Ana Sayfa Blog Sayfa 342

Boğaziçi Üniversitesi’nin Açık Ders dizisi bilim meraklıları için YouTube’da

Boğaziçi Üniversitesi’nin bilimsel merak, özgür düşünce ve yaratıcı fikirlerin oluşmasına katkı sağlamak amacıyla başlattığı “Açık Ders” seminer dizisini internetten yayınlamaya başladı.

Farklı temalar altında psikolojiden bilgisayar mühendisliğine, fizikten dilbilime birçok alandaki gelişmelerin paylaşıldığı dersler Youtube kanalından bilim meraklılarının izlemesi için hazırlandı.

Boğaziçi Üniversitesi’nin farklı ilgi alanlarına dair birçok içeriği barındıran ve toplumun tüm kesimlerine hitap eden “Açık Ders” seminer dizisi Youtube kanalına girdi.

Zaman algısından iklim değişikliğine, kaostan Cern’de yaşanan gelişmelere kadar pek çok farklı konu başlığının ele alındığı dersleri kaçıranlar Youtube kanalı üzerinden istedikleri dersi izleyebilecek.

“Açık Ders”ler artık daha ulaşılabilir

Yrd. Doç. Dr. İnci Ayhan’dan “Zaman Algısı”, Prof. Dr. Levent Kurnaz’dan “İklim Değişikliğinin Dünyaya ve Türkiye’ye Etkileri”, Prof. Dr. Erhan Gülmez’den “CERN’de Neler Oluyor?”, Prof. Dr. Yağmur Denizhan’dan “Belirsizlik ve Kaos”, Prof. Dr. Yaman Barlas’dan “Sistem Yaklaşımı Nedir?” konulu dersler, hâlihazırda Boğaziçi Üniversitesi Youtube kanalından takip edilebiliyor. İnternet üzerinden paylaştığı “Açık Ders”lerle bilgiyi daha ulaşılabilir kılmayı amaçlayan Boğaziçi Üniversitesi, bu alanda ortaya koyduğu farklı yaklaşımla, örnek bir projeye imza atıyor.

28 Mart’ta dönem sona eriyor

Boğaziçi Üniversitesi öğretim üyeleri tarafından verilen dersler, geçtiğimiz yıl Beşiktaş Belediyesi ile işbirliği çerçevesinde başlamış Sarıyer Belediyesi ile devam etmişti. Boğaziçi Üniversitesi Yaşam Boyu Eğitim Merkezi’nin (BÜYEM) katkılarıyla, Sarıyer Belediyesi Yaşar Kemal Kültür Merkezi’nde ücretsiz olarak gerçekleşen dersler 28 Mart tarihinde Elif A. Duman’ın “Stresin Sinir Sisteminin Üzerindeki Etkileri” başlıklı semineri ile dönemi kapatacak.

Detaylı bilgi için lütfen tıklayın.

Konak Belediyesi kısa filmcileri Tarık Dursun K. Kısa Film Festivaline çağırıyor

Konak Belediyesi tarafından bu sene ilk defa düzenlenecek olan Konak Belediyesi Tarık Dursun K. Kısa Film Festivali için başvurular 1 Mayıs 2017 de sona eriyor. Tüm kısa filmcilere açık olan festival, Türkiye’de bir ilk olarak tamamen web portalı üzerinden gerçekleşecek. Katılımcıların www.tarikdursunkkisafilmfestivali.com ya da www.tarikdursunkkff.com web sitelerimizdeki yönlendirmeleri takip etmeleri yeterlidir.

Konak Belediyesi Tarık Dursun K. Kısa Film Festivali nedir?

Konak Belediyesi Tarık Dursun K. Kısa Film Festivali, ilkinin bu yıl yapılacağı, tamamen dijital platformda online olarak düzenlenen sinema ve kısa film merkezli bir sanat festivalidir. Alışılagelmiş festivallerden farklı olarak, belli bir bölgede, sınırlı sayıda salonda, sınırlı sayıda izleyici kitlesine hitap etmek yerine, kısa filmcileri ve filmlerini online, tüm film severlere ulaştırmayı hedefliyor.

Festivalin amacı

Konak Belediyesi Tarık Dursun K. Kısa Film Festivali, adından da anlaşılacağı gibi Tarık Dursun K. özelinde İzmir’in çıkardığı onlarca kültür üreticisine vurgu yaparak, kentin ve ilçemizin kültür dünyamıza katkısının altını çizmeyi amaç edinmiştir. Bir diğer amacımız ise edebiyatçı yönüyle öne çıkan Tarık Dursun K.’nın güçlü bir anlatım dili olan sinemacı kimliğine vurgu yapmaktır.

Düzenlenecek olan serbest temalı kısa film yarışmasıyla filmlere, hem “Halk Oylaması Ödülü” hem de “Jüri Ödülü” vererek, genç sinemacıları desteklemeyi ve cesaretlendirmeyi önüne hedef olarak koyan festival, her yıl verilecek olan Tarık Dursun K. senaryo ödülleri sayesinde, İzmir temalı kısa filmlerin çekilmesine ön ayak olmayı da amaçlıyor. Konak Belediyesi, festival aracılığıyla tüm Türkiye’deki tüm kısa filmcileri bir dijital platformda toplamayı da hedefliyor.

