Ana Sayfa Blog Sayfa 24

Tibet Gençlik Pınarı

Yaşamım boyunca pek çok hareket sistemi deneyimledim. Her hepsinin insana iyi gelen bir yanı muhakkak var ama yazımın konusu bu değil. Size, hayatınıza kesinlikle pozitif yönde etki edecek 5 hareketten bahsedeceğim. Bazen bedenlerimiz aküsü bitmiş bir arabayı; yaşam enerjisinden mahrum kalmış, başka bir ifadeyle chi akışı az olan bir makineyi andırır. Dıştan bakıldığında tüm işlevlerini sürdüğünü düşündüğümüz bedenimizin içinde neden böylesine atıl, sıkılmış, boğulmuş, bitip tükenmiş halde olduğunu bilmeyen, popüler tabirle kendini yorgun, isteksiz, hissiz hissedenlere özellikle iyi gelecek, dengeleyici ve canlandırıcı bir hareket sistemi olan Tibet Gençlik Pınarı ve sadece 5 hareketten ibaret. Zamanın, en kıymetli hazinelerimizden biri olduğunu düşününce lafı çok uzatmadan, hareketleri anlatmak istiyorum.

Tibet Gençlik Pınarı | 5 Hareket

Bu hareketleri yapmadan önce sağlığınızın ve kas gelişiminizin bu hareketleri yapmak için uygun olduğundan emin olmanızı isteyeceğim. Eğer hareketi yapamıyorsanız yapmaya çalışarak gün geçtikçe geliştirebilir ya da öncesinde yapacağınız başka hareketlerle bu hareketleri yapabilir hâle gelebilirsiniz. Başlamadan belirteyim: Bel fıtığı olanlara bu egzersiz serisi önerilmiyor.

Yukarıdaki görselde 5 hareketi görüyoruz. Bu hareketler en fazla 21 defa yapılıyor ve başlangıç sayısı: 3. Bedeniniz ne kadar uygun ve gelişmiş olursa olsun hareketleri yapmaya 3 tekrarla başlamak ve her hafta hareket sayısını 2 artırarak 21’e kadar devam etmek öneriliyor. Hareketleri yapmaya başladıktan 8 hafta sonra 21 yapabilir hale geliniyor. Bu sayının artırılmaması yine belirtilenler arasında yer alıyor. Diğer yandan hareketleri yapmaya bir günden fazla ara verildiğinde, yeniden üçten başlayarak devam etmenin uygun olduğunu söylemeliyim.

Bedeninize bir ödül verin

Bedenin, hareketleri ilk kez yaptıktan sonra hissedeceği iyilik hali bu hareketleri yapmaya sizi yöneltecek, motive edecek içsel dinamonuz olsun. Umarım bu sizi hareketi ertesi gün yeniden yapmak için de ateşler. Eğer içsel ateşiniz su olursa, hareketlere de kendi içsel enerjinizle devam etmiş olursunuz. Bence bu, hayatınızdaki belki de en kıymetli farkındalıklardan biridir. Her şey ya da belki de birçok şey için yönlendiren itki budur. Zamanla değişebilir. Bazen aylarca ve tüm bir gün boyunca bedeniniz için bir şey yapmadığınız olur. Yıllar doğuştan gelen itkiler üstünde belirleyici etki yapar. Bedeninizin çalışma biçimi de değişebilir. Hadi ona yeniden yani bugün bu hareketleri yaparak bir ödül verin. Bakın, hemen nasıl kendinizi yapmadan önceki halinizden iyi hissedeceksiniz? Baktıktan sonra yarın yine aynı saatte ya da günün herhangi bir saatinde bunu yapar ve devam ederseniz bu, yaşamınızın kazanacağı, iyi bir alışkanlığa dönüşür.

Bildiğimiz üzere beden ve beyin arasındaki çift yönlü ilişkide beyniniz, bu hareketleri severse, “evet o hareketler güzeldi, yeniden yapalım” mesajını size ilettir. Ona kulak verin. Mesaj başkaysa sağlık ve güç durumunuzu kontrol edin. Bedeninizi dinleyin. İyi hissettiğinizde yeniden denemekten çekinmeyin. Sizin adınıza konuşuyorken, umarım size harekete geçmeniz için yeterli telkini yapıyorumdur:)

Değişim ve değişim isteği, zihinsel düzlemde gözlemlenir, aslında bu da bir hikaye. Konumuza dönersem, bu hareketleri ya da başka hareketleri hayatınıza katmak isterseniz her zaman bedeninizle çalıştığınızı hatırlayın; bedeniniz sizin avatarınız ve size hayatınız boyunca eşlik edecek, lütfen ona iyi bakın ve bedeninizle zihniniz arasında her zaman bir algoritma olduğunu hatırlayın.

Her şey bu kadar basitken denemeye hazır mısın?

İlk Hareket

Harekete başlarken ayakta dik bir şekilde duruyoruz. Kollar yere paralel ve avuç içleri yere bakıyor. Ayaklarımızı kalça genişliğinde birbirinden ayırıp, saat yönünde dönüyoruz. Sağa doğru dönüyoruz yani saat yönünde, kendi etrafınızda attığınız her tur bir tekrar demek. Harekete başlamadan karşıda, kendinizden en az 1,5 en çok 2 metre uzakta, bir sabit bakış noktası belirleyin. Belirlediğinizde, yerinizde 3 nefes alın, verin. Yapmak istediğiniz, o an içinizden gelen bir nefes çalışması varsa onu tamamlayın. Başka çalışmalar da yapabilirsiniz.

Isının. Gözlerinizin her tur sonrası bakış noktasını gördüğünden emin olsun. Açık hava, geniş bir arazi, deniz… Ufunuzun geniş olduğu bir yerde bu hareketleri yapıyorsanız, bence zaten bakışı sabitlemeyi biliyorsunuzdur. Üç dönüş yapıldıktan sonra tabii dönüş hareketini de yaptığımız yerde gezinmeden yaptığımıza emin olduktan sonra dikkat edilecek noktaları hatırlatmakta fayda var. Bu hareket esnasında ya da hareket sayısı artıkça başınız döndürebilir. Farkında olduğunuz sürece baş dönmesi normaldir. Size rahatsız veriyorsa ya da dönüşe kendinizi kaptırdıysanız, kendinize yaptığınız egzersiz sayısını ve bunun bir egzersiz olduğunu hatırlatmanızda fayda var. Baş dönmeniz geçene dek rahatça nefeslenin.

Hareketi yaparken ayaklarınızın kollarınızı takip etmesine izin verin. Çeneniz yere paralel, omuzlarınız rahat olsun. Omuzlarınızı bir kere geriye doğru çevirmek ve ikinci turda aşağıdayken omuzlarınızı sabitlemek omuzlarınızın rahat olduğunu gösterir. 

İkinci Hareket

Yere sırt üstü uzanın ve kollarınızı vücudunuzun yanına getirin. Bitişik olsun ve mümkün olduğunca düz olsun. Nefes alırken bacaklarınızı ve başınızı yerden kaldırın. Nefes verirken başınızı ve bacaklarınızı tekrar yere koyun ve ilk pozisyonunuza geri dönün. Her kaldırıp indirme, bir tekrar demek. Bacaklarınızın mümkün olduğunca düz olması gerekiyor. İlk yaptığınızda yeterince düz değilse zamanla düzelecektir.

Bu hareketi bir mat ya da benzer bir yüzey üzerinde yapmanızı rahatınız için öneririm. Ayrıca hareketler arasında tüm kaslarınızın bir an için gevşemesi de akılda tutulması gereken bir nokta. Bir diğer nokta da hareketi karnınız içe çekili olarak yapmanızdır.

Hareketi yaparken ayak parmaklarınızı kendinize çekip, bırakabilirsiniz. Zihinsel olarak karın bölgenize odaklanabilirsiniz.

Üçüncü Hareket

Bu hareketi dizlerimizin üzerinde yapıyoruz. Dizinizin altına matınızı katlamak ya da destek için bir havlu ya da battaniye kullanmanız dizlerinizi koruyacaktır. Dizlerinizin arasını omuz genişliğinde açık, avuç içlerinizi kalçanıza yerleştirin. Nefes alırken nazikçe başınızı geriye doğru yatırıyor ve göğsü iyice açılıyor. Nefes verirken başınızı öne doğru getirip, başladığınız dik pozisyona dönüyorsunuz. Başın bir kere geriye yatıp öne gelmesi bir tekrar oluyor.

Başınızı ve boynunuzu zorlamayın, rahat bırakın, aynı zamanda hatırlayın; gözler açık.

Dördüncü Hareket

Yere oturuyoruz. Omurgamız dik ve bacaklarınız düz olsun. Ayaklar omuz genişliğinde birbirinde ayrı durumda, eller kalçanın yanında yerde ve el parmaklarınızın ayaklarınızı gösteriyor. Nefes alırken vücudunuzu yerden kaldırın. Ayaklarınız ve ellerinizle kendinizi destekleyin ve dizlerinizi kırarak, ters masa olarak da adlandırılan pozisyonuna geçin. Nefes verirken başladığınız pozisyona geri dönün. Masa pozisyonunu alıp tekrar yere oturmaya dönmeniz bir tekrar anlamına geliyor.

