Ana Sayfa Blog Sayfa 341

Terk edilmiş akıl hastanelerinin ürkütücü fotoğrafları

Brooklynli fotoğrafçı Jeremy Harris, ABD’deki akıl hastanelerini yıkılmadan fotoğraflarıyla ölümsüzleştirebilmek üzere gezdi. Harris terk edilmiş akıl hastanelerinin ambiyans ve mimarisini fotoğrafladı.

“American Asylums (Amerikan Sığınakları)” adlı bu fotoğraf dizisinde Harris, terk edilmiş akıl hastanelerinin rahatsız edici, daha doğrusu ürkütücü ortamını gözler önüne seriyor.

Birazdan göreceğiniz fotoğraflar karşısında tüyleriniz ürperecek.

Bu yazı, The Vintage News’teki Guests of the Asylums-Haunting Photos Of Abandoned Mental Hospitals başlıklı yazıdan Türkçeye Mihri İlke Çeperli tarafından Gaia Dergi için çevrilmiştir.)

The Last Round’un ücretsiz öz savunma dersleri ile içindeki gücü keşfet

0

Kadının eril toplumda kendine yer bulmasının ve hatta sokakta yürümesinin önündeki psikolojik ve fiziksel engeller saymakla bitmez. Akşamın geç saatinde dışarıda yalnız yürüyen kadının tecavüzü hak edip etmediği, sevgilisi tarafından tecavüze uğramış olmasının normalleştirildiği, onlarca erkek tarafından tecavüze uğramış olan kız çocuklarının kendi rızasının olabileceğinin konuşulduğu bir ülkede yaşıyoruz.

Biz, unutmak ya da görmezden gelmek istesek dahi her gün yeni bir olay vuku bulduğundan kaçsak da kurtulmamızın mümkün olmadığı bir gerçeklik bu. Bu durumdan rahatsız olan, bunun normal olmadığını düşünen ve bu durumu normalleştirmişler olarak ikiye ayrılıyoruz ilk önce ve sonra bu iki grupta kendi içinde kollara ayrılıyor. Bunların içinde tabii ki en çok canımızı yakan kendine ya da diğer hemcinslerine dayatılan bu hayatın doğru olduğunu düşünen ve bunun aksini savunan kişileri topa tutarken, erkeklerden daha ateşli ve acımasız olabilen kadınlar. Bunun altında; korkular ve savaşa başlamadan kaybedeceğini düşündüğü için, düşmanla işbirliğini daha güvenli bulmak yatıyor olmalı.

Evet, bu bir savaş; kadının varoluş savaşı…

Çalışabilmek, üretebilmek, sokağa çıkabilmek ve en önemlisi yaşamda kalabilmek için vermek zorunda olduğumuz bir savaş. Dayatılanları kabul ettikçe ve orta yolu bulmaya, uyumlu olmaya çalıştıkça daha sert dayatmalar peşi sıra gelir. Çemberin gittikçe daraldığı ve en nihayetinde kadını dört duvar arasına hapsedip, bununla da yetinmeyip evin içinde kısıtlamalarına ve zulmüne devam eden eril toplumla uzlaşmamız ve şartlarını kabul edip yok olmamız mümkün olmadığından savaşmak zorundayız, hiç pes etmeden ve korkmadan.

Bu savaşın en önemli ve asla terk etmememiz, kaybetmememiz gereken kalelerinden biri sokaklar. Gündüz ya da gece demeden korkusuzca sokağa çıkmaya, hayatın içinde olmaya, çalışmaya, üretmeye ve gezmeye devam edebilmeliyiz. Sadece kadın olduğumuz ve sokakta yalnız olduğumuz için bize zarar verebileceğini, sindirebileceğini düşünen kişilerden kendimizi korumalı ve onlar kadar bizim de orada olmayı hak ettiğimizi öğretmeliyiz.

