Ana Sayfa Blog Sayfa 30

Başkasının PCR testinin parasını ödemeyenler

0

Türkiye gündeminin ürettiği “ışığa” bakalım ve aydınlanma yolundaki gelişimimizin nasıl da karanlık “ışıklar” olduğunu konuşalım.

Ayrım, nefret sevgisizlik halidir. Bu büyük varlık İsa öğretmenin bütün maneviyatı bir kelime ile özetlediği “Komşunu kendin gibi sev” gelişimine karşı gelir.

Anadolu’da bir sevgi söylemi daha vardır. Çok basittir ve manyetik özellik gösterir, yani çeker. “Ne olursan ol gel.” Şimdi, şu farka bir bakalım. Birisi ittiriyor, birisi çekiyor. Bu iki okült güçtür ve insanlık ailesi üzerinde çalışır. Sevgi, manyetiktir ve çeker, orada olmak istersiniz bunu insanlık ailesi olarak İsa ile gördük. Söylemlerinde hep sevgi var, şiddetsizlik var. “Şiddetsizlik” bu öğretinin görünümüdür.

İnisiyeleri askerin kulağını kestiğinde İsa onu iyileştirmiş ve zarar vermeye gelmedim demiştir. Yüzüne tokat atıldığında öteki tarafını çevirmiştir. Çünkü, bu kadim varlık, Karma’nın ne olduğunu biliyordu ve işlerin nasıl da çok iyi yazıldığını biliyordu. Ona taş atanlara bakıp, Babasına onlara günah yazma dedi çünkü birilerinin orada yazdığını görüyordu.

Şimdi bu kısa okült değerlendirmeden içeri girelim. Benim oyum ile dağdaki çobanın oyu bir olamaz, ben onların PCR’larını ödemem, onlar ayrı ben ayrı. Ben ancak şunlar şunlar olursa öderim, ancak beyaz olursa ondan kan alırım, ana akım cinsel tercihin dışındakiler hastadır, Kürtler dağdaki teröristtir, Zazalar şöyledir, alevilerde abdest tutmaz, Ezidilerdeki kadim irfan yalandır, daha bir sürü örnek verilebilir buraya.

Böyle yaparak bir şeyi ittiririz. İttirdiğimiz şey, tekrar bize yazılır. Açığa sevginin sıcaklığı, birleştiriciliği ve daha yüksek olanı davet ediciliği değil, nefretin ayrımcılığı, parçalayıcılığı ve karanlığın davetidir.

Karanlık ve aydınlık, birçoğumuza hikaye gibi gelse de, hayatın temelinde seçimlerinin sonuçlarıdır. Karanlığın yakın zamanda vücut bulmuş hali, Hitler ve onun kadrosuydu ve nasıl ayrım yaptığını sanırım hepimiz gördük. Orada sevgi yoktu, aydınlık yoktu, karanlık vardı. İnsanlık gelişti mi? Medeniyete bir şey kaldı mı? Kolektif şuur alanlarımıza temizlenmesi gereken, öğrenilmesi gereken karmadan başka bir şey kaldı mı?

O dönemde zulüm edenlerin çok sıkıntılı bir yaşantıları olduğu kesin. Dünya yeniden doğum yasasını keşfettiğinde dinlerde büyük bir aydınlanma olacak. Çünkü şu anda bu anlam tam açık halde değil. Bu dünyada biz, öteki dünyaya hazırlanıyoruz. Çok özet olarak söylüyorum. Burada bir tarla var, ek, biç, uğraş ve orada ödülünü al. Buradaki uğraşlar da, çabalar da, dinler de tanımlanmış, git bardağın dışını yıka, içini yapan ile ilgilenme ve oradasın.

Tamam, peki hep mi oradasın? Cevap yok. Burada kendi ekibinle kurduğun subjektif kurallar ile ekim yapıyorsun ve bunları biçmeye gittiğinde ne olduğunu biliyoruz değil mi? İlerde yeterince gelişim gösterdiğimizde, birbirimizi sevmeyi başardığımızda Astral dünya hepimize açılacak oradaki sıkıntıları göreceğiz. Neyi biçtiğine bakacağız hep birlikte.

Her koyun kendi bacağından asılmaz ve koyunlar gruplarıyla birlikte değerlendirilir. Doğduğumuz ülkeden sorumluyuz. Burada doğarak, bunu seçerek bu sorumluluğu aldık. Doğduğumuz aileden, etrafımızdan, yaşadığımız alandan sorumluyuz. Bu sorumluluk devredilemez dostlar. Dolayısıyla bütün cahilliğinden, koyunundan, çobanından, zengininden, fakirinden sorumluyuz.

Eğer burada elitist bir yaklaşım yaparsak ki bu elitistliğin referansı ne olabilir? Üniversite bitirmek mi, para mı, vergi vermek mi, beyaz olmak mı, bir zümreden olmak mı? Kendi yarattığın subjektif dünya referansı ile nasıl bir şey tanımlayabilirsin ki? Mümkün değil, kendini komik duruma düşürürsün. Diyelim ki böyle bir ayrım yaptık, o zaman dostlar ayrım tayfası gelir ve size komşu olur. Kulağınıza fısıldarlar, siz de ayrılmaya başlarsınız. Eşiniz, çocuklarınız da başka ayrımlar içerisinde değerlendirilir. Belki şu anda aşı olanlar tarafındasınızdır ancak çocuğumuz hetero toplum tarafından eşcinsel ayrımcılığına uğrar. Kanser olursunuz, hayatınız baş aşağı olur diğer bütün sağlıklılardan ayrılırsınız.

Ayırmak, ayrım yapmak, nefret büyük bir sevgisizliktir. Bizi ilerletmez, dünyaya ışık çekmez. Işık ve karanlık iki büyük güçtür. Kutsal kitaplar bu örneklerle doludur. Bu konuda okumalar yapanlar bilir, onlar için de birkaç şey söyleyip bitirmek istiyorum.

Kolektif olarak üretilen karanlık söylemler ve onların ürettiği yapışık, çürük, karanlık enerji onlardan beslenen varlıkları cezbeder ve meydan onlarla dolar. Aydınlıkta olmaya gayret edenler, yargılamamalı önce mental düzlemde çalışmalıdır. Yoksa materyalist ekolojistler gibi yanan çam ormanı yerine yine çam ağacı dikmek olur bütün hedefimiz. Öğrenci, önce içeriye bakar sonra gider çam ağaçlarını diker, sevgiyle, doğa ile konuşarak bunu yapar, yakanlara lanet etmeden bunu yapar. Çünkü yakanın bağlı olduğu sistemi bilir. Çünkü bilir ki, doğanın sahibi büyük idareci oradadır. Ne yani dünyada işler kuralsız, başı boş mu oluyor? Yasalar yok mu? Olmaz mı, her gün nefes alman bir yasa. Her gün uçakların uçması bir yasa. Sadece fiziksel yasaların olmadığı da bir gerçekse olan biten şeylerin bu yasalara da göre olduğu da bir gerçek.

Ülkede doğmak demek, ülkedeki borçlara, kıyımlara, yalanlara dolanlara, iyiliklere, ev sahipliğine, nefrete, kısaca her şeye ortak olmak demektir ve hesap hepimize aittir. Hesabın ne olduğunu bilemeyenlerin dönüp bu toprakların büyük sevgi Üstatlarını okuması ve kalplerini yumuşatması gerekir.

Sözlerimi kalp üstatlarına bırakıyorum.

Gel Gel Ne Olursan Ol Yine Gel

…

Şu toprağa sevgiden başka bir tohum ekmeyiz,
Şu tertemiz tarlaya sevgiden başka bir tohum ekmeyiz biz…
Beri gel, beri ! Daha da beri ! Niceye şu yol vuruculuk ?
Mademki sen bensin, ben de senim, niceye şu senlik benlik…
Ölümümüzden sonra mezarımızı yerde aramayınız!
Bizim mezarımız âriflerin gönüllerindedir
.

Wikipedia’dan alınmıştır.

Yarın

0

Akşam haberleri dinlemek için kumandaya basıyorum. Bütün kanallarda aynı şey. Kendilerine Sakalla Mücadele Birleşik Eylem Cephesi adını veren bir grup, dün gece Taksim ve Kadıköy’de yüzlerce insanımızın sakalını usturayla çizmiş. Sabahın erken saatlerinde berber aramak zorunda kalan bu genç evlatlarımız, “bir sakal kolay mı uzuyor? Biz şimdi ne yapacağız?” diye sorarak ne kadar üzgün ve çaresiz olduklarını mikrofonlara haykırıyor. Bunu yaparken de yüzlerini kaşkollarının arkasında gizlemeye çalışıyor. Şaşırıyorum.

Berberler Odası, yaralı gençlerimizin yaralarını sarmak için kendilerinin taşın altına ellerini soktuklarını ve bu tip saldırılarla sakallı zarar görenler için yüzde yirmi beş indirim yapacaklarını açıklıyor.

Sakalla Mücadele Birleşik Eylem Cephesi ise kararlı olduklarını, sokaktaki bu kıl kirliliğine son vermek için kolları sıvadıklarını, eylemlerinin bıyıklıları keçi sakala dönüşmediği sürece kapsamayacağını ve zor durumda kalmamak için sakallıların kendi rızalarıyla sakallarını kesmeleri gerektiğini belirten bir açıklamayı basın bülteni olarak kamuoyuna sunmuş. Herkes neler olacağını merak ediyor.