Önemli not: Sırtınızın alt kısımlarını korumak için poponuzu sıkıştırılmış bir şekilde tutun. Başınızı arkaya, paralel pozisyondan daha geriye doğru atmayın. Menopoz semptomları olanlar için hareketi yaparken karnı içeriye çekmek öneriliyor.

Beşinci Hareket

Harekete yüzüstü başlanıyor. Eğer yoga terimlerine aşina iseniz; aşağı bakan köpek pozundan nefes alarak yukarı bakan köpek pozuna geçildiğini belirteyim. Nefes vererek yeniden aşağı bakan köpeğe geçilmesi bir tekrar demek.

Bu pozları daha önce deneyimlememişler için daha detaylı bir açıklamaysa; yüzüstü uzanmışız, ayak parmakları içeriye doğru kıvrık, ellerimiz tam olarak avuç içlerimiz yere gelecek şekilde omuzlarımızın altına yerleştirilmiş, ayaklarımızı omuz genişliğinde açarak, kollarımız düz olacak şekilde, ters bir V harfi olana dek kendimizi kol ve ayaklarımızla yukarıya itmeye aşağı bakan köpek, kol ve bacaklarımızın düz olduğu ayak parmaklarıyla yere tutunduğumuz ve kollarımızla gövdemizi yerden yükseltip, başımızı geriye attığımız harekette yukarıya bakan köpek, ikisi arasında gidip gelme de beşinci hareketi oluşturuyor.

Karnınızı içeride ve poponuzu sıkıştırarak tutun, seriniz bitmeden yere düz yattığımız pozisyona dönmüyoruz.

Beş hareketi bitirdikten sonra soğumak için esneme hareketleri yapabilir sonrasında da yere sırtüstü uzanıp bir süre dinlenebilirsiniz.

Kısa Bir Tekrar

Başlarken ısınma hareketleriyle başlıyoruz. İki, üç dakika zıplayarak ısınabilirsiniz. Ardından birkaç dakika da eklemlerinizi ısıtıp (elleri kenetleyip çevirmek, kolları dirsekten bir kuklaymış gibi sallamak, omuzları çevirmek, kolları yere paralel açıp kapamak, beli çevirmek, yere eğilip, geriye bükülmek, dizleri hareket ettirmek ve ayak bileklerini yerde bile olsa çevirmek eklemlerinizi ısıtır. Ardından boynunuzu dört yöne ısıtan hareketleri nazikçe yapabilirsiniz), Tibet Gençlik Pınarı hareketlerini yaptıktan sonra neler olduğunu artık biliyorsunuz. Beden kendini bir tık daha iyi hissediyorsa devam…

Bitirmeden

Bir romanla dünyaya yayılan bu bilgi umarım size de sağlık ve şifa olur. Önemli olan Tibet Gençlik Pınarı hareketleri değil, sizsiniz. Önemli olan, ısınma, beş hareket, esneme, soğuma ve dinlenmenin olduğu bir egzersiz serisinin hayatınıza katabilecekleri… Ayırabildiğiniz bu zaman dilimini, sağlığınıza, yaşama sevincinize ve zindeliğinize iyi gelecektir. Yarım saat, kırk beş dakikayı her gün kendinize ayıramıyorsanız bile haftada en az üç gün bunu yapmanız mümkün. Beş dakika ile başlayın. Artırın. Yavaşça, nazikçe ve severek çalışın. Bunu yapabilirsiniz. Size inanıyorum. Eğer ben size inanıyorsam siz de kendinize inanabilirsiniz.

Kim bilir belki o zaman siz de benim gibi bu bilgiyi başkalarıyla paylaşmak istersiniz. Namaste, sağlıcakla kalmanız dileklerimle, sevgiler.

 

 

 

 

26. Gezici Festival’in Ankara ayağından notlar

Şehre bir festival geri döner ve film coşkusu kaldığı yerden devam eder misali… İşte bir yıllık pandemi arasının ardından yeniden yola çıkan Gezici Festival, Ankara’da izleyicisiyle buluştu. 26. kez düzenlenen festival, Ankaralı sinemaseverler tarafından ilgiyle karşılandı. 1 yıllık ara sonrası izleyici tarafından özlendiği hissedilen ve ruhunu yeniden yaşatan Gezici Festival’in filmleri, Doğan Taşdelen Çağdaş Sanatlar Merkezi’nin salonunda takip edildi. Her gün en az bir seansta film izlediğim festivalde, birçok sinema dostuyla bir araya gelmek ve filmler hakkında sohbet etmek hepimize çok iyi geldi.

Festivalde izleyicilerle hep beraber olan, başta Ahmet Boyacıoğlu ve Başak Emre olmak üzere ‘Ankara Sinema Derneği’ ekibi ve festival gönüllülerine teşekkürler. Şimdi ise festivalin filmleri; 3-5 Aralık’ta Sinop’ta ve 6-8 Aralık’ta Kastamonu’da izlenecek. Şimdiden Sinop ve Kastamonu’daki izleyicilere bol keyif dilemek gerek.

Hangi filmleri izledim?

Festivalde takip ettiğim ilk seans, merhum sanatçı Tuncel Kurtiz için özel hazırlanan seçki üzerine oldu. Festivalin uzun yıllar boyunca ‘yol arkadaşı’ olan Kurtiz için “Tuncel Kurtiz’in Sürgün Yılları” seçkisinde, ‘Saç’ ve ‘Bebek’ filmlerini izledik. Yaşar Kemal’in dünyasından uyarlanan “Bebek” filmi; izleyiciye Anadolu’nun zorlu köy yaşamı, geçim derdi, hastalık ve yaşamın çaresizliği içerisinde bir zorlu manzara sunuyor. İsmail ve Zala’nın beklediği bebek üzerinden bu manzarayı anlatan film, dramasını had safhada tutarken bir yandan da bunu ajitasyon halinde değil Anadolu gerçekçi diliyle kavrıyor.  Geçimin başı olan tarla sahibi işveren ağa rolü ve eğlence düşkünü umursamaz doktor karakteri de, bu durumun karakterize edilmiş halleri olarak filme büyük bir artı kazandırmış. Borç ödemek için çalışmak ve annesiz kalmış bir bebeğe hem anne hem baba olabilmek için verilen çaba da güçlü bir anlatım diliyle sunuluyor. Bir annenin iki bebeğe birden süt annesi olması durumu ve kör bir yaşlı nineye de bu çocukların emanet edilmek zorunda bırakılması da filme çaresizlik durumları ekletiyor. Bir bakıma karakterlere çok fazla yüklenme hissi yaşanması bir süre sonra fazla gelse de, bir dram filmi için nitelikli bir Türk sineması örneği Bebek…

Kurtiz’in bu kez kamera arkasına geçtiği “Saç” filmi ise, hikayesini ilginç ama bir o kadar da tanıdık bir yerden ele alıyor. İç Anadolu köylerinden başlayarak İsveç’e uzanan gerçekçi belgesel tadındaki film, saç toplayıcısı bir adamın köylerde yaşadığı durumları konu alıyor. Köylerde geçim sıkıntısı nedeniyle aile reisleri tarafından saçları kesilen kızlar, bu saçlarını saç toplayıcılarına satıyorlar. İlk başta filmde bu durumu algılamamamız biraz zor oluyor, çünkü film çok bir anda başlayarak zorlu bir anlatım dili seçiyor kendine. Ama bir süre sonra hikayesine yavaş yavaş girdiğimiz filmde, saçın bir kadın için öneminin yüksek olduğunu ve saçların neden örüldüğünü öğrenerek bir efsaneye de ulaşıyoruz. Ayrıca bu filmin 45 yıl sonra ilk kez izleyiciyle buluşması da önemli bir olay aslında…

Philip Doherty’nin yönettiği İrlanda filmi “Serseri’nin Kefareti” yani “Redemption of a Rogue” hayırsız bir adamın doğduğu kasabaya dönüşünü ve bu süreçte yaşadıklarına odaklanıyor. Gelişiyle kasabanın kaderinde değişime sebep olan Jimmy’nin gerçeklerle yüzleşmesi de hayatını baya zorluyor. Bu kadar duygusal konuları bu kadar güçlü bir mizahla anlatabilmek, büyük bir yetenek olmalı diye düşündüm filmi izlerken. Dışlanma psikolojisini kara mizahla harmanlayan film, din motifleri ve cesur anlatım diliyle de ilgi çekiyor. Yağmurun yarattı kaosla beraber; sütyen teliyle araba açma, ayakkabı yardımı, heykeller, aşk ve cinsellik ince ve naif yerlere de dokunması başarılı işlenmiş. Ayrıca sinematografisi de oldukça kaliteli. İrlanda’yı bu filmle hatırlamak güzel olacak… Ayrıca Aaron Monaghan’ın karakterine hakim güçlü oyunculuğu, filme artı katıyor.