Konak Belediyesi Festival kapsamında bir kısa film yarışması bir de senaryo yarışması düzenliyor

Kısa filmcilerin daha fazla film yapmalarını sağlamak amacıyla festival kapsamında ödüllü kısa film yarışması ve ödüllü senaryo yarışması düzenleniyor. Yarışma kapsamında maddi, manevi çeşitli ödüller dağıtılıyor. Kısa Film yarışması için her hangi bir tema sınırlaması yok. 1 dakikadan az olmayan, 20 dakikayı aşmayan, dramatik yapılı, deneysel, animasyon, belgesel türündeki tüm kısa filmlere açık.

Konak Belediyesi Tarık Dursun K. Kısa Film Festivali kapsamında her yıl bir de tematik kısa film senaryo yarışması düzenleniyor. Her yıl belirlenen tema ışığında senaryo yarışmasının içeriği hazırlanıyor. Yılın teması belirlenirken, yenilikçilik, çok kültürlülük, demokrasi kültürü, kent tarihi ve bilinci, toplumsal adalet duygusu gibi kavramlar referans alınıyor.

Festivalin senaryo yarışması için bu yıl, “İzmir ve Göç” temasını belirledi.

Yarışmaya kimler nasıl katılabilir ?

Yarışmaya Ocak 2014 yılından sonra çekilen, 1 dakikadan az olmayan, 20 dakikayı geçmeyen dramatik yapılı, belgesel, deneysel ya da animasyon türündeki tüm filmler ve senaryo yarışması temasına uyan tüm senaryolar katılabiliyor. Daha önce herhangi bir yarışmada ödül almış olmak katılmaya engel değil. Katılım için festivalin web sitesine ücretsiz üye olmanız, festival için açılan YouTube kanalına abone olmanız, kendi profilinizi oluşturmanız ve sitedeki katılım sözleşmesini onaylayıp sitenin yönlendirmesini takip etmeniz yeterli.

Yarışmanın ödülleri neler?

  • En İyi Film Jüri Ödülü: 5000 TL
  • En iyi Film Halk Oylaması Ödülü: 5000 TL
  • İzmir ve Göç temalı Kısa Film Senaryo Yarışması Ödülü: 5000 TL

Festival Jürisi:

  • Handan İpekçi (Yönetmen – Senarist – Yapımcı)
  • Ahmet Büke (Yazar)
  • Ömer Can (Yapımcı – Yönetmen)
  • Baybars Tekin (Görüntü Yönetmeni)
  • Aziz İmamoğlu (Kurgu Yönetmeni)
  • Engin Bayrak (Besteci – Kompozitör)
  • Engin Kılıçatan ( Yönetmen – Akademisyen)
  • Yusuf Saygı ( Yapımcı – Yönetmen – Uluslararası İzmir Kısa Film Festivali Organizatörü)

Ayrıca en iyi film senaryosunun çekilebilmesi için yapım, ekipman ve istendiğinde ekip desteği de sağlanıyor.

Siteye üye ol, profilini oluştur, filmini ya da senaryonu yükle, festivale katıl…

NASA, yaşanabilir bölgede Dünya büyüklüğünde 7 gezegen keşfetti

NASA’nın Spitzer Uzay Teleskobu, tek bir yıldız etrafında Dünya boyutunda 7 gezegenin bilinen ilk sistemini keşfetti. Bu gezegenlerin üçü yaşanabilir bölgede. Ana yıldızın etrafında bulunan kayalık gezegenin su bulunduruyor olma ihtimali var.

Bu keşif, Güneş sistemimizin dışında tek bir yıldız etrafında ve yaşanabilir bölgede bulunan en fazla sayıdaki gezegen olarak kayıtlara geçti. Yedi gezegenin tamamında da doğru atmosfer koşulları altında su bulunuyor olabilir ancak kesin olarak yaşanabilir bölgenin tam içinde bulunan 3 gezegende bu şans daha fazla.

Bilim Misyonları Direktör Yardımcısı Thomas Zurbuchen şu açıklamayı yaptı: “Bu keşif, yaşanabilir çevre bulma konusundaki bulmacanın önemli bir parçası olabilir. ‘Yalnız mıyız’ sorusuna cevap bulmak en üst bilim önceliğidir. Yaşanabilir bölgede ilk defa bu tarz gezegenler bulmak, bu amaca yönelik olağanüstü bir adım.“

Dünya’dan yaklaşık 40 ışık yılı (235 trilyon mil) uzaklıkta, kova takımyıldızı içinde bulunan gezegen sistemi bize biraz daha yakın. Çünkü güneş sisteminin dışında bulunuyorlar Bu gezegenler bilimsel olarak dış gezegenler olarak bilinirler.

TRAPPIST-1 olarak bilinen bu dış gezegen adını Şili’de bulunan The Transiting Planets and Planetesimals Small Telescope’ tan (TRAPPIST) almıştır. Araştırmacılar, Mayıs 2016′ da TRAPPIST kullanarak sistemde üç gezegen keşfettiklerini açıkladılar. Spitzer Uzay Teleskobu ve diğer teleskoplar ile bu gezegenlerin ikisinin varlığı desteklendi ve beş tane daha keşfedilerek sayıları yediye yükseltildi. Yeni sonuçlar çarşamba günü Nature dergisinde yayınlandı ve Washington’daki NASA karargâhında kısa bir toplantı ile açıklandı.

Ekip, Spitzer verilerini kullanarak ekip yedi gezegenin boyutlarını tam olarak öldü ve altı tanesinin kütlelerinin ilk hesaplarını geliştirerek yoğunluklarının tahmin edilmesini sağladı.