Bu bildirinin paylaşılmasının ardından çok geçmiyor birçok berberin web sayfasının hacklendiği ve sitelerindeki bütün sakallı görsellerin başına fosforlu peruklar yerleştirildiği söyleniyor. Açıp bakıyorum, bütün o ciddi yüzler çok komik görünüyor.

Televizyonlarda kimlikleri henüz belirlenemeyen bu kişilerin aramalarına devam edildiği ve öğlen saatlerinde Kadıköy’de toplanan bir grubun, “Benim bedenim, benim sakalım!” sloganlarıyla protesto gösterisi yaptığı dışında farklı hiçbir haber yok.

“Mesut!” diyorum kendime. “Yarın hiç olmadığın kadar bahtiyarsın aslanım. Köse olmak ganimet bu devirde.”

Geri Dönüşüm Makinesinin Doğurduğu Öykü

0

Dilek, öğlene dek istediği kurguyu tamamlayamayınca kendisine şans getirmesi için azizlerden öğrendiği bir şarkıyı mırıldandı. Aklına ne zaman bu parça gelse ilhama susamış olduğunun farkında olur ve hemen yazmaya koyulurdu ama bu sefer masanın başına geçmesi için kendisine göz kırpan sandalyeyi görmezden gelecekti. Tam bu sırada öyküyü teslim etmesi gereken günün geldiğini hatırlatan alarm simülasyon çalışmaya başladı. Marilyn Monroe tüm odayı kaplarken, uçuşan eteğine aldırmadan sağa sola öpücükler atıyor ve attığı her öpücük şekil değiştirip, günün tarihini gösteren bir uyarı işaretine dönüşüyordu. Dilek tüm bu ışık oyunlarından,  yetişmesi gereken iş baskısından kaçma isteğiyle koşar adım kapıya yöneldi.

“Bugün yine çok güzelsiniz Dilek Hanım,” diye gülümsedi asistanı. Kahve fincanını masaya bırakırken kapıdan çıkmakta olan patronuna bir kere daha baktı. Ayakkabılarının rengini kıyafetine uygun olarak ayarlarken oldukça dalgın görünüyordu.

Dilek caddedeki kalabalığa aldırışsız yürürken metrekareye düşen insan sayısından çok geleceğe odaklanmaya çalışıyor ama kendini bala üşüşen sinekler gibi zihnini meşgul eden düşüncelerden kurtaramıyordu. 

“İnsanlığı ele geçiren yapay zeka, sonsuz yaşam, sayborg isyanları, galaksinin başka bir ucundan gelen ileri bir medeniyetin Dünya insanlarını köleleştirmesi, hepsi en az bin kere yazıldı. İki bin kırk yedi yılındayız. Yazmak için yeni bir şeyler bulmalıyım. Oysa ki tek yaptığım aradığım esini bulamamaktan yakındığım cümleleri çoğaltmak. Düşünüyorum da mesela, Ludwig van Beethoven, iki bin kırk yedi yılında dinleneceğini düşünmüş müdür? Kalabalık bir caddede, yanından at arabaları geçerken, ‘buradaki hiç kimse iki bin kırk yedi yılını göremeyecek ama bestelerim hâlâ dinleniyor olacak, diye düşünmüş müdür? Sanmıyorum. O zaman ben niye geleceği düşünüyorum? Aslında geleceği düşünmek benim işim değil. Bilim kurdu. Biz yaşıyoruz. Yine bilim kuracak ve yaşanacak. Ne demeye kendimi böylesine yoruyorsam?” 

Aklından geçenleri dinlemekten vazgeçip, yapılması gereken birkaç işi hatırlatmak ve sonra da çıkabileceğini söylemek için asistanını aramaya karar verdi. Konuşmaları henüz başlamıştı ki gözleri miskin ve sevimli köpek yavrusuna takıldı. Kedisi Diken’e benzeyen yavruya birkaç saniye hayretle baktı. “Acaba Diken şimdi ne yapıyordu? Sevimsiz bir ayrılığın ardından gelen sevimli bir hediyeydi: Diken. Geldiği gün Samsa’nın pabucunu dama atmıştı. Bu durumda kendisi evlatları arasında bir çeşit ayrımcılık mı yapmış oluyordu?” 

Dilek, bir havuzdaymış gibi aklından geçenlerin içinde yüzerken asistanı, konuşmalarının arasına giren sessizliklere alışık, umursamaz bir tavırla ne zamandır hayalini kurduğu tatille ilgili sayfalara bakmaya devam ediyordu. Dilek’in gözleri gökyüzünde kuzeye doğru kanat çırpan bir flamingo sürüsüne takıldı. Pembe bir bulutun rüzgarda süzülmesini andıran uçuşlarına hayranlıkla bakıp içinden, “iki bin üç yüz otuz dokuz yılında yaşayacaklar da flamingoların gökte salındığını görebilsinler” diye geçirdi. Çünkü yazmaya başladığı öykü için belirlediği yıl, iki bin üç yüz otuz dokuzdu. Gözden uzaklaşıp, küçük bir noktaya dönüşene kadar flamingoları izledi ve sonra dakikalardır susan kendisi değilmiş gibi konuşmaya başladı.

“Flamingolar da benim kadar iyi bir ebeveyn midir Sezgi?”

“Pardon efendim, anlamadım.” 

“Flamingolar da benim kadar iyi bir ebeveyn midir?”

“Flamingolarda bu mevzular nasıldır bilmiyorum ama kedilerinize çok iyi bakıyorsunuz efendim.” 

“Sezgi, lütfen, senden bir kere daha bana efendim dememeni rica ediyorum. Ayrıca kim olsa evlatlarına iyi bakar. Sadece düşündüm de belki de yaptığım bir tür ayrımcılıktır. Biliyorsun, Diken daha küçük bir yavru.”

“Sanmıyorum efendim.”

Dilek, bazen Sezgi’ye hiçbir şeyi doğru anlatamadığını düşünürdü. İçini dolduran kasvet benzeri duyguyu geçiştirmek ister gibi aceleyle:

“Gecikeceğim, işleri hallettikten sonra çıkabilirsin.” dedi.

“Teşekkürler efendim.” 

Uzun bir sarmalı andıran yürüyüşünün ardından eve döndüğünde kendisini kapıda karşılayan kedilerinin ayağına dolaşmasına aldırışsız, kanepeye uzandı. Öyküsünü tamamlama umuduyla ses kaydını başlattı. 

“Polenlerin kar tanecikleri gibi uçuştuğu, güneşli bir bahar gününde Eli, Dünya Eşleştirme Merkezi’nden kendisine gelen mesajı daha iyi görmek için yüzlerce yıldır burada olduğu gövdesinden anlaşılan çınarın dev bir şemsiyeyi andıran gölgesinde durdu. Zaytınının sunduğu görüntülerin açık havada manzarayla iç içe geçmesinden hoşlanmazdı. Mesajı açıp izledi. Sonra tekrar ve tekrar izledi. İşe gidene kadar içinde bulunduğu inişli çıkışlı duygu salınımları, yerini yavaşça neşeye bırakırken, daimi ebeveyn eşinin ofise geldiğini bildirdiler. Daimi ebeveyn eşinin yakınan bir ses tonuyla,

“Gelecek neslimize göstermek için anı paketi şartlarını tamamlamak zorunda olduğumuzu biliyorum canım ama Kamboçya’ya gitmesek olmaz mı?” diye sorması aralarına sanki kutuplardan gelen soğuk bir rüzgarın hiç dinmeyecekmiş gibi yerleşmesine neden oldu. Eli, ömrünün ikinci periyodunda vermesi gereken en önemli karar için yapılması gerekenler listesinde sadece anı paketlerinin bu son adımının kaldığını düşündükçe sinirleniyor ve Dünya Eşleştirme Merkezi’nin daimi ebeveyn eşini belirlerken bir hata yapmış olup olamayacağını anlamaya çalışıyordu. Kendine, her ne kadar yazılımların insanlar gibi olmadığını, hata yapmadığını hatırlatsa da…”

Bu sözlerin ardından ses kayıt cihazında uzun bir sessizlik oluştu. En sonunda Dilek, sayfalar dolusu sessizliği kapatıp, mutfağa geçti. Buzdolabından bir bira çıkardı. Hızla içti. Boşalan kutuyu geri dönüşüm makinesine yerleştirdi. Makine vızıltıyı andıran sesle bir süre çalıştıktan sonra haznesine 2021 model bir oyuncak arabayı bırakıp sustu. Dilek’e göre son yılların en iyi buluşu bu geri dönüşüm makineleriydi. Koleksiyonuna kattığı yeni parçayı rafa kaldırırken, oyuncak arabanın kendisini iki bin üç yüz otuz dokuz yılından, üretim yılana, geçmişe, insanlığı esir alan salgından, yangınlardan ve sellerden kurtuluşu anlatan bir öyküye taşıdığının farkındaydı. Odasına geçti ve yazmaya başladı.   

Türkiye’de Mutlu Bir Sabah II.

Günaydın arkadaşlar. Sizlerle pek mühim farkındalıklarımı paylaştığım bu yazı dizisinin ikinci yazısı neden gecikti diye epey düşündünüz; biliyorum. Öyle çok mesaj aldım, öyle özlemişsiniz ki beni…  Neyse ki güzel enerjilerimle karşınızdayım. Resmen amme hizmeti veriyorum. Hehe.

