Ana Sayfa Blog Sayfa 345

Sadece kadınlar ile yapılan çekimlerden ilk görüntüler: Yeniden uyarlanan Ocean’s 8

Sonu gelmeyen yakınmalar ve erkekleme* kavramlarının 2016 yılında tekrar çekilen ve baş kahramanlarını bu defa kadınların oluşturduğu “Ghostbusters (Hayalet Avcıları)” filmininin önüne geçtiği zamanları hatırlıyor musunuz? 2018 yılında vizyona girmesi beklenilen ve bu defa kadrosunda erkek barındırmayacak olan Ocean’s serisinin devam filmi Ocean’s 8 ile her şey yeniden başlayacak gibi görünüyor.

Bu hafta ilk defa “Ocean’s 8” filminin setinden baş karakterleri oluşturan sekiz oyuncunun yer aldığı bir fotoğraf yayımlandı. Fotoğrafta Sandra Bullock, Cate Blanchett, Rihanna, Mindy Kaling, Awkwafina, Helena Bonham Carter, Anne Hathaway ve Sarah Paulson yer alıyor.

Film oldukça iyi oyunculardan oluşuyor. Filmin konusu hakkında bildiğimiz tek şey, Bullock’un Debbie Ocean karakterine hayat vereceği ve bu karakterin daha önceki üç filmde George Clooney tarafından canlandırılmış olan Danny Ocean karakteriyle de akraba olabilme ihtimalinin olduğu. Debbie ve onun yedi suç ortağı, her yıl düzenlenen Met Galası’nı soymak için New York şehrindedirler. Ancak Met Galası’na doğru yol aldıkları esnada neden metroya bindikleri hâlâ açıklığa kavuşmuş değil. Hâlâ yeteri kadar paraları olmadığından veya çekimlerde iyi görüneceği düşünüldüğü için orası kullanılmış olabilir.

2000’li yıllarda Ocean’s Eleven, Ocean’s Twelve ve Ocean’s Thirteen olmak üzere üç tane Oceans filmi vardı. Her bir film Frank Sinatra ve Dean Martin’in de yer aldığı 1960 yapımı  Rat Pack filmine dayanıyor. Bizler usta, eski moda ve olağanüstü erkeklerden oluşan bu ekibin yeni çıkacak Oceans ekibiyle karşılaşması fikrine bayıldık.

Ocean’s 8 2018 yazında sinemalarda.

*Mansplaining: İngilizce’de “erkek/adam” anlamına gelen “man” kelimesi ile “açıklamak” anlamına gelen “explain” kelimesinin birleştirilmesi sonucu oluşan sözcük.

Kadıköy’de “kentte ekolojik yaşam” temalı çevre festivali!

Kadıköy Belediyesi Çevre Haftası etkinlikleri kapsamında doğayı odağına alan tüm bileşenleri Kadıköy Çevre Festivali’nde bir araya getiriyor. 26- 29 Mayıs 2017 tarihleri arasında Selamiçeşme Özgürlük Parkı’nda gerçekleşecek olan festivalin teması “Kentte ekolojik yaşam” olacak.

Kadıköy Belediyesi her yıl özel etkinliklere yer verdiği Çevre Haftasında bu yıl “Kentte Ekolojik Yaşam” teması ile bir festival düzenleyerek çeşitli alanlardan çevre ve doğa gönüllülerini ortak bir etkinlikte buluşturacak.

26 Mayıs- 29 Mayıs tarihleri arasında gerçekleşecek Kadıköy Çevre Festivali’ne Göztepe Özgürlük Parkı ev sahipliği yapacak.

Doğadan, çevreden yana olan bütün demokratik kitle örgütlerinin, sivil toplum kuruluşlarının, platform ve inisiyatiflerin katılımına açık olan festival programı katılımcılarla birlikte oluşturulacak.

Kentte ekolojik yaşam temasının öne çıkarılacağı festivalde, atölye, söyleşi, doğa gözlemi, konser gibi çok sayıda etkinlik ziyaretçilerle buluşacak. Her yaştan İstanbullunun ekolojik yaşama dair deneyimlerini geliştireceği festivalde panel ve söyleşiler düzenlenecek. Küçük çevreciler için gün boyu süren atölyeler, drama eşliğinde kitap okumaları ve oyunların yapılacağı festivalde, çevreye duyarlı üretici kurumların geri dönüşüm, enerji ve su tasarrufu konularında hazırlamış oldukları tiyatrolar sergilenecek.

Doğaya duyarlı ve farkındalık oluşturmak isteyen bütün demokratik kitle örgütlerinin, sivil toplum kuruluşlarının, platform ve inisiyatiflerin katılımına açık olan festivale başvuru için www.kadikoy.bel.tr adresindeki başvuru formunu doldurmak yeterli. Başvuru için son tarih 17 Mart 2017!

İletişim: Kadıköy Belediyesi Çevre Koruma Müdürlüğü

Kurtarılan yavru kedi hastanedeki yaralı ve korkmuş hayvanlara kendine özgü yeteneğini kullanarak yardım ediyor

0

Sahipsiz yavru kedi, bir hayvan hastanesinde çok özel bir rol üstlendi. Yaralı ve korkmuş hayvanları gördüğünde onlara rahatlık sunarak iyileşme sürecinde yardımcı oluyor.

Yavru kedi Ron ile tanışın!

Northfield Hayvan Hastanesi

Ron, yabani kedi kolonisinden diğer 3 kedi ile birlikte kurtarılan 6 aylık bir kedi.