Yoğunluklarına bakıldığında, TRAPPIST-1 gezegenlerinin tümü kayalık olabilir. Daha fazla gözlem ile yüzeylerinde su olup olmadığı araştırılacak. Yedinci ve en uzaktaki dış gezegen kütlesi hakkında henüz bir tahmin bulunmamakta. Bilim insanları donmuş, “kartopu benzeri” bir dünya olabileceğine inanıyorlar, ancak kesin bilgi için daha fazla gözlem gerekli.

Liege Üniversitesi’ndeki TRAPPIST incelemesinin baş araştırmacısı olan Michael Gillon, “TRAPPIST-1’in yedi harikası, bu yıldız türünde yörüngede bulunan ilk Dünya boyutundaki gezegenlerdir. Ayrıca potansiyel olarak yaşanabilirliği incelemek için oldukça iyi bir hedef. ” ifadelerini kullandı.

Gezegenler birbirine çok yakın. Bir kişi bu gezegenlerden birinin yüzeyinde durduğunda diğer gezegene bakarak komşu gezegenin jeolojik özelliklerini veya bulutlarını gözlemleyebilir.

Gezegenler yıldızlarına kilitlenebilir; bu da gezegenin aynı tarafının daima yıldıza baktığı anlamına gelir, bu nedenle her iki taraf sürekli gündüz veya gece olur.

Güneş etrafında dönen Dünya’yı izleyen kızılötesi bir teleskop olan Spitzer, TRAPPIST-1’i incelemek için çok uygun çünkü yıldız kızılötesi ışıkta parlıyor ve dalga boyları gözün görebildiğinden daha uzun. Spitzer, 2016 sonbaharında TRAPPIST-1’i yaklaşık olarak 500 saat boyunca gözlemledi. Spitzer, sistemin karmaşık mimarisini ortaya çıkarmak ve gezegenlerin hareketini gözlemlemek için benzersiz bir konuma sahip. Mühendisler, Spitzer’ın “warm mission” sırasında transit gezegenleri gözlemleme yeteneğini optimize etti.

Kaliforniya Pasadena’daki Caltech / IPAC’deki NASA Spitzer Bilim Merkezi yöneticisi Sean Carey, “Bu 14 yıllık Spitzer operasyonlarında gördüğüm en heyecan verici sonuçtur. Spitzer, James Webb Uzay Teleskobunun takip edebilmesi için bu gezegenler konusundaki anlayışımızı artıracağız. Sistemin daha fazla gözlemlenmesi, daha fazla sırrı açığa çıkaracaktır” dedi.

Spitzer keşfini takiben NASA’nın Hubble Uzay Teleskobu, yaşanabilir bölgede bulunan 3 gezegen de dahil olmak üzere 4 gezegenin taramasını başlattı.

Kaynak: NASA

Nick Cave: Her yerde yaşayan kapı komşusu delikanlı

“Sevdiğim şarkılar gözümde canlandırabildiğim şarkılardır, bunlar kalpten feryat eder, oldukça direkttirler, dolaysız şarkılar rock’n’roll müziği bu kadar harika yapan şeydir.”
Nick Cave

Cave bizi tuğla duvarın hemen önünde, o meşum hikâyelerinin sırlarını açmak için bekler. Bizi olabildiğince derine, karanlığın bilmediğimizi düşündüğümüz ama yine de bizi tanıdık bir yoğunlukla saran bölgelerine götürür. Müzik kendi deyişiyle dünyaya mesaj vermeye değil, kendisini uçlara taşımaya yarayan bir araçtır. Ritmin oluşturduğu alanda sürüklenen sapkınlık, ölüm ve lanetlenmeye aşk eşlik eder. Cave hipnotik tınılı ağıtlarla bizi hikâyeye çekerken, hayat içimizden çekiliyor gibi hissettirir, ancak bu sadece kendimizi acıya teslim ettiğimizin işaretidir. Delta blues, punk, free jazz, new wave, rockabilly ve başka birçok türün kalıplarının karanlık bir karışımından oluşan bir fırtınanın içinde buluruz kendimizi.

Bu fırtına 70’ler Avustralya post-punk kaosunun içinden yükselen Cave’in çığlıkları ve böğürtülerini merkez alır. Boy Next Door’dan Birthday Party’e ve ardından Bad Seeds’e Cave fırtınanın göbeğinden dehşet saçmaya devam eder. Seks, şiddet, ölüm odaklı anlatılar, sonraları Cave’in tabiriyle dine ait olmayan bir tanrıya döner yüzünü.

Hayatında kafasının en karışık olduğunu iddia ettiği noktada, trafik kazasında babasını kaybeder. “Babamı kaybetmek hayatımda bir vakum yarattı, kelimelerin süzüldüğü, bir araya geldiği ve amaçlarını bulduğu bir boşluk” der Cave. Annesi ona on dokuz yaşında, ev soygunu suçlamasıyla tutulduğu karakoldan kefaletle çıkarırken verir bu haberi. Resim eğitimi aldığı okulu bırakır, hayatına eroin girer ve şimdilik son durağı Skeleton Tree olan müzik yolculuğu başlar.