Son haftalarda gündem çok yoğun ve çok keyifli. Her sabah gözümüzü yeni bir sürprize açıyoruz. Her gün güzel habere uyanan kaç ülke var ki? Bu ülkenin kıymetini bilmeyen vatan hainleri “ekonomi kötü” falan diyebilir. Ceplerindeki telefonu çıkartıp baksak en az 10.000 TL vardır. Düşünün arkadaşlar: fakirin bile cebinde 10.000 TL’lik telefon var. En fakirimiz bile Avrupa’nın zengininden daha zengin. Belki de 20.000’dir o telefonlar. Bilemiyorum. Ben aldığım herhangi bir şeyin fiyatını pek bilmem. Darısı isteyen herkesin başına… Zenginlik güzel şey ve beklemediğiniz bir anda sizi de bulabilir. (Beklemediğin anda oluyor tatlım. Çok başka bir duygu…) Çünkü Türkiye’de yaşıyorsunuz. Varlıklı bir hayat sürme ihtimaliniz çok yüksek. İşte fazilet, işte feraset, işte cesaret, işte neyse… Hehe.

Bu pembe, mavi, mor saçlı, LPG üyesi öğrenciler yurttan atılmış diye ortalığı ayağa kaldırdılar. Sevgili gençler: akıllı olun, akıllı! Biz saçımızı açık bırakamazdık okulda. Eteğimiz dizimizin altındaydı. Hey gidi… Devlet size o rengarenk saçlarla yurt imkânı sağlamış, siz gidip LPG üyesi oluyorsunuz. (Nasıl üye olunuyor, nereden form dolduruluyor bilmiyorum ama…) Bence LPG kapatılmalı. En iyisi benzinli araç. Hehe.

Kastamonu Bozkurt diye bir yerde olimpik havuz yapılmış. Dünyanın en büyük olimpik havuzuymuş. Yine birinciliği kimseye kaptırmadık görüyorsunuz. Arkadaşlar, öyle büyük bir havuzun Kastamonu’da ne işi var, sorarım size. Yani güzel İzmir’imize yapsalardı ya… Tatildeyken günlük bikini alışverişim için AVM’ye uğradığımda, şehir merkezinde havuza girip serinleme imkânım olurdu. Neyse açılış görüntülerine baktım da havuzun rengi kahverengiydi. Belki de dev bir çamur banyosu hizmetidir. Sonuçta devletimiz Kastamonu gibi bir yere yatırım yapmış. Fakaaat insanımız nankör. Bizim insanımız nankör anacığım. Çığlık, feryat, figân… Bir ağlama, bir şımarıklık… Ne oldu, yerini mi beğenmediniz? Ben gitmesem de görmesem de o olimpik havuz benim olimpik havuzumdur arkadaşlar. Gurur duydum. Üzüldüğüm tek şeyi söylemeden geçmeyeyim: açılışta hiçbir devlet yetkilisi göremedim. Belki de pandemiden dolayı önlem almışlardır. Görüyorsunuz: eleştirilecek bir şey varsa ben de eleştiriyorum. Hehe.

Dev açılışlar bizim işimiz, söylemiştim. Karadeniz’e yatırım yapılır da Ege’ye, Akdeniz’e yapılmaz mı? Yapıldı. Ben seneye turizm patlaması yaşanacak birkaç bölgede, topraktan villa satın aldım. Birkaç otelin de hissedarı olacağım. Size ekonomi danışmanlığı da yapıyorum çaktırmadan… Hadi yine iyisiniz. Şanslı bıdıklar sizi… 😊 Orman yangınları dünyanın her yerinde oluyor arkadaşlar. Ne yapalım, öyle boş mu kalsın? Turistler gelsin, güzel denizimizde yüzsün. Beachlerde yesin, içsin. Ağaç kime lâzım? Zaten ağaç olan yerde böcek möcek olur. Sevmem. Hee… Unuttum sanmayın. Bu “ekonomi kötü” diyen nankör halkımız var ya, nasıl topladı o kadar yardımı kendi kendine? Çünkü halk zengin. Madem bir anda organize olup o kadar yardım gönderecek kadar paraya pula sahipsiniz, konuşmayacaksınız! Bu devlet sizi kendi kendinize yetecek refah seviyesine eriştirdi. İşte hamaset, işte humus… Hehe.

Humus dediğimde aklıma iki şey geliyor: gıcık veganlar ve Suriyeliler. Instagram’da veganlardan kaçılmıyor. Sürekli zorbalık yapıyorlar. Size ne kardeşim benim kişisel tercihimden? Et de yerim ot da yerim … da yerim. Hepçiliz biz. Yok hayvanların yaşam hakkı, yok sömürü, yok acı çekiyorlar da bilmem ne… Zırvalık. Bir kere hayvanların boğazı kesilirken hayvanların vücudunda morfinden daha güçlü bir ağrı kesici salgılanıyor. Yani hayvanlar aslında keyif içinde ölüyorlar. Şimdi “öldürmeye hakkın yok” diyen bir vegan çıkabilir. (Hoş, genelde makale yayımlar gibi, destan yazar gibi konuşuyorlar. Bu kısa oldu ama neyse.)  Evet sevgili gıcık vegan… Sana söyleyeceğim şey şu: hayvan yaşayacak da ne olacak? Boş boş otluyor. Öldüğünde ise insanlığa faydası oluyor. İnsanlık her şeyden önemli. Önce insan olacaksın diye boşuna söylememişler. Hehe.

Gelelim Suriyeli meselesine. Biri bitmeden diğeri başladı. Yeni sorunumuz Afganlar. Kardeşim ben ülkemde mülteci is-te-mi-yo-rum! Sahilde yürüyüş yaparken denize giren mületicicikler görüyorum. Sinirlerim hopluyor. Dar ettiniz ülkemizi bize. Şimdi bu veganlara sorsanız, “yönetilemeyen süreç, yanlış politika, emperyalist dünya düzeni” falan derler, yine bu mülteci insanları masum gösterirler. Bir gün herkes mülteci olabilirmiş… Nefretimizi yanlış yere yöneltiyormuşuz… Yok ya! Ben mi mülteci olacakmışım? Siz olun veganlar. Çıkın, gidin ülkemizden. Bunlar bir de iklim krizi delisi. Bayılırlar iklim krizi konuşup insanları karamsarlığa sürüklemeye. Bıktım bunların atıksız, plastiksiz yaşamlarından da uyarılarından da. Proje çocuk Greta Thunberg’in yanına uğurlayalım sizi… Bütün dünyaya surat asın beraber.  

Ay mutlu bir sabah yazısı olacaktı sinirlerimi bozdular. Neyse gidip birkaç vegana kebap fotoğrafı atayım da et yemeyen, gelişmemiş beyinleri canlansın. Benim de keyfim yerine gelsin. Hehe.

Ne rahat, ne hoş, ne eğlenceli bir gün. Türkiye’deyiz ve mutlu olmak için çok nedenimiz var. Bundan iyisi Şam’da kayısı. Belki de Geyve ayvası. Hepimize afiyet olsun. Yeniden günaydın…

—

Dizinin ilk yazısı için tıklayın: Türkiye’de Mutlu Bir Sabah I.

Bizim kasvetli meselelerimiz 1: Gündemden düştü düşecek orman yangınları

Daha kötü ne olabilir ki? Her seferinde bunu sorduk kendimize de birbirimize de. Bazen yatıştırmaya çalıştık, bazen avunmak, avutmak zorundaydık. Bazen de öfkeli ama hep mücadeleciydik. Sonra hep daha kötüsü oldu, her olandan sonra daha beterini yaşadık, her defasında hırpalandık. Şimdi çoğumuz elimize bir direksiyon kafamıza bir huni takıp gezebilecek kadar “deli” hissediyoruz. Ama nafile. Hâlâ delirmedik, olayların tamamıyla içindeyiz, her şey tüm canlılığıyla karşımızda gözlerimizin önünde yaşanıyor. Orman yangınları, kadın cinayetleri…

Bazı klişelerimiz var. Kurban Bayramı adı altında yaşananlar, ipini koparan dana. Bayram tatillerinde İstanbul’un ne kadar da boş olduğu. Tatil dönüşlerini tüm kalabalıkların anlaşmışçasına aynı akşama ayarlayıp saatler süren ve bitmeyen dönüş yolculukları… Muhakkak yüzlerce trafik kazası, kışa doğru baca zehirlenmeleri. Baharda sebze fiyatlarının artışı, pazarlardan bol sıfırlı manzaralar. Üniversite sınavına giren öğrenciler, ayılanlar bayılanlar, beklerken dua eden aileler, okunmuş pirinçler.. Sokak röportajlarında; ülkesinin cumhurbaşkanını vs. bilemeyenler. Kadın cinayetleri, kadının ne giydiğine dair hadsiz söylemler. Kimin kiminle sevişmesi gerektiğine dair sorulmadan söylenen bed fikirler. Yurtlarından edilmiş üstelik bizzat kendi hükümetimiz tarafından insanlara reva görülen kötü muameleler… Uzayıp giden kocaman bir liste. Bu listeden birkaç başlığa dair kendimce birkaç söz etmek, açıkçası biraz da iç dökmek istiyorum.

