeklerin kadına yönelik baskı ve şiddeti, kapitalizmin reklam algısıyla pazarladığı kadın bedeni, fuhuş, geneleve kapatılma gibi kadını aşağılayıcı ve araçsallaştırıcı yöntemlere karşı yeni bir hareketi ortaya koymakta. Bu grup Ukrayna’da kadın ticaretinin artmasından dolayı devleti uyarmak için başlattıkları eylemlerini uluslararası bir konuma getiriyor. Femen grubu kadın ticareti, sosyal problemler, seksin devlet politikası haline getirilmesine karşı eylemler yapıyor. (Kyiv Post, May 22, 2009).
Yarı çıplak yapılan eylemin amacı, olabilecek en büyük sansasyonu yaratabilmek için en marjinal ve en aykırı eylem biçimini uygulamak böylece medyayı da kullanabilme olanağı doğuyor. Hepimiz biliyoruz ki günümüzde medyanın dikkati çekmek hiç de kolay değil! Peki, çıplak olmak dikkat çekmeye yararsa da her çıplaklığı erotizme bağlamak ne kadar doğru? Feminizmin yapı taşlarından biri olan radikal feminizm savunucuları öncelikle kadın bedeni hakkını savunmamışlar mıydı? Çıplaklık, Femen eylemlerinde cinsel tahrik amaçlı yapılan eylemler değildir ve amaca yönelik bedenin araç olarak kullanılmasıdır.
Femen’in amacı ve talebi nedir**?
Patriyarkaya karşı kadınların global bir güçte linç kanunu başlatmasına önayak olmak.
Patriyarkanın insan karşıtı saldırgan doğasını ifşa etmek.
Patriyarkanın en temel enstitüleri olan diktatörlük, seks endüstrisi, kiliseyi sarsmak.
Patriyarkanın yarattığı erotik ve pornografik cinselliğe karşı olarak yeni bir devrimci kadın cinselliğini desteklemek.
Modern kadın kültürüne kötülüğe karşı aktif bir muhalefet ve adalet için güçlü bir mücadele aşılamak.
Dünyadaki en etkili ve en mücadeleci kadın birliğini oluşturmak.
Kadınları dayanılmaz yaşam koşullarına iten diktatörlük rejimlerinin, özellikle de şeriatı ve kadınlara karşı diğer sadizm metotlarını uygulayan teokratik İslam devletlerinin, derhal son bulması
“Kölelik ticareti”nin yatırımcılarını, organizatörlerini ve müşterilerini cezalandırarak kadın istismarının en kötü biçimi olan fuhuşu tamamen sonlandırmak.
Tüm dünyada kiliseyi devletten tamamen ayırmak ve dini kurumların modern kadının sivil ve cinsel hayatına ve üreme/ürememe hakkına müdahale etmesini yasaklamak.
Femen neden feminist gruplar tarafından eleştirilmektedir?
Dünyanın her yerinde feminist örgütler patriyarkaya karşı savaşırlar ve hepsi farklı yöntemlerle mücadelesini sürdürür. Femen’e de bütünün içindeki parça olarak bakmak daha doğru olur.