Northfield hayvan hastanesinin ortaklarından Jen Weston; onlara oldukça agresif ve endişeli bir kedi geldiğinde kimsenin taşıyıcısına yaklaşmasına izin vermeyince, Ron’un üstüne atladığını ve birkaç dakika içinde Ron ile birlikte hırlayarak oynamaya başladığını ve hatta daha sonra veterinerlerin kendisini tedavi etmesine izin verdiğini paylaştı.

O zaman, bu kızıl oğlanın sıkıntılı ve endişeli hayvanları sakinleştirici çok özel yeteneklerini hastanedeki personel fark etti. Ve onu “terapi kedisi” diye çağırmaya başladılar.

O küçük olabilir ama başkaları için büyük bir kalbi var.

Jen, “Ron diş hastalarımızı sıcak tutmak için bir terapi kedisi olarak iki katı kadar çalışıyor. Teknisyenimizin yavru köpeğinin dişi ile de ilgilendi” dedi.

Bu korumacı kızıl oğlan, hayvan sahipleri onunla birlikte ve onun etrafında olursa mırlayarak mutlu bir şekilde sarılmanın iyileştirici gücünü sunuyor.

Ron tüylü hastalara yakın ilgi ve biraz sevgi sunmaya istekli.

Şimdi bu tüylü hastalar onlara mırlamadan küçük Ron’un yanına sokularak kaçtıkları ameliyattan uyanıyorlar.

O, ara sıra kedi masajları ve büyülü güçleri ile iyileşmelerine yardımcı olup zor zamanlarını atlatmaları için de hep burada oluyor.

Ron, ihtiyacı olan hayvanlara karşı inanılmaz bir şifa gücü ile herkesi şaşırtıyor. Bu küçük kızıl oğlan sahip olduklarını vermeyi çok seviyor!

Ron, onlara yaptığı iyi bir bakımla bir hastayı rahatlatıyor.

Ron is so excited to be famous he is taking "requests." Do you require grooming during your stay?

Jen Weston paylaştı: 20 Ocak 2017 Cuma

Kaynak: Love Meow

Alice Harikalar Diyarında’ya ilham olan Alice Liddell’ın fotoğrafları

4 Temmuz 1862’de, piknik gezisi için çıktıkları tekne seyahatinde, 10 yaşındaki Alice Liddel, Charles Dodgson’a (ya da daha çok tanındığı takma adıyla Lewis Carroll) onu ve kız kardeşleri Edith (8) ile Lorina’yı (13) onları eğlendirmek için bir hikâye anlatması konusunda ısrar etti.

Rahip Robinson Duckworth kürek çekerken Dodgson, kızları Alice adında bir kızın bir tavşan deliğine düşmesiyle süregelen maceraları ve fantastik hikâyeleriyle eğlendirdi.

Hikâye, Dodgson’un daha önce kızkardeşleri eğlendirmek için anlattıklarından farklı değildi, ancak bu sefer Liddell, Bay Dodgson’dan kendisi için yazmasını istedi. Dodgson bunu yapacağına söz verdi, ancak birkaç ay fırsat bulamadı.

Dodgson sonunda Kasım 1864’de hikâyeyi kendi çizimleri ve elyazısı ile “Alice’in Yeraltındaki Maceraları (Alice’s Adventures Under Ground)” ismi ile takdim etti. Bu sırada Dodgson, hikâyeyi olası bir ticari girişim olarak yeniden yazmaya karar verdi. Muhtemelen, görüşlerini bildirmek üzere metni yazar arkadaşı George MacDonald’a 1863 baharında gönderdi.

MacDonald’ın çocukları hikâyeyi okudular ve sevdiler. Bu yanıt Dodgson’u bir yayıncı aramaya ikna etti. Alice’in Harikalar Diyarı’ndaki Maceraları, John Tenniel‘in illüstrasyonlarıyla birlikte, Lewis Carroll adı altında 1865 yılında yayınlandı. 1871’in sonlarında, devam kitabı Aynanın İçinden (Through the Looking-Glass) basıldı. 1886’da Dodgson’ın Liddel’a verdiği Alice Harikalar Diyarında orijinal metni faks olarak yayınlandı.

Alice Liddell genç bir kadınken, Lorina ve Edith ile Avrupa’da büyük bir geziye çıktı. Hikâyeye göre Christchurch’de geçirdiği dört yıl boyunca Kraliçe Victoria’nın en küçük oğlu Prens Leopold’a karşı romantik bir ilgi duymaya başladı, ancak bu konu hakkında fazla kanıt yoktur.

Bundan yıllar sonra, Leopold’un ilk çocuğunun adını Alice koyduğu ve Alice’in ikinci oğlu Leopold’a bir manevi baba gibi davrandığı gerçektir. (Yakın zamanda yayınlanmış bir biyografi Leopold’un asıl beğenisini kazananın kardeşi Edith olduğunu önermektedir.)

Edith 26 Haziran 1876’da, kriket oyuncusu Aubrey Harcourt ile evlenmeden kısa bir süre önce kızamık ya da peritonit sebebiyle hayatını yitirdi.

15 Eylül 1880’de, 28 yaşındaki Alice Liddell, kardeşi gibi Reginald Hargreaves adındaki kriket oyuncusu ile Westminster Abbey’de evlendi. Alan Knyveton Hargreaves, Leopold Reginald “Rex” Hargreaves ve Caryl Liddell Hargreaves adında üç oğulları oldu. Alan ve Leopold I. Dünya Savaşı’nda hayatlarını kaybettiler, Caryl ise bir kızı olacak kadar yaşadı.
Liddell en küçük oğluna koyduğu “Caryl” isminin Charles Dodgson’un takma adı Carroll’dan esinlenilmiş olduğunu her zaman inkar etti. Reginald Hargreaves büyük bir mirasın sahibiydi. Hem yerel bir sulh yargıcı hem de Hampshire Kriket Klübünde kriket oyuncusuydu. Alice sosyetede önemli bir yerdeydi ve Emery Down Kadın Enstitüsü’nün ilk başkanıydı.