Bağırarak iyilik, 10 TL

Sorunlar asla çözülemez, klişeler yenilemez durumda, resmi bir gariplik yaşıyoruz ki yıllardır bitmedi. İşte klişele meselelerimizden biri de her yaz çık(artıl)an orman yangınlarıydı… Bu yıl farklı bir şey oldu, kimi iç savaş çıkaracaklar dedi, kimi mülteci düşmanlığı ve ırkçılıkla birleştirilmiş çirkinliklerle karşımıza geçti. Tabii ki insan haklarını savunanlar da ormanlara yananlar da vatan haini ilan edildi. Bu esnada yangına dair üzüntülü “story” atmayanlar dışlandı, tatilden “selfie” paylaşanlar iteklendi, bağış yapanların çoğu bağıra bağıra kendini pazarladı. Oysa yapmamız gereken ormanlar yandıktan sonraki reklam ve pazarlama etkinlikleri, dram dayatmacılığı, TEMA’ya bağış yapmak filan değildi. Yapmamız gereken aslında anlık bir şeyler de değildi. Tanesi 10 Liradan haydi hep beraber 10 milyon ağaç dikelim, ama nasıl? Orman yanmış, toprak harabeye dönmüş; kim, ne zaman, nasıl ve ne ekecek oraya, bunu düşünmedik, sadece bağış görsellerimizi paylaştık. Bizim kalıtsal sorunlarımızdan biri göstere göstere, bağıra çağıra iyilik yapmak ve bunun aslında iyilik olmadığını asla anlayamamak…

Ormanlarımıza, kentlerimizdeki yeşil alanlarımıza, yerel farklılıklarımıza bir gün değil her gün sahip çıkmamız gerektiğini yıllardır haykırıyoruz. Haykırışlar bir orman yangını esnasında değilken “amaaan bir sürü dert varken, vatan elden gidiyorken şimdi sırası mı canım?” diyenler çoğunluktaydı. Üstelik gayet aydınlardı, laf aramızda aslında lafta aydınlardı. Gezi Parkı’nda ağaçları kesip yerine Topçu Kışlasını yapacakları zaman “dertleri 3-5 ağaç değil” dediler. Sonrasında eyleme katılanların büyük kısmı eve çekilince kalan kalabalık yine vatan haini ilan edildi. Provokatörler masum çevre eyleminde darbe atmosferi yarattı dediler. Dediler de dediler.

Biz kendi üçerli üremeyen dar kalabalığımız içinde tartışıp itişirken deprem toplanma alanları avm oldu, kentlerimizin yeşil alanları yok oldu. Her yerimiz avm, gökdelen, TOKİ, lüks villa, site gibi yerlere dönüştü. Şimdi çocuklu anneler hafta sonu gezmesine avm’ye gidiyorlar çünkü gidebilecekleri yer kalmadı. Bütün dünyayı derinden etkileyen pandemide bile avm’ler kapatılmadı, herkes evdeyken, tüm esnaf işsizken avmler açıktı. Alışverişe devam ettik çünkü rant ortaklarının sermayesini büyütmeliydik, her şey bitse alışveriş devam etmeliydi. Avmler her zaman açık kalmalıydı, çok kazanmalıydı. İnşaat şirketleri rant çalışmalarına devam etmeliydi çünkü AKP’nin olayı buydu.

Çevrecinin daniskası ve azalan biz

Peki, bunların hepsi de AKP’nin suçu muydu? Bence büyük kısmı bizim suçumuz, perşembenin geleceği çarşambadan belli. Buna rağmen biz kendi dar ve çok fraksiyonlu ortamımızda, bir yandan da serin konfor alanlarımızda itişip durduk. Biz itişirken atı alan Üsküdar’ı geçti. Ortak bir çatıda buluşamadık. Hep ilk önce sosyalizm gelince mi yoksa kadın özgürleşince mi diye tartıştık. Oysa yaşamak için önce ormanlara, yeşil alanlara, her şeyden çok oksijene ihtiyacımız vardı. Doğaya saygı lazımdı. Aksi bir durumda doğanın intikamının hızlı, acımasız ve net olacağı aşikardı. İhtiyaçlarımız için öncelik sıralaması yapamadık. Biz bir şeyleri sıraya koyana kadar AKP çoğaldıkça çoğaldı, bir grup insan gereğinden fazla üredi. Bombalar patladı, canlar yandı, sonuçta “biz” iyice azaldık.

Zamanında “ben çevrecinin daniskasıyım” diyen Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile ilgili ise bir şey deme gereği duymuyorum. Kendisi zaten konuyla ilgili yeterince mimli. Yandaşları da farkında ama yandaşları sanki kendi çocukları da (üstelik daha çoklar), bizimkiler gibi, bu dünyada yaşamayacakmışçasına doğayı, doğal dengeyi hiç umursamıyorlar. Bu akışta gidersek kurunun yanında yaşın nasıl da yandığına hep birlikte şahit olacağız. Üçer üçer üreyen, çoğu yalaka ve cehaletin dibinde yaşamaya kesin kararlı kalabalıklar, dikine uzayan betonlara hapis hayatlarından şikayet etmeye başladıklarında hepimiz için de artık çok geç olacak.

Bundan sonra ne yapmalıyız?

Artık kendimize bir çekidüzen vermenin zamanı geldi. “Ben tek başıma ne yapabilirim ki” sığlığından koşar adım uzaklaşmamız ve doğru bildiğimiz her şeyi uygulamamız lazım. Tüketim çılgınlığına bir son verip yaşam tarzımızı doğal dengeye adapte bir hale getirmemiz lazım. Vegan bir yaşamı tercih etmeli, fosil yakıtlara savaş açmalı, dünyayı kendi ellerimizden kurtarmaya çalışmalıyız. Kurtaramazsak da son nefesimizi verirken vicdanımızla baş başa kaldığımızda içimiz rahat olabilir, üzerimize düşeni yaptığımız için en azından huzurlu ölebiliriz.

Yeni yaşamınıza adımlarca yakınsınız, yeni yaşamıma adımlarca yakınım. Bu adımları atarken danışma gereği duyarsanız sizin için çok tatlı birkaç önerim var. Okursanız seversiniz, hayatınız kolaylaşır, vicdanınız rahatlar, işe yaradığınızı hissedersiniz, iyi bir insan olmaya bir adım daha yaklaşırsınız. Hem zaten neydi ki yaşama amacımız? Belki birkaç güzel hatıra ve geride bırakacağımız iyilikler…

Okuma önerileri:

*Hey dostum! Düne kadar ben de vegan değildim.

En popüler vegan ve hayvanlar üzerinde test edilmeyen ürünler

*Vegan dostu kıyafetler aldığınızdan emin olmanızı sağlayacak 7 yöntem

Canlı hayvan ithalatı ve ucuz et politikasının perde arkası

*Sıfır atık yaşamak

Tükettikçe çıldıranlardan hiçbir şey almadan yaşayanlara

*Yerel ve organik gıdaları neden tercih etmeliyiz?

Tüketim çılgınlığı ve endüstrilerin perde arkası: Gerçekler tadımızı kaçırır!

*Adil ve etik moda: Ne giyiyorsan o’sun!

Plastik kullanımını hayatınızdan çıkarmanıza yarayacak 10 ipucu

*Hijyen yolunda ekolojik tuvalet temizliği için birkaç öneri

Bir zamanların rant alanı şimdilerde doğanın merhametine sığınıyor: Büyülü Orman

*İklim değişikliğini ve korumayı öncelikli gören 17 yeşil sanatçı

Yağmur ormanlarında yapılmış bir keşfin hikâyesi

Sezen Erol ile yogadan müziğe uzana yolculuğu üzerine söyleşi

0

Sezen Erol ile yogadan müziğe uzanan yolculuğunu ve yeni çıkan teklisi Uyan’ı konuştuk.

Kısa süre önce yeni tekliniz “Uyan” müzikseverlerle buluştu. Uzun yıllar ara verdiğiniz müziğe dönüşünüzü ise “yoga” ile açıklıyorsunuz? Yogadan müziğe uzanan bu yolculuğunuz nasıl başladı? Nelerle karşılaştınız?

Sezen Erol: Yogakioo 300 saatlik yoga uzmanlık eğitimi için 30 günlük inziva kampa katıldım. Böyle inzivalarda çok yoğun meditasyon ve yoga pratikleri öğrenciyi yaşamını ve amacını biz buna dharma diyoruz, derinden sorgulamaya itiyor. Ben pratiği ileri seviye olan bir öğrenciydim çoğu pozları yapabiliyor ve yaklaşık 4-5 saatlik meditasyona oturabilecek konsantrasyona ve kondisyona sahiptim. Bunu yoga eğitmeni kimliğiyle özdeşleştiremiyordum, zihnim beni bu pratikleri yapabildiğim için eğitmen olmam gerektiğine inandırmış yine de aradığım şey bu mu diye sorgulamıyor değildim. Bunun yanında çok güzel şarkı söylediğimi biliyorum, resim yapmak yemek yapmak gibi birkaç yeteneğim daha var ve hiçbirini kimliğimle özdeşleştiremiyordum. Yani hangisinin dharmam olduğunu bilmiyordum. Diğer tüm öğrenciler gibi ben de dharmasını bilmeyen standart zihin altyapısına sahiptim ve yoga eğitimine gitmemin temelinde bu yatıyordu. Felsefe dersi sırasında hocam olan Çetin Çetintaş’a sordum “hangisidir” diye “hepsi” dedi basit bir şekilde. Zihnimde isyan sözcükleri uçuşuyordu nasıl hepsi? Bir insan bir anda her şey olabilir mi? Ben kimim o zaman? Zaten bu temel soru felsefenin oluşmasına neden olmuştur. Ben kimim, neden geldim? Yani bir kişinin kendini arayışı, diğeri de yaşam amacını. Zihnime göre asıl cevap on dakika sonra başka bir konuyu anlatırken geldi, “haaaa öyle mi’’ etkisi yarattı egomun maskesi o an düştü diyebilirim. Nirvana shatakam hikayesi, hikayede şöyle bir diyalog geçiyor “Ben bilebileceğin herhangi bir şey değilim’’ ufak bir aydınlanma yaşadım. Bir şey olmak zorunda mıyım? Neden bir şey olup kişiliğimi indirgeyeyim? Her şey olmak varken neden bir şey olayım? Şarkı da söylerim, yoga da yaparım, yemek de yaparım, anne de olurum. Neden bir kimliğe sahip olayım, özgürlük bu değil, bir şey olmak bir şeyde sıkışmak gibi. Büyük bir bırakış gerçekleşti, yüküm hafiflemişti artık gerisini karma şu şekilde halletti. Eğitim bittikten sonra bir gün ders arası Çetin hocam Sezen hadi bir şarkı yap dedi. Ben de yaptım. Çetin Çetintaş mantra albümünde çıkacak olan rajayoga isimli şarkıyı yaptım ve hazır başlamışken de durmadım diğer bestelerimi icra etme yoluna girdim. Ve UYAN doğdu.