Benzer ruhlardan devraldığı fırtınayı 1980’de Birthday Party ile beraber Londra’ya, bir Avrupa turnesine ve sonunda 1982’de Batı Berlin’e taşır. Sahne Cave’in her seferinde kendi bölgesini yeniden yaratıp güçlendirdiği çığlıklar, böğürtüler, fiziksel savruluşlar ve gitar feedback’leriyle seyirciye çarpar ve dönemin eleştirmenlerince Hitchcock’tan bile daha ürkütücü bulunur.

Cave Eski Ahit’le Batı Berlin’de meşgul olmaya başlar ve şarkı sözleri günah işleyen, ahlaksız ve lanetlenmiş olanların hikâyelerine evrilir. Cave’in parodiye varan espri anlayışı canlı performansların yanı sıra Nick The Stripper gibi parçalara da yansır. Parçada aynı şeyi defalarca tekrarlar Cave, “doğum günü kıyafetleri içinde, göze iğrenç gözüken, şişko, küçük bir böcek” olduğunu. Kendisine bunu yapmaya hak görse de, gotik rock’ın karanlık prensi olduğunu söyleyenlere Release The Bats’le karşılık verir. Ancak niyet edilenin aksine parça bu türe ilham kaynağı olur.

83’te adını bir Birthday Party EP’sinden alan Bad Seeds kurulur. Grubun ilk materyalleri Afrika kökenli kölelerin sözel geleneğine dayanan Hıristiyan ahlakını işleyen “Spiritual” delta blues ve popüler müziğin Bad Seeds etkisine bulanmış bir karışımıdır.

88’de King Ink, 89’da ilk romanı And Ass Saw The Angel yayınlanır. 97’de King Ink II gelir ve 2009’da seks bağımlısı bir pazarlamacının hayatını anlatan Death Of Bunny Munro basılır. Cave bir müzisyenin kendisini taze tutması için diğer şeylerle bilenmesi gerektiğine olan inancıyla aktörlük, senaristlik ve film müzikleri yapar, şiirler ve şarkı sözleriyle ilgili dersler verir ve hatta Bad Seeds’in ağırlığını hafifletmek için Grinderman adlı bir garage rock grubu kurar.2015’te oğlu Arthur kayalıktan düştükten kısa bir süre sonra hayatını kaybeder. Skeleton Tree yayınlanır. Belkide bu Cave için ikinci bir vakum yaratmıştır.

Cave tuğla duvarın hemen önünde, hikâyelerini anlattığı tüm lanetlilerle beraber, bir iskelet ağacı olarak meşhur kayıkçının çağrısını bekler.

“Baba neden bütün çocuklar ağlıyor?
Onlar zar zor ağlıyor oğlum.
Oh, onlar zar zor mu ağlıyor baba?
Evet, gerçek ağlayış henüz gelmedi.”*

*Weeping Song

Amerika’daki bağımsız sinema salonları protesto amacıyla 1984’ü gösterilecek

Amerika’daki bağımsız sinema salonları, protesto amacıyla 1984’ü yayınlayacak.

Şiddetin ve baskının gün geçtikçe daha da arttığı dünyada, tüm zorluklara rağmen sanatın gücü göz ardı edilemez bir gerçek. Yalnızca fiziksel değil, psikolojik şiddeti de ilke haline getiren otoritelerin sanat faaliyetleriyle baş etme yöntemi yine şiddetten geçiyor. Oysa, dikkatli incelenen bir kitap, bir tiyatro oyunu veya bir film her şeyi açıkça anlamaya yetebilir. The Independent gazetesinde yer alan habere göre, Amerika’da bulunan bazı bağımsız sinema salonları, Donald Trump’ı protesto amacıyla 4 Nisan tarihinde 1984’ü yeniden gösterime sunacak.

1984 nedir? Trump’a karşı protestolarla ne gibi bir ilgisi olabilir?

1984 isimli roman, George Orwell tarafından yazılmış ve 1949 yılında yayınlanmıştır. Kitabın baş kahramanı Winston bir Dış Parti üyesidir ve geçmişe ait haberleri, gazete yazılarını, partinin güncel dönemdeki durumuna ve çıkarlarına uygun olmak üzere düzenlemekle görevlidir. Yani Winston (ve çalışma arkadaşları) aldığı emirlerle tarihi tekrar yazar. Gerektiğinde geçmişte yaşamış bir insanla ilgili tüm verileri kaybedip, hiç var olmadığına inandırırlar vatandaşları; gerektiğinde ise var olmayan karakterleri var olmuş gibi gösterirler. Kısacası, aslen çok farklı olan şeyleri, parti çıkarlarına göre tekrar cümlelere dökerler. İşte tam da bu noktada, Donald Trump’ın danışmanı Kellyanne Conway ile birlikte gündeme gelen “alternatif gerçek” tabiri devreye giriyor. Baskıcı ve alternatif gerçeklerle dolu bir rejim olan Okyanusya Hükümeti oldukça sembolik ve distopik bir hayatın resmini gözler önüne seriyor.

Conway’in alternatif gerçeklerinden sonra, 1984’ün satışları tavan yaptı!

Independent Gazetesi’nde yer alan habere göre, danışman Conway “alternatif gerçekler” ile ilgili konuştuktan sonra, dünyanın önde gelen kitap sağlayıcılarından Amazon, 1984’ü yok satmaya başladı. Penguin Yayınevi’nin sözcüsü bir haftada 75 bin kopya bastıklarını ifade ederken, yine bir kitap sağlayıcısı olan Nielsen Bookscan’ın sözcüsü “Okullarda zorunlu metinler arasında yer alan bir kitap olduğu için en çok sattıklarımız arasındaydı. Ancak bir önceki sene aynı dönemde  36 bin civarında olan satış rakamları, seçim gününden sonra, Kasım’dan bu yana 47 bine yükseldi” dedi.

