Ana Sayfa Blog Sayfa 357

Botswana fil sırtında taşımacılığı yasakladı

NGO Dünya Hayvanları Koruma Kuruluşu’na göre; fil taşımacılığı turistlerin filleri seviyor olmalarından kaynaklanıyor. Oysa insanlar, bunun ciddi manada sebep olduğu fiziksel ve psikolojik ızdıraptan habersizler.

Fotoğraf: Francis Garrard

Gaborone- Botswana’da önümüzdeki aydan itibaren fillerin sırtlarına binmek ve bu vasıtayla gezinmek yasaklanacak. Ülkede fil sırtında safariye izin veren tek tesis olan Abu Kampı’na da ay sonundan itibaren; bu uygulamaya son verilmesi talimatı verildi.

Botswana halkı; Afrika fillerinin dünya çapında muhafızları olarak kabul edilmekle birlikte dünyanın en büyük fil sürüsüne de sahip. Sene başlarında yapılan Uluslararası Ticaret ve Tehlike Altındaki Hayvanları Koruma Kongresi’nde (CITES) fillerin listesi, “gönüllü olarak daha ileri düzey koruma arayışı içinde olan birincil ekler” statüsüne alınmıştı. Aynı zamanda bol miktarda stoklanmış olan fildişlerinin satılmasına da avlanmasına da yasaklar getirilmişti.

Bu hareketin bir uzantısı olarak tutsak fillerin refahını arttırmak amacıyla fil üstünde taşımacılığın yasaklanması; çevre bakanı TK Khama tarafından yeni hükümet politikalarına eklendi. Bakanlık; “fillerin turistleri taşımak amacıyla esir tutulmaları” konusunda incelemelerde bulunarak ve fillerin buna mecbur bırakılmalarını kabul edilemez buldu.
Asya filleri, çalıştırılmak üzere yüzyıllardır eğitilmekteydiler; ancak son zamanlarda hayvanları koruma organizasyonları bu zalimliğe “dur” demekte karar kıldılar.

Fillerin insanlara benzer birçok özelliği bulunmaktadır. İnsanlar gibi fillerin de aileleri, arkadaşları vardır; toplum içinde yaşarlar ve insanlar gibi mutluluğu, acıyı, üzüntüyü hissederler. Turistik amaçlı çalıştırılan filler ise diğerlerinden tecrit edilmiş, toplumdan uzak bir tutsak hayatı sürerler.

Afrika’da fil üstünde ticari anlamda ilk taşımacılık, 90’lı yılların sonunda Zimbabwe’de başlamış ve hemen akabinde tüm Güney Afrika’ya yayılmıştır. Şu an bölgede fil turizmiyle uğraşan yaklaşık 215 tutsak fili bünyesinde barındıran 39 kuruluş bulunuyor. Bu kuruluşların yarısından fazlası, fil taşımacılık hizmetini icra ederken yedi tanesi de turistlere filler eşliğinde gösteriler yapıyor.

NGO Dünya Hayvanları Koruma Kuruluşu’na göre; fil taşımacılığı turistlerin filleri seviyor olmalarından kaynaklanıyor. Oysa bunun ciddi manada sebep olduğu fiziksel ve psikolojik ızdıraptan habersizler.

“Onlara; yavru fillerin taşımacılık eğitimlerine ve turistik gösterilere hazırlanmaları için annelerinden nasıl kopartıldıkları ve ruhlarının nasıl hunharca parçalandığı maalesef anlatılmıyor.”

Bu iş; filler için zincirlenme, alıkoyulma, ağır hapis, yalnızlık, sudan gıdadan mahrum bırakılma, kendi türlerinden tecrit edilme anlamına gelir; üstelik sivri uçlu metal, tahta takoz ve kamçılarla çok ciddi acılara maruz kalmalarına sebep olur.

Fillere yapılan zulüm alışma süresince devam eder ve bu süreç onları travma sonrası davranış bozukluğuna sürükler. Kabullenişle birlikte bu zulüm, artık sonu gelmez bir hâl alır.

Abu Camp; Botswana’daki yasağı destekliyor. Konu, yayınlanan bir haberde şu şekilde ifade edilmiş; “Mevcut hükümet yönergeleri ile uyumlu olarak ve yaygın olarak yürütülen incelemeler neticesinde; 31 Aralık 2016 tarihinden itibaren Abu Camp’da fil üstünde taşımacılığa izin verilmeyecektir.”

“Kamp bundan sonraki çalışmalarına elverişsiz koşullar altında yürütülen etkileşim ve eğitimlerin yerine daha çok yürüyüş programları içeren daha saygı odaklı bir çerçevede devam edecektir.”

Güney Afrika’daki fil deneyimini turistlere sunan 39 kuruluştan 15’i, Zimbabwe’de faaliyet gösteren yedi ve Zambia’da bulunan iki kuruluşla beraber taşımacılık hizmeti sunmaya devam ediyor.

2014 yılında Knysna Fil Parkı ve bağlı kuruluşu “Cennet’in Filleri”nde yavru fillerin kötüye kullanıldığını gösteren fotoğraflar ve kısa metraj filmler, global hareketi başlatan ilk kıvılcımı oluşturmuştu. NSPCA; ilgili kurumların yönetim ve idaresine karşı suç duyurusunda bulunmuştu.

Güney Afrika fillerinin mevcut norm ve standartları (ENS); vahşi fillerin yakalanarak sürekli tutsak edilmeleri kadar, fillerin ihraç ve ithal edilmelerine de yasaklamalar getirmektedir. Bu hareket, gelişmekte olan “fil sırtında safari” sektörünü ciddi bir şekilde baltalamaktadır.

Bu yazı ilk olarak Conservation Action Trust tarafından yayınlanmıştır. Gaia Dergi için Türkçeye Seçil Karma tarafından bu adresten çevrilmiştir.

2016’dan muhteşem fotoğraf kareleri: Doğum anları, sancıları

1

Her yıl, dünya çapında mükemmel görüntüler yakalayan doğum fotoğrafçıları, yine bizlere enfes kareler sunmuş. Kimi anlar asla unutulamayacak derecede değerli anlardır; bir annenin gözlerinin bebeğinin gözleriyle ilk kilitlendiği an gibi veya bir babanın bebeğinin doğum anına şahit olduğu anlar gibi… Bu yazının amacı da annelerin doğum anlarında yaşadıkları zorlukları, yakınlarının desteği ile güçlerine güç kattıkları anları ve sonrasında gelen mutluluklarını ölümsüzleştiren doğum fotoğrafçılarının eserlerini sizlerle paylaşmak…

Bir annenin ilk bebeği ile ilk buluşma anı.

Bir babanın oğlu ile yaşadığı ilk anlar.
Doğal suda doğum için aşırı efor sarf etmiş; hastanede birçok müdahale ile birlikte zorlayıcı bir doğum deneyimine sahip olmuş olan bir anne. ve eşiyle birlikte suya girmekten korkmayan; hatta bebek doğduğunda bebeğini yakalayan, hayatında ilk defa baba olmuş olan ve eşini yolun her adımında desteklemiş olan bir baba.
Huzurun resmi.
Tüp bebek tedavisinden ötürü oldukça zorlu geçen yedi yılın sonunda, kucakları aşkla dolan çift.
Bebeğiyle buluşmak için 42 hafta beklemiş olan; sezaryen sonrası vajinal doğumdan da kurtulduktan sonra bebeğini kucağına alabilmiş olan bir annenin bizlere yansıttığı mutluluk.
Dünyayı görmek için fazlasıyla sabırsızlandığından dolayı doğumunun yalnızca birkaç dakika sonrasında gözlerini açan sevimli, minik, güçlü kızımız.
Dördüncü oğlunu doğuran bir annenin doğumdan sonraki huzuru.
Anneliğin bir kadına getirdiği o inanılmaz dayanma gücü.
Doğumdan sonra ilk ten teması; zorlu geçen bir doğum sürecinden sonra güzel ve huzurlu bir an. 

 

Bebeklerine taşıyıcı anne sayesinde kavuşan babalar.
Minik kızından güç alan bir annenin, bebeğini kucağına almasına dakikalar kala.
İlk an, ilk koku, ilk dokunuş
Acıdan sonra gelen mutluluk.

Kadınların doğum anlarında çektikleri acılara katlanmalarının sebeplerinden biri de beraberinde evlerine getirecekleri neşe kaynağı bebekleridir. Bir anne, bebeğinin içine çektiği ilk kokusunu ömrü boyunca unutamazmış. Tabii dünyada bu kadar şanslı olmayan milyonlarca bebek ve milyonlarca anne/baba var. Aynı zamanda çocuk isteyip her tedavi yöntemini denemesine rağmen bir türlü çocuğu olmayan; ama sevgisinden vazgeçmeyip birbirlerine daha sıkı sarılan çiftler de var ve elbette evlat edinen güzel insanları da unutmamak gerek. Bu bir tercih meselesi olsa da dünyanın en güzel duygularından biri de anne olmak olsa gerek, zira anne olan bunca kadın yanılıyor olamaz.

Kaynak: Yazının bir kısmı Huffington Post‘tan çevrilmiştir.