Yeni tekliniz için “Pandemi sürecinin en sevdiğim meyvelerinden biri” tabirini kullanıyorsunuz. Yoganın yanı sıra pandemi dönemindeki içe kapanmanın Uyan’ın ortaya çıkmasındaki etkisinden söz edebilir miyiz?

S.E: İçe kapanmanın da etkisiyle bu zamana kadar olan ruhsal yolculuğumu anlattım bu süreci avantaja çevirdim diyebilirim. Pandemi kolektif bir travma yaratarak biz insanlara ölümün varlığını hatırlattı, bu durum hayat yolculuğumuza daha huzurlu devam etmemiz gerektiği mesajını verirken şarkının bunu duymaya ihtiyacı olan kitlelere ulaştığında verdikleri tepkiler beni çok mutlu etti. 

Hiç kuşku yok ki sanat dallarını düşündüğümüzde yogaya en uyumlu olanı müzik. İkisi arasındaki bu güçlü bağdan nasıl besleniyorsunuz?

S.E: Jonglör gibi hissediyorum, yaşam yolculuğumu yoga yaparak ve şarkılar söyleyerek yürüyorum. İkisi de neredeyse aynı etkiyi yaratıyor ruhumda. 

Uyan’ı teknik anlamda incelediğimizde altyapısı ve sözleriyle yogadan beslendiği açıkça görülmekte. İki farklı disiplini uyumla bir araya getirmek size ne ifade ediyor?

S.E: Söz yazıp bestelemek benim için yeni bir şey değil aslında. Sadece bunları tek başıma icra etmek benim hayatımda yeni gelişen bir şey. Sözlerin bazıları kendi yaşam deneyimlerim bazıları yoga derslerinde ve enerji çalışmalarında sıklıkla kullandığımız kelimelerdi. Esinlenmem kolay oldu, her ikisini de aynı disiplinle hayatımda yer ediyor sabah kalktığımda ilk iş olarak yoga yapıyorum. Gün içerisinde ise gitarı elime alıp bir şeyler mırıldanıyorum. Bu uyum bana jonglör gibi elimdekileri en iyi şekilde değerlendirirken bu süreçten keyif almayı ifade ediyor.

Teklinizin klibi de yogayı çağrıştıran “yolda olmak” kavramıyla özdeşleşiyor. Klibin konseptini nasıl belirlediniz?

S.E: Klipteki Sezen hayatı akışında yaşayan özgür bir kız, yolda zengin bir adam yargılayıcı gözlerle ona bakıyor ve aracına almadan yoluna gidiyor. Sezen yine de yoluna neşeyle devam ediyor. Daha sonra hayatlarını özgürce yaşayan insancıl ve barışçıl iki kişi karavanıyla geliyor ve Sezen’i alıp götürüyor. Karavan içinde iki güzel kız var, biri varlıklı bir ailenin kızı sabah kalkıyor güneşi selamlıyor (ilkim Temur) ve arkadaşlarıyla kampa gidiyor. Diğeri hiçbir yere ait olmayan bir kız. (Derin Nil kaçmaz) Biraz ilerde Sezen’i aracına almayan zengin adam aracı bozulmuş otostop çekiyor, onu da alarak klip; YARGILAYANI BİLE YARGILAMA mesajı veriyor. Daha sonra kamp alanına gidiliyor herkes akşam ateş başı buluşuyor. Zengin adam artık Sezen’in ruhunu görebiliyor ve omuzunda uyumasına müsaade ederek aralarında ruhsal anlaşma ve barış gerçekleşiyor. Her zaman böyle bir senaryo vardı kafamda klipte görünenler aslında ruh dünyamın ve alt bilincimin yansıması. 

Yoga ve müzik, kişisel ve günlük yaşamınızda size neler kazandırıyor? Bu ikisinin olmadığı bir dünyayı tasvir edecek olsanız nasıl tanımlardınız?

S.E: Yoga bana zihinsel ve bedensel farkındalık kazandırıyor. Ruhsal anlamda da bir yolda olduğumu hatırlatıyor, bu farkındalık sayesinde yaşam yolunu huzurla ve keyifle yürüyorum. Müzik ise bu yolculuğumda bana neşe kazandırıyor. İkisinin olmadığı bir dünya yani yolu olmayan ve içinde neşe olmayan bir dünya olumsuzluklarla savaşmak açısından ruhsal anlamda çok zorlu bir yol olurdu.

Sonraki projeleriniz hakkında bilgi alabilir miyiz?

Sonraki projem sadece yoga alanıyla ilgili değil aynı zamanda herkese hitap edecek bir albümün yapım aşamasındayız. Henüz iki şarkı hazır çok heyecanlı ilerliyor, şimdiden çalışma arkadaşlarım ve yakın çevrem tarafından çok beğeniliyor. 

Eterik Beden | Sağlık Aurası

0

İnsan çok katmanlı bir varlıktır. Bu yazıda, insanın çok katmanlılığıyla ilgili ilk basamağı konuşacağız. Eterik Beden. Bu, gözümüze en yakın olan bedendir ve genel olarak aşağıdaki gibi gözükür:

Eterik beden, fiziksel bedeni sarar ve canlılığına göre bedenden etrafa yayılır. Yukarıdaki görsel Kirlian fotoğrafçılığına ait. Kirlian, nesnelerin etrafından yayılan ışınımları yakalar. Okült terminolojide buna eterik beden denilir. Hermes Yayınevinden çıkan “Eterik Beden – İnsanın Sağlık Aurası“ kitabındaki tanıtım yazısından ekliyorum.

“Okült öğretilere göre, fiziksel bedenlerimize bağlı olan daha hafif, daha az yoğun malzemeden oluşan bir enerji bedenimiz var. Onu görebilenler buna eterik aura derler ve bazen göründüğü şekilde bir kişinin sağlık durumunu söyleyebilirler. Enerjisini kullananlar gücüne prana, chi, yaşam gücü, orgon veya bir dizi başka isim verir. Bu enerjinin eterik bedende toplandığı yedi çakra veya enerji noktası vardır. Çakralarla ve bu ruhsal enerjilerle çalışmak, bu seviyelerde çalışacak kadar hassas olanların psişik gelişiminde ve aydınlanmasında büyük rol oynayabilir. 

Teosofi yazarlarının ve H.P. Blavatsky, C.W. Leadbeater ve Annie Besant da dâhil olmak üzere tanınmış yazar ve durugörürlerinin eserlerinden A.E. Powell tarafından derlenen bu kitap, eterik auranın nasıl çalıştığını gösteriyor. Konular, her çakra merkeziyle ilgili bir bölümü içerir; ayrıca Prana veya Canlılık, Kuvvet Merkezleri, Kundalini, Şifa, Medyumluk, Doğum, Ölüm, Mesmerizm, Nesnelerin Manyetizasyonu, Ektoplazma ve daha fazlasını içerir.“

Görünenin dışındaki arayan, nedenselliği keşfetmeye çalışanlar “Kendini Bil” sözüne aşinadırlar. Kendini bil, aşağıdaki neyse yukarısı da odur şeklinde devam eder. Aşağıdakini bilmek için de ilk olarak fiziksel bedenimize bakarız. Bedenimizin, sadece fiziksel bir organizma olmadığını biliriz. Bedenin içindeki her bir sistemin, yukarıda bir sistemle entegre olması gerekir ki ahenkli çalışsın. Örneğin kan bedenin astral bedenimizle bağlı olması gibi. Burada neyi görüyorsak, onun bir de karşılığının olduğunu keşfediyoruz.

Bunu anlamak önemlidir. Neden bir şey daha yukarı, daha süptil sistemlerle bağlantılı olmak zorundadır? Materyalist eğitim sistemimiz her şeyi buradaki haliyle incelediği için, nedenselliğe dair güçlü bir fikir yürütemiyor, biz de böyle eğitilmiyoruz ve sadece sonuçlarla ilgili yorumlarda bulunuyoruz. Gördüğüme inanırım gibi bir söylem çıkıyor, Kabala da bunu söyler, gel ve gör Yaradan iyidir. Bir kabul üretmenizi ya da doğmatik yaklaşmayı kimse istemiyor, insan ünitesinin bir parçasısın doğmatik değil; gidip görmeli, tanımalı bilmeli, zorluklarını aşmalı ve kendini geliştirmelisin.