The Last Round, bu mottoyla ayda bir gün kadınlara özel, ücretsiz öz savunma seminerleri düzenliyor. 40 kiloluk bir kadının bile ona saldıran, kendisinden çok daha iri bir erkeği etkisiz hale getirebilmesinin mümkün olduğunu anlatıyor ve tekniklerini öğretiyor. Bir dövüş sanatları kulübü olan The Last Round, dövüş sanatları ustası Egemen Baranok ve Elif Ural tarafından işletiliyor. Geçtiğimiz yıl üst üste gelen kadın cinayetleri ve tecavüz haberlerinden sonra duruma dikkat çekmek ve kadınlara çaresiz olmadıklarını gösterebilmek için Mart ayı boyunca kadınlara ücretsiz öz savunma teknikleri dersleri vermeye başlıyorlar ve Mart ayı sonrasında da her ayın bir günü ücretsiz seminerlerine devam ediyorlar.

Kulübü ziyaret edip anlamlı sosyal sorumluluk projesi hakkında bilgi aldığımız Egemen Baranok:

“Öz savunma derslerinin iki boyutu var; teknik-teorik boyut ve psikolojik boyut. Psikolojik boyutta korku ve panik eşiği aşılmadığı sürece teorik bilginin tek başına çok da anlamı yok. Karşısına fiziksel olarak daha avantajlı ve güçlü bir erkek çıktığında, hangi tekniği kullanarak onu etkisiz hale getirebileceğini öğreniyor fakat bu noktada eğer psikolojik boyuttaki öğretiyi içselleştirmemişse, bir erkekten gelen tehditle karşılaştığında kadın panik yapıyor, korkuyor ve bu duygu durumu, bildiği teorik bilgiyi uygulayıp kendisini korumasının önüne geçiyor.

Burada, dersler esnasında farklı gelişen olaylar ve pozisyonlar karşısında doğru tekniklerle karşı tarafın ona zarar vermesini engelleyebileceğini öğrendiği pratikler yapıyor. Bunun mümkün olduğunu öğrenen kadın, genetik kodlarına işlemiş korkusundan sıyrılıyor. Bir kere kendini koruyabileceğini, zayıf olmadığını öğrenen kadın hayata daha sağlam bir duruşla devam ediyor. Bu önemli; bir kadının kendi olabilmesinin önündeki tüm engelleri aşabilecek güçte olduğunu öğrenmesi, kendi potansiyeline ulaşması, potansiyelinin farkında ve iyileşmiş nesillerin yetişmesi için, toplumun iyileşmesi için önemli.”

Elif Ural:

“Kadınlar çok güçlü, fakat bu gücü bir gün bile hissetmeden yaşaması üzerine kurulmuş ve sıklıkla zayıflığına vurgu yapılan bir düzenin içine doğuyor. Biz kadınların gerçek gücünü keşfetmesi için, hiçbir dayatmaya ve şiddete boyun eğmeyecek kadar güçlü olduğunu hatırlatmak fikriyle başladık bu projeye.

Geçtiğimiz yıldan bugüne gelene kadar birçok kadına ulaştık, onların derslerden sonra hayatlarında daha korkusuz ve rahat olduklarını gördükçe, değişimlerine şahit oldukça heyecanımız büyüyor, daha çok kadına ulaşmak ve ‘düşündüğünüzden daha güçlüsünüz’ demek istiyoruz.”

Umut dolmamıza sebep olan bu projeyle ilgili daha detaylı bilgi almak ve ücretsiz seminerlere katılmak için; sosyal medya hesaplarından The Last Round’u takip edebilir, web sayfalarından yapılan çalışmaları inceleyebilir ve kendileriyle iletişime geçerek merak ettiklerinizi sorabilirsiniz.

Zülal Kalkandelen ile hayvan hakları ve veganizm söyleşisi

Aktivizm, yoğun bir bilgi birikimi, entelektüel bakış açısı ve ciddi bir sabır gerektiriyor. Bu konuda hakkını vermemiz gereken en önemli kişilerden biri olan gazeteci, yazar, vegan aktivist Zülal (Kalkandelen) ile bir araya gelmemizin nedeni veganlık, hayvan özgürlüğü mücadelesi idi. Konu ciddiydi, ancak arada kahkahalarımız da eksik olmadı.