Yohan Manca’nın yönettiği “Kardeşlerim ve Ben” yani “My Brothers and I” ise, anneleri komada olan dört kardeşin yaşamını bizleri misafir ediyor. Kardeşlerin en küçüğü olan Nour, yaz tatilinde çalışmaktadır. Müziğe olan ilgisini ise çalıştığı yerdeki müzik dersleri sayesinde ortaya çıkaran Nour’a odaklanan film, hayaller ve umutlar üzerine bir baş kaldırı hikayesi bir bakıma. Müzikle annesi ve babasının anısı sayesinde bağ kuran küçük Nour’u anlatan filmi izlerken, içimizdeki naif işlenmiş duyguları harekete geçiren bir yapım niteliğinde. Abi-kardeş ve öğretmen-öğrenci ilişkilerinin inşasını güçlü bir dille ele alırken, sıcacık bir yaz mevsimi meyvesi tadında anlatımı da umutlandırıcı… Hayallerinden, hırslarından, haksızlıktan ve bildiğinden vazgeçmeyenlerin filmi bir bakıma… Bir yandan kahkaha attıran bir yandan da duyguları harekete geçiren bir film… Mark Rouin Berrand, büyüme evresindeki Nur’a hayat verirken şahane bir performans sergiliyor. Judith Chemla’nın nefes aldıran performansı da dikkat çekici…

Adana Altın Koza’nın ‘En İyi Film’ ödüllü belgesel yapımı “Yaramaz Çocuklar” Ahmet Necdet Çupur’un yönetmenliğinde karşımıza çıkıyor. Kendi ailesinin yaşadığı bir hikayeyi belgesel tadında, ya da dokü-drama harmanıyla anlatan Çupur, aslında ailesinin Antakya’nın Keskincik köyündeki küçücük yaşamına odaklanıyor. Yer yer bazı sahneleri kurmaca gibi hissedilen film, aslında sağlam mesajlar veriyor. Ailenin baş kaldıran küçük kızının okumak ve iş sahibi olmak isteme macerası, babanın ve annenin kendi bildikleri doğrulardan çocuklarını çıkarmamak isteği ve de eğitim-iş durumunun önemi üzerine ciddi fikirler var filmde. Eşinden ayrılmak isteyen ve hayatına yeni bir yön vermek isteyen bir adamın mücadelesine de dikkat çeken film, ekonomik zorluklar konusunda da mevzulara odaklanıyor.

Ainhoa Rodriguez’in yönettiği “Işık Hüzmesi” yani “Mighty Flash” ise, tek düze bir hayat yaşayan ve sadece yaşlıların kaldığı bir köye odaklanıyor. Köyün bir anda ışık hüzmesiyle beraber durağanlığından sıyrılmasına odaklanan film, bu durumu kadınlar üzerinden anlatıyor. Aslında film renkleri ve hareketli dakikalarıyla izleyiciyi kendi içine alan sahneleri oluşturuyor. Ama film boyunca durağanlık, yaşlılık ve hantallık hissinin yayılmış olması izleyiciyi soğutuyor. Tek düzelikten kurtulma hevesi ve hayata hareket getirme hikayesi güzel olsa da, filmde bunun işlenişi oldukça ağır. Orta yaşlı bir kadının kocasını bırakıp gitme, genç erkeklerle eğlenme isteği ve bunun hazinlike sonuçlanması da dikkat çekçi olmuş. Ama filmin sonunda filmden çıkardığım tek cümlenin şu olduğunu düşünüyorum: “Tülaay, geri dönn!”

Clara Roquet’in yazıp yönettiği “Libertad” filmi, Nora’nın büyüme evresine odaklanırken, Libertad ile tanışmasıyla değişen hayatını anlatıyor. Bir büyüme hikayesi olarak başlayan ve anlaşamayan anne-kız ilişkisi üzerinden hikayesini kuran film, hayatın çılgınlıklarla dolu olduğunu da unutturmuyor. Sıcacık bir yaz mevsiminin olduğu bir iklimde naif dokularla işlenen film, bir yoldaşlık ve arkadaşlık öyküsü çiziyor. Bunu çizerken ekonomik hiyerarşiden de beslenen film, hikayesini başarılı bir yoldan kuruyor. Büyüme evresindeki insanların yaşadığı hırçınlık, isyankârlık ve asiliği de asla unutmayan film, aşkın yolunu da kendine çevirmeyi başarıyor. Hayatın sürprizlerle dolu olabileceği bir aşk macerası olduğunu da unutturmayan Libertad, büyüme çağında kurulan arkadaşlık ilişkilerinin yönlerinin sapması konusunda da bir alt çizgi çekiyor. Genç olmak da kolay değil, çocuğunun büyüdüğünü fark etmek de…

Noel Baba’ya bir şişe | Öykü

0

Canım Annem,


Nasılsın? Sana yazmayalı epey oldu, değil mi? Ne yaptın, uçak biletini alabildin mi? Kızın seni şimdiden çok özledi. Burada her şey geçen gece başımıza gelen tuhaf ve tatsız olay dışında hemen hemen aynı. Bunu sana anlatmak istiyorum. Birisine hem de bir Noel Baba’ya vurmak zorunda kaldım. Lütfen, önce anlatacaklarımı dinle sonra umarım beni anlayacaksın.

Daha önceki mektubumda Belma’nın Jeremy’e aşık olduğunu söylemiştim. Sonunda Belma ve Jeremy ortalıkta pamuk şeker gibi tatlı bir hava yayarak dolaşmaya başladılar. Biz de bunu kutlamaya karar verdik. Kalabalık bir grup olarak her zamanki gibi White Balance’a gittik. White Balance’a kendi aramızda merdiven altı diyoruz. Gerçekten taktığımız ada uygun bir havası var aynı zamanda oldukça karmaşık ve eğlenceli. Sahnede kendini ifade etmek isteyenler doğaçlama müzik yapıyor. Böylece o gece müzik yapmak isteyen ve birbirini hiç tanımayan müzisyenlerin, uyumundan ya da uyumsuzluğundan yeni performanslar doğuyor. Bazen ilginç doğaçları coşkuyla alkışlarken buluyoruz kendimizi bazen de sahneye o kadar uyumsuz bir ekip çıkıyor ki, üç beş parça sonra grubun elemanları başkalarıyla yer değiştirmek zorunda kalıyor. Bu arada herkes eğleniyor. Birkaç gece ben de orada müzik yaptım. Hatta bir keresinde inanılmaz bir gece geçirdim. Buraya geldiğinde de seni mutlaka oraya götüreceğim. 

Kutlama için buluştuğumuz gece tahmin edeceğin üzere epey içtik. White Balance’dan çıktığımızda keyfimiz yerindeydi. Bulvarın köşesinde el ilanı dağıtan bir Noel Baba’nın bize seslendiğini duyduk. Bizi, onunla iki çift laf etmeyecek kadar kibirli, sokakta para kazanmaya çalışan birini umursamayacak kadar züppe olmakla suçlayan laflar söylüyordu. Nasıl olduysa kendimizi ona yardım etmek için sokakta müzik yaparken bulduk. Sanırım kendimizi Noel ruhuna kaptırmıştık. 

Coşkuluyduk ve müziğimiz insanların dikkatini çekiyordu. Noel Babanın önündeki kutuda bahşişler birikiyordu. Bir süre sonra kar serpiştirmeye başladı. Sanki büyülü bir an tarafından sarıp sarmalanmıştık. Maalesef ki bu büyünün bozulması uzun sürmedi. 

Noel Baba, biz müzik yaparken, içiyor, şirin ve sevimli olduğunu düşündüğümüz hareketlerle çevremizde dolaşıyordu. Bir yandan da el ilanlarını dağıtıyordu. El ilanları bittikten sonra dinleyiciler arasında bir kadına laubali hareketlerle yaklaşmaya çalıştığı gözüme takıldı. Dikkat kesildim. Kadın ondan uzaklaşmak için çırpınırken, bir eliyle belinden kavradığı kadını öpmek için hamleler yapıyordu. Kadının çaresiz ve yardım dileyen gözlerini görünce nasıl olduysa yerdeki içkimin şişesini fırlatmışım. 

Şişe Noel Baba’nın kafasına geldiğinde önce kimse ne olduğunu tam olarak anlayamadı. Havaya tekinsiz bir sessizlik yayıldı. Herkes dehşete kapılmış bakışlarını üstüme dikmişti. Kadın, durumu anlatıp, bana teşekkür etmese yanmıştım. Tüm bunlar olurken Noel Baba’nın oradan nasıl sıvıştığını görmeni isterdim.

Evet, yaptığımın hoş bir şey olmadığını biliyorum. Senin “ama biz şiddet karşıtıyız,” dediğini de duyar gibiyim ama ne yapabilirdim? Bu sefer Noel Anne bendim ve o çok yaramaz bir çocuktu. Böylece kendi payına düşen şişeyi de başına almış oldu.

Şimdi derse gitmem gerekiyor. Mektubumu bitiriyorum. Seni çok seviyor ve gözüm posta kutusunda mektubunu bekliyorum. Bak beni de kendine benzetip, eski kafalı yaptın. Sen bu son yazdığıma bakma olur mu annecim ve bana sık sık yaz. Canının New York’taki içinden dağ kadar büyük sevgilerle. 

Tufan Taştan: “Polisiye ve kara mizahı harmanlayıp, politik bir hikaye ele alıyoruz.”

Biraz sonra okumaya doyamayacağınız keyifli sinema sohbeti, aslında yıllar öncesinden ama anısı hala taze hayallere dayanıyor. Sevgili Tufan Taştan ile tanışmamızı hatırlıyorum, daha yeni tecrübe edinmeye başlamış bir sinema programı sunucusuyken bana Özcan Alper ile bir röportaj ayarlamıştı. Daracık bir zamanda o kadar güzel bir sohbetti ki, sonrasında Tufan Taştan ile dostluğumuz devam etti. Kimi zaman filmler üzerine konuştuk, bol bol sinema sohbeti ettik.