Çocuğunu vegan besleyen bir aile: “Doğru yoldayız”

Vegan yaşam, dünyadaki tüm hissedebilen canlıların adaletli bir şekilde yaşamalarına ortam hazırlar. Ayrıca, dünyadaki açlıkla mücadelede, ekolojik dengenin korunmasında, israf kültürünün ortadan kalkmasında, bizi sürekli bir tüketim çarkının içine çekmeye çalışan sistemle ancak bu şekilde mücadele ederiz.

Tüm bunların yanında veganlık, sağlıklı bir yaşamın oluşturulmasında oldukça önemli bir yer tutar. Bilimsel çalışmaların da ortaya koyduğu gibi bizler sağlıklı beslenmek için hayvanları öldürmek, salgılarını (süt, yoğurt vb.) tüketmek zorunda değiliz. Toprağın bize verdiklerindeki mucizeleri görebilmek için sadece araştırmak gerekiyor. Topraktan beslenmekten ne kadar uzaklaşırsak, betonlar arasında ne kadar yaşarsak o kadar hasta oluyoruz, genlerimiz bozuluyor.

Bizler vegan yaşamı benimserken en çok da sevdiklerimize bunu anlatmalıyız. Çünkü, nasıl ki hırsızlık yapmak, birinden bir şey çalmak, hak gaspı kötü bir şeyse hayvanları öldürmek ya da sömürmek de o derece yanlış. İnsan, hiçbir hissedebilen canlıya zarar vermeden, onun haklarını gasp etmeden iyi bir şekilde yaşayabilir. Bu evrende sadece insanlar olarak var olduğumuzu düşünüyorsak yanılıyoruz, bizler evrende her canlı ya da cansız nesne gibi bir “şey”iz.

Vegan yaşam bir tercih değildir. Herkesin sorumluluğudur. Nasıl ki insan öldüren birine bu “onun tercihi” demiyorsak hayvanları o ya da bu (Avcılık, gıda (?) endüstrisi, eğlence, günlük kullanım, giyim, ulaşım vb.) sebeple zarar verenlere de “kendi tercihleri” diyemeyiz.

Bilinçle uygulanan bir vegan yaşam hayvanlara, doğaya, bedene, zihne, sevdiklerinize ve kendinize yapabileceğiniz en iyi şeydir.

1,5 yaşındaki çocuklarını vegan besleyen bir aile ile gerçekleştirdiğimiz bu röportaj, aslında doğru uygulanan bir vegan beslenmenin tüm yaş gruplarındaki sağlık faydalarını paylaşmak için yapıldı.

Vegan beslenmeye ne zaman ve nasıl başladınız?

Yaklaşık 3 yıldır veganız.

1,5 yaşında bir çocuğunuz var. Ailecek vegan mı besleniyorsunuz?

Evet. Gebeliğimde ve öncesinde de vegan besleniyordum. Emziklilik dönemimde de vegan besleniyorum. Çocuğumu da vegan besliyorum.

Vegan çocuklarla ilgili yapılan çalışmalar doğru uygulanan vegan beslenmenin çocuklar için de sağlıklı olduğunu ortaya koyuyor. Hatta, bu çocuklarda besinsel eksiklikler görülmüyor. Peki, eşinle çocuğunuzu vegan beslerken nelere dikkat ediyorsunuz?

Dengeli beslenmesine dikkat etmeye çalışıyoruz. Gelişim dönemindeki yüksek protein, vitamin ihtiyacını düşünerek sebze/meyve, tahıllar, baklagiller, kuruyemişlerden oluşan, şeker ve işlenmiş ürünlerden kaçındığımız bir menü sunuyoruz.

Sabahları yulaf ezmesi, meyveler, tahin&pekmez, nohut unlu omlet vs. gibi şeyler yiyoruz.
Öğlen ve akşam sebze, baklagil yemeği oluyor mutlaka. Ayrıca emzirmeye de devam ediyorum.

Çocuğunuzu vegan beslerken besin takviyeleri yapıyor musunuz?

1 yaşından beri haftada 1 ya da 2 kez metylcobalamin B12 veriyoruz. Dilaltı formunda olduğu için severek alıyor B12’yi. Bu arada şunu da belirtmek isterim ki birçok anne ve bebekle tanışıyoruz, maalesef bunların bir çoğu vegan değil ve yine de B12 takviyesine ihtiyaç duyuyorlar. İnsanların abarttığı gibi “et” yemezsen B12’in düşer değil de doğana uygun yaşamazsan, topraktan uzaklaşırsan, kırsalda değil de şehirde yaşarsan B12 eksikliği görülüyor. Bildiğiniz gibi siyanokobalamin hayvanlarda değil toprakta bulunan bir bakteri. İnsanoğlu bunu hayvanları öldürerek (ç)almaya çalışıyor ve hata yapıyor. Ebeveynlerimden, vegan olmayan arkadaşlarımdan görüyorum ki navegan olmakla B12 yüksekliği arasında bir doğru orantı yok. En son ölçtürdüğümde yüksek B12 değerim doktoru şaşırtmıştı.

Aslında D vitamini eksikliğinin besinlerle bir bağı yok, yüzde 90’ını güneş ışığından sağlıyoruz. Toplumda düşüklüğü birçok sıkıntıya neden olabiliyor ancak bunun yanında D3 vitamini bilinçsiz de kullanılıyor. Sağlık Bakanlığı da çocuklara D vitamini takviyesi yapılmasını öneriyor. Hatta ücretsiz yapıyor bu uygulamayı. Peki siz, D vitamini konusunda nasıl düşünüyorsunuz, biliyorsunuz Türkiye’deki D3 vitamini vegan olmadığı için vegan aileler reddedebiliyor, sen bu konuda ne düşünüyorsun?

Birkaç kez yurtdışından vegan D vitamini getirdik/getirttik. Ancak açıkçası süreklilik sağlayamadık ve Türkiye’de bulabildiğimiz vegan olmayan D3 vitaminlerden oğlumuza vermeye devam ettik.

D3 yerine, bitkisel kaynaklı D2 de vermek belki bir alternatif olabilir ancak biz D3 vermeyi tercih ettik.

D vitamini de tıpkı B12 gibi doğamıza uygun yaşamadığımız için düşük. Diğer hayvanların D vitamini takviyesi almaya ihtiyacı yokken bizim var çünkü duvarların içinde yaşıyoruz, kat kat giysiler giyiyoruz, güneşten yeterince yararlanamıyoruz.

Genevieve Simms
Genevieve Simms
Tüm bilimsel çalışmalar bizi vegan beslenmeye ve az yemek yemeye götürüyor aslında. Şimdi bunun çok farkında değiliz ancak, belki 50 yıl sonra söylediklerimiz pratiğe daha çok dökülecek. Vegan yaşam sadece beslenme ile sınırlı değil, ihtiyacın olandan fazlasına el uzatma, senin olmayan bir şeye el uzatma, bitkilerle çok rahat sağlıklı bir hayatı idame edebilecekken, birini öldürme sömürme diyor aslında her şey bize. Yine de çocuğunu vegan besleyen bir aile olarak çocuğunuzu vegan beslemek konusunda hiç tereddütleriniz oldu mu?

Vegan beslemek konusunda tereddüt değil ama nasıl yaparız, nerden başlarız gibi kaygıları oluyor başta tabii. İnsanlar da, maalesef özellikle bizim kültürümüzde, bu konuda rahat rahat eleştirebiliyorlar bizi.

Dediğim gibi kendi çocuklarına şeker, cips, çikolata veren ebeveynler bizi eleştiriyor bazen, trajikomik bir durum yani. Ama oğlumuzun gelişimi hep çok güzel gitti, doktorumuz da vegan ve bizi cesaretlendiriyor, dolayısıyla içimiz rahat.

Ben hamileyken de ya bu kadın vegan, o çocuk nasıl gelişecek diye düşünenler vardı, 4200 gramlık bir çocuğu normal doğumla dünyaya getirdim. Eminim vegan olmasaydım ne bu kadar sağlıklı, ne de bu kadar cesaretli olurdum.

Ayrıca hem Türkiye’de hem de diğer ülkelerde birçok vegan çocuk var, onları da görünce doğru yoldayız diyoruz.

Araştırmalar vegan beslenen çocukların yetişkinlikte görülme riski olan obezite, kalp damar hastalıkları, şeker hastalığı gibi hastalıklardan korunmasını sağlıyor, peki bir gün çocuğunuz vegan beslenmeyi reddederse fikriniz ne olur?

Başka bir konuda kolayca “saygı duyarız seçimlerine” diyebilecekken, bu konuda böyle dememiz mümkün değil. Çünkü bildiğiniz gibi bu bir “seçim” meselesi değil. Nasıl bir insanın parasını çalmamak, bir insanı öldürmemek gibi ahlaki yükümlülüklerimiz varsa hayvanlara karşı da böyle bir yükümlülüğümüz var. Oğlumuzu büyütürken bunu elimizden geldiğinde anlatmaya çalışacağız, umuyoruz başarırız. Ancak okulda arkadaşlarından etkilenecektir, ergenlikte aileye isyan modu baş gösterecektir. Bunlar bizim kendi ergenliğimizden de hatırladığımız şeyler.