1926’da kocasının ölümünden sonra, yaşadıkları evin büyük miktardaki masraflarını karşılamak için sahip olduğu Alice’s Adventures Under Ground (Lewis Carroll’un Alice Harikalar Diyarında için önceden kullandığı başlık) kopyasını satmak zorunda kaldı. Kopya, Sotheby’nin müzayede evinde verilen rezerv fiyatının yaklaşık dört katına (£15,400) geldi.

Daha sonra Eldridge R. Johnson’ın mülkü haline geldi ve Carrol’un doğum yıldönümünde Columbia Üniversitesi’nde sergilendi. (Konuklar arasında 80 yaşındaki Alice’de vardı ve ABD’ye olan bu tek ziyareti sırasında J. M. Barrie’ın Peter Pan’ına ilham kaynağı olan iki kardeşten biri olan Peter Llewelyn Davies ile tanıştı.)

Johnston’un ölümünden sonra kitap Amerikan kütüphaneleri konsorsiyumu tarafından satın alındı ve “Amerika savaşa girmeden önce Britanya’nın Hitlere karşı koymakta gösterdiği cesaretin anısına” Britanya halkına armağan edildi. Kitap şu anda Britanya Kütüphanesi’nde bulunuyor.

Kaynak: Vintage News

Çağdaş Dans Sanatçısı Gizem Aksu, “YU” ile 18 Şubat’ta Moda Sahnesi’nde

YU, iç organların hayata durmaksızın önerdiği organik bilgelik üzerine sinematografik, genişletilmiş bir performanstır. “Organik bilgelik”, iç organların ne’liği ile değil de iç organların yaşamla kurdukları karmaşık ilişkisellikle ilintilidir ve yaşamın iç organların var oluşuna referansla hissedilmesi ve duyumsanması ile ilgilenir.

Gizem Aksu’nun, prömiyeri Ekim 2016’da Dünyada Bir Köşe Festivali’nde gerçekleşen, İstanbul ve İzmir’de gösterimleri yapılan performansı YU, çağdaş performans sanatları alanında özgün bir çalışma olarak izleyicide her seferinde yeni bir hissi deneyim alanı açmaktadır. YU, 18 Şubat, Cumartesi günü Moda Sahnesi’nde izlenebilir.

YU, organik bilgeliği viseral bir bahçede bağa-dokunmuş-büyülenmiş ilgi ile araştırıyor. Bağa-dokunmuş-büyülenmiş ilgi, farkındalığı iç-dış, görünen-görünmeyen, maddi (etsel)-tinsel (enerjitik) arasındaki bilinmeze doğru genişletirken, sanatçı iç organların hayata hiç durmadan önerdiği arkaik, organik ve spontan bilgelikte bedeni duyumsama, hissetme ve hareket ettirmenin izine düşer.

Her bir organın kendi tonusu, dokusu, alanı ve ritmiyle birlikte, diğer organlarla birlikte her an yaşamı seçmesi ve sürdürmesi arkaik bir bilgeliktir. İç organlardan bahsedildiği anda oluşmuş bilgi formları onların kaygan yüzeylerinden sanki akıp gitmekte… Bedene atfedilen ve yaşamlarımızı yeniden ve yeniden üreten iç/dış, görünür/ görünmez, dişil/eril, açık/kapalı, karanlık/ aydınlık, yaşam/ölüm, geçmiş gelecek, rezil/güzel, siyah/beyaz, Avrupalı/ Asyalı, Doğulu, Batılı, çıplak/örtülü gibi dilsel kategorilerin ve sosyo-kültürel atıflar organların dokusundan akıp giderken sanatçı, iç organların var-oluşunu düşleyebilmek ve düşünselleştirebilmek için organik bilgelik kavramını önermektedir.

Gizem Aksu

İstanbul’da yaşayan bağımsız dansçı, koreograf ve eğitmen; Boğaziçi Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü ve MSGSÜ Devlet Konservatuarı Çağdaş Ana Sanat Dalı’ndan onur dereceleriyle mezun oldu. Aynı bölümde Sanatta Yeterlilik çalışmasına devam ediyor. Yazdığı yazılar ve yaptığı söyleşiler Mimesis Dergi’de yayımlanmaktadır. Dansçı varoluşu, The Second Sex (Guro Leppord/NO) belgeselleştirilen sanatçı, SPARK Snapshots from Istanbul’s Art Scene (Cengiz Tanç) filmine de davet edilmiştir. Serkan Ertekin’in yerel ve uluslararası birçok ödüle layık görülen sürreal drama filmi Aidiyet’te oynamıştır.

Aakash Odedra (UK), Ann Van den Broek (Ward/ward)(BE), Aydın Teker (TR), Brooke O’ Harra (US), Malin Arnell (SE), Marc Vanruxt (BE), Sharon Hayes(US), Tijen Lawton (BE), Tuğçe Tuna (TR) gibi dünyaca ünlü koreograf ve yönetmenlerle çalıştı. Park in Progress’in davetiyle gerçekleştirdiği rezidans kapsamında ürettiği (e)scape! Mons’ta Nuit Européenne de la Jeune Création kapsamında sergilendi. Eserin atölye versiyonu Prague Quadrennial of Performance Design and Space (2015) tarafından davet edildi. 2015 yazında, aldığı danceWEB bursuyla ImPulsTanz – Vienna International Dance Festival’ine katıldı. Son zamanlarda Hallo!’ da Aydın Teker (TR) ve yeni bir araştırmada Aakash Odedra Company (UK) ile çalışan sanatçı, Bedenim Nasıl Bir Coğrafya? ve Gündelik İsyan Ritüelleri atölyelerini ve Ah! Kosmos ile performanslar gerçekleştirmeye devam etmektedir.