Buradaki en kritik şey “insanı” gözlemden ve denklemden çıkarmak ve sözde objektif gözlemler yoluyla değerlendirme yapmak ve bilimsel içerik üretmek. İnsanın gözlemden çıkarılması ne demektir? İnsanın her şeyin ortasında duran, üst üçlü ile alt üçlü arasındaki kritik önemde bir varlıktır. İnsan gibi, galaksiyle iletişime geçebilecek bir varlığı denklemden çıkarırsak ve dışsal gözlem araçları geliştirirsek uygarlığımız gelişir mi? İnsanın kendisini geliştiremiyoruz, dışsal araçlarla gelişiyoruz.

Aşağı ve yukarı bağlantısı kalmadığında insanın çok boyutlu bir varlık olduğunu unutmuş oluyoruz. Hastalandığımızda sadece sonuçlar üzerinden ilerleyen bir tedaviyle karşılaşıyoruz.

Eterik beden Hindu sistemlerinde “Linga-Sharira” olarak geçer. Şimdi Koshaları ekleyelim ve bedenin üzerinde kılıflara bakalım, yine çok katmanlılığın Hindu sistemindeki karşılığıdır.

Koshas: What These 5 Layers Mean in Eastern Philosophy

Kendini bilmek, bedeni bilmek ve onun katmanlarını çalışmak insanın aşağısı ve yukarısı ile bağlantı kurmasına olanak verir. Bu köprünün adı Antahkarana’dır ve iletişim bilimidir.

Eterik beden insanın gerçek bedenidir ve içinde birçok gizem barındırır. Kendini bilme yolunda, ilerleyenlerin çalışması gereken kavramlardan biridir. Hermes’ten böyle bir yayının çıkması Türkiye’de yolu arayanlar için değerlendirilmesi gereken bir fırsattır.

Keyifli okumalar dilerim.

Schadenfreude*

0

Yangın merdivenlerinde sevgilisinden gizli bir sigara içecekti. Ardından tuvalete gidecek, dişlerini fırçalayacak, rujunu tazeleyecek, tazelediği rujuyla bir peçeteyi öpecek, bu öpücüğün içine ağzına atacağı naneli şekerden bir tane koyacak, parfümünü sıkacak, dişlerine ruj bulaşıp bulaşmadığını kontrol edecek, kahve makinesinden kahve alacak, kahvelerini içerken ona peçeteyi verecekti. 

Merdivenlere açılan demir kapı çok ağırdı. Tek eliyle açamayınca kahvesini koyacak yer bakınırken, bir elin kapıya uzandığını gördü. Kapının aralanmasını fırsat bilip hızla kapıya yöneldi. Hiçbir uyarıya gerek duyulmadan hurdacıya satılan merdivenlerin ayağının altında yarattığı boşlukta dengesi kayboldu. Kahvesi elinden yuvarlanırken, kapının ağzında saniyenin belki binde biri bir zamanda bir kuş tüyü misali salındı. Kentin sırtlarına kurulmuş kenar mahallenin çatılarını ışıkla yıkayan bir yıldırım gözünün önünde patlayan bir flaş misali parladı. Ardından karanlığa doğru çekildi. Havadaydı. Düşüyordu, düşüyordu, düşüyordu.

Gördüğü son şey, sevgilisi ve en yakın arkadaşının beşinci katta hasta olmayan bir odanın pencere kenarında öpüştüğü oldu. Bir karga korkunç bir gaklamayla yanından süzüldü. Bir gaklama sonrası yerini onun için sonsuz bir sessizliğe bıraktı.

Sultan, en yakın arkadaşını toprağa verip, taziyeleri kabul ettikten sonra eve döndüğünde kendine bir kadeh şarap koyup, penceresinden süzülen yağmur damlacıklarını izlemeye koyuldu. Ansızın ne zamandır bastırdığı, üzgün bir yüz ifadesinin arkasına gizlediği kahkaha bir köstebeğin yüzeye çıkarken toprakta yarattığı bombeyi andırır bir şişkinlikle yanaklarını buldu. Kendini daha fazla sıkmasının bir anlamı kalmadığından kahkahalarla gülüyordu.

“Ölmese evlenecektiniz. Bana kaldın. Güya bebeği aldıracağımı söyleyince mutlulukla sarılıp, öpmüştün beni ve şimdi sığınabileceğin tek liman ben ve bebeğimiz.” diye düşünüyor, içten içe harlayan bir sobanın gümbürtüsünü andıran kahkahalar atıyordu. Kendinden geçer nağmelerle gülücüklerini saçarken koltuğa, telefonu çalmaya başladı. 

Cevap vermeden önce yüzüne yapay hüznünü yerleştirmesi gerektiğini biliyordu. Arayanın onun annesi olduğunu gördüğünde içindeki sevinci nereye gizleyeceğini bilemedi. Ancak telefona gelen arama sonlandıktan sonra yeniden arayıp kederli bir ses tonuyla alo dediğinde duyduklarını duymamızlıktan gelmesine imkan yoktu. Oğullarını yoğun bakıma kaldırmışlardı. Canından can kopmuş gibi bir çığlık koyverdi.

Onu son bir kez başarısız intihar girişiminin ardından girdiği yoğun bakımdan uzun süre kalacağı ruh ve sinir hastalıkları hastanesine sevk edilirken gördü. Artık içinde bir canlı olmadığını bilmiyordu. Uzun süre Sultan’ın karnına baktı, baktı…  Kendisini gıdıklıyor da gülmesini bastırıyor gibi kızardı, kızardı sonra tükürükler saçarak gülmeye başladı.

Hiçbir şey konuşmadılar ve bir daha hiç konuşmadılar. 

*Schadenfreude: Almanca, başkalarının zararına, acısına sevinme anlamına gelen sözcük.

Orman yangıları: Yanan gerçekte neydi?

0

Türkiye’de orman yangınları 8’inci gününde. 39 ilde 174 yangın çıkarken, 161’inin söndürüldüğü öğrendik. 5 ilde 13 adet yangını kontrol altına alma çalışmaları devam ediyor.

Çoğumuz haberleri izledik, olanları gördük. Gördüğümüz şey, ormanların yanması ve söndürme çalışmalarıydı. Burada bir üçgen var, sıcaklık, yakıcı ve yanıcı. Bir yerde üçgen varsa oraya biraz daha dikkatli bakmakta fayda vardır. O zaman inisiyeler olarak faydalı işler yapalım.

Dünyamız gelişim yolculuğu boyunca bir sürü doğal felaket atlattı. Önceki medeniyetlerimize olanları biliyoruz. Onların yaşadıkları artık bizlerin şuur altında, ortak bilinçaltımızda yer alıyor. Sel, tayfun felaketini biliyoruz. Bir dönem yeryüzünde hakim olan bir “ırk” komple silindi. Yok edildi. Bu ırk Atlantisti.

Ondan önce Lemurya ırkı yok edildi, onlar da depremlerle yok edildi. Yok edildiği deyip geçiyorum ancak aslında orada oluşan ve yıkımlarını gerektiğine hasılatı ortak insanlık ailesine devrettiler. Günümüzde de Lemurya karmasını taşıyan var ve bol bol Atlantis karmasını taşıyanlar da var. Sanırım çoğu insan farkında değil ancak onları gözlerseniz; tepkilerinden, beden tipolojilerinden, yargılarından, çekildikleri şeylerden bunu anlamak mümkün oluyor. Sadece o konuda bir uyanış yaşamadıkları için neyin karmasıyla hareket ettiklerini, yaptıklarını göremiyorlar.

Biz Aryan ırkının yedi alt ırkı var Madam Blavatksy’e göre. 1 Hindu-Mısırlı, 2 Aryan Sami, 3 İranlı, 4 Kelt, 5 Cermen, 6 Avusturalyalı Amerikan, 7 Latin Amerikan.

İnsanlık her dönemde bir gelişimde bulundu ve o gelişim tamamlandığında ırk yok oldu, diğeri geldi kalan kısımları geliştirdi. Bazen de yanlış yola saptıkları için gelişmeler beklenmedi/beklendi ırk yok edildi. Aynısı bize de olacak, bir şekilde bu ırkın taşıdığı karma temizlenecek, savaşlar/yıkımlar olacak ve sonra Aryan ırkı ulaşması gereken aşamaya gelebilmesi için manevi dünyalara doğru ivmelenecek.

Neden savaşa ihtiyacımız var diye sorabilirsiniz. Doğru, bunun nedeni hepimizde ve para denilen materyalize olmuş ve materyalize ediciyi yanlış kullanmamız çoğunlukla. Çünkü o parasal imkanlarla dünyamız ışıl ışıl olabilirken hala diş macunlarına floroid koyan dünyanın en büyük şirketleri sanırım bizim “aydınlanmamızı” istemedikleri ortada değil mi? Masmavi harika dünyamızda açlık diye bir şeyin olması, sömürülerin olması aydınlanmaya mı hizmet ediyor yoksa karanlığa mı? İlaç sektörünün durumu hepimiz biliyoruz.