Eminiz ki deneyecektir vegan olmayan şeyleri de ancak hamilelikte de vegandım, emzirirken de veganım, oğlum da vegan besleniyor yani damak tadı zaten bu bahsettiğim zamanlar gelene kadar iyice oluşacaktır. Zannetmiyoruz ki birkaç denemeden fazlasını yapsın. Hayvanlarla empati kuran bir çocuk olacağını da umuyoruz, dolayısıyla diyelim ki denedi ve tadını beğendi, yanlış olduğunu bildiği bir şeye devam etmeyecektir. Bu arada biz evde sadece vegan yiyecekler tükettiğimiz için ancak biraz büyüdüğü ve sosyalleştiği zaman bu tip sorunlar olur diye düşünüyoruz. Okul zamanına kadar sorun olacağını sanmıyoruz.

Tüm ebeveynlerin çocukları ile ilgili korkuları vardır. Eşinle bebeğinizi büyütürken en çok neyden korkuyorsunuz?

Klasik ana-baba korkuları haricinde, veganlıkla ilgili toplumsal baskıdan kaynaklanan sorunlar var. Hiç alakasız insanların, hatta çocuğuna cips yediren, kola içiren, yanında sigara içen insanların sorduğu sorular can sıkıcı. “Ay yazıııık yumurta da mı yemiyor?” tarzı yaklaşımlar canımızı sıkıyor.

İnsanlara sürekli “Bakın nasıl da sağlıklıyız”ı kanıtlamak zorunda olmak biraz baskı hissettiriyor. Bu nedenle vegan olmayan bir ailenin çocuğu hasta olduğunda “normal”, bizim çocuğumuz hasta olduğunda “Et yemiyor ya o yüzden böyle” oluyor. Bu nedenle hasta olmasından korkabiliyoruz ama gerçekten hem kendi oğlumda, hem de diğer vegan çocuklarda gördüğümüz kadarıyla bu vegan çocukların bünyeleri gerçekten çok kuvvetli. Diğer çocuklara kıyasla çok daha az hasta oluyorlar ve daha hızlı atlatıyorlar.

Bir ara viral bir haber vardı: Vegan ailenin çocuğunun velayeti ellerinden alınmıştı. Bu konuda ne düşünüyorsun?

Vegan olmayan milyarlarca insan var, vegan olmayan bir aileden çocuğunun velayeti alındı gibi bir haber ben hiç okumadım, görmedim. Haber değeri olmaz bile ama eğer bahsedilen vegan aileyse haber bir anda sansasyonel olur…

Nasıl vegan olmayan ailelerde de sorumsuz, ilgisiz anne-babalar varsa, veganların arasında da olabilir ama bunun vegan olmakla bir ilgisi yoktur.

Zarar vermeden yaşamak varken, zarar vererek yaşamayı seçen insanların, veganları en ufak bir fırsat bulunca (ki aslında burada veganlığı eleştirmekle ilgili onlara fırsat veren bir durum da yok) öldüresiye eleştirmesi garip gelmiyor bana. Ekşisözlük güzel örnektir buna, açıp bakın lütfen vegan anneler, vegan aileler, vegan insanlar için yazdıklarına, %90’ı hakarettir yazılanların.

Tecavüz edilip öldürülen birini duyunca dehşete düşen insanlar tabaklarında birisini yemekten geri durmuyorlar. Bu da insanın kendini aşırı derecede önemli sanmasından ileri geliyor. Yaşam o kadar basit ki, birisine zarar vermeden yaşamak mümkün, doğa zaten bize gerekli her şeyi veriyor. Bana çok güzel etkileri oldu vegan yaşamın. Peki, vegan yaşam ailenizde ne gibi etkiler yarattı?

Her konuda daha çok empati kurmamızı sağladı. Tutarlı bir hayat sürmek insanın ruhuna iyi geliyor. Evdeki kedimizi kucağımıza alıp okşarken, tabağımızda bir hayvan ya da salgısı ya da cesedi olmaması çok güzel. Böylece “bazı” hayvanları değil, tüm hayvanları sevebildiğimizi görüyoruz.

Etik sebeplerle vegan olduk ancak sağlık açısından büyük getirileri de veganlığın. Kolay kolay hasta olmayan, çok dirençli insanlar olduk vegan olunca.

Sizce tüm dünyadaki israf vegan beslenmeyle bitirilebilecek mi?

Veganlık beraberinde az tüketmeyi de getiriyor, ihtiyacın olandan fazlasını istememeyi ve sorgulamayı getiriyor. Bu nedenle evet, dünyadaki israf vegan beslenmeyle bitirilebilir. 1 kişinin doyduğu tabak yerine, 11 kişi doyabilir ve ne bir hayvana ne de ekolojiye zarar verilir.

Eşin de vegan, beraber mi veganlığa karar verdiniz?

Eşimle tanışmadan 7-8 ay önce vegan olmuştum. Eşimle tanıştık, bir baktım o da hemen vegan oldu, aklın yolu bir. Zarar vermemek mümkünken neden zarar vermeye devam edeyim diyerek vegan olmayı seçti.

Editör notu: Hayvan hakları hakkında düşünme yeteneğinde eksiklik çeken, sağlıklı beslenme pratikleri kulaktan dolma bilgilerden ibaret olan insanların hakaretleri ve saldırıları nedeniyle vegan aile kimliklerinin gizli tutulmasını özel olarak istedi. Lütfen bu yazıyı okuduktan sonra kulaktan dolma bilgilerinizin galeyanı ile saldırıya geçmek yerine düşünün, araştırın ve vicdanınıza ses verin.

2016’da beğenerek izlediğimiz yerli ve yabancı filmler

1

Geride bıraktığımız 2016 yılı, yerli ve yabancı birçok filmi sinemaseverlerle buluşturmuştu. Yabancı filmlerin birçoğu da Oscar ve Altın Küre gibi prestijli törenlerde boy gösterdi. Yerliler ise birçok festivali dolaşıp ödül kazandı. Şimdi 2016 yılında vizyona giren ve en beğendiğim filmler listesine hızlıca bakalım.

Ayrıca altta 6.Seans programında da bu filmleri yorumluyorum. Yorumları filmlerden kareler eşliğinde de izleyebilirsiniz. Bu filmler eğer ki hala izlemediyseniz sizlere güzel bir öneri olsun… Sinemasız kalmayın…

Yabancı filmler

The Hateful Eight

Kan ve aksiyonu, benim için izleyenlere sevdiren tek yönetmen olarak düşündüğüm Quentin Tarantino’nun son filmi “The Hatefu Eight” yılın aksiyonu ve sistematik işleyen senaryosu açısından en başarılı yapımlarındandı. The Hateful Eight, zaman, mekân ve olay kurgusunu en iyi derecede izleyenlere sunuyor.

Sen Benimsin / A Bigger Splash

Sen Benimsin, izleyicisine güzel bir hikâye sunarken; taptaze bir Akdeniz rüzgârı estiriyor…

Spotlight

Yılın en iyi film Oscar ödülü sahibi film, gerçek bir olayı senaryosunda sağlam bir şekilde işlerken, oyunculuklar da adeta oynamıyor, olayı ve karakterleri yaşatıyor…

Zootropolis Hayvanlar Şehri / Zootopia

Yılın en iyi yabancı animasyonu, kuşkusuz Zootropolis filmiydi. “Hiçbir imkansızlık, hayallerimizin önünde bir engel değildir!” diyen film, izleyicisinin iyi bir ana fikir çıkarmasını ve keyifli bir animasyon izlemesini sağlıyor.

Geliş / Arrival

Son dönemlerde bilimkurgu filmleri özellikle sağlam bir hikaye sunarak, izleyenleri oldukça şaşırtıyor. Arrival da hikayesini konusundan alıyor. Ama filmi bu kadar sağlam yapan şeyler; teknik kusursuzluğu ve Amy Adams’ın güzel oyunculuğu…

Ben, Daniel Blake / I, Daniel Blake

Yüze vurulan bir “tokat” misali filmlerden diyebileceğimiz “I, Daniel Blake” yılın dram açısından en sert film. Ken Loach, Daniel Blake’in yaşadıklarını melodramik şekilde izletmek yerine olay-durum olgusuyla sunmasıyla kalpleri kazanıyor.

Aşıklar Şehri / La La Land

La La Land, yıla güzel bir müzikal ihtiyacı gideren cinsten bir yapım. Altın Küre’de 7 ödül birden kazanan La La Land, sıcacık ve eğlenceli dünyasıyla içinizi ısıtacak…

Yerli filmler

Annemin Yarası

Yıldız bir kadrosu olan Annemin Yarası, başarılı oyunculukların yanında temasını iyi işleyen bir yapım…

Kötü Kedi Şerafettin

“Türkler animasyon film yapamaz mı, alın kanıtı!” dercesine çıkan bir film oldu “Kötü Kedi Şerafettin”. O nasıl bir İstanbul tasviridir, tamamen aynısı! Muhteşem seslendirmeleri demiyorum bile. İzlenilmediyse, hemen açılsın izlenilsin!