Femen, “Başlangıçta kadın vücudu vardı, çok hafif ve özgür. Sonra adaletsizlik geldi, o kadar keskindi ki vücudunuzda onu hissedebiliyordunuz. Felç ediciydi, hareketlerimizi kısıtlayıcıydı. Kendimizi vücudumuzun hapishanesinin esirleri olarak bulduk. Ve vücudumuzu adaletsizliğe karşı kullanmaya karar verdik. Her kadının hapis hücresi olan vücudunu, ataerkil düzene ve aşağılanmaya karşı kullanmaya karar verdik. Dünya’ya söyleyin; Bizim Tanrımız bir KADIN. Bizim görevimiz protesto etmek. Bizim silahlarımız göğüslerimiz! Femen, cinsiyet ayrımcılığı ile savaşmak için kuruldu” diye tanımlıyor kendini…
“Birçok farklı vücut tipinden kadının, ataerkil medyanın bize dikte ettiği ‘hatalı’ vücutlarını gördüm. Peki, medyada gördüğümüz FEMEN aktivistleri neden sadece beyaz ve top model vücuduna sahip kadınlardan oluşuyor? Burada ilginç bir durum var. Bu ya bizim algımızdan ya da medya rötuşlarından kaynaklı; mükemmel olmayan kadın bedenlerinin, gurur, öfke ve istek ile ataerkili yok saymasıydı.” (“Dışlanan ‘Ahlaksız’ Feministler: FEMEN“, Dilara Gürcü, T24)
“Neden Femen’in her feministin sesi olmasını ve feminizm adına her şeyi yapmalarını bekliyorduk? Çünkü medya ilgisini en çok onlar görüyorlardı. Neden bu ilgiyi görüyorlardı? Çünkü memeleri çıplak eylem gerçekleştiriyorlardı. Birçok feminist, Femen’in bu eylem tarzıyla kadınları cinsel objeleştirerek ataerkiyi tekrar yarattığını düşünüyor. Burada anlamamız gereken bir nokta var: Bedenlerini cinsel obje olarak mı sunuyorlar, yoksa bedenleri ile ne istiyorlarsa onu mu yapıyorlar? Sadece çıplak eylem yaptıkları için neden onları ahlaksız feministler olarak etiketliyoruz? Bedenleriyle bir politik mesaj vermek de dâhil olmak üzere istediklerini yapabilirler ve biz kalkmış onlara ahlak öğretiyoruz öyle mi? Ataerkinin yarattığı ahlakı yani! Ve bu ahlak kuralları yüzünden şu an Fransa’da “cinsel teşhircilik” ile yargılanıyorlar. Onları radikal ve bölücü olmakla suçluyoruz. Oysa tarihte fark yaratan tüm feministler zamanında aynı sebeplerle suçlanmışlardı!” (“Dışlanan ‘Ahlaksız’ Feministler: FEMEN“, Dilara Gürcü, T24)
Femen’in kendini günümüz feminist akımın önünde görmeye gayret ettiği ve bunu birçok platformda hem görsel ve hem de yazılı olarak desteklediği görülmektedir. Feminizm hareketinin tarihsel serüveni içerisinde geleneksellikten postmodern feminizme uzanan süreçte Femen, oldukça farklı bir noktada durmakta ve kendisini farklı bir yerde konumlandırmaktadır. Femen tarafından kullanılan kadın çıplaklığı, geçmişten bu yana gelen kadın ile sistem mücadelesinin günümüzdeki birincil örneği olarak karşımıza çıkmaktadır.Bu durumu manifestolarında da ifade eden Femen, kendilerini aynı zamanda “Modern Amazonlar” olarak tarif etmektedir.
Femen’in kadın çıplaklığını protestolarında kullanarak bu çıplaklığı, karşısında olduğu erkek hegemonyasına karşı bir silaha çevirmesi belki gündeme gelme açısından istedikleri sonucu elde etmelerini sağlıyor. Buna rağmen bu başarı, farkındalık ve bilinç oluşturma konusunda aynı derecede başarılı olmayabilir. Çünkü dünyada yaşayan erkeklerin bilinci, algısı, eğitim seviyesi ve sosyo-psikolojik bakışları aynı değildir. Femen’in protestolarında çıplak bedenlerini göstererek yapmak istedikleri dikkat çekme girişiminin aktivistlerin erkekler tarafından cinsel obje olarak görülmesi sonucu doğurmakta, bu nedenle de kendi söylemleri ile çelişmektedir. (Stark, 2013).
Grubun lideri Anna Hutsol’a Femen’in feminist bir örgüt olup olmadığı sorulduğunda, “Hayır. biz yaklaşımımızda ve kıyafetlerimizde erotizmi kullanıyoruz. Bu feminizm tarafından onaylanmayacak bir yaklaşım” cevabını vermiştir. Feminizm mücadelesine destek veren eylemlerde bulunsalar da feminizmle kesişmeyen pratiklere de sahiptir.
Femen, kadın bedenini siyasi bir amaç için kullanır. Feminizm ile kesişmediği durumların farkındadır ve bunu aptalları rahatsız etmek, aydınları büyülemek, destek almak ve diktatörleri korkutmak için yapar.