Kadın sanatçılar kadına yönelik şiddete karşı “İki Soluk Arası Dayanışma” sergisinde buluşuyor

8 Mart Dünya Kadınlar Günü yaklaşırken Mor Çatı bu kez de kadın sanatçılar ile bir dayanışma ağı kuruyor. Kasım ayında Mor Çatı, küratör ve sanatçı Arzu Yayıntaş’ın desteğiyle, dayanışma sergisi için kadın sanatçılara bir çağrı yaptı ve çağrısına 30 kadın sanatçıdan yanıt geldi. Sanatçılardan kimisi Mor Çatı yararına orijinal işini bağışlarken kimisi de kartpostal satışı için eserinin kullanım hakkını verdi.

Mor Çatı 27 yıldır şiddete maruz kalan kadınlara, hukuksal, psikolojik ve sosyal destek vererek, kadına yönelik şiddetle bağımsız bir vakıf olarak mücadele ediyor ve bunu kurduğu dayanışma ağlarından aldığı destek ve güçle gerçekleştiriyor.

Mor Çatı daha önce farklı projeler için kadın sanatçı, illüstratör ve tasarımcılarla işbirliği yapmıştı ama ilk kez bu kadar büyük bir sanatçı grubuyla ortak bir projede buluşuyor.

Mor Çatı’ya destek olan sanatçılar alfabetik sıra ile Arzu Yayıntaş, Ayşecan Kurtay, Azra Deniz Okyay, Balca Ergener, Beyza Boynudelik, CANAN, Çiğdem Yılmaz, Didem Ünlü, Elif Varol Ergen, Ekin Saçlıoğlu, Fulya Çetin, Gözde İlkin, Gülçin Aksoy, Güneş Terkol, H.Berrin Simavlıoğlu, Işıl Güleçyüz, Lara Ögel, Nalan Yırtmaç, Neriman Polat, Nurcan Gündoğan, Özgür Çimen, Özlem Şimşek, Peri Demirbaş, Sevil Tunaboylu, Şafak Şule Kemancı, Tuse Tamer, Ülgen Semerci, Yasemin Özcan, Yeşim Ağaoğlu, Zeyno Pekünlü.

Sanatçılar tarafından Mor Çatı’ya bağışlanan eserlerin sergilenip satışa sunulacağı Sergide, bağışlanan 24 orijinal eserin yanı sıra 20 eser de kartpostal formatında basılıp satışa sunulacak. Kartpostallar sergi sonrasında Mor Çatı ürünleri arasında yer alarak Dayanışma Merkezi’nden satılmaya devam edecek ve böylece kadın sanatçılar ile Mor Çatı arasında kurulan dayanışma, kadına yönelik şiddetle mücadele tarihinde kalıcı olarak yerini almış olacak.

Zapata Moda; Kadıköy’de Caferağa Mahallesi, Şevki Bey Sokak, No: 31’de

Serginin Facebook sayfası için lütfen tıklayın.

Hayvanseverler kulübünden çağrı: Kampüsün 65 kedisine mama desteği vermek ister misiniz?

Herkese merhaba. Sokak hayvanlarına yapılan yardımlarımız dışında, İzmir Ekonomi Üniversitesi Hayvanseverler Kulübü olarak biz de kendi okul kampüsümüzde baktığımız, tedavi ettirdiğimiz, beslediğimiz 65 tane (henüz kısırlaşmayan hamile kedilerimizin doğacak olan minişleri dışında) kedimizin masraflarını karşılıyoruz.

Bizim için besleme biraz sıkıntı oluyor çünkü her gün sabah/akşam beslediğimiz dostlarımızın mamalarını bazen karşılayamıyoruz. Kendi imkânlarımızın yetemediği yerlerde, siz güzel meleklerin desteğine ihtiyacımız oluyor. Bunun için aracı olan Patifood Mama Kumbarası’na kayıtlıyız. Mama kumbarasının amacı, yapacağınız 5tl’lik 1kglık kedi/köpek maması bağışı ile (daha yüksek miktarlarda daha fazla mamalar da mevcut) Türkiye’nin her ilindeki yardıma muhtaç hayvanların mama desteğine katkıda bulunmanızı sağlamaktır. Bizim sayfamız bu linkte yer almaktadır:

Buraya tıkladığınızda karşınıza çıkan listenin biraz aşağısında yer alan 5 TL tutarındaki 1kg’lık kedi mamasına tıklayarak mama kumbaramıza bağışta bulunabilirsiniz. Bu arada, sokak hayvanlarına da yardım ediyoruz. Aklınızda soru işareti hiç kalmasın. Onlar var oldukça, sağlıklı/mutlu yaşadıkça biz var oluyoruz.

Destekleriniz için şimdiden çok teşekkür ederiz.

Hakkımızda daha çok bilgi sahibi olmak, tanımak, iletişime geçmek için kulüp sayfamıza göz atabilirsiniz.