Kardeşim Benim

En çok izlenen yapımlardan biri olan Kardeşim Benim, sağlam bir kardeşlik teması işliyor. Oyuncular da çok başarılı.

Rauf

Kars’ta çekilen filmlerden belki de en gerçekçisi, en masumu, hatta renklisi “Rauf”! Rauf, Kiarostami’den izleriyle ve pembe vurgusuyla kalpleri fetheden bir yapım. Model grubunun film için yaptığı “Büyü” şarkısı da filme güzellik katan değerlerden birisi…

Albüm

Her bir sahnesiyle izleyiciyi bir yandan güldürüp, öbür yandan düşündüren ve bir panorama sunan “Albüm”, yılın başarılı filmleri arasında.

Ekşi Elmalar

Yılmaz Erdoğan’ın son filmi olan Ekşi Elmalar, Köyceğiz ve Hakkari’den güzel bir görsel şölen yaşatıyor.

Babamın Kanatları

Bağrınıza giren ve kanayan bir yaraya parmak basan “Babamın Kanatları”, özverili çalışılmış ve gerçekleri direk yansıtan bir başyapıt. Kıvanç Sezer ve Menderes Samancılar başta olmak üzere tüm ekibinin emeğine yüreğine sağlık

Tereddüt

Yılın “en psikolojik sert kadın filmi” olan Tereddüt, farklı hayatlar yaşayan ama aynı psikolojiler yaşayan iki kadının bunalımını muhteşem gösteriyor. Oyunculuklar da muazzam…

6. Pembe Hayat KuirFest’te bugün: 16 Ocak

Pembe Hayat KuirFest programında bugün, Fransız yönetmen ve küratör Marie Losier’nin filmlerinden oluşan bir seçkiyi ağırlıyor. Festivalin değişmeyen bölümlerinden “Gökkuşağının Altında” ve “Kuir Belgeseller”den filmlerin yanı sıra; arşiv ve bellek arasındaki ilişkiyi “lubunlaştıran” “arşiv-i lubun” seçkisi ve festival kapsamındaki ikinci gösterimini yapacak olan Paris Yanıyor (Paris is Burning, 1990) da izleyicileri filmler arasında seçim yapmakta zorlayacak gibi görünüyor. Ayrıca festival bugün, “Kuir Diziler” bölümüyle, son zamanlarda LGBTİ karakterlere ve hikâyelerine ev sahipliği yapan en önemli bağımsız dijital mecralardan biri haline gelen internet dizilerine yakından bakacak.

Pembe Hayat KuirFest, 19 Ocak Perşembe gününe kadar Çağdaş Sanatlar Merkezi ve Haymatlos Mekân’da, 26-28 Ocak tarihleri arasında da İstanbul’da takip edilebilir.

Marie’nin İlham Perileri

Fransız yönetmen ve küratör Marie Losier, filmlerinden oluşan iki seçkiyle 6. Pembe Hayat KuirFest’in konuğu olacak. Festivalde bugün “Marie’nin İlham Perileri” adını taşıyan seçki izleyicilerle buluşacak. Seçkide, Losier’nin Richard Foreman, Guy Maddin, Tony Conrad, George Kuchar, Alan Vega gibi öncü avangart yönetmenlerin coşku dolu portrelerini, kendi avangart tarzıyla birleştirerek filme aldığı yapımlar yer alıyor. Marie Losier’nin fantastik, oyuncaklı, şamatalı ve heyecan verici filmlerini kaçırmayın!

Gökkuşağının Altında

“Gökkuşağının Altında” bölümünde, prömiyerini 72. Venedik Film Festivali’nde gerçekleştiren Arianna (2015) ve Almanya yapımı Henüz Bitmedi (Nichts ist erledigt, 2016) gösterilecek.

Arianna, 19 yaşındaki interseks bir bireyin kendini ve bedenini keşfetme hikâyesine odaklanıyor. Henüz regl olmamış ve bedeni yaşıtlarınınki gibi gelişmemiş olan Arianna hormon tedavisi görmektedir. Ailesiyle, en son üç yaşında gittiği göl kıyısındaki evlerine yaptığı ziyaret çok eski anıları canlandıracak, Arianna’nın bedeni ve cinselliğiyle yeniden tanışmasına vesile olacaktır.

Henüz Bitmedi, kurumsal feministlerce düzenlenen ve yeni üreme teknolojilerinin sağladığı “özgürlükleri” anlatan bir konferansı konu alıyor. Katılımcıların çoğunun üst sınıftan olduğu konferans sırasında vestiyerde çalışan üç kadının konuyla ilgili tartışmalarını merkeze alan film, güçlü ve çok boyutlu kadın karakterleriyle dikkat çekiyor.  

Kuir Belgeseller

Prömiyerini 66. Berlinale’de gerçekleştiren ve Panorama bölümünde İzleyici Ödülü’nün sahibi olan Şimdi Kim Sevecek Beni? (Mi Yohav Otti Akhshav?, 2016) bugün ilk kez KuirFest takipçileriyle buluşacak. Saar, 20 yıl önce eşcinsel olduğunu açıklamış ve İsrail’de ailesiyle birlikte dâhil olduğu kibutzun kurallarına karşı geldiği gerekçesiyle sürülmüştür. Hayatı boyunca hiçbir beklentisini karşılayamamış olduğu ailesi için artık Saar diye biri yoktur. Bunun üzerine Saar, kimliğini özgürce yaşamak üzere Londra’ya taşınır. Üç yıllık ilişkisinin ardından seks ve uyuşturucunun dibine vuran ve kendisine HIV teşhisi konulan Saar, hayatını gözden geçirmeye karar verir. Artık ailesinin yerine geçmiş olan Londra Eşcinsel Erkekler Korosu’ndaki arkadaşlarının sıcak desteğiyle İsrail’deki ailesiyle barışmak üzere bir yolculuğa çıkar. Barak ve Tomer Heymann kardeşlerin çekimleri yıllar süren filmi, affetmenin gücünü içten, dürüst ve hassas bir yaklaşımla ele alıyor.  

KuirFest’teki ilk gösteriminde büyük beğeni toplayan Ne Yaptı? (What He Did, 2015) bir kez daha KuirFest izleyicisinin karşısına çıkacak. Jens Michael Schau, çok satan kitaplara imza atmış meşhur bir yazar olan 13 yıllık hayat arkadaşını bir kıskançlık krizi sırasında katleder. Cezasını tamamladığı ruh ve sinir hastalıkları hastanesinden 7 yıl sonra çıktığında bir karar vermiştir: Kendini ömür boyu yalnızlığa mahkûm edecektir. Jonas Poher Rasmussen’in yönetmenliğini üstlendiği film, DokFilm, Hot Docs ve Queer Lisboa gibi festivallerde gösterilen film,  Selânik Belgesel Film Festivali’nde FIPRESCI ödülünün sahibi oldu.

Kuir Diziler

Programda özel bir ilgiyi hak eden ‘Kuir Diziler’ kapsamında iki ezber bozan yapım yer alıyor. İlki, Florence Gagnon ve Chloé Robichaud tarafından hayata geçirilen Kadın/Kadına (Féminin/Féminin, 2014) bugün KuirFest seyircisiyle buluşacak. Kadın/Kadına çeşitli yaşlardan lezbiyen, biseksüel, heteroseksüel altı arkadaşın hayatına odaklanan bir komedi dizisi. Her bölümde, Montreal’de yaşayan bu altı kadından birinin hikâyesini merkeze alan dizi, mizahi olduğu kadar dokunaklı ânlarıyla da kurmaca ve gerçeğin sınırlarında dolaşan bir yapım.

qÜLT

Festivalin en sevilen bölümlerinden ‘qÜLT’ kapsamında bugün, 25. yılı için hazırlanan kopyasıyla Paris Yanıyor (Paris is Burning, 1990) bir kez daha KuirFest izleyicisiyle buluşacak. 1980’lerin New York’undaki kuir alt kültürünün ikonik bir parçası olan drag baloları üzerinden bir dönemin kaydını tutan film, arzuların gösterişli dünyasını ekonomik ve politik gerçeklerle birlikte ele alan güçlü söylemiyle de özel bir yere sahip. Film, 1991’de Berlin Film Festivali Teddy Ödülü ve Sundance Film Festivali Belgesel Büyük Jüri Ödülü’nün de aralarında bulunduğu çok sayıda ödüle lâyık görüldü.

arşiv-i lubun

Büyük tarih anlatılarına alternatif tarihsellikler yaratma mücadelesi veren bütün egemen olmayanlar gibi lubunyalar da arşivlerin neyi içerdikleri kadar neleri dışarıda bıraktıklarına odaklanıyor. 8 mm ev filmlerinden, tanıdık olduğumuz film sahnelerine sesini ekleyip kendi tarihlerinin peşine düşenlerden, farklı türden arşiv materyalini kolajlayıp yepyeni bir anlatı oluşturan, arşivin kendisini lubunyalaştıran farklı filmlere yer veren ‘arşiv-i lubun’ seçkisi hatırla(t)ma ve unut(tur)ma politikalarına da lubunca bir yanıt arıyor. Seçkinin gösteriminin ardından Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği’nden Buse Kılıçkaya ve Gani Met ile bir söyleşi gerçekleştirilecek.