Gelelim 28. Ankara Film Festivali’ne… Ulusal Uzun Proje Geliştirme Desteği Yarışması’nın sonuçları açıklanıyor ve Tufan abiyle aynı masada onun heyecanlı bekleyişine şahit oluyorum. Ve ‘Sen Ben Lenin’i daha orada, destek ödülü aldığında duyuyorum. Daha orada Tufan abiye diyorum ki: “Sen bu filmi yapacaksın, biz izleyeceğiz ve ilk röportajlarından birini benimle yapacaksın!” diyorum. Ve o zaman geldi çattı, 32. Ankara Film Festivali’nde izleme şansı buldum Sen Ben Lenin’i… Şimdi ise vizyona merhaba derken, kayıp bir Lenin heykelini gardına alarak, bir sorgulama seyri yaşatıyor. Lafı daha fazla dolandırmadan, keyifli sohbetimize geçiyoruz…

“Bu dünyayla ve düzenle bir derdim vardı”

Aslında seni Ankara’da sinema, sahne ve performans sanatları alanlarında yaptığın çalışmalarla tanıyoruz. Sanatın her dalında kendini var edebilen biri olarak, özellikle yönetmenlik alanında kendini nasıl gerçekleştirebildiğini sormak istiyorum.

Kısaca şöyle özetleyebilirim. Üniversite sürecim biraz sürüncemeli oldu. Fizik, Uzay Bilimleri derken kendimi DTCF Tiyatro bölümünde sonra da Ankara İletişim’de çift ana dal yaparken buldum. On yılı aşkın bir zamandan sonra mezun oldum. Bu süreçte üniversite öncesinde de müzik ve tiyatroyla ilgileniyordum. Özellikle performans, ‘happening’ ve sokak tiyatrosu üzerine çalışmalar yapıyordum. Bu dünyayla ve düzenle bir derdim vardı, bir şekilde bu derdimi insanlarla paylaşmaya çalışıyordum. 2010 yılında ilk kısa filmim ‘Ve Jülyet’ ile sinemaya adım attım ve ondan beri de içinden çıkamadım. Sinemanın beni etkileyen en büyük büyüsü sanatın bütün disiplinlerini içerisinde kullanabilmekti. Bu yüzden hala devam eden güzel bir yolculuğa çıktım.

İlk uzun metrajlı filmin “Sen Ben Lenin” aslında gerçek bir hikayeden esinlenerek hikayesini oluşturuyor. Kayıp bir Lenin heykeli ve bu heykelin kaybıyla beraber bulunamama sorunsalı durumu var. Bir yandan sorgulama filmi de aslında, iki dedektifin iyi polis – kötü polis olayını da görüyoruz. Peki, bu hikayenin filme dönüşüm süreci nasıl oldu?

Aslında çok uzun hikaye bu sorunun cevabı. 2015 yılının Kasım ayında başlayan ve bugün son bulan bir yolculuğu var filmin. Temel hikaye dediğin gibi yarım kalmış bir gerçekten yola çıkıyor. ‘Lenin heykeli kasabanın meydanına dikilseydi ne olurdu?’ sorusu üzerinden harekete geçiyor. Heykel gelmiş, tanınmış, dikilmiş ve çalınmış olduğu kabulüyle hareket edip heykeli kimin çaldığı sorusuna odaklanıyor. Kurmacanın kurmacası aslında. Bunu yaparken de polisiye ve kara mizahı harmanlayıp politik bir hikayeyi ele alıyor.

“Biraz gerçek, biraz gerçek üstü…”

Aslında zamansız bir dönemde geçen bir film izliyoruz… Bol animasyon da içeriyor özellikle pencere… Pencereye her gidişte dışarda başka bir olayın gerçekleşmesi (asılı gelinlik, kağıttan gemi, cenaze vb…) sorgulamalar esnasında binanın sallanması gibi ilginç detaylardan, post apokaliptik bir havası da var gibi, ama sanki değil gibi de… filmin bu güçlü imgelenmelerini nasıl kurdun?

Evet zamansız, direkt olarak bir yılı işaret etmiyoruz çünkü bence bazı acılar bir yıla değil, döneme ait. Meselem onlarla hesaplaşmak ve yüzleşmek olduğu için onların yaşandığı tüm dönemleri kendime zaman olarak alıyorum… Pencerelere gelince, filmde seyircinin durup düşünebileceği sessiz anlar yaratan, belli metaforlarla filmin ana omurgasını oluşturan ve hikayeye dair yapbozun parçalarının birleştirildiği yerler benim için. Dediğin gibi biraz gerçek, biraz gerçek üstü.

Belediye binasındaki sorgu odası, filmin ana mekânı aslında. Binanın başka yerleri de kullanılıyor ve final sahnesinde başka bir mekânımız var. Filmin mekân kurgusunu işlerken nasıl bir yol izledin?

Evet, filmin tamamı polislerin karakol olarak kullandıkları eski belediye binasında geçiyor ve pencereler hariç dışarı ile bağını tamamen koparıyor.  Aslında bu da hikayeye ve karakterlere odaklanmamızı sağlıyor. Ama klostrofobik olmamasına da özen gösterdik. Özellikle hikayenin sıkıştırdığı noktalarda, sorgu odasının dışına çıktık. Binanın içindeki tüm mekanları, elbette belli bağlamları gözeterek, görüyoruz: Sorgu odası, polislerin odası, ekiplerin çalışma yeri, mutfak, tuvalet vb…. Mesele, seyircinin hikâyeye konsantre olmasını sağlamaktı.   

“Barış’ın edebiyatçı kimliğiyle senaryoya katkısı çok değerliydi”

Senaryoyu beraber yazdığınız Barış Bıçakçı, “İşe Yarar Bir Şey”in senaryosunda da, Pelin Esmer ile şahane bir ortaklık ortaya koymuştu. Aynı şekilde “Sen Ben Lenin”de de şahane bir çalışma yaratmışsınız. Bu süreçte nasıl bir ikili oldunuz?

Ben, senaryoyu iki kişinin yazmasının daha geliştirici olduğunu düşünenlerdenim. Yazarken birlikte konuşmak, tartışmak, kurduğunuz dünyanın içinde kaybolmak çok güzel oluyor. Tabii mesele yazan iki kişinin uyumunda. Barış ile çok iyi anlaştığımız için, dertlerimiz ve sinemaya bakışımız yakın olduğu için çok uyumlu bir süreç geçirdik. Edebiyatçı kimliğiyle senaryoya katkısı da çok değerliydi.

Ki burada da Pelin Esmer ufak bir rolle bizi şaşırtıyor… onun dışında Özcan Alper, Emin Alper, Vuslat Saraçoğlu ve Çiğdem Vitrinel de yönetmen olmalarına rağmen oyunculuk yapıyorlar… yönetmenlere oyunculuk yaptırmak nasıl bir süreçti?

Evet, benim için çok değerli bir deneyim oldu. Hepsine ayrı ayrı saygı ve sevgi duyduğum yönetmenlerle çalışmak, onları kamera önünde görmek keyifliydi. Aslında onlar için zor olsa da anlatmak istediğimiz öyküye destek oldular, yanımızda oldular, sağ olsunlar.

“Akçakoca’da heykeli göremedik!”

Peki Akçakoca’ya gidip Lenin heykelini görmek istemişsiniz senaryoyu yazdıktan sonra… Neler yaşandı?

Maalesef hiçbir şey yaşayamadık, çünkü Belediye bize heykeli göstermedi. Çeşitli bahanelerle bizi sürekli oyaladılar. Sonradan öğrendik ki heykel bir depoda çürümeye terk edilmiş, ağaç oyma bir büst olduğu için konulduğu yerden nem kapmış, alt kısımları çürümüş… Akçakoca’da olmanın tek güzel yanı, senaryoda yazdığımız karakterlerin bir kısmının gerçek halleriyle karşılaşmak, onlarla heykelin geldiği yılı konuşmak oldu. 

Seyyal Taner film için, Edip Cansever’in “Mendilimde Kan Sesleri” şiirini şarkı olarak seslendirdi. Bu şarkının filme nasıl bir his kattığını düşünüyorsun?

Edip Cansever’in Mendilimde Kan Sesleri şiirini besteleme fikri senaryo aşamasına kadar gidiyor. Filmi yazmayı bitirdikten sonra aklımızın bir köşesinde hep dolaşan bir fikirdi. Barış Diri çok güzel bir beste yaptı bize sağ olsun, Seyyal Taner de muhteşem yorumuyla can kattı şarkıya. Seyyal Taner’in yaşanmışlık ve hatıralarla dolu sesi, filmdeki o ‘tanıdık olma’ duygusundan hiç çıkmadan salondan ayrılmamızı mümkün kılıyor bence.

“Muhteşem bir ekip yarattığımızı düşünüyorum”

Filmin bol yıldız kadrosu da gerçekten şahane iş çıkartıyorlar, hepsine hayran kaldım, özellikle Binnur kaya ve Mustafa Kırantepe şahane bir ikili olmuşlar. Salih Kalyon muhteşem bir oyunculuk sergilemiş. Nazlı bulum süper… iyi bir oyuncu-yönetmen ilişkisi görüyoruz. Özellikle başrol oyuncularımız Barış Falay ve Saygın Soysal ile, bu iki garip dedektifi oynamaları konusunda nasıl bir süreç ilerlettiniz? Cast oluşumu nasıl yapıldı?