Şimdiye kadar ürettiği dans performansları arasında Gündelik İsyan Ritüelleri (2016), (e)scape! (2014), Şimdi düşünüyorum da senin için yok olmak ne zor olurdu. (2014), Organik Kan(a)ma Buluşmaları (2013), Tuzsuz Olsun! (2012), Hangisini Seçerdin? (2011), Merkezkaç? (2010) yer almaktadır.

*”Organik bilgelik”, sanatçının “organic wisdom” kavramının Türkçe karşılığı olarak kullanılmıştır. Bağa-dokunmuş-büyülenmiş ilgi, sanatçının“fasci(a)nated attention”kavramının Türkçe karşılığı olarak kullanılmıştır ve ingilizcede büyülenmiş anlamındaki fascinated ve anatomik bağdokusal yapı anlamındaki Latince fascia kelimelerinden esinle türetilmiştir. Genişletilmiş performans (expanded performance) ise, sanatçı tarafından işteki performans, sinema ve karikatür işbirliğine vurgu yapmak amacıyla expanded sinema ile ilişkilendirilerek üretilmiş bir konsepttir ve literatüre önerilmektedir.

YU

Konsept, Yönetim & Performans: Gizem Aksu
Skenografik Tavsiye: Meryem Bayram
Işık Tasarım: Utku Kara
APAP, 0090 ve Çıplak Ayaklar Stüdyo’nun desteği ile.

Program

18 Şubat 2017, Cumartesi – 19:00 – 19:45
18 Mart 2017, Cumartesi – 19:00 – 19:45
Moda Sahnesi, Kadıköy

Üniversitelerden ihraçlara yönelik protestolar

0

7 Şubat’ta yayınlanan 686 sayılı KHK ile beraber 330 akademisyen daha üniversitelerinden ihraç edilmişti. Görevine son verilen birçok akademisyen ve öğrencileri bugün, bir basın açıklaması gerçekleştirerek kararı protesto etti.

“Binasız üniversite olur, hocasız üniversite olmaz”

Galatasaray Üniversitesi (GSÜ) akademisyenleri KHK ile ihraç edilen akademisyenlere ilişkin açıklama yaptı. Üniversitenin giriş kapısında düzenlenen eyleme cüppeleriyle katılan akademisyenler, “Binasız Üniversite Olur, Hocasız Üniversite Olmaz” diyerek akademide yapılan ihraçlara tepki gösterdi. “Üniversiteler susturulamaz! Hukuksuz ihraçlara son!” pankartlarının açıldığı açıklamaya öğrenciler de destek verdi.

İhraçların keyfi ve hukuksuz olduğunu dile getiren GSÜ akademisyenleri, üniversitelerin temel görevinin ifade hürriyeti, özgür düşünce ve araştırma ortamının sağlanması olduğu ifade etti. “İhraç edilmemiş öğretim elemanlarının yarın başlarına ne geleceğini öngöremedikleri bu belirsizlik ortamı, öğrencilerimiz başta olmak üzere tüm üniversite bileşenlerini kaygılandırmaktadır” diyen akademisyenler üniversitelerde öğretim ve araştırma faaliyetlerinin sürdürülebilir olmaktan hızla uzaklaştığının ve Türkiye üniversitelerinin uluslararası saygınlığının gitgide azaldığının altını çizdi.

GSÜ Öğretim Elemanları yaptıkları açıklamada siyasi ve idari yetkilileri, KHK yoluyla yapılan ihraçları durdurmaya, herhangi bir somut kanıta dayanmaksızın şu ana dek meslekten ihraç edilen akademisyenleri görevlerine iade etmeye ve hukuk devletinin temel prensiplerine uymaya davet etti. Açıklamanın ardından, “KHK’lar gitsin biz kalıyoruz”, “Ferman devletin üniversiteler bizimdir”, “Üniversiteler bizimdir, bizimle özgürleşecek” sloganlarıyla kantin ve yemekhane bölgesine ilerleyen akademisyenler burada eylemi sonlandırdı.

“Demli bir çay koyun, beni bekleyin, döneceğim”

İhraç edilen akademisyenler bugün çalışma arkadaşlarıyla vedalaştı. Prof.Dr Yüksel Taşkın, “Demli bir çay koyun, beni bekleyin, döneceğim” dedi.

Son KHK ile Marmara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi’nden atılan barış imzacısı akademisyenler Prof.Dr Yüksel Taşkın, Dr. Baran Alp Uncu, Ar. Gör. Canan Özbey ile Fırat Çapan çalışma arkadaşları ve öğrencileriyle vedalaşmak için Marmara Üniversitesi Anadolu Hisarı kampüsünde bir araya geldiler. Saat 11.30’da okula gelen ademisyenler öğrencileri tarafından alkışlar, çiçekler ve “Hocama Dokunma” yazılı pankartlarla karşılandı. Saat 12.00’de bina önünde gerçekleştirilen basın açıklamasında ilk konuşmayı Prof.Dr.Yüksel Taşkın yaptı. “Bizi atanların utancı onların üzerine 30-40 sene yapışacak, tarih onlara hükmünü çoktan verdi. Ben ve biz kaybedenler değiliz. Biz şimdiden kazandık. Ben bu gurur ve haysiyeti gururla taşıyacağım.” diyen Taşkın yaşananların mücadele azmini bilediğinin de altını çizdi. Taşkın, sözlerini “Demli bir çay koyun ve beni bekleyin, mutlaka döneceğim” diyerek noktaladı.