Femen’in Türkiye’deki yapılanmaları
Ülkemizde de faaliyet gösteren Femen grubu, 8 Mart 2012 tarihinde Dünya Kadınlar Günü’nde Ayosofya’da eylem yaptı. Eylem sırasında grubun kurucularından Oleksandra Shevchenko kendisine yöneltilmiş çıplaklık sorusuna “Erkekleri kendi silahlarıyla vuruyoruz” diye cevap verdi.
Taksim Gezi Parkı olaylarında “Femen” grubu uçak biletlerinin alınması amacıyla Gezi Parkı protestocularına başvurmuştu. Sadece bir “Femen” üyesinin İstanbul’daki havaalanında “Erdoğan diktatör” diye vücuduna yazı yazarak göstermesi de bunu doğruluyor. Bu “Femen” grubunun zayıf mali kaynaklara sahip olduğunu ve küresel kuruluşlardan yeterli mali destek almadığını gösterse de ülkemizde de hatırı sayılır bir destek kitlesi bulunmaktadır.
Sonuç olarak Femen, günümüzde “bedenim benimdir” algısını oluşturan ve bedenle ilgili kalıp yargıları kırarak, iktidara meydan okuyan bir hareket haline gelmiştir.
Bilim kurgu filmleri bize Dünya’nın robotlar tarafından ele geçirildiği senaryolarla gelir. Hayal gücümüzün yapay zekaya atfettiği bu yönelim ne kadar ciddiye alınmalı bilmiyorum; fakat yapay zeka tarafından yazılıp bestelenen ilk şarkı ortaya çıktı ve henüz müzik dünyasını ele geçirmekten çok uzak görünüyor.
Yapay zeka, makinelere eklenilen bilişsel bütün özelliklere verilen isim. Daha doğrusu bir aletin görevini yerine getirirken karşılaşabileceği problemler karşısında çözüm üretebilmesine olanak sağlayan mantık da diyebiliriz. Buna ek olarak insanlarla iletişim kurma becerisi, bilgileri işleyip bir sonuç çıkartabilmek ve değişik dilleri anlayabilmek hep yapay zekaya sahip makinelerin işi.
En çok duyduğumuz yapay zeka büyük ihtimalle Apple tarafından geliştirilmiş olan Siri. Satranç oynayabilen veya hukuk şirketlerinde çalışan yapay zekalı makinelere de rastlamak mümkün. Pek çok yeteneği yerine getirebilen yapay zekalı makinelerin daha önceden şiir yazdığı ve kısa film çektiği olmuştu; fakat ilk defa bir şarkı yazıyor.
Sony’de çalışmakta olan araştırmacılar uzun yıllardır yapay zeka tarafından bestelenen müziklerin üretimi üzerinde çalışıyorlardı. Yapay zekaya etkileyici caz besteleri ürettirmeye çalışan araştırmacılar, sonunda caz olmasa da pop kategorisinde bir şarkı ile karşımıza çıktılar. Sony’ye ait CSL Araştırma Laboratuarı’nda, Flow Machines isminde bir yazılımın ürettiği şarkı, internet ortamında yerini aldı bile.
“Daddy’s Car” (Babamın Arabası) ismi verilen şarkının melodi ve akorları yapay zeka tarafından var olan binlerce şarkı incelenerek ve harmanlanarak yapıldı ve daha sonrasında Fransız besteci Benoit Carre şarkının sözlerini yazarak müzikal anlamda son düzenlemelerini yaptı. Beatles grubunun şarkılarına benzetilen “Daddy’s Car” şimdilik alanında tek olsa da Sony, 2017 sonuna kadar alt yapısı yapay zeka tarafından oluşturulan şarkılardan bir albüm çıkartmayı planlıyor.
Şahsi fikrim şarkının çok düzensiz melodilerden oluştuğu ve müzikal anlamda bir başyapıt olmadığı; fakat esere daha yakından bakıldığında bilen gözler belki yazılımsal anlamda heyecanlanacakları şeyler bulabilirler. Aşağıda bulunan şarkıyı dinleyerek kendi kararınızı verebilirsiniz.