Zülal Kalkandelen kimdir?

Yazar, gazeteci, müzik eleştirmeni, Tabağımdaki Yüz – Gıda Hakkında Gerçekler kitabının çevirmeni, veganlık hakkında yazılmış ilk Türkçe kitap olan Veganizm: Ahlakı, Siyaseti, Mücadelesi adlı kitabın yazarlarındandır. Vegan Logic adlı müzik programının hazırlayıp sunmaktadır. Aynı zamanda Veganlogic.net Türkiye’nin en iyi bloglarından biri seçilmiştir.

Tutarlı, samimi ve duyarlı gerçek bir etik vegan olan Zülal ile söyleşimiz aşağıdadır.

Teknolojik gelişmeler, ekolojik yıkımlar ve değişimler, sürdürülebilir çevre ve sürdürülebilir gıda için daha sık veganlıktan bahsediyoruz. Daha çok veganlık aktivizmi yapıyoruz.

Merhabalar, birçok özelliğiniz var. İnsanlar sizi müzik yazarlığınızla ve veganlıkla ilgili yaptığınız çalışmalarla tanıyor. Sosyal medya, veganlığı yaymakta ve anlatmakta önemli bir yere sahip. Aynı zamanda bu platformlarda aktivizm yapmak ciddi sabır gerektiriyor. Bazen zorlandığınız olmuyor mu?

Çok defa hesaplarımı kapatıp çıkmak istediğim oldu, konuyla çok haşır neşir olunca tepkilerden dolayı moralin bozuluyor. Ama bir şey oluyor yeniden devam ediyorsun. Mesela veganlıkla ilgili benimle çetin tartışmalara giren birinin sonrasında gönderdiği “Ben vegan oldum.” mesajı belki de benim sosyal medyada kalmamı sağlayan önemli durumlardan biri.

Sosyal medya aktivizm için önemli bir platform ancak oldukça rahatsız edici görüntülere de maruz kalınabiliyor. Son zamanlarda sosyal medyada hayvana şiddet fotoğrafları ve videoları dönüyor, toplumdaki şiddetten en çok etkilenen hayvanlar. Şiddeti şiddetle çözelim diyenler de çıkıyor arada. Bu konuda ne yapabiliriz?

Ben zaten kişisel olarak şiddete karşıyım, şiddetin şiddeti doğurduğuna dair yapılan çalışmalar da var. Üstelik, bu sadece benim görüşüm değil. Yapılması gereken şey şudur: Bu tür hayvan şiddetine karşı yaptırımı olan caydırıcı cezaları vermek! Biz hukuk devletinde yaşıyorsak bunu hukuk yoluyla çözmekten başka alternatifimizin olduğunu düşünmüyorum. Ben hayvana şiddet gösteren insanların rehabilitasyona ihtiyaç duyduklarını düşünüyorum. Sapkın eğilimler gösterdikleri kesin. Bu son kulağı kesilen köpek olayını da çok genç insanlar yapmış, onların mutlaka tedavi sürecinden geçirilmesi gerekiyor, tedavi edilmezlerse tekrar yapacaklardır. Bir kere içinde bu tür eğilimler olan kişiler tekrarını da getirecektir. Bu kişiler acilen tedavi edilerek topluma kazandırılmalılar.

Aslında hayvanlara şiddet uygulayan insana da kadına da kendinden farklı olana karşı da uyguluyor, diyebilir miyiz?

Mutlaka kesişmeler var, her olayda aynısı değildir belki ama mutlaka kesişmeler var. Hatta belki duydunuz, FBI Amerika’da hayvana şiddet uygulayan suçluları yakın takibe aldı, bunları bir katil gibi yakından izliyor, çünkü bu tür şiddete başvuranların mutlaka insana şiddete de yöneleceği tespit edilmiş durumda. Zaten, şiddet kendinden zayıf, güçsüz olan her canlıya yapılıyor. Çocuk, kadın, hayvan fark etmiyor. Ben psikolog değilim, tespitler yapmaktan uzak duruyorum ama şiddet uygulayan insan içindeki nefreti tatmin ediyor.