Prof. Dr Yüksel Taşkın’dan sonra söz alan Dr.Baran Alp Uncu ise “Hayatımın her alanında şiddete karşı olan bir insan olarak isnat edilen suçlamalar çok haksız. Bu bir veda deği, kısa bir ara veriyoruz. Desteğiniz kocaman, sevginiz sımsıcak. Herkese teşekkür ediyorum.” dedi.

Konuşmaların ardından akademisyenler öğrencileri ve çalışma arkadaşları tarafından alkışlarla yolculandı.

“Akademi kıyımına son ”

İstanbul Üniversitesi öğrencileri “Üniversiteler Susmayacak” şiarıyla, akademide yaşanan ihraçları protesto etti. Beyazıt ana kapıda düzenlenen eylemde öğrenciler “Üniversiteye saldırı topluma saldırıdır” pankartı açarak “Üniversiteler teslim olmaz”, “Akademi kıyımına son” dövizleri taşıdı.

“Geri döneceğimizi biliyoruz”

Açıklamada ilk sözü alan Levent Dölek “Üniversitenin içerisine giremiyoruz. Ama içimiz buruk değil. Çünkü geri döneceğimizi biliyoruz” dedi. Her yaptıklarının arkasında olduklarını söyleyen Dölek, “Ama onlar bu ihraçların arkasında olamazlar. Onlar da haksız ve adaletsiz olduklarını biliyorlar. Yüzümüze bakamayacaklar. Bu Türkiye tarihinde kara bir leke.” açıklamalarında bulundu. Geçmişte bu ülkede emperyalizmi defedenlere saldırdılar. Bugün de aynı zihniyet yaşıyor.” diyen Dölek “Emperyalistlere karşı susmuyoruz. Biz olanca gücümüzle hayır diyeceğiz. Çünkü bu halkın yüreğindeki hürriyet kavgası büyüyor.” diye konuştu.

“Bu mücadele tarihsel bir mücadeledir”

KHK ile ihraç edilen Levent Dölek’ten sonra söz alan Prof. Dr. İzzettin Önder ise “Tarih tekerrür ediyor ama aydınlığa doğru gitmiyor.” diyerek “Üniversite toplumun zihnidir. Biz sermayeye karşı, dünya emperyalizmine, kapitalizme karşıyız. Bizim bunu her yerde anlatmamız, genişletmemiz lazım. Bu mücadele tarihsel bir mücadeledir.” açıklamalarında bulundu.

“Üniversiteler hiçbir zaman padişahım çok yaşa demeyecek”

Düzenlenen eylemde öğrenciler adına açıklamayı Şilan Delipalta okudu. İstanbul Üniversitesi öğrencisi Şilan Delipalta, “Muhalif kanallar kapalıtılıyor, basın susturuluyor, gazeteciler, yazarlar ve siyasetçiler tutuklanıyor. Memleketin en değerli fakültelerinin en değerli akademisyenleri muhalif oldukları icin işlerinden atılıyor. Eğitimin içeriği boşaltılıyor, üniversiteler niteliksizlestiriliyor, her geçen gün bilimin yerini dogma alıyor” dedi.

Delipalta, “Bu saldırıların bugün yaşanıyor olmasının nedeni kuşkusuz üniversitelerden çıkacak güçlü ‘hayır’ sesidir. İktidar, her dönem karşısında olan üniversitenin başkanlığa hayır diyeceğinin farkında ve bu sesi kısmak istiyor. Bu baskılara da başkanlık anayasasına da ‘hayır’ diyoruz. Hayırın sesinin kısılmak istenmesine karşı kampüs kampüs, fakülte fakülte ‘hayır’ sesini büyüteceğiz. Bugün üniversiteye saldıranlar referandumda da üniversitenin gücünü görecek” dedi.

Tarihi günler yaşadıklarını söyleyen Delipalta sözlerini şöyle sürdürdü: “Üniversiteye saldıranlar, hocalarımızın cübbelerini ayakları altına alanlar kaybedecek, 82 yaşında üniversitede barikatta bekleyen Korkut Boratav hocamızın inancı ve kararlılığı kazanacak. Üniversite kazanacak, toplum kazanacak; bu halka, bu ülkenin ilerici birikimini temsil eden üniversitelere savaş açanlar elbet kaybedecek. Üniversiteler hiçbir zaman padişahım çok yaşa demedi, demeyecek. Bilinsin ki Mülkiye’nin tarihi ‘padişahım çok yaşa’ demeyi reddederek, Abdülhamit’in dağıttığı şekerleri kıran öğrencilerin tarihidir. Bir kez daha: Kahrolsun İstibdat yaşasın Hürriyet”

Kaynak: Evrensel 1, 2, 3

Dogtooth: Algı kapısında çift eşik, tek ayak

“Tüfek güzel, beyaz bir kuş türüdür.”

Mısır patlağınızı almış, en sevdiğiniz koltuğunuza oturmak üzereyken duyduysanız bu cümleyi ve ekranda yarı çıplak üç yetişkin insan görüyorsanız aklınıza gelen ilk kelime şu olabilir: Tımarhane. Çünkü filmin senaristleri Giorgos Lanthimos(aynı zamanda filmin yönetmeni)  ve Efthmis Flippou, işlerini şansa bırakmayıp sizi daha ilk mısır patlağını ağzınıza atmadan öksürtmek ister ki ilerideki sahnelerde neyle karşılaşacağınızı bilin ve temkinli olun. Çünkü birazdan olacaklar, herhangi bir filme konu olabilecek ama sadece filmlerde olur deyip kestirip atacağınız şeyler değil.