Ülkemizde çocuk oyunlarına değer verilmiyor kanısı taşımaktayım. Bu konu içimi acıtıyor çünkü çocuk oyunlarının konu bazında içi boş. Oyunu seyreden bir çocuğa soruyorsunuz; ”tiyatro oyunu izledin mi ve ne anladın” Şahit olduğum kadarı ile çoğu çocuk konuyu anlamıyor sadece karakterlerin yaptığı komik eylemlere gülüyorlar, peki biz çocuklara yani gelecek neslimize bir şeyler anlatmak istemiyor muyuz? Anlamadıkları cümlelere gülen bir nesil mi yetiştirmek istiyoruz? Bu konuda tiyatro camiasına çok iş düşüyor.
Tüm bunlara rağmen yine de çok güzel oyunlar var. Çocukların bir sanat anlayışı oluşturabilmeleri için onlara yardım etmek, tiyatroya gitmeleri için önayak olmak lazım. Buyrun, yeni sezonda çocuk oyunları.
İstanbul Devlet Tiyatroları
Lay lay lom
Genç bir maestro yeni bestesi üzerinde çalışmaya başlar. Maestro sevgiyi anlatmak için notaları özgürce yeni biçimlerde deneyerek yepyeni bir beste yapmak ister. Bestecinin yaşamındaki hüznün, sevginin, özgürlüğün yansıması notalarda saklıdır. Besteci müziğini yetiştirebilmek için canla başla çalışır ve notalara sevgisini katarak azimle bestesini tamamlar. Müzik; notaların sevgisi, kavgasıdır. Müzik maestrodur. Müzik yaşamdır.
Oyun Dükkanı
Yaşasın Okulumuz
Okuldan kaçmak isteyen Bayram yine haylazlık peşindedir. Arkadaşları ise Bayram’ı bir türlü ikna edememektedir ve ikna etmek için oyun yarışı yaparlar. Bayram bu yarışları kazanınca, okulunda da başarılı olacağına inanır ve arkadaşlarının da yardımıyla derslerine ve okula gitmeye başlar.
Tiyatro Yansıma
Kahraman Masalı
Emir, derslerine çalışmayan, sürekli televizyon izleyen haylaz bir çocuktur. Bir gün kendini çok sevdiği televizyonunun içinde, Cetvel Men ve kötü kalpli Profesör’ün macerasında bulur. Eğer çizgi kahramanıyla birlikte engelleri aşıp bölümü geçerse eve dönebilecektir. Ancak bu düşündüğü kadar kolay olmaz. Emir’in iyi yürekli dostuna hiç olmadığı kadar ihtiyacı vardır. Ve bir de slogana; “Aklın gücü her şeye yeter!”
1001 Sanat (Oyuncu Tayfası)
Çılgın Dedektif
Eğlenceli oyun parkımızda; komşular her gün eşyalarının eksildiğinden yakınmaktadır. Çılgın Dedektif amca bunları duyunca hırsızı yakalamak için asistanı Charlie ile birlikte ipuçlarını bulup hırsızı yakalar.
Oyundaki iki arkadaşımız İnci ve Can bu konuda bize çok yardımcı oldular. Bakalım hırsız kim çıkacak?
Pişman olacak mı? Hep birlikte bu eğlenceli, farklı bir o kadar da komik oyunumuzu izlemeye ne dersiniz?
Bedenleri üzerinden devam ettirdiğimiz keyfi uygulamalar, hayvanları öldürüyor, köleleştiriyor. Hayvan kullanmadan yaşamak mümkünken neden hayvanları kullanmakta ve dolayısıyla köleleştirmekte ısrar ediyoruz? Neden kullanıyor ve tutsak olmalarına sebep oluyoruz?
Bizler hayvanların daha iyi koşullarda çalıştırılması ya da bizlere hizmet etmesini değil, onların çalıştırılmaması ve bizlere hizmet etmemelerini talep ediyoruz. Nerede hayvan kullanımı varsa orada köleliğe karşı adalet talep edeceğiz!