Toplumda onaylanmış bir şiddet var. Zaten o şiddeti sorgulamaya başladığınızda veganlığa doğru ilk adımı atıyorsunuz.

Sadece kedi, köpek için hayvanların haklarını savunmak yeterli olmuyor, bu savunmayı hiçbir mazaret yaratmadan diğer tüm hissedebilen canlılar için de yapmalıyız. Bu savunmayı hukuki dayanaklarla yapmalıyız. Ülkemizde bu konuda epey eksiklikler var, 5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanunu’nun yetersiz olduğunu siz de uzun zamandır konuşuyorsunuz, yazıyorsunuz, bu kanunun düzeltilmesi için biz hayvan özgürlükçüleri olarak neler yapabiliriz?

Bu konuda ciddi bir sıkıntı var. Sadece kedi köpekle ilgili şiddete tepki gösterip diğer hayvanlar söz konusu olduğunda susan birçok insan var. Hatta toplumun geneli böyle. Çünkü, ben hep söylüyorum: toplumda onaylanmış bir şiddet var.

Doğduğu zamandan itibaren o insana şiddetin olması gereken bir şey olduğu söylenmiş o da bunu bu şekilde kabul etmiş, zaten o şiddeti sorgulamaya başladığınızda veganlığa doğru ilk adımı atıyorsunuz, yani ben sadece kedi köpek için değil bütün hayvanlara karşı yapılan zulmü, şiddeti reddediyorum. Bütün hayvanların tamamen özgür olmasından yanayım, demenizle vegan olmanız mümkün, aksi takdirde diğer insanlar gibi sadece kedi köpeği seversiniz. Neden, çünkü evinde besliyor; yakınlarında, çevrelerinde görüyorlar, ailelerinden biri gibi kabul etmişler. Tabii ki bu kötü bir şey değil, ama biz veganlar olarak “Bir kuzunun ne günahı var?” diye sorduğumuzda buna cevap da veremiyorlar.

Kendilerinin içinde bulunan bu açmazı, bu çelişkiyi – bu çok büyük bir çelişki çünkü – bunu sorgulamaya başlamaları lazım, eskiden bu konular dünyada da Türkiye’de de çok konuşulmuyordu, ama artık yapılan birçok araştırma var: hayvanların duyarlı canlılar oldukları, sosyalleşebildikleri kanıtlandı, hayvan hakları ciddi bir şekilde toplumsal adalet mücadelesi haline gelmiş durumda. Hiç yılmadan anlatmamız lazım, nasıl anlatacağız diye sormuştunuz bugünkü konuşmamalarımızın içinde, zor, çünkü dediğim gibi annesinden, babasından, öğretmeninden, sevdiği herkesten gördüğü, öğrendiği bir uygulamayı sürdürüyor.

Earhtlings (Dünyalı) belgeselini seyreden ne kadar çok insan gözünü yeni açmış gibi hissediyor, çünkü içinde çok çarpıcı gerçekler var, hiç o güne kadar kimsenin söylemediği duymadığı şeyler anlatılıyor orada, kitaplarda anlatılmıyor mezbaha şiddeti. Mezbahaların hepsi şehirlerin dışında ve oralarda neler oluyor kimse bilmiyor, bu saklanan gerçekleri ortaya çıkarmak hayvan hakları aktivistlerinin görevi.