Adil yolda 3: Endonezya ve sabrın sonu selamet

0

Beni bekleyen yeni hayatımın ilk gününde, Endonezya’nın Yogjakarta şehrindeydim. O gün aynı zamanda 2017 senesinin de ilk günüydü. Bambaşka bir kültürde, bambaşka bir havada ve bambaşka bir hayatın içinde başlıyordum güne. O güne kadarki hayatımda yaşadığım travmalarımı, egolarımı, beklentilerimi ve bağımlılıklarımı geride bırakacağım bir hayat bekliyordu beni.

 

Öncelikle Endozenya’yı tercih etme sebeplerimin başında vize konusunda zorluk çıkarmayan bir ülke olmasıydı. Kişisel olarak “sınır” olayına zaten yeteri kadar karşı bir duruşum varken, üzerine bir de vize denilen saçmalığın olması beni iyice çileden çıkarıyordu. Bu nedenle bundan sonraki hayatımda tercih edeceğim ülkelerde arayacağım ilk şart, vize kolaylığı olacaktı.

İkinci neden ise uçak biletinin son derece ucuz olmasıydı. AirAsia ile Kamboçya’dan Yogjakarta’ya sadece 350 TL’ye uçtum. Bu miktar aynı zamanda Endonezya’da geçirdiğim iki ay içerisinde harcayacağım toplam paradan yaklaşık 50 TL kadar az olacaktı.

Endonezya’yı tatil amaçlı ziyaret etmek isteyenler için 30 günlük vize kapıda ücretsiz olarak veriliyor. Bunun için, Endonezya’dan ayrılış biletinizi göstermek yeterli. Diğer bir vize çeşidi ise 30+30 gün şeklinde. Yani 30 gün sonunda vizenizi tekrar 30 gün uzatabiliyorsunuz. Bu vizeyi istediğinizi girişte vize memuruna belirtip, yanında bir de 35 Dolar uzatmanız yeterli. Vizeyi uzatma kısmı biraz sıkıntılı bir mevzu. Vizeyi uzatmak için bulunduğunuz şehirdeki Göçmenlik Bürosu’na gitmeniz gerekiyor. Bu konuda sıkıntı yok çünkü hemen hemen her şehirde bir Göçmenlik Bürosu mevcut. Sıkıntı Göçmenlik Bürosu’na gittiğiniz zaman başlıyor.

Öncelikle, uyarmak istediğim nokta Göçmenlik Bürosu’na şortla giriş yasak. Şortla giderseniz direk kapıdan geri döndürülüyorsunuz. Bu konuya dikkat edin çünkü internet sitelerinde böyle bir uyarı yok. Aksi takdirde benim gibi sabah 07.00’da en ön sıradayken, böyle bir sebepten dolayı dükkan dükkan uzun pantolon arayıp 20. sıraya kadar gerilemek zorunda kalabilirsiniz.

Diğer bir konu, pasaportunuzdaki vize tarihinden en erken 14 gün önce başvuru yapabiliyor olmanız. Daha önce giderseniz yine tıpış tıpış geri geliyorsunuz evinize. Esas ve bence en önemli konu ise sakin kalabilmek. Çünkü Endonezya halkı iş konusunda fazlasıyla geniş, rahat, umursamaz ve bir o kadar da tembel. Şöyle ki, size verilen formu doldurduktan sonra, sıranıza bağlı olarak, 3 ile 5 saat arası bekleyebiliyorsunuz. İlk beş sıranın içerisindeyseniz 8’de girip 11 gibi çıkabilirsiniz. Sıranız daha ileri bir numaraysa öğle arasına denk geldiniz demektir. Bunun anlamı ise, iş konusunda yeteri kadar disiplinsiz olan Endonezya halkı, yemeğin başlama saati konusunda son derece dakik. 11.59’da bütün ekranlar kapanıyor. Fakat yemek dönüşü, mesai başlama saatinde ise yine kendi kültürlerini yansıtıyorlar. İşe başlama saati 14’e kadar uzayabiliyor.

Yine belirtmek istediğim nokta şu ki, sakin kalmak dışında yapabileceğiniz hiçbir şey yok. Çünkü işleyen bir denetleme mekanizması yok. Şikâyetinizi dile getirebileceğiniz bir birim mevcut değil. Olsa bile İngilizce yani iletişim konusu çıkıyor karşınıza. Göçmenlik Bürosu dediğimiz yer, başka ülkelerden gelen insanların da sıklıkla ziyaret ettiği uluslararası bir platform. Bu nedenle ortak bir dilin yani İngilizce’nin kıyıda köşede bir yerlerde kullanılması lazım ama maalesef tek bir İngilizce kelimeyle karşılaşma ihtimaliniz olmadığı gibi İngilizce bilen insan sayısı da neredeyse sıfır. Neredeyse diyorum, çünkü İngilizce biliyor diye gösterilen çalışanların İnglizcesi neredeyse yok. Bu durumun nedenine daha sonra ayrıntılı bir şekilde değineceğim.

 

Eğer işinizin uzun sürse dahi bittiğini düşünüyorsanız, yanılıyorsunuz. Vize uzatma işlemi tam üç gün sürüyor. İlk gün başvuru formunu dolduruyorsunuz. İkinci gün tekrar gelip, 25 Dolar veriyorsunuz ve fotoğraf çektiriyorsunuz. Üçüncü gün ise pasaportunuzu teslim alıyorsunuz. Zamanınızdan en az üçüncü gün çalıyor. Geri kalan iki gün için yaklaşık sekiz saati gözden çıkarın. Peki Endonezya için, bu kadar çile çekmeye değer mi?