Şu anda dünyada özgürlük var mı? Aşı konusunda olanları görüyoruz. Böyle cevapları toplarsak oluşacak karanlık madde miktarını görebiliriz. Bu karanlık maddelerin cezbettiği kozmik karanlık varlıklar dünyaya daha rahat inecekler? Enkarne olacaklar yani, onlar da bizim gibi astralde bir kişi ya da oluşturulan topluluk/şirket gerektiği kadar karanlık şekilde yaşarsa, onun üzerinden dünyaya erişebiliyorlar. Bu çok açık bir yasa, yani şekilde sizin üzerinizden beyaz güçler de inebilir.

Aryan ırkı olarak bizde depremler olmayacak ya da seller de olmayacak. Bizde yangınlar olacak, ateş olacak. Savaş, tüfek, barut, bomba, sıcaklık, alevler olacak. Kül olacak, kaba olanın içindeki yanıcı, yanabilecek ne varsa yanacak. Bu kabala değil mi? Beden 100 kilo, içinde 1 gram alevin var, o alevi yukarı çıkartacaksın. Alev, bütün kabayı, yakacak ve dönüştürecek. Suyun diyecek, yükseleceksin.

Şimdi, yoldaki öğrencilerle konuşalım. Yanan şey fiziksel bir şey, biz de yerine yine fiziksel bir şey ekerek sorunu çözmek için organize oluyoruz. Videolar, whatsapp mesajları, gruplar, samanlar, ilaçlar, yemekler, söndürme araçları… Materyalist güçler (sol elin, yani karanlığın insanları) bizi materyal dünyada tuttuklarını görmüyor musunuz? Bunun arkasındaki nedenselliği ne yapacağız? İki yasasıyla suçlu suçsuz dersek yine bir şey göremeyiz ve başka bir şey “yanar”. Buradaki olay, çok fazla duygusal olduğumuz bir konuyla ilgili yargı çıkarmak, insanları yargılamak, sen suçlusun, sen suçsun demek mi acaba?

Bu dünya daha büyük bir varlığın meditasyonudur diyebiliriz. Kısaca her şey zihinsel bedende başlıyor, eğer biz zihinsel bedene bakamazsak, duygusal bedendeki sulu pranalar ile enerji üretirsek o çıkan enerji o bölgedeki varlıklara (doğa varlıklarına) iyi gelmez, karanlık olanları beslemiş oluruz çünkü onlar sizin duygularınızla beslenen varlıklardır (düşük astral varlıkları)

Bahsetmek istediğim başka bir konu da ateş elementalleri. Yangınlara baktığımızda kolaylıkla ateş elementallerini görebilirsiniz. Orada bu işlerden sorumlu varlıklar var. Onların kendi içlerinde hiyerarşiler var, kısaca onlar da bölgenin iraderecilerine bağlıdır. Şimdi yapabiliyorsanız meditasyon yapın ve yangınların içine bakın, oradaki varlıkları fark edin ve onlara sorun. Cevabınızı alın, fark edin, gözleyin, değer farkı üretin kendinize. Bakın bakalım o varlıklarda bir tane “duygu”, bir tane yargı var mı? Duygu, yargı, ayırım, nefret söylemleri, kötü enerjiler, beddualar, lanetler, küfürler sadece karanlık tarafı besler.

İnsanlık ailesi olarak sadece bir olayda bile o kadar çok karanlık varlığa yetecek besin üretiyoruz ki… Dostlar, dört elementi kullanarak başlamalıyız “söndürmeye” yağmur duası gibi. Ancak dua edecek kişi inisiye olmalıdır. İnisiye de ateşi yağmurla değil, ateşle konuşarak/emir vererek söndürür. Burada bir not paylaşmak istiyorum, büyük hiyerarşi insanlar olarak bizim özgür irademize karışamıyorlar. Eğer bir şey bize öğretecekse ne kadar “kötü” olsa da o şeyi yaşamamız için müdahale etmediklerini belirtiyorlar. Biz her sıkıştığınızda gelip sizi kurtaramayız. O zaman Dünya Rabbi gelsin bütün karanlıkları temizlesin, biz de rahat edelim. Peki sen ne öğreneceksin bu işten? Sen nasıl ilerde gezegen idarecisi olacaksın?

Gelsin yardım etsinler değil, insanlık öğrenmesi için ne yaşayacaksa yaşayacak. Eğer yok olarak öğrenmemiz gerekiyorsa o zaman komple dünya yanacak ve yok olacağız. Bunda duygusal bir şey yok arkadaşlar.

Şimdi materyalist dünya, bizim dikkatimizi yunuslarda, plastikte, küresel ısınmaya, yangınlara kısaca fiziksel şeylerde tutup sürekli duygusallık seviyesinde kalmamıza neden oluyor. Sinirler yükseliyor, yargılar, nefretler daha bir sürü şey. Hani mental beden? Nerede irade ile hizalanmak ve olanı anlamaya çalışmak? Yangınlara gidip bakanlar (içsel olarak) bilir, oradaki ateş görevlileri işini yapıyor. Adama neden kızacaksın?

Şöyle bir şey dememiz gerekir, yakman gerekenden fazlasını yakma. İşte tam burada şuurlu söndürme işlemleri başlar. Orada eğer sizin gibi yangına bağlanıp, gereğinden fazla yak diyen birisi varsa onu bulmak ve oradan uzaklaştırmanız, yapabiliyorsanız onu etkisiz hale getirmeniz gerekir. Fiziksel olarak (otomatik) söndürme sonra gelmeli ya da önce fiziksel başladıysa Aryan ırkı olarak bizlerin hemen oraya bağlanması ve zihinsel olarak yaratımlara başlamamız gerekirdi. Bazılarımız bunu yaptı, bazılarımız bölgedeki idarecilerle görüştü ancak kültürümüzün çoğu duygusal tepkiler verdiği için, gereğinden fazla yak diyen karanlık güçlerin sayısı çoğaldı. Çünkü o düşük seviyeli arkadaşlarımızın olayı duygular. Şimdi herkes çok duygusal, birisi yanan kabuğu görüyorsun içerde ne yandığından haberin yok derse nasıl tepki verirler? İşte bunun çok benzeri de İsa’ya taş atılması gibiydi. Orada fizikseldi şimdi de duygusal durumu anlayabiliyor musunuz arkadaşlar?

Buradan ne öğrendik, Aryan ırkı ateşle temizlenecek, savaşlar, bomba, barut gibi. Buradaki yangın insan ırkının arasındaki uyumsuzluğun, sevgisizliğin ve bulunması gereken seviyenin çok altında olmasının bir yangını. Çünkü kimilerine göre bunlar birer işaret?

Dört elementi bilmediğimizi, ateşe su gibi iki yasasıyla bir şeyler yapmaya çalıştığımızı ve vakit aldığını gördük. O zaman soru soralım, her şeyden önce plan vardır. Bilgisayar yapmadan önce birisi bunu düşündü, masa yapmadan önce usta bunu düşündü. Sen masaya bakıyorsun ve ustanın düşüncesini göremiyorsun, masa da masa diyorsun. Senin böyle tepki vereceğini bilenler de masayla sürekli oynuyor. Eğer sen masanın planını görürsen o zaman masayla oynayamazlar çünkü o zaman her şey senin zihnindedir ve sen de masanın yaratılışına ortak olmaya başlamışsındır. İşte o zaman iradeyi kullanabilirsin. O zaman iradeyi dışsallaştıran güçler (doğa varlıkları) sizi dinler.

Doğanın yanmasına karşı duygu oluşturmamak hiç kolay değil, kabul ediyorum. Canlılar, insanlar, hayvanlar çok zor. Ancak duygularla tepki vermeye alıştığımız için çok zor oluyor bu. Bize normal geliyor, tabii ki duygu olacak diyoruz. Kalpten sevgiyle baktığımızda yapmanız gerekeni yapıyorsunuz. Bu dünyada sebepsiz bir şey oluyor mu? Nerede o sebep? O sebep aynı masanın arkasındaki gibi ormanın arkasında. Eğer biz birbirimizi seversek, bencilliğimizde vazgeçer de etrafımızı fark edersek o zaman her şey söner, soğur, yükselir dünyamız biricik kutsal yuvamızın rengine bürünürüz.

Yolu arayanlar, yaratıma ortak olmak için ilerleyenlerdir. İnisiyeler şifacıdır, doğa ile birlikte çalışırlar. Eğer “yangın” nasıl söndürülür bunu okült olarak merak ediyorsanız o zaman sizi de yangın söndürme ekibimize davet ediyorum.

Işığın içinde ışığı görmeye…

Bir Doz Prusik Asit

0
Yazan: Bahar Karakaş

Bazen tüm ömrün tek bir sorunun cevabına, sıkı bir hesaplaşmaya ya da birinden duyacağınız bir söze bağlı olduğunu düşünürüm.
Belki de bu yüzden. Babamı son günlerinde daha çok konuşturup daha uzun dinlemeye çalışıyordum. Ondan duyacağım mucize bir cümlenin peşine düşmüştüm sanki.
Yağmurun hiç bitmeyecekmiş gibi yağdığı gündü. Odanın kapısını sessizce açıp yatağının yanına iliştim. Dalgınca açtı gözlerini.
Önce kıpırdadı, sonra Parkinson’la eriyip ufalmış gövdesini yukarıya çekmeye çalışarak hışırtılı bir sesle….