Ayrıntılı bilgi ve festival programı için tıklayın.

6. Pembe Hayat KuirFest’te bugün: 15 Ocak

Pembe Hayat KuirFest, festival maratonunun üçüncü gününde, Glasgow merkezli Glitch Kuir Film Festivali programcılarının KuirFest için hazırladığı ‘Belleğin Azmi’ seçkisini ilk kez izleyicileriyle buluşturacak. Dün gösterimleri başlayan “Amerika’dan Türkiye’ye: Baldwin’in İzi” seçkisinden James Baldwin: Etiketin Bedeli (James Baldwin: The Price of the Ticket, 1989) de izleyicilerle bir araya gelecek. Bugün programda özel bir gösterim var: Bir Emek Bizim İstanbul Bizim filmi, Özgürleşen Seyirci: Emek Sineması Mücadelesi (2016) Ankara prömiyerini Pembe Hayat KuirFest’te gerçekleştirecek. Ayrıca, Kültür Endüstrisinde Yaratıcı “Ötekilik” başlıklı panel göze çarpan bir etkinlik olarak bugünün programındaki yerini alıyor.

Glitch film festivali seçkisi: Belleğin Azmi

Festival, her yıl olduğu gibi bu yıl da dünya sinemasından özel seçkileri ve çeşitli festivallerden programcıları Ankara’da ağırlıyor. Glasgow merkezli Glitch Kuir Film Festivali’nin 6. Pembe Hayat KuirFest için hazırladığı özel seçki, ırkçılık ve cinsiyetçilikle mücadeleyi masaya yatırıyor. Festival ekibinden Nosheen Khwaja ve Cloudberry Maclean’in seçkinin gösterimi sonrasında katılacakları söyleşiyle, ırkçılık ve cinsiyetçiliğe karşı mücadelenin seçki üzerinden izleyicilerle tartışılmasına olanak yaratılacak.

Özel gösterim

Özgürleşen Seyirci: Emek Sineması Mücadelesi

Emek Bizim İstanbul Bizim inisiyatifinden Özgürleşen Seyirci: Emek Sineması Mücadelesi (2016) Ankara’da ilk kez bugün Pembe Hayat KuirFest kapsamında gösterilecek. Belgesel, seneler içinde Gezi Direnişi’ne doğru yol alırken, şehir merkezinde en çok görünür olan ve ses getiren mücadelelerden birinin kaydını tutuyor. Film, kamu yararı ve kentlilerin söz hakkı hiçe sayılarak yıkılan ve yerine AVM yapılan Emek Sineması için verilen 7 yıllık mücadeleyi, eylemcilerin ve seyircilerin gözünden aktarıyor. Eylemlere katılmış insanların birbirinden habersiz çektiği görüntülerin bir araya getirilmesiyle oluşturulan film, bu anlamda seyircinin, kent hakkına sahip çıkan insanların ortak kurgusu olma niteliğini taşıyor. Türkiye’de Gezi Direnişi’yle birlikte görünürlük kazanan, devlete değil sokaktaki insana işaret eden yeni bir kamusallık fikrini, sinema için verilen mücadelenin içinden sinema perdesine taşıyor.

Panel

Kültür Endüstrisinde Yaratıcı “Ötekilik”

Kültür Endüstrisi uzun zamandır olmadığı kadar çalkalanıyor. Dünya ve Türkiye’de yaşanan muhafazakarlaşma, kutuplaşma, şiddet ortamı, neoliberalizm gemisinde ilk kurtarılacak olanların büyük şirketler oluşu ve insan haklarının, bireysel hakların gasp edilmesinin sinema alanındaki yansımaları üzerine konuşacağımız bu panelde sadece eleştirel bir bakış değil “halihazırda eyleyen bir yaratıcı ötekilik” imkânından bahsedeceğiz. Emek Sineması Mücadelesi ve gelinen noktayı Fırat Yücel’den dinleyeceğiz. Yücel, sadece mücadelenin aktivizm ayağından değil aynı zamanda kolektif olarak ürettikleri Özgürleşen Seyirci: Emek Sineması Mücadelesi (2016) ve Türkiye’deki film dağıtım ağlarındaki tekelleşmenin ürkütücü boyutlarını sergileyen Kapalı Gişe: Türkiye’de Tekelleşen Film Dağıtımı (2016) filmlerinden de bahsedecek.

Panelde yer alan sinemacı Ali Kemal Çınar da Bakur (2014) ile alevlenen sansür tartışmalarından ve devam eden çatışma ikliminde Kürt sinemacıların nasıl, ne boyutta etkilendiklerini anlatacak.

Pembe Hayat KuirFest ise alternatif fon kaynakları ve sürekli değişen politik konjonktürde festivalin 6 yıldır varlığını nasıl sürdürdüğüne dair deneyimlerini paylaşacak.

Amerika’dan Türkiye’ye: Baldwin’in İzinde

Seçki kapsamında bugün Karen Thorsen’ın yönettiği televizyon yapımı James Baldwin: Etiketin Bedeli (James Baldwin: The Price of The Ticket, 1989) gösterilecek. Belgesel, ünlü yazar ve aktivistin konuşmaları, röportajları ve katıldığı konferanslardan montajlanan görüntüleri ile yakınlarının tanıklıklarına başvuran güçlü bir portre filmi olarak dikkat çekiyor. Baldwin’in mücadeleci ve idealist kişiliğini yansıtan filmde, yazarın eserlerinden parçalar da yakın dostu Maya Angelou’nun sesinden aktarılıyor.

Afrika’da sürdürülebilir yaşam: Sen De Gel Derneği

Bugün, Gambia’da sürdürülebilir yaşam projesi ile kendisinden bi’hayli söz edilen Sen De Gel Derneği’nin kurucusu İbrahim Betil ile Sen de Gel Derneği ve sürdürülebilir yaşam üzerine güzel bir söyleşi gerçekleştirdik.

Sen De Gel Derneği’nin kuruluş hikâyesini bir de sizden dinleyelim.

2011 Eylül ayında, kurucusu olduğum Toplum Gönülleri Vakfı’nda (TOG) bir toplantıdayken kapıdan içeri iki siyahi adam girdi. Vakfın Küresel ilişkiler biriminden randevuları varmış, Gambia’dan görüşmeye gelmişler. Kadının Gelişimi ve Çocuk Bakımı ile ilgi bir sivil girişim kurmuşlar. TOG ile işbirliği istemekteler. Yan odaya geçtiler. Toplantım bitince, ben de yan odaya geçip onları dinledikten sonra, önerdikleri işbirliğine karar vermeden önce Gambia’ya gidip, ülkeyi, yereli tanımak, ihtiyaçları anlamak gerektiğini düşündüm.

2011 Kasım’da, dünyanın en az gelişmiş ülkeler sıralamasında en sonlarda bulunan Gambia’ya gittim. Bir hafta boyunca köylerde, yerel yönetimler, kadın grupları, gençlerle görüşmeler yaptım. Günde sadece bir öğün pirinç yiyerek yaşamda kalma mücadelesi veren, temiz suya erişemedikleri için çocukların önemli kısmının 5 yaşına gelmeden yaşamlarını kaybettiği, elektrik olmadığı için akşam saatlerinde aydınlanamayan bir toplumu tanıdım. Onların kaldığı ortamlarda kalıp, açlığın, susuzluğun etkilerini yaşadım. Buna rağmen doğallığın kaybolmadığı insan yaşamındaki sevgi ve dostluğun ne kadar büyük olduğunu gördüm.

Döndükten sonra, böyle bir projenin TOG çalışma konuları ile bağdaşmayacağını düşündüğümü arkadaşlarla paylaştım. Diğer yandan içinde yaşadığımız koşullara ve halimize “şükretmek” yerine, 1 milyar insanın açlıkla savaştığı dünyayı değiştirmek için bir şeyler yapmak için bir adım atmak gerektiğine karar verdi. Bir grup duyarlı arkadaşımla, Nisan 2012’de Sosyal ve Ekonomik yaşamda Nitelikli DEğişim ve GELişime destek Derneği’ni (SEN DE GEL) kurduk.

Derneğin misyonu “Yerel, ulusal ve uluslar arası alanda, her türlü toplumsal duyarlılık projelerinin oluşturulması ve geliştirilmesi kapsamında sosyal yardım projeleri, insanların ekonomik ve sosyal gelişimlerine yönelik destek projeleri ve toplumsal duyarlılık kapsamında benzer başka projeler hazırlamak, hazırlanmasına destek vermek ve uygulamak”. Bunun için şu an yürütülmekte olan çalışmalar hangileri?

Dernek kuruluşundan bugüne kadar geçen 5 yıllık sürede, balıkçılık, küçükbaş hayvancılık, tavuk çiftlikleri, su kuyuları, kadın tarım bahçeleri, köylere / ailelere güneş enerjisi ile aydınlatma panelleri, pirinç değirmenleri, fırın projeleri gibi çok çeşitli projeler uyguladık, uygulamaya devam etmekteyiz.