Yeri gelecek ailenizle, yeri gelecek hocanızla, sevgilinizle tartışacaksınız, arkadaşlarınız sizinle dalga geçecek, bunlar olacak! Hepimiz yaşadık, ama eğer bir şey doğruysa ona inanmaktan ve onu savunmaktan vazgeçmememiz lazım. Hepimizin yapması gereken; sabırla, büyük bir sabırla bu meseleyi anlatmak. Ben çok kavga edilmesi gerektiğini savunmuyorum ama yeri gelirse işi hakaretleşmeye vardırmadan o da yapılabilir, çünkü dediğim gibi bir insanı bir şeye ikna etmek istiyorsanız onun bunu sorgulaması için sakin sakin anlatmak gerekiyor. Bağıra çağıra işe giriştiğinizde “Ben seni dinlemiyorum!” deyip çekip gidiyor. İnsan psikolojisi! Onun için usanmadan “O öyle değil, senin doğru bildiğin yanlış, bunun gibi bilgiler var, belgeseller var.” deyip ilgili kişiye önerilerde bulunmak gerekiyor.

Örneğin, Earhtlings (Dünyalı) belgeselini seyreden ne kadar çok insan gözünü yeni açmış gibi hissediyor, çünkü içinde çok çarpıcı gerçekler var, hiç o güne kadar kimsenin söylemediği, duymadığı şeyler anlatılıyor orada, kitaplarda anlatılmıyor mezbaha şiddeti! Mezbahaların hepsi şehirlerin dışında ve oralarda neler oluyor kimse bilmiyor, bu saklanan gerçekleri ortaya çıkarmak hayvan hakları aktivistlerinin görevi. Yeri geliyor daha rahatsız edici görüntüler de paylaşılmak zorunda kalınıyor, ona tepki gösteriyorlar.

Ben de sosyal medyada bu konuda çok yazıp çiziyorum ama kanlı görüntüleri çok fazla paylaşmıyorum, çünkü ben zaten kendim de bakamıyorum o görüntülere, kaldı ki insanların da bakmadığını da biliyorum, öyle bir şey gördüğü anda direk bakmadan geçiyor. Son olarak köpek olayında ona bile tepki gösterdiler, niye paylaşıyorsunuz, şiddet pornosuna döndü burası diye, ama bazen de gerekiyor, insanları sarsmak için. Her olayda, her zaman sürekli sadece kanlı görüntüleri paylaşmaktan bahsetmiyorum.

Bir mezbahada PETA’nın ya da başka örgütlerin yaptığı gizli çekimler birçok olumlu sonuç doğurdu. En son geçen yıl Fransa’da bir mezbahanedeki şiddet görüntüleri yansıdı, Fransa birbirine girdi, çok vahim görüntülerdi, hem şiddet açısından hem de olayın gerçekliği açısından, sonuçta o mezbaha kapatıldı.

Diyeceksiniz ki, tek mezbahanın kapatılmasıyla bu değişir mi? Tek tek uğraşacağız, uzun zaman alacak, hemen yarın ya da bir ay sonra herkes vegan olmayacak, bunca insandan bahsediyoruz ve insanlığın ortak bir konusu bu, bizim ülkemiz ya da belirli bir bölge değil, insanlık böyle yaşıyor yüzyıllardır, bu kökten gelen bir şey, bunu değiştirmek için hayvanların da bizim bu dünyadaki dostlarımız olduğunu anlatmamız gerekiyor, sabırla.

Sonuçta biz hep demiyor muyuz kafeslerin hepsi kırılana, ortadan kalkana dek, diye. Bu bağlamda esaretin biraz genişletilmesi değil topyekün tüm hayvanların özgür olması gerekiyor. Çünkü, hayvan hakları tamamen hayvan özgürlüğüdür.

Bir de şu serbest gezen meselesi var, hayvanlara uygun davranıldığı sürece kullanılabileceğini savunan bir görüş! Burada savunulan şey -asıl sorun da bu- zulmü azaltmak(!). Peki, siz bu yeni refahçı anlayış hakkında ne düşünüyorsunuz?