Aslına bakarsanız senaryo aşamasında başlamıştı cast oluşumu. Biz Barış ile birlikte karakterleri yazarken kimi isimleri hayal ediyoruz, yazdığımız karakteri üç boyutlu bir bedende hayal edip konuşturuyoruz. Bu nedenle aklımızda kimi isimler hep vardı. Setin günü belli olduğunda elbette programı uyanlar oldu, uymayanlar oldu ama sonuçta muhteşem bir ekip yarattığımızı düşünüyorum. Sette böyle yetenekli oyuncularla çalışmak güzel bir deneyimdi. Gerçekten çok keyif aldık çekerken. Barış Falay ve Saygın Soysal ile çalışmak ise müthişti, onlarla birlikte birbirinden değerli oyuncuları setimizde ağırlamak, oyunlar kurmak, oyunlar almak paha biçilmezdi.

Çekim sürecinde neler yaşadınız, ilginç bir olay oldu mu?

O kadar hızlı geçti ki ilginç bir olaya hiç zaman olmadı.

Yeni projeler için çalışmalara başladın mı? Neler yapmayı hedefliyorsun?

Başladık. Barış ile birlikte ikinci uzun metrajın senaryosunu bitirmek üzereyiz. Gerisi hayat…

Kadın Savunmasından çağrı: 25 Kasım’da sokaklardayız!

Kadın Savunması Ankara Kızılay’dan sesleniyor! Dikkat dikkat kadınlar konuşuyor: “Söyleyecek sözümüz var. Evlerinden, iş yerlerinden, okullardan çıkıp geldik. 25 Kasım’da saat 18.30’da tüm kadınları ve lgbti+ları Sakarya Caddesi’ne bekliyoruz”

Dikkat dikkat kadınlar konuşuyor. Söyleyecek sözümüz var. Evlerinden, iş yerlerinden, okullardan çıkıp geldik. Pandemi koşullarında hayatımızı kuşatan erkek şiddetine, hayat pahalılığına, işsizliğe direnerek geldik.

Katledilen bütün kadınlar ve lgbti+ için buradayız. Başak Deniz, Çilem Doğan, Hande Kader, Aleyna Çakır, Münevver için buradayız. Eşit ve özgür yaşamak için. Sokaklarda rahatça yürüyebilmek için. Senin, benim, onun için buradayız.

İstanbul Sözleşmesini yazanlar da uygulatanlar da bizdik. İktidar kadın katili erkeklere haksız tahrik indirimi verirken gerçek adaleti savunanlar bizdik. Sokakta bir kadının çığlığını duyduğumuzda dikkat kesilenler, mahkeme mahkeme erkek şiddetine maruz bırakılan kadınların haklarını arayanlar bizdik.

Şimdi sen de buraya gelemeyen bir kadın için aramıza katıl. Bir kişi daha eksilmemek için el ele sokaklarda direnmeye 25 Kasım’da saat 18.30’da tüm kadınları ve lgbti+ları Sakarya Caddesi’ne bekliyoruz.

Beş çayları: Önceliğimiz, öğretilmişliklerimizden kurtulmak

Kültürümüzün temelinde misafirperverlik yatar bizim. Geleni aç göndermeyiz. Kahvenin yanına bile mutlaka servis edilecek bir besin ekleriz. Beş çaylarımız vardır bizim. Kısırların, böreklerin, mercimek köftelerin, çeşit çeşit tatlıların bir arada sunulduğu…

Halen devam eden ve hiç bitmeyecek olan bilgi kirliliği içinde doğruları öğrenmek hakkımız. Bize beş çayında kısır yemeyin, börek yemeyin demek marifet değil. O kısırı hazırlarken hangi yağı ne kadar miktarda kullanacağımızı, böreğin içerisindeki sebzeyi nasıl pişirmemiz gerektiğini anlatmak marifettir. Sonunda da o masaya oturulduğumuzda hangi besinden ne kadar tüketmemiz gerektiğini öğretmek…

Toplum içerisinde “Beslenme” denildiğinde akla birçok tanım gelebiliyor. Kimseden bilimsel bir tanım beklenmese de basit olarak “karın doyurmak” ya da “açlığı gidermek” tanımın temelinde yatıyor. Ancak mesleki etiğimce beslenme ile sağlıklı beslenme arasında bir fark yaratmak doğru değildir. 

Beslenme, insanın büyüyebilmesi, gelişebilmesi, sağlıklı olabilmesi ve üretebilmesi için gerekli besin öğelerini vücuda almak demektir. Bunu nasıl yapabiliriz? Yeterli ve dengeli beslenme ile… Yeterli ve dengeli beslenme nedir? Vücut için gerekli besin öğelerini öğünde yeterli ve dengeli miktarda tüketmektir. Bu kadar basit! 

Klasik kahvaltı örneğinden gidersek eğer, zeytinin üzerine veya salatalık domatesin üzerine zeytinyağı döktüğümüzde de sağlıklı beslenmiyoruz. Tükettiğimiz beyaz ekmeklerin haddi hesabını geçmiş oluyor.

Herhangi bir kısıtlama veya bir hastalığımız yok ise, günlük almamız gereken kalorimizin %55-60’ını karbonhidratlardan (makarna, bulgur, pirinç, ekmek ve türevleri vb.), %10-15’ini proteinlerden, %25-30’unu sağlıklı yağlardan karşılamalıyız. Bunu yaparken de besinlerin içeriğindeki besin öğelerinin etkileşimlerini en doğru şekilde kullanmayı öğrenmeliyiz. Çorba içerken yanında ekmek tüketmek ne kadar alışılagelmiş bir davranış olsa da doğru değildir. 1 kase çorba 1 dilim ekmeğe eşdeğerdir. Biz çorba yanında ekmek tükettiğimizde sınırsız bir gluten tüketimi içerisine giriyoruz. Patatesin sulu yemeklerini, zeytinyağlılarını veya fırında bol yağlı yemeklerini yaptığımızda yanında tükettiğimiz ekmek, çorbanın yanındaki ekmekle aynı etkiyi oluşturabiliyor. Bir de üzerine şekerimizi yükseltiyoruz. 

Yeterli ve dengeli beslenmeye geri dönersek, günlük beslenme programımızda tüketeceğimiz gıdaların ölçülerini bilmemiz önemlidir. Bilgi sahibi olmadığımız ve hastalıklar ya da özel beslenme için oluşturulmuş diyetleri gelişigüzel uygulamamız doğru değildir. 

Karbonhidratları günlük öğünlerimizde az alırsak hipoglisemi (kan şekerinde düşüklük), çok alırsak  hiperglisemi (kan şekerinde yükseklik) ortaya çıkar. Fazla tüketimi alışkanlık haline getirirsek de diyabet yani şeker hastalığı ortaya çıkar. Proteini, az tüketirsek anemi veya gelişme gerilikleri, çok tüketirsek de osteoporoz (kemik erimesi), gut hastalığı, karaciğer ve böbrek hastalıkları ortaya çıkar. Yağların çok tüketimi kolesterol yüksekliği, kalp-damar hastalıklarının birincil nedenidir. 

Beslenme = Sağlıklı Beslenme sürdürülebilirdir. Ne kadar doğru bilgiye sahip olursak, o kadar yaşam kalitemizi arttırmış olacağız. Bu nedenle beslenmenin bir bilim dalı olduğunu unutmamak gereklidir. Beslenme eğitimimize önce besin değişimleri ile başlamak doğru olacaktır. “Hangi grupta, hangi ürünün yerine, neyi ne kadar koymalıyız?”  Yani; “hangi ürünün yerine, hangi ürünü, ne kadar miktarda tüketmeliyiz?” Bu sorunun cevabı beslenme alışkanlıklarımızı iyileştirebilmek için bilinçli bir adım olacaktır. 

1 EKMEK DEĞİŞİMİ 15 GR KARBONHİDRAT – 2 GR PROTEİN İÇERİR.


BESİNORTALAMA ÖLÇÜMİKTAR
EKMEK1 İNCE DİLİM25 GR
MERCİMEK ÇORBASI1 KASE20 GR
TARHANA ÇORBASI1 KASE20 GR
BUĞDAY UNU ÇORBASI1 KASE20 GR
ŞEHRİYE ÇORBASI1 KASE20 GR
PİRİNÇ ÇORBASI1 KASE20 GR
DOMATES ÇORBASI1 KASE15 GR
EZOGELİN ÇORBASI1 KASE15 GR
PİRİNÇ PİLAVI3 YEMEK KAŞIĞI20 GR
BULGUR PİLAVI3 YEMEK KAŞIĞI20 GR
KUSKUS3 YEMEK KAŞIĞI20 GR
MAKARNA3 YEMEK KAŞIĞI20 GR
ERİŞTE3 YEMEK KAŞIĞI20 GR
PATATES1 KÜÇÜK BOY90 GR
KESTANE2 ORTA BOY30 GR
PATLAMIŞ MISIR (YAĞSIZ)1 SU BARDAĞI20 GR
BEYAZ LEBLEBİ1 ÇAY BARDAĞI50 GR
SARI LEBLEBİ1 ÇAY BARDAĞI50 GR
ETİMEK2 DİLİM18 GR
GRISSINI3 ADETX
ÇUBUK KRAKER(YAĞSIZ)13-18 ADET18 GR
KRAKER5 ADET22 GR
GALETA (KEPEKLİ)1 ADET19 GR
GALETA SADE (BÜYÜK)1,5 ADET20 GR
GALETA SADE (KÜÇÜK)7 ADET20 GR
KEPEKLİ ALTINBAŞAK4,5 ADET20 GR
KRAKER SUSAMLI ÇUBUK (KALIN)4 ADET20 GR
KRAKER BADEM32 ADET21 GR
1 KURUBAKLAGİL DEĞİŞİMİ 15 GR KARBONHİDRAT – 2 GR PROTEİN İÇERİR.