Evimizin babası, düzenli bir işte çalışan, takım elbisesiyle sabah işe gidip akşam eve dönen, insanlara karşı mesafeli, ciddi görünümlü, yani sokakta görüldüğünde herkese gayet normal gelebilecek bir adamdır (Takım elbiselilerden hoşlanmayanlar hariç). Evlidir, üç çocuğu ve şehir dışında, etrafı yüksek duvarlarla çevrilmiş kocaman bahçeli bir evi vardır.

Bu evde kelimelerin anlamları bile farklıdır: Deniz-koltuk, otoyol-çok güçlü bir rüzgar türü; seyahat-zemin kaplamada kullanılan dayanıklı bir madde, telefon-tuzluk demektir. Her şey o kadar ince düşünülmüştür ki tepeden geçen uçaklar bile oyuncaktır onlar için. Yani özgürlüğü çağrıştırıcı ne kadar kelime varsa hepsi somutlaştırılıp bir nesne halini almıştır.

Çocuklar bu yaşamın içine doğmuşlardır ve başka bir yaşam bilmedikleri için de filmin mağduru ve başkahramanları olarak onları görürüz. Oysa bu filmin ana karakterleri bu sistemi yaratan baba ve sistemin yürümesini sağlayan annedir.

Sevişmek bile nesneleştirilmiştir bu evde. Elini memenin üzerine koyarak ovuşturmak ve bir organın diğerinin içine girmesinden başka bir anlam taşımaz onlar için.

Peki, nedir bu saplantılı hayatı yaşamaya sebep? Diliyle, diniyle onlara ait, onların istedikleri şekilde yaşanan bir dünya istemeleri mi?  Yoksa kişiye neyi nasıl öğretirsen öyle aldığı, içinde yaşadığımız bu sistemin hamurla oynar gibi yoğrularak meydana getirilişini gözümüze sokmak için mi çekildi bu film?

Filme iki ayrı açıdan bakmak gerekiyor: Birincisi, filmdeki ögeleri çok soyutlaştırmadan, anlatıldığı gibi, bir çekirdek aile çerçevesinde ele alarak filme çok da pedagojik olmayan bir aile düzeni eleştirisi olarak bakılabilir. Dışarısı kötüdür, bu ev onları dış dünyanın tüm ahlaksızlığından, kötülüğünden, bencilliğinden ve yobazlığından koruyacaktır ve evin dışarıyla olan tek bağlantısı babanın arabasıdır.

Köpek dişleri düştüğünde evden ancak bu arabayla ayrılabilecek ama araba kullanmayı da ancak sağ köpek dişi tekrar çıktığında öğrenebileceklerdir. Tam bu anda, evden ayrılmanın mümkün olmadığını öğreniriz ve bunu bilen yalnızca üç kişiyizdir; baba, anne ve biz.

Film, genel olarak beyaz bir film. Duru, açık ve net. Derdi, ağızlara pelesenk olacak replikler söylemek değil, bakılan ama görülmeyeni fark ettirmek. Zaten biz sinemaseverler olarak bir derdi olan filmleri severiz, dertli yönetmenleri de öyle. Ne kadar rahatsız olursak, o kadar kaptırırız filme kendimizi.  Kim hasta ruhlu bir karakteri kameranın önüne koysa izlemekle kalmayıp üzerine saatlerce konuşuruz. Tıpkı Haneke filmlerini izledikten sonra yaptığımız gibi.

Filmdeki ögelerin, psikolojik çöküntünün, absürtlüğün, rahatsız ediciliğin yansıtılması öyle benzer ki  La Pianiste (Michael Haneke, 2001)’dekine, benzerlikleri bırakıp farklılık aramaya koyuluyorsunuz.  La Pianiste filminde, ortada apaçık duran cinselliği Dogtooth’takiyle yan yana getirdiğinizde gösterilenin yanında apayrı iki şey görürsünüz: Öyle ki birinde sapkınlık, cinselliğin en uç boyutunu mesken edinmiş, diğerinde ise birleşmenin ötesine gitmemiştir. Elbette konu ve olay bütünlüğü açısından bu şekli normaldir.

Haneke’nin filminde kadının özgürlüğü yalnızca kendi algılarında sınırlıdır, onun filmindeki kadın, sonraları kendi kendinin kölesi olduğunu anlayacaktır. Dogtooth’un kadınları ise tutsak edilmişlerdir, onlar özgürlüklerinin sınırını sonradan fark edecekler ve içlerinden biri kurtulmak için çabalayacaktır. Başaramasa da.

Bu bağlamda Dogtooth’un aile ve eğitim sistemini, bireye olan bakış açısını eleştiren yönünün yanında tıpkı La Pianiste filmi gibi, bir kadın filmi olduğunu iddia edebiliriz. Zira evde yaşayan hiçbir canlının ismi yoktur, onların kadın ya da erkek olduğunu yalnızca fiziksel özelliklerinden anlarız. Bunun için de Lanthimos sansürden oldukça uzak durmuştur.  Öyle ki evin babası, oğlunun ihtiyacını karşılaması için çalıştığı yerdeki bir kadını periyodik olarak eve getirir. Kadının gözleri ev yolu boyunca bir bantla kapalıdır. Bir görevi de orada olanları bilmemek, görmemek ve söylememektir.  Kadın görmemeli, bilmemeli, anlamamalı, söylememeli ve dokunmamalıdır. Fakat ortalık, bu beş duyunun yasaklandığı kadın tarafından karıştırılacaktır.

Zaten köpek dişleri düştüğü zaman evden ayrılabileceklerinin söylenmesi üzerine düşmesini beklemeden, özgürlükle bütünleştirdiği köpek dişini kırıp çitlerin ardındaki dış dünyaya ulaşmaya çalışan da yine kadın karakterlerden biri  olacaktır. Aynı kadının, özgürlüğe giden yolda, arabanın bagajında havasız kalıp ölmesinin yönetmenin bir oyunu olduğunu iddia edebiliriz ama bu kadar acımasız olmamasını dilemek de hakkımızdır.