Amacımız “yardım etmek” bu insanları bize bağımlı kılmak değil, yerel insanın ihtiyacını dinleyip anlayarak, o ihtiyaçlara cevap verecek ve kendilerinin sahiplenmesini sağlayarak sürdürülebilirliği gerçekleştirmek. Bu projelerle bugüne kadar 300 binden fazla insanın yaşamına dokunmayı başardık.

Gambia’ya ilk gittiğinizde nasıl karşılandınız? Malum siyahilerin beyaz adamlara karşı izlediği düşmanca tutum yer yer gözleniyor. Böyle bir durumla karşılaştınız mı?

Ne yazıktır ki, “az gelişmiş” olmak, “siyahi” olmak, farklı etnik kimlikten, farklı düşüncelerden olmak bazı kesimlerce “düşmanlık” olarak algılanıyor, o şekilde yorumlanıyor. Gambia’nın Senegal’in en yoksul köylerinde, daha önce bir beyaz adamın bile gitmediği yörelerde benim gelişimi anlatılmaz bir coşku ve sevgiyle karşıladılar. İnsanların yaşamlarında ilk olarak gördükleri bir “yabancıya” gösterdikleri içten sevgi ve sıcak duygularla sarılmaları kafamda şu soruyu oluşturdu: “Az Gelişmiş” etiketini yapıştırdığımız kişilerde ve toplumlardaki doğallık, sevgi ve yakınlık acaba “gelişmişlik” denen kavramla insanları yozlaştırarak, diğerine yabancılaştırıyor mu, insanları birbirinden uzaklaştırıyor mu?

Gambia ve diğer Afrika ülkelerinin gerek barınma, gerek diğer hayat şartları ile ilgili durumları konusunda bilgi verebilir misiniz?

Afrika ülkelerini genel bir kavram içinde tutmak doğru olmaz. Afrika kıtasında toplam 54 ülke var. Bu ülkelerin bir kısmı En Az Gelişmişler listesinde, bir kısmı gelir düzeyleri daha yüksek olanlar. Gambia en az gelişmişler listesinde. Yaşa koşulları oldukça zor. İklim, yılın 3 ayı yağmur mevsimi dışında, kurak ve sıcak. 28-40 C derece düzeyinde. Merkez şehir Banjul dışında, barınma ortamları oldukça ilkel. Üzeri sazla kaplı, tüm ailenin bir arada yattığı, tabanı toprak alanlar. Aileler için ayrı mutfak, tuvalet yok. Tüm ihtiyaçların ortak kullanım alanlarında giderilmekte.

Yemeğin (genelde günde bir öğün pirinç) ortaya gelen bir büyük tepsi içinde, herkes tarafından ellerle yendiği bir yaşam tarzı. Bu yaşam tarzı, 7+ milyar insanın yaşadığı dünyamızda 1 milyardan fazla insanın açlıkla savaştığının en tipik örneği. Suya erişim çok zor. Pek çok köyde kadınlar ailenin, evin su ihtiyacını karşılamak için her gün 2-5 kilometre yürüyüp kendilerine yakın bir kuyudan su çekerek kovalarla taşımaktalar. Elektrik olmadığı için imkânı olanlar her gün bir adet mum alıp (bir mum bedeli yaklaşık 10 kuruş) aile ortamını aydınlatmaya çabalamakta. Ancak bazen mumlar devrilip yangınlara neden olmakta.

Okullara gidebilen çocuklar “sınıf” içinde toprak üzerinde oturmaktalar. Öğretmen, tebeşir olmadığı için sınıftaki kara tahtaya çakıl taşı ile yazmakta. Çocuklar kalem ve kâğıda sahip olmadıklarından ellerinde tahta tabletlerin (yaklaşık 60 cm x 30 cm boyutlarında) üzerine kömürle yazıp, sonra toprağa sürterek yazdıklarını silebiliyorlar.

Bu projeleri gerçekleştirmek adına herhangi bir zorlukla karşılaştınız mı? Karşılaştıysanız bunlar nelerdi? Özellikle dil ve anlaşma konusunda zorluk yaşadınız mı?

Yerel insanda, topluluklarda “kendi doğrularını dayatmaya çalışan beyaz adam” izlenimi yaratmamaya özen gösterdiğimiz için projeleri gerçekleştirmeden önce yerel insanlarla konuşup, kendilerini dinlediğimiz, onların temel ihtiyaçlarını anladığımız, onarın potansiyel enerjilerini harekete geçirmeyi amaçladığımız için, insanların bize duyduğu güven çoğaldı. O nedenle projelerin gerçekleşmesinde yerelde sorun yaşamadık.

Başlangıçta yaşadığımız en önemli sorun bu projelerin gerçekleşmesi için gerekli maddi kaynağı bulmak oldu. Türkiye içinde destek almak için başvurduğumuz bazı kurumlarda “Türkiye bitti mi, ne işin var Afrika’da” gibi sorularla karşılaştık. Bize destek vermeye başlayan kuruluşlara süreçlerle, yapılan projelerle ilgili düzenli bilgi verdikçe, yurt içinden ve yurt dışından da destek verenlerimiz çoğalmaya başladı.

Gambia dışında hangi ülkelerde faaliyetler yürütülüyor ya da yürütülmesi planlanıyor?

Gambia dışında Senegal’de de proje çalışmalarına başladık. Kaynak sağladıkça ve işbirliği yapabileceğimiz güvenilir yerel sivil toplum kuruluşu buldukça başka En Az Gelişmiş ülkelerde de proje çalışmalarına başlamayı planlamaktayız.

Dernek bilindiği üzere gönüllülük esasına dayanıyor. Peki, bu gönüllülük şartları neler?

Dernek kuruluş amaçlarına saygı duyan, bu amacı gerçekleştirmek için destek verebilecek herkes bizim gönüllümüzdür, derneğimize üye olabilir, ayda bir kere toplanan yönetim kurulu toplantılarına katılabilir.

“Sen De Gel” aslına bakılırsa “Sosyal ve Ekonomik Yaşamda Nitelikli Değişim ve Gelişime Destek Derneği” nin kısaltılışı; fakat içerisinde farklı bir anlamı da barındırıyor. Peki, bu projeyi Türkiye’de de uygulamayı düşünüyor musunuz?

Sen De Gel derneğimizin kuruluş amacı En Az Gelişmiş ülkelerde sosyal ve ekonomik yaşamada insani gelişim için projeler geliştirmek. Türkiye en az gelişmiş ülkeler içinde olmadığı için bu projeyi Türkiye’de uygulamayı düşünmüyoruz.

Bunların dışında söylemek istediğiniz herhangi bir şey var mı?

Derneğimiz yaptığı çalışmalar ve uyguladığı projelerle dünyada insani gelişimde en temel iki ihtiyaç olan açlığın ve susuzluğun giderilmesi için küçük adımlarla yola çıktı. İçinde bulunduğumuz koşullara bakarak, bilgi birikimi ve maddi olanakları harekete geçirerek aynı planette çok zor koşullarda yaşayan insanları yaşama bağlamak için herkesin yapacağı küçük bir katkı olabileceğini düşünmekteyiz. Yaptığımız bu çalışmaların sivil topluma düzgün bir örnek olmasına da önem vermekteyiz. Bunu sağlamak için bize güvenen kişi ve kurumlara şeffaflık ve hesap verebilirlik ilkesi gereği düzenli bilgi vermekteyiz. Kuruluşumuzdan beri, gelir ve giderimiz, bütün mali tablolarımız uluslar arası bağımsız denetim kuruluşlarınca denetlenmektedir.

Dünyayı değiştirmek için şikayet etmek yerine bize katılıp destek verecek insanlarla çok daha fazla insanın yaşamına dokunarak, insanlığın gelişimine etki yaratmak isteyenler için Sen De GEL.

Bizleri bilgilendirdiğiniz için şahsım adına size teşekkür ederim.

Ayrıntılı bilgi için; www.sendegel.org.tr
Güncel bilgiler için de https://www.facebook.com/SenDeGelDernek/

Adaletsiz gelir dağılımı, emek sömürüsü, çalınan zamanlar üzerine bir eleştiri

2

Size güncel bir haber aktarayım. Cumhurbaşkanımız Erdoğan müjdeyi verdi: Türkiye artık yüksek gelirli ülkeler sınıfına dâhil edildi. Avrupa Hesaplama Sistemine geçilmesiyle birlikte milli gelirden büyümeye kadar pek çok alanda aslında daha iyi bir seviyede olunduğunun ortaya çıktığını belirten Erdoğan OECD’nin Türkiye’nin de içinde yer aldığı 8 devletin orta gelirli ülkeler sınıfından yüksek gelirli ülkeler sınıfına geçtiğini açıkladığını söylüyor. Ne güzel! Büyüyen bir ekonomimiz var. Her gün farklı bir projenin açılışına tanıklık ediyoruz. Ülke ekonomisi her geçen gün daha da büyüyor her sene kişi başına düşen milli gelirin arttığı haberleri okuyoruz. Buna sevinmemiz lazım değil mi?