BESİNORTALAMA ÖLÇÜMİKTAR
KURU FASULYE4 YEMEK KAŞIĞI25 GR
NOHUT4 YEMEK KAŞIĞI25 GR
BARBUNYA4 YEMEK KAŞIĞI25 GR
İÇ BAKLA4 YEMEK KAŞIĞI25 GR
YEŞİL MERCİMEK4 YEMEK KAŞIĞI25 GR
MERCİMEK ÇORBASI1 KASE15 GR
1 YAĞ DEĞİŞİMİ 5 GR YAĞ İÇERİR.


BESİNORTALAMA ÖLÇÜMİKTAR
YEŞİL ZEYTİN5 – 6 ADET10 GR
SİYAH ZEYTİN 3 ADET10 GR
ZEYTİNYAĞI1 TATLI KAŞIĞI5 GR
BİTKİSEL SIVIYAĞ1 TATLI KAŞIĞI5 GR
MARGARİN (YUMUŞAK)1 TATLI KAŞIĞI5 GR
CEVİZ İÇİ2 ADET8 GR
FINDIK İÇİ5 – 6 ADET10 GR
AYÇEKİRDEĞİ1 AVUÇ10 GR
1 SEBZE DEĞİŞİMİ 6 GR KARBONHİDRAT – 1 GR PROTEİN İÇERİR.


BESİNORTALAMA ÖLÇÜMİKTAR
DOMATES (ÇİĞ)1 KÜÇÜK BOY100 GR
DOMATES SUYU(ÇİĞ)1/2 SU BARDAĞI240 GR
ÇARLİSTON BİBER(ÇİĞ)4 ORTA BOY100 GR
YEŞİL SİVRİ BİBER(ÇİĞ)10 ORTA BOY100 GR
YEŞİL DOLMA BİBER(ÇİĞ)2 ORTA BOY100 GR
KIVIRCIK(ÇİĞ)15 YAPRAK100 GR
MARUL(ÇİĞ)5-6 YAPRAK100 GR
SALATALIK(ÇİĞ)1 KÜÇÜK BOY100 GR
KIRMIZI TURP(ÇİĞ)5 ORTA BOY100 GR
MAYDANOZ(ÇİĞ)1 ORTA BOY75 GR
YEŞİL SOĞAN(ÇİĞ)3-4 ORTA BOY100 GR
KURU SOĞAN(ÇİĞ)1 ORTA BOY100 GR
KEREVİZ(ÇİĞ)1 KÜÇÜK BOY100 GR
KIRMIZI LAHANA(ÇİĞ)1/8 ORTA BOY100 GR
LAHANA (PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI100 GR
KARNABAHAR(PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI100 GR
TAZE KABAK(PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI150 GR
PATLICAN(PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI125 GR
ISPANAK(PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI150 GR
PAZI(PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI150 GR
EBE GÜMECİ(PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI150 GR
BAMYA(PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI75 GR
TAZE FASULYE(PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI150 GR
SEMİZ OTU(PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI150 GR
** GLİSEMİK İNDEKSİ YÜKSEK SEBZELER
1 SEBZE DEĞİŞİMİ 7 GR KARBONHİDRAT – 2 GR PROTEİN İÇERİR.


BESİNORTALAMA ÖLÇÜMİKTAR
HAVUÇ1 ORTA BOY100 GR
HAVUÇ SUYU1/2 BOY SU BARDAĞI120 GR
ŞALGAM1 ORTA BOY150 GR
BEZELYE (PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI100 GR
PIRASA (PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI150 GR
BAKLA (PİŞMİŞ)4 YEMEK KAŞIĞI100 GR
ENGİNAR (PİŞMİŞ)1 ORTA BOY100 GR
1 EKMEK DEĞİŞİMİ 15 GR KARBONHİDRAT – 2 GR PROTEİN İÇERİR.


BESİNORTALAMA ÖLÇÜMİKTAR
ELMA1/2 BÜYÜK BOY100 GR
KAYISI4 ADET120 GR
MUZ1/2 BOY75 GR
TAZE İNCİR1 KÜÇÜK BOY75 GR
KİRAZ15 ADET80 GR
VİŞNE20 ADET100 GR
GREYFURT1/2 ORTA BOY150 GR
TURUNÇ1 ORTA BOY130 GR
PORTAKAL1 ORTA BOY130 GR
LİMON2 ORTA BOY180 GR
MANDALİNA1 BÜYÜK BOY150 GR
ÜZÜM1 KÜÇÜK SALKIM90 GR
YENİ DÜNYA6 ADET80 GR
ERİK5 ADET85 GR
ÇİLEK12 ADET180 GR
ŞEFTALİ1 ORTA BOY150 GR
ARMUT1 KÜÇÜK BOY100 GR
AYVA1/3 ORTA BOY100 GR
NAR1/2 KÜÇÜK BOY100 GR
KAVUN1/10 KÜÇÜK BOY (KÜÇÜK BOY =2,5 – 3 KG)200 GR
KARPUZ1/10 KÜÇÜK BOY (KÜÇÜK BOY =  3 KG)250 GR
KURU İNCİR1 KÜÇÜK BOY20 GR
KURU KAYISI4 ORTA BOY20 GR
KURU ERİK5 ADET20 GR
KURU ÜZÜM1 YEMEK KAŞIĞI20 GR
HURMA5 ADET20 GR
DUT10 BÜYÜK BOY75 GR
BÖĞÜRTLEN1 ÇAY BARDAĞI115 GR
AVAKADO1/2 ADET150 GR
KİVİ1 ORTA BOY150 GR
PORTAKAL SUYU1,5 ÇAY BARDAĞI150 GR
GREYFURT SUYU1,5 ÇAY BARDAĞI150 GR
ELMA SUYU1,5 ÇAY BARDAĞI150 GR
ÜZÜM SUYU1,5 ÇAY BARDAĞI100 GR
VİŞNE SUYU1/2 SU BARDAĞI120 GR
NAR SUYU1/2 SU BARDAĞI120 GR

**Diyet El Kitabı 10. Baskı Hatiboğlu Yay.

İNSTAGRAM ADRESİ @BUKHEALTH DYT. BURCU KIRMIZI

Midnight Mass | Body of Christ ve Aşai Rabbani | Gece Yarısı Ayini

0

Midnight Mass, küçük bir topluluğun yaşadığı sakin bir adada hayat bulan esrarengiz bir hikayeyi anlatmaktadır. Adaya, karizmatik ve gizemli bir rahibin gelmesi ile birlikte birtakım sıra dışı olaylar meydana gelmeye başlar ve hikaye açıldıkça açılır.

Midnight Mass | Official Trailer | Netflix

Dizinin yapımcısı Mike Flanagan ve oyuncuları; Kate Siegel, Zach Gilford, Samantha Sloyan,Hamish Linklater. Samantha’yı dizide Bev Keane olarak görüyoruz ve karakterin içinde bulunduğu konumu izleyicilere aktarması harika.

Bev, dizide olan biten bütün anormalliği din ile temellendiriyor ve dini ayetlerle konuyu göreceli olarak daha yüksek bir amaca bağlıyor. Daha yüksek amaç burada daha düşük şeylerle kendini gösterdiğinde ise yine ayetlerle cevap veriyor. Bu karakteri yazan kişi bize dini fanatikliğin nereye gidebileceğini ve ne kadar bedel ödemeye istekli olduğunu gösteriyor.

Sevgi olmadığında ortaya çıkan bu değil mi? Sertlikle, kanunla, kuralla ilerlemek ve aslında dönüp baktığında ilerleyemediğini fark etmek. Sevginin ortaya çıkması için uzun bir yoldan geçmek gerekiyor çünkü şu anda birbirimizi sevemiyoruz. İsa’nın her tarafı sevgiyken, kan dökmeye, zarar vermeye geldim demesine rağmen, din adına ne kadar kan döküldüğünü biliyoruz. Dinlerin bu duygusallığının bu kadar çok karma kaldırması ve yaratması çok ilginç. Kendi isteğini bastırdıktan sonra ve bunu yine bir söze, ki sözlerin çoğu analojik olarak söylenmiş sözler, dayandırdıktan sonra karşı tarafın ne yapmasını bekliyorsunuz?

Midnight Mass’in ana kurgusu ayin (mass) etrafında dönüyor ve gördüğümüz şey Aşai Rabbani yani Body of Christ, Blood of Christ. Burada Body of Jesus denilmediğine dikkat çekmek isterim. Yani İsa’nın bedeni, İsa’nın kanı değil, Mesih’in bedeni ve Mesih’in kanı. Bir de İsa Mesih denilen bir şey var bildiğiniz gibi.