Karakterlerin genellikle aynı kıyafetleri giymesi, düz ve sade renklerin tercih edilmesi, baba figürünün tüketim toplumunun dışında kalma çabasını gözler önüne sermektedir. Kadının karnı ağrıdığında, biraz önce erkeğin bahçedeki kedinin karnını deşmiş olması da eminim filmi izleyen feministlerin hiç hoşuna gitmemiştir.

Bir filmin söyleyecek bir sözü varsa bu, “Birinin özgürlüğünün başladığı yerde diğerinin özgürlüğü biter” kadar bilindik de olabilir. Ne de olsa sinemada olay ne anlattığından çok onu anlatışındadır, kadraja alırken ki gösterişindedir, algılatışındadır demişti birileri muhakkak.

Belki de bize de böyle öğretilseydi bu filmi bir pembe dizi ya da eğitici bir video olarak izliyor olabilirdik. Aslında bu telkini bize filmde vermektedir Lanthimos. Tam da babanın kamerayı eline aldığında çocukların fotoğraf çekilir gibi gülümsediği anda.

 

Tiebele Köyü’nün renkli simgesi: Birbirinden eşsiz desenlerle kaplı çamur evler

Afrika’nın batısında bulunan Burkina Faso’nun güneybatı kesiminde; Tiebele olarak adlandırılan yaklaşık 1,2 hektarlık küçük bir köy bulunuyor. Kassena şehrinin kalbinde taht kurmuş olan Tiebele, sukhalalar ile yani penceresi bulunmayan rengârenk desenlerle bezenmiş evlerle doludur. Burkina Faso’da bilinen en eski etnik grup olan Kassenalılar, 15.yüzyıldan beri burada yaşamlarını sürdürmektedir.

Tiebele mimarisi, Kassena insanlarının inşa geleneklerini yansıtmaktadır

Kassenalılar aslında, zengin kültürlerini ifade etmek için doğal kaynaklarını kullanmaktadırlar. Tebeşir ve renkli çamurla dış duvarları boyayarak, karmaşık desenlerle evlerini dekore etmektedirler.

Duvarlardaki desenler
Evler erkekler tarafından inşa edildikten sonra, boyama görevi kadınlara kalıyor

Evler son derece ince işçilik ve narin desenlerle işlenmiş, yerel desenler ile süslenmiştir. Her evin farklı bir geometrik şekli, farklı bir çizgisi bulunmaktadır. Duvar dekorasyonu her zaman Gurunsi kadınları tarafından yapılır ve bu Gurunsi topluluğu MS 16. yüzyıldan kalma çok eski bir uygarlıktır. Genelde kil, kaolin ve kömür gibi yerel doğal malzemeler kullanılarak yapılan siyah, beyaz ve kırmızı renkleri kullanırlar.

Bu tasarımları aynı zamanda, kendilerini korumak için de kullanıyorlar.
Kapısı açık duran küçük bir ev.

Tiebele’deki evler, gerek iklimi gerekse olası düşmanları dikkate alınarak inşa edilmektedir. Kapılar herhangi bir saldırı anı düşünülerek küçük inşa edilmiştir. Evlerin hiçbirinde, herhangi bir pencere bulunmamaktadır.

Kadınlar, su ve kil ile karıştırarak boya olarak kullanılmak üzere farklı renkli taşlar ezmektedirler.

Afrika mimarisi doğaya yakın bir mimaridir. İnşaat, o bölgede bulunan ve sonsuza kadar yenilenebilecek, bol miktarda bulunan malzemelerden yapılmaktadır. Bir ev inşa edildikten sonra, içinde yaşayacak olan kişi iki gün bekler; eğer evin içinde bir kertenkele yürürse orası iyi bir ev sayılır ama yürümezse ev yıkılır.

Bu desenler, dinden, inançtan tutun da nesnelere kadar herşey ile bağlantılı olabilir.

Bu rengârenk ve eşsiz köy, yapılarının bütünlüğü sürdürmek için zorluklarla karşı karşıya kalmaktadır. Bu bölgeyi koruma adına, ekonomik kaynaklar üretmek amacıyla burasını bir kültürel turizm yeri olarak geliştirme konusunda bu bölgeye artan bir ilgi söz konusu şimdilerde.

Bizler her tarafı büyük camlarla kaplı, 120 katlık bir gökdelende insanların birbirlerine karşı ördükleri o yıkılmaz kara duvarlara bakarken; balkonlara nefes almaya çıktığımızda gri beton yığınları ile karşılaşırken; dünyanın bir ucunda insanların kendi hayatlarını böylesine renklendirmesi ne kadar garip değil mi?

Kaynak: The Vintage News

İLEF’ten Kamuoyuna Duyuru; İhraç Edilen Arkadaşlarımızın Yanındayız!

50 yıllık köklü bir fakülte olan İLEF, ihraçlara daha fazla sessiz kalmadı. Arka arkaya yayımlanan KHK’larla itibarsızlaştırılmaya çalışılan Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi, yayımladığı yönetim kurulu kararıyla, ihraç edilen hocalarının yanında olduğunu kamuoyuna duyurdu. İhraçların yaşandığı diğer fakültelerin yönetim kurullarından da aynı duyarlılığı gösterip hocalarına sahip çıkmalarını bekliyoruz.

“Akademisyenlerin ihracına yönelik uygulamalardan en ağır şekilde zarar gören Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi Yönetim Kurulu mevcut durumun vahametini ve İLEF kamuoyunun hislerini paylaşmak adına aşağıdaki açıklamanın bir kurul kararı olarak da kayıt altına alınıp, paylaşılmasını gerekli görmüştür.