Benim için değdi.

Yogjakarta şehrinde tam iki hafta kaldım. Yanında çalıştığım Andrew, tıpkı Kristie gibi, hayatımı değiştiren bir kıvılcım yaktı ve o kıvılcım büyük bir alev topuna dönüşerek beni yıllardır esiri olduğum bağımlılığımdan kurtardı. Bunun yanı sıra, çalıştığım iş güç gerektiren bir iş olduğu için gün içerisinde sürekli aktiftim ve kaslarımı çalıştırabiliyordum. Zihnimi ise bundan önceki işimde olduğu gibi çakallıklara yormak yerine, daha yaratıcı ve çözüm odaklı kullanıyordum. Bu ikili aynı zamanda Yogja’da başladığım yoga kursuyla da birleşince bambaşka bir hâl alıyordu ruhumda. Hayata bakışım değişmişti adeta. Sürekli pozitif bakmaya başlamıştım hayata. Durum böyle olunca da yaydığım pozitif enerji, bana pozitif olarak geri dönüyordu.

 

Günde sadece 4-5 saat çalışıyordum. İşimden de zevk alıyordum. Hatta çoğu zaman daha iyisini yapmak adına çalışma saatimi uzatıyordum. Yaptığım iş ise yere taş döşemekti. Şimdi, “Türkiye’den kalkıp, Dünya’nın öbür ucuna yere taş döşemeye mi gittin yani?” diye sorabilirsiniz. Ama olay öyle değil benim için. Ben, yeni bir hayat kuruyorum kendime. Bunun için, o an yapmam gereken şey yere taş döşemekse, yere o taşları döşemeliyim. Farklı olarak ise bunu yaparken zevk almalı ve en iyi şekilde yapmalıyım. Her şeyin başında da sabırlı olmalıyım.

Yogjakarta’daki işim iki haftalıktı sadece. Daha sonrası için ise workaway.info üzerinden mesajlar göndermeye başlamıştım diğer ilanlara. Bu sırada çevremdeki herkes Bali’ye gitmem gerektiğini orada çok eğlenebileceğimi söylüyorlardı. Gerçekten çok güzel ve turizm açısından inanılmaz bir yerdi Bali. Ama internetten araştırdığım kadarıyla sadece. Ben gitmek istemiyordum Bali’ye çünkü turist olmak istemiyordum. Bali, turizme açısından zengin ve son zamanlarda son derece popüler olduğu için, bir o kadar da pahalı bir adaydı.

Ayrıca Bali’ye gittiğim zaman, sadece turistlerin ilgisini çekecek ve sınırları kendi istekleri doğrultusunda belirlenmiş, yapay bir kültürle karşılaşacağımı düşünüyordum. Bu nedenle Bali’ye gitmek yerine, çok daha küçük bir şehir olan, daha fazla halk ile iç içe olabileceğim, bu sayede kültürlerini yaşayarak, kendi gözlemlerimle öğrenebileceğim ve aynı zamanda çok keyifli bir iş yapabileceğim Blitar‘ı seçtim.

Sanırım yeteri kadar sabırlı ve doğru hareket ediyorum ki, şu an bu yazıyı, Blitar şehirinin eski belediye başkanının villasından yazıyorum sizlere.

Ne kadar doğru bir karar verdiğimi, Endonezya hakkında ne kadar ilginç ve bir o kadar da garip tecrübeler edindiğimi, hayata artık sadece siyah ve beyaz olarak değil de, arada gri olarak da bakmam gerektiğini bir sonraki yazımda sizlerle paylaşmaya devam edeceğim.

Lütfen ayrılmayın…

 

Serinin diğer yazıları da ilginizi çekebilir:

Adil yolda 1: Bir rüya gördüm
Adil yolda 2: Bir yolu mutlaka vardır

Pembe Hayat Kırmızı Şemsiye Seks İşçileri İnisiyatifi 3 Mart programı açıklandı

Pembe Hayat Kırmızı Şemsiye Seks İşçileri İnisiyatifi’nin her yıl düzenlediği 3 Mart Dünya Seks İşçileri Günü’nde bu yıl, trans seks işçilerinin yaşadığı sıkıntılar çerçevesinde bir program hazırlandı.

Pembe Hayat Kırmızı Şemsiye Seks İşçileri İnisiyatifi’nin her yıl düzenlediği 3 Mart Dünya Seks İşçileri Günü’nde bu yıl, trans seks işçilerinin yaşadığı sıkıntılar çerçevesinde bir program hazırladı. Program hazırlama aşamasında Ankara’da yaşayan ve seks işçiliği yapan birçok trans kadın yer aldı.

2008 yılından bu yana Türkiye’nin birçok ilinde örgütlenen Kırmızı Şemsiye Seks İşçileri İnisiyatifi kurduğu ağlarla trans seks işçilerini yaşanan sıkıntılara, şiddete, ayrımcılığa karşı dayanışmaya çağırıyor. Bu dayanışma kapsamında trans seks işçilerinin yaşadığı sorunlara çözüm önerileri üretmeyi ve verilecek eğitimlerle kapasitelerini güçlendirmeyi hedefliyor.

Ayrıca bu yıl Ankara’da bulunan kadın örgütleri ve sığınma evleriyle bir yuvarlak masa toplantısı düzenleyip, kadına yönelik şiddet sarmalında trans kadınlara yönelik şiddet, transfobi ve ayrımcılık konuları üzerine konuşulup ortak faaliyet planı oluşturulacak.