Son yemekte, büyük öğretmen, şu inanılmaz sözleri paylaşmıştır: Alın yiyin bu benim bedenimdir, alın için bu benim kanımdır. Matta 26:26

Midnight Mass’te Rahibin (Father Paul, Hamish Linklater), Mesih’in bedeniyle ve Mesih’in kanıyla topluluğunu dönüştürmektedir. Çünkü ayinler dönüşümdür, normal olandan daha yüksek olana bağlanmak, kendimizi dönüştürmektedir. Sonuçta daha düşük arzulara sahip bir beden var, onu bakir bırakmalıyız ve bir de ruh var onu da özgür bırakmalıyız ki Başak, Balık’ta Mesih’i doğursun. Balık ve Ayakların arasındaki bağlantı da ayrı bir not.

Midnight Mass’te rahip topluluğununu kötülüğe doğru dönüştürdüğünü görüyoruz, niyeti bu değildi aslıdan iyi olsun istiyorlardı. Burada büyük mesaj var, çünkü bedenini yediğin ve kanını içtiğin şeyin ve kavramları, değerleri eğer yanlış yere bağlıysa takipçilerde yanlış yere gitmektedir. Bu dünyada en çok gördüğümüz şeyden biridir. Din realitesi ile başka yerlere gitmemiz ve kötülüğe dönüşmemiz, etrafımızda kötü olmadığı için göreceli olarak dönüştüğümüz şeyi de fark edemiyoruz.

Sürekli birileri birbirini eleştiriyor, birbirine şu ya da bu “kutsal” sözlerle alıntılar yapıyor ve kendi anlayışlarına göre realiteyi manipüle ediyorlar. Ciddi bir sevgisizlik var ortada.

Bir hatırlatıcı da ben ekleyeyim. Matta 8:26 “Aranızda büyük olmak isteyen, ötekilerin hizmetkârı olsun. 28 Nitekim İnsanoğlu, hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını birçokları için hediye olarak vermeye geldi.”

İhtiyaçlar değiştikçe, yediğimiz ekmek de değişiyor, içtiğimiz kan da değişiyor. Beden ve kan, iki önemli sembolizmdir ve bize yolu gösterir.

Midnight Mass, bir dönüşüm hikayesidir. İnancın, duyguların, tahammülsüzlüğün, sevgisizliğin ve korkunun sahnelerini izleyeceksiniz. Sonrasında bir topluluk nasıl olmalı, topluluk yolu, görünmeyeni nasıl bulmalı onu fark edeceksiniz. Eskiden kabile şamanı kabilesini bağlıyorken bu artık kurumsallaştı ve kurumlar aracılığıyla bağlantılar kuruldu ve topluma dağıtıldı. Bunun şu anda yediğimiz ekmekle bir alakası olmadığı sanırım çok açık.

İçeceğimiz kan, yükseklerin kanı olmalı ve sevgi dolu olmalı. Çünkü kan, bedende dolaşır ve onu yıkar, temizler, canlandırır. Bir şeyi, başka bir yere taşır ve her yere ulaşılır.

Midnight Mass imdb

Artı Atölye çocuklar için geliyor

Çocuk haklarının korunduğu bir dünya hayaliyle yola çıkan Artı Atölye, çocuk katılımını merkeze alarak birçok alanda çocuklarla buluşmayı hedefliyor. Bu hedeflerden ilkini Dünya Çocuk Hakları Günü ve Dünya Çocuk Kitapları Haftası üzerine kurgulayarak gerçekleştiren Artı Atölye, Çankaya Belediyesi işbirliğiyle çocuklarla buluştu. 

Çocukların Kitabı Çocuk Hakları etkinliğiyle Ankara’da çalışmalarını başlatan atölyede çocuklar, kendi resimli kitaplarını tasarladı. Toplamda dört gün süren etkinliğin ilk üç buluşmasında çocuklar, dört farklı çocuk kitabı tasarladı. Etkinliğin son günü ise Çocuk Yazarlarla İmza Günü düzenlendi ve çocuklar kitaplarını imzaladı. Çocuklar ve ebeveynlerinin bir arada eğlendiği Şubadap Çocuk konseriyle tamamlanan etkinlikte birçok çocuk ve yetişkin birlikte Dünya Çocuk Hakları Günü’nü kutladı.

Atölyeler sırasında 5-6 yaş grubunda Barraux’un “Nerede Bu Fil?” ve 7-11 yaş grubunda Giuliano Ferri’ye ait “Ver Elini” kitaplarıyla Sessiz Kitap Okuma Atölyesi gerçekleştirildi. Atölyelerde; nesne temelli öğrenme, Çocuk Hakları Kavram Kartı Oyunu, Roger Hart’ın Katılım Merdiveni, Blackout Karartma Tekniği yöntemlerinden yararlanıldı. Bu çalışmaların bir meyvesi olarak “Çocukların Yaşamından Katılım Örnekleri” adlı, ebeveynler ve eğitmenlerin yararlanabileceği bir kılavuz da ortaya çıktı.

Etkinlikler sırasında çocukların oluşturduğu kitapların isimleri ise şöyle; “Miya’nın Adını Bulma Serüveni, Efe’nin Kitap Kampanyası, Çocuk Hakları Deneyimleri 1 ve Çocuk Hakları Deneyimleri 2.

Instagram:  @arti.atolye

Bütün dâhiler uyumsuzdur

Albert Camus’nün çok sevdiğim bir sözü vardır: “Bütün dâhiler uyumsuzdur.”

Peki, gerçekten öyle midir ve eğer öyleyse bunun nedeni nedir?

Bunun nedeni, Einstein gibi bir dehanın çorap giymekten nefret etmesi, Tesla’nın inci küpelerden asla haz etmeyip bir binaya girmeden önce etrafında üç tur atacak kadar üç sayısına takıntılı olması, Beethoven’ın en büyük bestelerini banyo yaparken yazması, Salinger’in inzivaya çekildikten sonra ömrünün sonuna kadar yazdıklarını yok etmesi, Kant’ın hayatının kırk yılını her gün aynı saatte tam olarak aynı şeyleri yaparak geçirmesi, Dali’nin karnabahar sebzesine tutkusu ve kendi menisi ile dolu bir prezervatifi babasına göndererek içine de “Bütün borcum bu!” yazan bir not bırakması, Picasso’nun sıkıcı bulduğu insanlara ateş etmek için tabanca taşıması veya ünlü Mona Lisa eserini çalmakla suçlanması, Nietzsche’nin kronikleşen korkunç baş ağrılarından kurtulmak için sürekli yer değiştirmesi veya Van Gogh’un kulağını kesmesi gibi dâhilerin tuhaf alışkanlıkları, davranışları veya takıntıları değildir.

J. D. Salinger

Bu tarz bir sürü tuhaf alışkanlıkları ve takıntıları olan birçok insan vardır ve bunlar o insanları deha yapmaya yetmez. Deliler ve dâhiler arasında ince bir çizgi olduğunun söylenmesi de bu yüzdendir. Peki, asıl mesele nedir?

İster bir düşünür veya filozof olsun, ister bir bilim insanı veya bir sanatçı olsun, dâhi diyebileceğimiz insanların tuhaf takıntıları ve alışkanlıkları olmasa bile çoğu Albert Camus’nün de dediği gibi uyumsuzdur. Bu “uyumsuz” sözcüğü ile kast edilen nedir?

Buradaki «uyumsuz» tanımı, toplum normlarının dışına çıkabilen, hayata çoğu insandan epey farklı bakabilen, bu yüzden de toplumla uyuşmada bazı sorunlar yaşayabilen insanlar için kullanılsa da asıl mesele dâhilerin zamanın ötesinde bir algıya ve düşünme şekline sahip olmaları yüzünden herkesten farklılaşmasıdır.

Bu noktada şimdiye kadar hayatlarını ve eserlerini enikonu araştırdığımızda dâhilerle ilgili şu dikkat çekici unsurları da fark edebiliriz:

Eğer çocukluğu kısmen iyi geçmiş, ailesi ile yakın çevresi tarafından desteklenmiş, karakterine ya da hayatını adadığı amacına yönelik çok büyük bir baskıya maruz kalmamış ise, bu dâhiler dışa dönük, sosyal, popüler olmayı seven, kendisinden bahsedilmesinden hoşlanan, egosu yüksek ve eğlenmeyi, çılgınlık yapmayı seven bir karaktere sahip olabilir. Örneğin; Picasso, Einstein, Edison, Mozart veya Salvador Dali gibi… Fakat eğer çocukluğu kötü geçmiş, ailesi ile yakın çevresi tarafından desteklenmemiş, karakterine ya da hayatını adadığı amacına yönelik çok büyük bir baskıya maruz kalmış ise bu dâhiler içe dönük, yalnız kalmayı seven, insanlardan uzak durmayı tercih eden, alçakgönüllü, popüler olmaktan hoşlanmayan, anlaşılması güç, melankolik, karamsar ve içine kapalı bir karaktere sahip olabilir. Bu ikinci noktada ise daha fazla isim vardır: Salinger, Kafka, Tesla, Nietzsche, Schopenhauer, Beethoven, Van Gogh, Giacometti gibi…

Tesla ve Edison

Bu ikisinin ortasında olan dâhiler var mıdır? Elbette, vardır. Ne çok karamsar ve içe dönük ne de çılgın ve egosu yüksek olan birçok isim de vardır ama onlar da uyumsuzdur. Yoksa neden hayatlarını adadıkları sanatları, fikirleri, çalışmaları veya düşünceleri için hayat boyu aç kalıp sürünmeyi ve hatta ölmeyi göze alsınlar ki? İki dünya savaşını da yaşayan ve bu acıya dayanamayıp sonunda karısı ile intihar eden yazar Stefan Zweig veya açlık içerisinde yoksul bir hayat sürüp ölen ressam Modigliani gibi… Engizisyonda yargılanıp son andaki inkârı ile giyotinden kurtulup hayat boyu ev hapsiyle cezalandırılan Galileo veya düşüncelerinden vazgeçmeyip yakılarak öldürülen Bruno gibi… Öldürüleceği ana kadar fikirlerini savunan Sokrates gibi…

Dâhileri «dâhi yapan», sanıldığı gibi üstün zekâları ve yetenekleri değilse, nedir?