Durdum, kafamı kaldırıp Can’a baktım. O da bana bakıyordu. “Ee..” der gibi bakmıyordu. Ben de bir şey söylemedim. Kısa bir sessizlik oldu. Can kıpırdanmaya başladı.
“Mucize cümlenin peşindeyim hâlâ” dedim.
“Gerçek hikaye neydi ki?” dedi.
“Hiç.” dedim.
Aslında olan şu; babamın odasına gittim, köydeki dedikoduları duydu mu, biri bir şey söyledi mi diye her gün korkuyla gider, sessizce durur çıkardım odadan. Çünkü abilere hayır demenin bedeli köyde gay olmanın bedelinden daha büyüktü. Elinde sonunda babam öğrenecekti. O gün kapıyı açmamla “defol,” diye bağırmasını duydum. “Defol, artık bu çatının altında yaşayamazsın defollllllll.” Kapıyı sessizce kapadım. Çıktım. Odadan sesi gelmeye devam ediyordu: “İbneeeeee,” çıktım evden, köyden ve şehirden çıktım. Sesi hâlâ geliyordu. Adımdan ve hayatımdan çıktım. Ses kesilene kadar ilerledim.
Can yüzüme meraklı ya da şaşkın bakmıyordu. Bende anlatmak için meraklı davranmıyordum. Aramızda yine sessizlik oldu. Gözlerimiz buluşmadı. Kitabın nasıl olacağını düşündüğüne eminim. Benim düşünmediğime o da emin. Ben sadece yazarım, ilerlerken düşündüğüm tek şey yaşananlar olur. Gözlerini devirdi. Düşünmesi bitmişti. Kitabını aldı eline yine tam okumaya başlayacakken
-“kendime hiç acımadım,” dedim. Hayatımda olanlara şaşırmadığım gibi yadırgamadım da.

“Biliyorum,” dedi. “Sana saygı duyuyorum.” Can bunu çok sık tekrar ederdi. “Sana saygı duyuyorum, düşüncene saygı duyuyorum, kararına saygı duyuyorum.” Köyden gelen bir gay için alışılmadık olsa da, cesaret vericiydi.

İstanbul’a ilk geldiğimde birkaç günü Beyoğlu – Taksim civarlarında zaman geçirdim. Sonuna kadar o köyde kalamayacağımı bildiğim için az da olsa hazırlıklıydım. Bu da bana hayalimi deneme imkanı tanıdı. İzlediğim bir filmden kalma bir fikirle, film de şair yoldan geçenlerden bir kelime söylemesini ister ve beş dakikada bir şiir yazardı. Ben de yeni hayatıma tam da böyle başladım. Beş dakikada hikayeler yazmak gittikçe geliştirdi beni ve rahatlattı. Bazen bir simit parası kazanır, bazen günlerce çalışmama gerek kalmayacak kadar kazanırdım. Olay aslında hiç para olmadı, kendimi keşfetme imkanıydı hepsi bu. En önemlisi yazmak için mükemmel bir hayattı. Nasıl olsa bir şeyler değişecekti. Olur öyle şeyler.
Kendimi bu şehir için yeterli hissetmiyordum. Ama yetersiz de değildim. Bir gün bir bar çıkışında birkaç kişilik bir grupla karşılaştık. Yaptığım şeyi görüp başıma üşüştüler. En soğuk duran Can’dı. Ben de ona, “hadi bir kelime ver sana hikaye yazayım.” dedim.
“Mutlu sonlu mu?” dedi Can. Hepsi gülüştüler. Anlamadığım gibi umursamadım da alaylarını. Ne de olsa sarhoşken gülmek kolaydı. “İklim krizi,” dedi, vazgeçti. “Kadın tecavüzü,” dedi, vazgeçti. “Mars,” dedi, aradan bir arkadaşı, “sağ görüş, sol görüş,” dedi. “Cinsiyet, küresel delilik,” saymaya devam ettiler. “Sanat,” dedi biri. Kimse aşk demedi. Dünya ile dertleri olan bir gruptu. Sevdim.

Onlar düşünürken ben beş dakika da hepsinin geçtiği bir hikaye yazdım. Can’a uzattım. Aldı okudu, hiç şaşırmış bakmadığı gibi, beğenmiş gibi de bakmadı ama iyi bir para ödedi bir de kartını verdi. Can SERT, Karnaval Yayınevi, adres ve telefon. Can’ın orda ne yaptığını anlamama yetecek bir bilgim yoktu. “Varsa başka hikayelerini ve gözlerini getir,” dedi. Heyecanlandım. Ama neredeyse bir ay sonra cesaret edebildim gözlerimi Can’a götürmeye. O sürede Can’dan başka bir şey umurumda değildi. Sonuç, yirmi hikayeden oluşan ilk kitabım basıldı. Her şey çok kolay olmuş gibi geldi. Oldu da. Ama oluyor işte. Düzenlemeyi Can yaptı, sürekli birlikteydik. Çok eğleniyorduk, çok geziyor, çok konuşuyorduk. Yayınevi üvey annesininmiş. Başka da pek bir şey bilmem. O anlatmaz ben sormam. Hâlâ öyle. O sormaz ben de anlatmam. O kitaptan sonra kendi hikayemi yazmaya başladım. Soranlara “hayatımı yazıyorum yakında basılacak” diyeli üç yıl oldu. Bunu söylemekten hoşlandığımı Can biliyor. Sekiz bölüm yazdım neredeyse bin iki yüz sayfa. Kısaltamadığım gibi daha kısa yazmayı da başaramıyorum. Bu konuyu da Can’a bıraktım. “Sen yaz sadece,” dedi. O yüzden bana gerçek hayatımı hiç anlattırmadı, gerçek onun umurunda değil gibi davranırdı, ama okunacak bir şey olmasını umursar gibi de bakmazdı.
Can tekrar kitabına döndü. Mezbaha 5, kitabın adını kıskanıyordum. Bende kalkıp bahçeye çıktım. Çimlere uzandım. Geçmişe dönüp bakmak için en rahat pozisyonu aldım. O cümle hayatımın neresinde.
Ne kadar zaman geçti bilmiyorum, Can yalınayak yanıma geldi. Ayaklarında ıslak çimlerin bıraktığı hissi düşünüyordum ben. “Seni seviyorum, merak etme sonunu bulacaksın.” dedi. Mucize cümleyi demedi. Can’ın kokusu geldi burnuma, çimlerin kokusu ve akşamın kokusu. Muhteşem bir his, sonra yanıma uzandı. Bana döndü, gülümsedi. Sanki bir şey biliyor gibi değil ama bir şey hissediyor gibi bakışı ile baktı.

Bu hayatı, hayal bile edemeyeceğim bu hayatı nasıl buldum ben? Can’ı nasıl buldum? Can mı beni buldu? Ne oldu, nasıl oldu, izahı zor. Ama oluyor işte. Oysa filmlerde karakterlerin hayatında ani bir olay olur ve değişim öyle başlar. Bir kaos, çatışmalar, yüzleşmelerle yaşarlar değişimi. Benimse öylesine birden kolaycana aktı gitti. Kimse mucize bir cümle de etmedi. Ben de hiç bir şeyi dramatize etmedim. O zaman, “romanda neden olsun ki?” dedim. İnanılmaz bir heyecan kapladı. Anladım kitap az önce bitmişti.

“Bitti. Roman bitti. “Can dedim.
-“Dinliyorum.” dedi sadece. “Mucize cümle ne?” demedi. Biliyormuş gibi bakmadığı gibi, şükür sonunda başardın, der gibi de bakmadı.
“Mucize bir cümle olmayacak Can.” dedim. “O paragraf tam olarak öyle kalacak, sonra kitabın sonuna kadar mucize cümle için bekleyeceğiz, zira öyle yaptım. Herkes babamın ne tür bir bilge olduğunu merak edip duracak. Tam bu ana kadar. Hadi artık diye sabırsızlanırken aslında aynı anda fark etmeden çimlerde uzanırken elimi tutup tutmadığını merak eden bir kısım okuyucu, diğer yandan adımı merak eden okuyucular olacak, olacak biliyorum. Bu kısımda okuyucu belki biraz kandırılmış hissedecek, yavan bulacak. Ama gerçekçi olmak beni nasıl güçlü kıldıysa onları da bu histen kurtaracak. Oluyor işte diyecekler. Çünkü oldu. Böyle oldu. Tatlı bir gülümseme kalacak herkeste. Ya da hikayemden nefret edecekler, bu kadar şanslı olduğum için. Ama gerçek bu. Drama yok, mucize sözler, bilgeler yok. Yapmam gerekenleri yapıyormuş edasında yaşama şeklim ve sen varsın sadece.”
Can hiçbir şey söylemeden ayağa kalktı. Kafamdan öptü, içeri girdi. Yine şaşırdım, beğeni mi bu, yoksa basit mi buldu anlamadığım gibi işin aslı umursamadım da. Sadece rahatladım, çimlerden kalktım.
“Ben çok sevdim bu sonu.” diye arkasından bağırdım. O sırada Can elinde iki kadeh ve şampanya ile geri geldi. ”Ben sevmedim, ama saygı duyuyorum.” dedi. “Drama yok. Kaos yok. Savaş yok. Yine de süreçten zevk alırken kendi gerçeğini olduğu gibi kucaklamak ve sevmek var. Tamamen olgunluk, kibirsiz bir yaşam formu. Üstelik tekdüze ve sığ değil.”
Ve kadehleri kaldırırken sordu:
“Peki kitabın adı ne olacak?”
“Bilmiyorum ama birinin evine akşam yemeğine gittiğinde anlatacağı türden enteresan bir şey olmalı.”