Pembe Hayat Kırmızı Şemsiye Seks İşçileri İnisiyatifi 3 Mart Dünya Seks İşçileri Günü Programı şöyle;

2 Mart
  • 14.00-16.00 Şiddet Sarmalında Trans Kadınlar
    Mekan: Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği Ofisi
  • 16.00-18.00 Cinsel Sağlık Atölyesi
    Mekan: Pembe Hayat LGBTT Dayanışma Derneği Ofisi
  • 21.00 Leman Sevda Darıcıoğlu ‘Kimler Geldi Kimler Geçti’ performansı
    Mekan: Haymatlos
3 Mart
  • Ohal’de Seks İşçiliği Forumu

16.00 – 17.00 Av. Rıza Yalçın Koçak Ohal ve Trans Kadın Seks İşçileri Sunumu
Mekan: Haymatlos

  • 17.15 – 18.15 Seks İşçilerin Ohal’de Yaşadıkları Sorunlar
    Mekan: Haymatlos
  • 21.00 Hayallerini Gerçekleştir Gecesi
    Mekan: Haymatlos
4 Mart
  • 16.00-18.00 Ankara’da Yaşayan Seks İşçileriyle ‘Sokak Örgütlenmesi’
    Mekan: Haymatlos
  • 19.00 Orospuların Geleneksel Futbol Maçı
    Mekan: Dikmen Futbol Sahası

Alıntı: Pembe Hayat

Gökyüzü insanları ikiye ayırır: Maviler ve diğerleri

0
“Hayat hiç mavi yerinden vurmadı… Çünkü ben maviyi beyazı koruyan masumiyet olarak tanırım, karanlığı görünür kılan bir renktir mavi, öyle bilirim… Sürükleyendir, bitmeyendir…
mavi olarak anlatmalıyım her şeyi…
Kaldırın başınızı gökyüzüne, görmek istediğinizi değil gördüğünüzü söyleyin bana! Yaşamın ta kendisidir mavi… Belki de sadece bu yüzden ölmeye değil… yaşamaya mahkum
edilmiştir…
Maviyi soruyordun, gözlerimden yüzüme yayılan maviyi mi
bir renk değildir mavi huydur bende
ve benim yetinmezliğimdir
ve herkesin yetinmezliğidir belki
denecektir ki bir süre
ve denenecektir
bir akşamüstünü düşünmek bir akşamüstünü düşünmekten başka nedir ki
gönül gözü görendedir, derinler mavidir..
.”
Edip Cansever

Gökyüzü, Wikipedia’ya göre çeşitli nedenlerden dolayı tanımlanması zor bir kelimedir. Genelde gökyüzüne bakıldığında boşluk olarak değerlendirilir.

Oysa edebiyatçılara, şairlere ya da hiç bu alanlarla ilgisi olmayan birine bile sorduğunuzda boşluktan fazlasını ifade ettiğini söylerler.

Gökyüzü ve onun maviliği çoğunlukla huydur bizde.

Gökyüzü’nün mavi görünmesinin, anlamladırılan soyut şeyler dışında bilimsel açıklaması şöyle:

“Asıl neden kırılma olayıdır. Güneş ışınları atmosfere girdiğinde atmosferdeki gaz moleküllerine ve toz parçacıklarına çarparak saçılır. Gün ışığı değişik dalga boylu birçok ışından oluşur. Gökyüzü açık olduğunda mavi ışık diğer ışıklara oranla en fazla saçılan ışıktır. Bu yüzden de gökyüzü mavi görünür.“

Gökyüzü’nü en iyi anlatanlardan biri de şüphesiz ki Turgut Uyar’dır.

Onun göğe bakma şiirinden etkilenen İstanbul Modern, müzenin içindeki bahçeyi şehir içinde “göğe bakma durağına” dönüştürmüştür. 

“Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım
İnecek var deriz otobüs durur ineriz“

Peki maviye alıştık da gökyüzündeki mavinin tonlarına ne demeli? Acaba bunda Orhan Veli’nin mi parmağı var?

“İşim gücüm budur benim,
Gökyüzünü boyarım her sabah,
Hepiniz uykudayken.
Uyanır bakarsınız ki mavi.“

Gökyüzü, Tanrı’nın yeryüzüne açılan pencereleri, eski çağlarda da sayısız terim kullanılmış. Tengri, Gök’ün tanrısal yüce ruhu. Tengrici toplumların mitolojilerinde, kişiselleştirilmemiş zamansız ve sonsuz mavi Gök olarak anılır. Kimi zaman mitolojide olduğu gibi Tanrı olarak görülmüş kimi zaman da ona ulaşmak için bir araç.

Canlılar, göğe bakarak yeşerip çoğaldı. Gökyüzünün öyle bir etkisi var ki topluluklar ne kadar uzağa da gitse onları anne şefkatinde kucaklayarak aynı göğün altında birleştiriyor. Her daim capcanlı ve yenilgiyi kabul etmiyor. İnsanların teknoloji adı altında onu karartmaya çalışmasına rağmen inatla mavi! İnatla parlak!

Belki de insanlar direnmeyi doğadan, gökyüzünden öğrendi.

Hadi! Şu kaçamak ışıklara rağmen durmadan göğe bakalım.
Huzur da orda umut da.