Aslında tüm dâhilere baktığımızda aynı uyumsuzlukları gibi ortak iki özelliklerini daha fark edebiliriz: çok çalışmaları ve asla vazgeçmemeleri. Bunlar çoğu insana oldukça yavan ve anlamsız gelir. O yüzden de ısrarla dâhilerin normal insanlardan zeki ve yetenekli olduklarıyla avunurlar çünkü diğer ikisini kabul edemezler. Edemezler çünkü bu iki özellik birçok insanda vardır. Fakat bu iki özellik onları dâhi yapmaz. O halde dâhiler bu iki özellikle ilintili olsalar da onlara göre dehadaki asıl sır, zekâ ve yetenek olmalıdır.

Ne var ki çoğu insan bu noktada yanılabilir. Çünkü çalışmayı ve vazgeçmemeyi de belirli bir çerçevede değerlendirdiklerinden ötürü bu nokta tam kavranamayabilir.

Dâhiler çalışmayı ve vazgeçmemeyi de diğer insanlardan farklı algılar. İşte, o yüzden mihenk taşı tam da buradadır. Onlar hayatları boyunca o şeyle (sanat, bilim, düşünce vb.) uğraşır, buna kendilerini adar ve bu yüzden de sürekli kendilerini aşmak zorunda kalırlar. Onlar için çalışmak, hayatın kendisi demektir. Diğer bir deyişle, yaşamakla çalışmak onlar için aynı şeydir.

Bunu Einstein da dile getirir ve şöyle der: “Dehanın onda biri yetenek, onda dokuzu da çalışmaktır.” Ayrıca yine der ki; “Çok zeki olduğumdan değil, sorunlarla uğraşmaktan vazgeçmediğimden başarıyorum.”

Toplum insanları dışlamakla veya bazen de hak etmeyenleri belirli süre içerisinde kafasının üzerinde taşıyarak gereksiz bir amaca hizmet etmekle meşgulken, tarihin sayfalarını yazanlar, işte bu hayatlarını çalışmaya adayan dâhilerdir. Çünkü onlar zamanın ötesindedir. Geçmişi analiz eder, şimdiyi değerlendirir ve geleceğe seslenirler. Bu yüzden de asla ölmezler.

26. Gezici Festival’de izleyebileceğiniz filmler!

Geçtiğimiz yıl pandemi nedeniyle zorunlu bir ara veren ve 25 yıldır Ankara Sinema Derneği tarafından düzenlenen Gezici Festival, 26. kez sinema yolculuğuna çıkıyor. Yıllardır benim de büyük bir keyifle takip ettiğim festival, bu yıl da rotasını Ankara’dan başlatıyor. Ardından Sinop ve Kastamonu’da sinemaseverlerle buluşacak olan festivali, 26 Kasım’dan 8 Aralık tarihine kadar devam edecek! Takvime göre; 26 Kasım-2 Aralık Ankara’da, 3-5 Aralık’ta Sinop’ta ve 6-8 Aralık’ta Kastamonu’da festival coşkusu yaşanacak.

Festivalin seçkisinde bu yıl yine birbirinden farklı filmler bir araya geldi. Yerli filmler seçkisine baktığımızda, Türkiye prömiyerini 58. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde gerçekleştirmiş filmlerden 8 tanesini görüyoruz. Filmlerden birçoğunu, festival için yazdığım değerlendirme yazısında bahsetmiştim. 32. Ankara Film Festivali’nden “En İyi Film” dahil 4 ödülle ayrılan Anadolu Leoparı, Emre Kayış’ın ilk uzun metrajlı filmi… Ankara’nın bürokratik ortamında bir hayvanat bahçesine uzanan film, müdür Fikret’in içine kapalı hayatıyla başlarken, bir anda kaderi değiştirme çabasına odaklanıyor. Ankara’nın unutulmuş hayvanat bahçesini özleyenler ve Uğur Polat’ın ruh dinlendirici performansına tanık olmak isteyenler için önerebilirim. İşçi-işveren, baba-oğul ve kişi-vidan hesaplaşmalarına odaklanan İki Şafak Arasında filmi ise, Selman Nacar’ın ilk uzun metrajlı filmi. Güçlü yönetmenlik ve oyunculuk performanslarına şahit olunan film, karakteristik senaryosuyla da önerilerim arasında. Nazlı Elif Durlu’nun Zuhal filmi ise, absürt denilebilecek bir bakış açısıyla bir kadının duyduğu kedi sesinden etkiyle yaşadığı psikolojik durumlara odaklanıyor. Nihal Yalçın’ın başarılı performansıyla dikkat çeken film, imge çatışmalarıyla da dikkat çekiyor.

Diyalog filmine dair “On Matinesi” programımda ekiple sohbet etmiştik, izlemeden önce bakabilirsiniz…

Ali Tansu Turhan’un güçlü bir hikaye anlatımına sahip Diyalog filmi ise, mutlaka denk gelinmesi gereken yapımlardan… Ushan Çakır ve Hare Sürel’in güçlü performanslarıyla öne çıkan film, yönetmen ve oyuncuların alışılagelmiş sorunlarına odaklanıyor. Merak unsurunu kıvrandırarak filme yayan yönetmen, izleyicine iletişim kurmanın bambaşka bir bakış açısıyla da mümkün olabileceğini anlatıyor, kaçırılmamalı… Tayfun Pirselimoğlu’nun sinema seyir zevki yaşatan ve yönetmenliğin en üst mertebesine ulaştığını gösteren Kerr filmi de kaçmamalı… Distopik bir kasabada ustalıklı bir dille harmanlanan film, üstün sanat yönetimi ve güçlü oyunculularıyla ilgi çekiyor. 58. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nin “En İyi Film” ödüllüsü Okul Tıraşı da izlenmediyse mutlaka kaçırılmamalı… Antalya’da izleme şansı bulduğum “Aurora” ve “4. Sokaktaki Pansiyon” filmlerini de Dünya Sineması seçkisine alan festival önerilerime, bu filmleri de not edebilirsiniz. Genç yaşta hamile kalan genç bir kızın öğretmeniyle kurduğu bağa odaklanan Aurora, güçlü bir yönetmenlikle dikkat çekiyor. Eski ve yaşlanmış boksörün hayat mücadelesine odaklanan 4. Sokaktaki Pansiyon ise, kurduğu sağlam ‘baba-oğul’ çatışması ve yönetmenlik başarısıyla dikkat çekiyor.

Festivalin bu yıl merakla beklenen özel gösterim filmi ise, Tuncel Kurtiz temalı… Bilindiği üzere merhum sanatçı, festivalin ‘yol arkadaşı’ olarak üzün süre ekiple beraberdi. Bu yıl İsveç Büyükelçiliği’nin katkılarıyla oluşturulan seçkinin adı ise “Tuncel Kurtiz’in Sürgün Yılları” olarak açıklandı. Bölümde; 1976 yılının Niğde köyünden başlayarak İç Anadolu’ya ilerleyen hikayesiyle dikkat çeken “Saç” filmi ve Yaşar Kemal hikâyesinden uyarlanarak yapılan “Bebek” filmi yer alacak. İzleyici için ücretsiz olarak gösterilecek olan bu gösterimi, ben de büyük bir heyecanla takip edeceğim. Ayrıca festivalde izlemek için listeme aldığım filmler de var. 28. Adana Altın Koza Film Festivali’nin “En İyi Film” ödüllü belgeseli Yaramaz Çocuklar, Serseri’nin Kefareti, Kardeşlerim ve Ben, Işık Hüzmesi, Libertad ve son olarak Fabian veya Bok Yoluna Gitmek listeme aldığım ve festivalde izlemeyi hedeflediğim filmler arasında…

26. Gezici Festival’in Ankara gösterimleri, Doğan Taşdelen Çağdaş Sanatlar Merkezi’nde gerçekleşecek. Filmler için bilet fiyatları 15 TL olarak belirlenirken, biletinial.com üzerinden biletlerinizi alabilirsiniz. Ayrıca festivale dair tüm bilgilere web adresi üzerinden ve sosyal medya üzerinden ulaşabilmek de mümkün. Festivalde denk gelirsek, bir çay kahve içerek filmleri tartışabiliriz. Şimdiden herkese iyi festivaller!