Ekonomi ne kadar büyürse büyüsün adaletsiz gelir dağılımının olduğu bir ülkede ne ekonominin büyümesi ne yüksek gelirli ülkeler sınıfına geçişimiz ne de kişi başına düşen milli gelirin bir önemi kalıyor. Toplumda az sayıda olan varlıklı sınıf zaten büyük çoğunluğun hakkını yiyor. Çünkü gelir dağılımı adil değil. Yaşam standartları arasında uçurumlar var. Sadece bizim ülkemizin değil bütün insanlığın ortak problemidir bu. Dünyayı ele geçiren sömürgeci kapitalist düzen varolduğu sürece bütün dünya ülkelerinin ve bütün insanlığın ele alması gereken bir problem.

Dünya nüfusu ele alınarak yapılan bir araştırmada en zengin 85 kişinin en fakir 3,5 milyar kişiden daha varlıklı olduğu ortaya çıkıyor. Bu yazıyı iPhone7’den de okuyor olabilirsiniz, 500 liralık bir cep telefonundan da. Maddi durumu iyi veya kötü, bu adaletsizliği görüp de bir dakika durup düşünüp kurulu düzeni, sistemi sorgulamayan kişilerin giderek azalmasını umarak diğer bir istatistiki veriyi söylüyorum. ABD’de toplumun en üstündeki, toplumsal sınıfların hiyerarşisini gösteren üçgenin en tepesindeki yüzde 20’lik kesim ülke varlıklarının yüzde 72’sine sahipken üçgenin tabanındaki yüzde 20’lik alt kesim bu varlıkların sadece yüzde 3’üne sahiptir.

Sosyal eşitsizliği, adaletsizliği görüyorsunuz değil mi? Bu sistemi her ne kadar yönetici sınıf elinde bulundursa da kurulu düzenin ayakta kalmasını bizler sağlıyoruz. Bu adaletsizliğin en büyük sorumlusu bizleriz. Bazılarımız farkında bazılarımız değil. Dünya küreselleştikçe, metropollerin sayısı arttıkça, sermaye dini insanları ele geçirdikçe, moda, popüler kültür, modernite, tüketim kültürü hepimizin hayatına, her anımıza yapıştıkça bu sistem daha da büyüyecek. Kurşunu kendi kafamıza sıkıyoruz. Çünkü buna mecbur bırakılıyoruz.

Tüketim kültürünü çok fazla benimseyip bu kültürün bizden istediklerini eksiksiz yerine getirdiğimiz için hem çılgınlar gibi tüketip hem de çılgınlar gibi çalışıyoruz. Kitle iletişim araçlarının bize sunduğu büyülü dünya bizi asıl dünyadaki amacımızdan saptırıyor. Saçma sapan hayatlar yaşıyoruz. Her dönemde, kitle iletişim araçları vasıtasıyla popüler olan birkaç kişinin yaptığı her saçmalığın moda haline gelmesi ve büyük bir topluluğun bu moda akımına kapılıp gitmesi ve o ekrandaki kişi olabilmek için satın aldığımız onlarca ürün ve aynı şekilde sattığımız benliğimiz…

Modern insanın ilahı: Sermaye

Betonlaşma, her yerin plazalarla dolması, önce doğayı katledip sonra gökdelenin 25. katında bahçe vadederek satışa sunulan evler. Basit bir köy hayatında uçsuz bucaksız yeşillikler içinde komünal bir yaşam sürdürebilme seçeneğimiz varken neden sabah sekiz- akşam beş arasında kölelik yapıp sonrada kendimizi yorgun argın bloklar şeklinde inşa edilmiş beton yığınlarının içine atıp TV karşısında uyuyakalıyoruz?

Hepimizin çocukluğunda akşama kadar sokakta oynama istegi, ağaca tırmanma hevesi, küçük kayalıkların üstüne çıkma, korulardaki küçük mağara gibi olan yerlere girme merakı vardır. Bırakın çocukluğu, şu anda da neden uçsuz bucaksız bir vadi ya da deniz gördüğümüzde hayran kalıp saatlerce o manzaraya bakmak istiyoruz? Çünkü biz doğanın bir parçasıyız ama sanki doğa bizim oyuncağımızmış gibi onunla oynuyoruz, kendi ellerimizle diktiğimiz binalara boğaz manzarası olduğu için ekstra para ödüyoruz. Önce o manzarayı yok ediyoruz sonra ona ulaşmaya çalışıyoruz. Paramızla. Modern insanın ilahı sermaye. Hepimizin yaşam amacı, bunun farkında olalım ya da olmayalım.

Samsara’dan bir kare

Aşırı üretim yoksulluğun nedenidir.

Kişisel gelişim kitaplarında bize empoze edilen iş hayatında başarılı olmanın sırrı gibi safsataları kendimize hayat felsefesi kabul edip kısacık ömrümüzü para kazanma, daha çok kazanma, hiçbir zaman tamamlanmış olmama, lüks eşyalara sahip olma, modaya ayak uydurma, popüler kültürün bize dayattığı yerlere gidip, onun istediği şeyleri yeme içme, giyme saçmalığı ve bunun gibi birçok gereksiz şeylerle bitiriyoruz.

Tüketim kültürünü yok etmedikçe köle gibi saatlerce düşük maaşlara çalışmaya devam edeceğiz. Kendinize ve etrafınıza bir bakın. Ne kadar gereksiz eşyanız var? Aşırı üretim yoksulluğun nedenidir. Üretmek ve tüketmek. Birbirini besleyen iki eylem. Ne kadar çok üretirsek (çalışırsak) o kadar çok tüketmek zorunda bırakılıyoruz, ne kadar çok tüketmek istersek de o kadar çok çalışmak (üretmek) zorunda kalıyoruz.

Bizim bu çalışmaya karşı olan tavrımızı sorgulamamız gerek. İş hayatı ölsün, herkes evine, fabrikalar yıkılsın demiyorum fakat çalışma şartları değişebilir. Olması gereken şartlarda çalışabiliriz.

İşyerine, ofisine, dükkanına körü körüne vakit harcayarak saatlerini, bütün gücünü işe ayırarak kendisine yabancılaşan, doğayı doğal hayatı unutan insan her şeyin sorumlusudur. Üç kuruş para karşılığında emeğimizi satarak kendimizi satıyoruz, köleleşiyoruz. Günün belirli saatlerinde sabah uyanamamış olduğumuz için esneye esneye, akşam da yorgunluktan gözlerimizi açamadığımız için yarı baygın bir şekilde topluca otobüslere doluşuyoruz. Çok komik bir görüntü, keşke farkına varabilsek.

O otobüsün içindeki herkes geçim derdi için işe gidiyor fakat onun gibi binlercesi aynı kişiye/kuruma emeğini satmaya gittiği için burada kâr elde eden patron oluyor. Çoğunluğun saatlerce çalışıp sadece geçimini zar zor sağlamaya yetecek kadar para kazanmasına ve sürekli çalıştığı için doğru düzgün bir sosyal hayatının olmamasına karşın azınlığın hiçbir çaba sarf etmeden sadece o koltukta oturuyor olmanın verdiği avantajla işçinin alın terinden biriken sermayeyi yemesi…

İşte pırıl pırıl bir kurulu düzen. Burjuvaya nasıl hizmet ediyoruz, nasıl kendi kafamıza sıkıyoruz, işte aynen böyle. Çalışma saatlerinin bu kadar uzun olması ve bu kadar işsiz insanın olması büyük bir çelişki değil midir? İş gücünü bölüşürsek hem işsizlik biter hem de daha az mesai yaparız. Ama yapamayız. Neden mi? Çünkü patronlarımız buna asla izin vermez. İşte bu noktada da kendi kafamıza sıkıyoruz.

İyi bir kadın işçi iğle dakikada ancak beş ilmek atabilir. Ancak bazı dönüşümlü dokuma tezgahları aynı süre içinde 30 bin ilmek atabilir. Yani makinenin her dakikası kadın işçinin 100 saat çalışmasına eşittir veya makine her bir dakikada işçiye on günlük bir dinlenme süresi sağlar. Makine gelişerek insan çalışmasını durmadan hızlanan bir kesinlikle yendikçe, işçi dinlenme süresini aynı oranda uzatacağına makineyle adeta yarışır gibi çabasını ikiye katlıyor. Ne saçma ve öldürücü bir rekabet.

Bruxelles’de 1857 yılında düzenlenen birinci iyilikseverler kongresinde Lille yakınlarındaki Marquette’deki en zengin fabrikatörlerinden Bay Scrive, üyelerin alkışları arasında, başarılmış bir görevin gururlu sevinciyle şöyle diyordu: “Çocukları için bazı eğlence ortamları sağladık. Onlara çalışırken şarkı söylemeyi, yine çalışırken sayı saymasını öğretiyoruz: Bu onları hem eğlendiriyor hem de hayatta kalabilmek için gereken on iki saatlik mesaiyi cesur bir şekilde kabul ediyorlar.” On iki saatlik mesai! Hem de ne mesai. Bunu daha on iki yaşında bile olmayan çocuklara dayatıyorlar! Materyalistler bu Hristiyanları, insanseverleri, bu çocuk katillerini içine tıkacakları bir cehennem olmadığı için hep üzüleceklerdir.