Bu yüzden 2 Ekim Pazar 2016 tarihinde saat 16.00’da bu kez Büyükada’da “Faytona Binme, Vegan Ol” diyoruz.
Bedenleri birer mal ve kaynak olarak görülerek kullanılan tavuklar, arılar, ipek böcekleri, inekler, balıklar, koyunlar, ayılar, filler, maymunlar ve diğer hayvanlar gibi atlar da insan-merkezciliğinin tahakküm ve otoritesi altında kendilerine biçilmiş olan kölelik zincirlerinin esareti altında insana hizmet için kullanılıyor.
İnsan-dışı-hayvanlar, tıpkı insan gibi sinir sistemine sahip hissedebilir canlılardır. Acıyı, mutluluğu, tutsak edilmeyi, özgürlüğü, hazzı, ıstırabı ve stresi bilirler. Hiçbir hayvan; mal veya kaynak, yiyecek veya içecek, kıyafet veya aksesuar, kozmetik veya medikal ürün, denek veya eğlence, ulaşım, spor veya kumar objesi değildir.
Hayvanların doğuştan gelen hak ve özgürlükleri ile hissedebilirlik bakımından onlardan farklı olmayışımızın önümüze koyduğu eşitlik ilkesi gereği hiçbir hayvanı kullanmaya hakkımız yok.
İnsan türü olarak yaşamak için hayvan kullanmak zorunda değiliz. İneğin buzağı için yaptığı sütü inekten alarak kullanmak buzağının sütünü gasp etmek, ineği köleleştirmektir. Hayvanları kullanmak, onların hayatlarını ellerinden almaktır.
Vegan olmak yani hayvan kullanmadan yaşamak mümkünken bunu yapmıyor oluşumuz, bizi, hayvanları keyfi olarak kullandığımız gerçeğine götürüyor. Sinir sistemi olan; acıyı, mutluluğu bilen hayvanları, kendi hayatlarının özneleri olabilecekken bizlerin nesneleri haline getirerek bizlerin mal ve kaynağı olmalarını sağlamak hissedebilir canlılar olan hayvanların varoluştan gelen hak ve özgürlüklerini hiçe sayan bir yanlıştır. Bunun karşısında adaletin, özgürlüğün ismi veganlıktır.
Hayvanların tutsak edildiği kölelik zincirlerini kırmak ve hayvanların bize hizmet edecek köleler değil, kendi hayatları olan hissedebilir canlılar olduğunu kabul ederek vegan olmak etik bir gerekliliktir.
Bizler hayvanların daha iyi koşullarda çalıştırılması ya da bizlere hizmet etmesini değil, onların çalıştırılmaması ve bizlere hizmet etmemelerini talep ediyoruz.
Talebimiz atlı faytonların kaldırılmasıdır!
Talebimiz arıların, ineklerin, böceklerin; tüm hayvanların insana hizmet etmediği vegan bir dünyadır!
Adalet ve özgürlük için gelin önce vegan olun; hayvan kullanım alanlarınızı kapatın; hayvan kullanımını, fikirlerinizden ve pratiğinizden çıkarın; sonrasında veganlığı yayarak daha çok insanın hayvanlara karşı devam eden adaletsizlik ve hak gaspı karşısında hayvan kullanımını reddedip etik bir konuma geçmesi ve hayvan köleliğinin sonlanması için çabalayın.
Bu adaletsizlik karşısında vegan olmanız ve daha çok insanın vegan olması için çabalamanız hayvan kullanımının olmayacağı bir dünya için olmazsa olmazdır. Size bir karar kadar yakın olan veganlık, adalet için kişisel bir tercih değil, etik bir yükümlülüktür.
Vegansanız, hayvanlara karşı süre gelen adaletsizliğe karşı kitlesel olarak dur demek için; vegan değilseniz veganlığın neden etik bir gereklilik olduğunu eylem sırasında yapacağımız yayınlar; yol boyunca süregelecek anlatımlar, el ilânları, basın açıklaması, bizlerle yüz yüze konuşma gibi unsurlar vasıtasıyla okumak, dinlemek ve konuşmak için etkinliğe gelebilirsiniz.