1 Eylül 2016 tarihinden bu yana çıkarılan üç kararname ile fakültemizden, 5’i profesör, 4’ü doçent, 1’i yardımcı doçent, 5’i doktoralı araştırma görevlisi, 10’u da araştırma görevlisi olmak üzere, toplam 25 arkadaşımız görevlerinden ihraç edilmiştir. Hangi gerekçeyle olursa olsun, bu karar öncelikli görevi düşünce ve ifade özgürlüğünün öğretilmesi ve savunulması olan bir öğretim kurumu için ziyadesiyle ağırdır.

Kararnamelerle görevlerinden uzaklaştırılan arkadaşlarımızın, haklarında suç isnadına ilişkin açık deliller ve sonuçlanmış yargı süreci olmadan, savunma hakları kullandırılmadan, idari işlemlere dayandırılan KHK’lar ile ilişiğinin kesilmesi, İLEF camiasının olduğu kadar bütün toplumun nazarında haklı tepkiler doğurmaktadır. Bu nedenle meslektaşlarımızın, şu ana kadar eğitim öğretim faaliyetleri çerçevesinde kurumumuza verdikleri katkıları da göz önünde bulundurarak, yanlış olduğunu düşündüğümüz bu kararlardan acil şekilde dönülmesi gerektiğine olan inancımızı ifade etmek istiyoruz.

Alanında ilk yükseköğretim kurumu olan ve 50 yılını geride bırakan İLEF önemli bir geleneği temsil etmektedir. Bu geleneğin zarar gördüğü, zenginliğimizin azaldığı açıktır. Ancak, mevcut öğretim elemanları, yükleri daha çok artsa ve her koşulda daha çok özveriyle davranmak durumunda kalsalar da, İLEF’in varolması için her türlü gayreti gösterecektir. Bunu öncelikle, öğrencilerimiz ve her halükarda, buradan koparılmış olsa da, tekrar bu kuruma döneceklerini düşündüğümüz meslektaşlarımız için yapacağız.

Cumhuriyetimizin de üzerine temellendiği evrensel ilkelerin yanında, eleştiri ve ifade özgürlüğü üniversitelerin varlığının vazgeçilmez unsurlarıdır. Üniversiteler bu iki kavramla somutlaşan yaklaşımlardan uzaklaştığı ölçüde kimliklerini yitirirler. Bu kimliğin yitirilmesi tehlikesi karşısında hassasiyet göstererek İLEF’in yanında olan herkese teşekkür eder, geri dönecekleri güne kadar arkadaşlarımızın yanında ve onlarla dayanışma içerisinde olacağımızı kamuoyuna duyururuz.”

Sinemaseverlerin her yıl dört gözle beklediği !f İstanbul başlıyor

Bu yıl 16.sı düzenlenen !f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali, 34 ülkeden 146 yönetmenin toplam 126 filmin gösterimiyle 16 Şubat günü başlıyor. Özel gösterimlerin, galaların, sohbetlerin, atölye etkinliklerin bulunduğu !f İstanbul’un bu yılki teması ise “İyileştiren Şeyler”. 16-27 Şubat’ta İstanbul’da gerçekleşecek festival, 2-5 Mart 2017 tarihlerinde Ankara ve İzmir’de sinemaseverlerle buluşacak.

!f İstanbul Moonlight’la açıyor

16. !f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali’nin açılış filmi, En İyi Film ve En İyi Yönetmen dahil olmak üzere 8 daldaki Oscar adaylığıyla Moonlight / Ay Işığı. Variety’nin 2016’nın en dikkat çeken yönetmenler listesinde işaret ettiği Barry Jenkins’in ustalık eseri sayılan film, üç farklı zamanda geçen ve bir çocuğun büyüme ve kendini keşfetme hikâyesini konu alıyor.

Galalar bölümün bu yıl da, Toronto’dan Venedik’e, Cannes’dan Sundance’e, dünyanın önemli festivallerinde büyük ilgi görmüş, yılın en çok beklenen filmlerini seyirciyle buluşturuyor. Aralarında Ang Lee’nin Billy Lynn’s Long Halftime Walk / Billy Lynn’in En Uzun Yürüyüşü; Kelly Reichardt’ın Certain Women / Mutlak Kadınlar; Richard Linklater’ın Everybody Wants Some!! / Herkes Biraz İster!!; Lone Scherfig’in Their Finest / Aşkın Çekimi; Sarah Adina Smith’in Buster’s Mal Heart / Buster’ın Hasta Kalbi’nin de bulunduğu toplam 15 film Türkiye galasını !f İstanbul’da yapıyor.

!f’i T2 Trainspotting kapatıyor

!f İstanbul’un kapanış filmi, yılın sinema olaylarından T2 Trainspotting olacak. Danny Boyle’un 1996’da Irvine Welsh’in efsanevi romanından uyarladığı ve sinema tarihinin en kült filmlerinden birisi olan Trainspotting’in devam filmi olan T2 Trainspotting’in biletleri iki gün içinde tükenmişti. !f İstanbul’un !f kült bölümünde ise Trainspotting, yenilenmiş kopyasıyla filmin ve romanın tutkunlarını bekliyor olacak.

20 yıl sonra aynı kadroyu bir araya getiren film; bizi, kahramanımız Mark Renton ile birlikte Edinburgh’a, Spud, Sick Boy ve Begbie’nin 20 yıl sonraki yaşamlarına götürecek. Boyle’un bu kez Welsh’in devam romanından uyarladığı ve oyuncularını korumayı başaran filmde Ewan McGregor, Ewen Bremner, Jonny Lee Miller ve tabii ki Robert Carlyle başrolde.