Üretici tüccarların, kumaşçılarında, fabrika müdürlerinin ailelerindeki çocukların yarısı 21 yaşına basarken dokumacı ve pamuk iplikçisi ailelerin aynı çağdaki çocuklarının yarısı onlardan 2 yıl önce ölüyorlardı. Oradaki şey bir iş veya görev değil, bir işkencedir. Fabrika işçiliğini başlattığınız yerde neşeye, sağlığa, özgürlüğe veda edin. Yaşamı güzel ve yaşanası yapan ne varsa hepsine tek tek veda edin. İşçilerin kendilerini öldüresiye çalışma ve yokluk içinde sürünerek yaşamalarının çifte deliliği karşısında, artık kapitalizmin büyük üretim sorunu üretici bulmak ve onların gücünü ikiye katlamak değil; tüketici bulmak, isteklerini kamçılamak ve onlarda yapay gereksinimler yaratmaktır.

Madem soğuktan ve açlıktan titreyen Avrupa işçileri kendi dokudukları kumaşlardan giysi yapmak ve ürettikleri şarapları içmek istemiyorlar, o zaman zavallı fabrikacılarla gözü dönmüşler, sağa sola koşturarak bu ürünleri giyecek ve içecek insanların arayışına düşmek zorundadırlar. Bunlar Avrupa’nın her yıl dünyanın dört bir köşesinde, bunlarla ne yapacaklarını bilmeyen insanlara sattıkları yüzlerce milyon ve milyar eden mallardır. Çalışın işçiler çalışın. Toplumsal serveti ve kendi yoksulluğunuzu artırmak için çalışın. Çalışın ki daha da yoksullaşıp daha çok çalışmak ve tekrar yoksullaşmak için bazı nedenleriniz olsun.*

Özel mülkiyeti ortadan kaldırmak istememiz sizleri dehşete düşürüyor. Oysa sizin mevcut toplumunuzda, toplumun onda dokuzu için özel mülkiyet kaldırılmış durumda ve geri kalan onda bir için varlığını, tam da bu onda dokuz için olmamasıyla sürdürüyor. Yani bizleri, toplumun muazzam çoğunluğunun mülksüzlüğe mahkum edilmesini önkoşul olarak koyan mülkiyeti ortadan kaldırmak istemekle suçluyorsunuz. Kısaca ifade etmek gerekirse, bizi, mülkiyetinizi yok etmek istemekle suçluyorsunuz. Üstüne bastınız. İstediğimiz işte tam da bu.

Emeğin sermaye, para ve toprak rantına, kısacası tekelleştirilebilir bir toplumsal güce dönüştürülemediği, bireysel mülkiyetin burjuva mülkiyetine çevrilemediği andan itibaren bireyin yok olacağını iddia ediyorsunuz. Demek ki birey denince, burjuvaların, burjuva mülkiyetine sahiplerinin dışında başka hiç kimseyi anlamadığınızı itiraf ediyorsunuz. Öyleyse bu birey gerçekten de yok edilmek zorundadır. Komünizm hiç kimsenin toplumsal ürünleri edinme gücünü elinden almıyor, yalnızca bu edinim vasıtasıyla başkasının emeğinin boyunduruk altına alınmasını ortadan kaldırıyor. Özel mülkiyetin ortadan kaldırılmasının tüm etkinliklerin durmasına ve genel bir tembelliğin yayılmasına yol açacağı ileri sürülüyor. Buna göre, burjuva toplumunun çoktan miskinlikten yok olup gitmiş olması gerekirdi: çünkü burjuva toplumunda çalışanlar hiçbir şey edinemiyorlar, bir şeyler edinenlerse çalışmıyorlar. Tüm bu kaygılar, sermaye olmazsa ücretli emeğinde olmayacağı şeklinde bir totolojiye çıkıyor.**

Bu insanlık problemini eleştirirken çözümünü de aynı zamanda anlatmış oldum fakat bunu gerçekleştiremiyoruz. Bu problemi çözemiyoruz. Bunun nedeni bu uzun yazıyı daha da uzatacağı için başlı başına başka bir yazı konusu olarak ele almak gerekir. Bir sonraki yazıda neden harekete geçemiyoruz, ne yapabiliriz, bunu açıklayacağım.

*Paul LAFARGUE, Tembellik Hakkı, Alakargadüşünce yayınları.
**Karl MARX, Friedrich ENGELS, Komünist Manifesto, çeviri: Etem Levent BAKAÇ, Zeplindüşünce yayınları.

6 yaşındaki kızıyla birlikte dünyayı gezmek için işinden ayrılan bir anne

0

Evie Farrel, 42 yaşındaki yakın arkadaşını kanserden kaybedince hayatın gerçekten çok kısa olduğunu fark etti. Ve bu yüzden 30 bin dolarlık birikimini yeni bir mutfağa harcamaktansa, bunun yerine o zamanlar 5 yaşında olan kızını da alıp dünyayı gezmeye karar verdi.

Evie, Daily Mail Australia’ya verdiği demeçte; “Kız arkadaşımı kanserden kaybettim” dedi. “O harika bir insan, mükemmel bir kadındı ve 2 çocuğu vardı. Her şeyi yapabilirken hayatının her anını yakalayarak büyük bir hatıra bıraktı.”

Sidney’de halkla ilişkiler danışmanlığı yapan 43 yaşındaki Evie 2016’nın Şubat ayında kızı Emily ile birlikte yola çıktı ve yakın zamanda geri dönme gibi bir planları da yok.

Son 11 ay içinde Endonezya, Malezya, Singapur, Tayland, İngiltere, Çin, Fransa ve Vietnam da dahil olmak üzere 13 ülkeyi ziyaret ettiler.

“Burada bir şeyler alabilmemizi sağlayacak parayı kazanmak için her gün masa başında oturmaktan daha fazla yapılacak şeyler var. Bütün bir yıl boyunca sırt çantasıyla birlikte seyahat ettik… Ve artık eski hayat tarzımıza geri dönmemin bir yolu yok.“

Seyahat eden ikilinin yolculuklarını kendi web sitelerinden veya instagram hesaplarından takip edebilirsiniz.

Kaynak: Bored Panda

Tight Agressive sunar: Byzantion Fest #7

Altkültür müzik festivali Byzantion Fest #7, 26-29 Ocak tarihleri arasında 5 farklı mekanda gerçekleşiyor. Organizasyon, 26 Ocak tarihinde Tight Aggressive’in Yeldeğirmeni mekanında başlayarak ikinci gününde Bant Mag. Havuz’da açılışı gerçekleşecek “Karışık Kaset” sergisi ve akabinde Karga Bar’da çeşitli altkültür müzik gruplarının yer alacağı etkinlik ile devam edecek. Üçüncü gün Peyote Nevizade’de gerçekleşecek konser ile sürecek olan festival, 29 Ocak’ta Arkaoda’da tasarım pazarı ve akustik performanslar ile son bulacak.

26 Ocak Perşembe @ Tight Agressive

Akustik Performanslar

19.30 Onat Önol
20.30 Fanikedi

Tüm gün takas pazarı

Vegan Yemek, Kaset, CD, PLAK, Kitap, Çizgi Roman, Fanzin ve benzeri ürünlerinizi takas edebileceğiniz gün içersinde Onat Önol ve Fanikedi, Tight Aggressive’de akustik performans sergileyecek. Standlar sınırlı sayıdadır. Takas Pazarına katılmak için [email protected]’dan bize ulaşabilirsiniz.

27 Ocak Cuma @ Bant Mag Havuz + Karga

@ Bant Mag Havuz

19.00 Sergi Açılışı: Karışık Kaset

İstanbul’da ki bir çok altkültür müzik grubunun çalışmaları farklı teknik ile çalışan 37 çizer tarafından görsel birer tasvire dönüşüyor. Festival süresince Bant Mag. Havuz’da görebileceğiniz sergide, Byzantion Records tarafından hazırlanan, sahnedeki 65 aktif müzik grubu/sanatçının yer aldığı karışık kaseti de dinleyebilirsiniz.

* Sergiyi festival süresince ücretsiz olarak Bant Mag. Havuz’da görebilirsiniz.
* Serginin etkinlik sayfası : –

@ Karga 

21.00 İrtifakaybediyoruz!
22.00 Skysketch
23.00 Available Tensions
00.00 Ponza
Giriş: 15 TL

28 Ocak Cumartesi @ Peyote

@ Peyote

21.00 Secondhand Underpants
22.00 Paz
23.00 Reptilians From Andromeda
00.00 Housing Crash
01.00 Skata
Giriş: 15 TL

29 Ocak Pazar @ Arkaoda

14.00 Tasarım pazarı

Tantana Records, Dead Generation Records, Ala Skateboards gibi yerel üreticilerin markalarından oluşan tasarım pazarında, Tight Aggressive bünyesinde yer alan Loom Handcrafts ve Vegapetite ürünleri de bulunacak. Standlar sınırlı sayıdadır. Pazara katılmak için [email protected]’dan bize ulaşabilirsiniz.

Akustik Performanslar

20.00 Eray Gedik (Flower Room)
21.00 In Hoodies
22.00 Özgün Semerci
Giriş: 10 TL