Bu anlayışı birçok insanın kendi vicdanını rahatlatma yöntemi olarak görüyorum, insani kesimden bahsediyorlar, öyle bir şey yok, bir hayvanın canını alıyorsunuz. Bakın, biz daha az acı çektirdik, sonrasında öldürdük, deniyor! Sonuçta öldürüyorsunuz ve yaşam hakkını elinden alıyorsunuz veya işte “serbest gezen” meselesi…

Bunların hepsi dediğim gibi hayvan haklarını esas amacından, gerçek konseptinden koparan şeyler, biz hayvan özgürlüğünü savunuyorsak insani kesim diye bir şey olamaz, Türkiye’de de adında hayvan hakları geçen bir derneği kurban bayramında insani kesimi savundukları için baya eleştirmiştim, adınızdan hayvan haklarını çıkarın ben de susayım demiştim, yani bu tür şeylerin hayvan hakkıyla ilgisi olduğunu düşünmüyorum, işte bu bir başarı diye duyuruyor bazıları, hayvanların içinde bulunduğu kafeslerin birkaç santim daha büyütülmüş olması hiçbir şeyi çözmez. Sonuçta biz hep demiyor muyuz kafeslerin hepsi kırılana, ortadan kalkana dek diye. Hayvan hakları tamamen hayvan özgürlüğüdür.

Felsefedeki temel hatalardan biri olan “ad hominem” dediğimiz, insana ya da ona varsayılan kimliğe atfetmek. Bunu veganlık anlattığımız hemen herkes inkar söylemlerinden sonra yapabiliyor. Bunu nasıl yorumluyorsunuz?

Veganlık için açık yakalamaya çalışıyor. Ben bir paylaşım yapıyorum, veganlıkla hiçbir alakası yok, örneğin müzikle ilgili paylaşım yapıyorum, bana katılmıyor ya “Sen zaten vegansın!” diyor, ne ilgisi var, müzikle ilgili konu, nasıl bağladınız diyorum, bana veganlıktan vuruyor, benim kimliğim ya veganlık, bana oradan saldırıyor. Sizin yaptığınız gayet faşizan çünkü ben veganım, kendimi milliyetle, dinle, şununla, bununla ifade eden bir insan hiç olmadım, veganım diyorum, bu benim kimliğim sen de benim kimliğime saldırdığında etnik kökenden dolayı birisine saldırdığınla aynı şey, ama o bunu anlamıyor.

Hayvan haklarından soyutlanmış bir veganizmin içi boşalır.

Biz veganlara etrafımızdan farklı konulardan girilerek birçok soru sorulabiliyor, veganlığı anlatırken nasıl bir yol izlemeliyiz? Veganlığı anlatmanın bir yöntemi olmalı mı?

Veganlığın küresel iklime etkisi çok yazılıyor çiziliyor, belki bize yansımadı ama yurtdışındaki medyayı takip ederseniz, baya bu konularda yazılar çıkıyor, demek istediğim veganlık her açıdan, insanlar, hayvanlar, doğa açısından yararlı bir yaşam şekli. Sadece bir beslenme şekli değil.

Sadece beslenme yönü anlatılırsa veganlık anlatımı eksik kalır, ben hep söylüyorum hayvan haklarından soyutlanmış bir veganizmin içi boşalır. Dolayısıyla her düzeydeki insana eşit anlatılmamalı. Eğitim ve kültürel yapısı itibariyle hayvan özgürlüğü kavramını ilk etapta anlayamayacak kişiye etik diye başladığınızda sonuç vermez ama ona da sağlık açısından anlatırsınız yani “Senin sağlığın açısından iyi bu.” diye yavaş yavaş anlatırsınız.

Tabi insanların vegan olması çeşitli nedenlere dayanıyor, herkesin vicdanı aynı şekilde aynı hızda çalışmıyor, yıllardır yaptığım gözlemlere dayanarak söyleyebilirim ki bir görüntü birini çok etkilerken diğerini pek fazla etkilemeyebiliyor, dolayısıyla sadece insanların vicdanına bırakarak bir gün vegan olacaklardır biz bunu anlatalım, işte orada haksızlık yapıyorsun, şeklinde etkilemeyebiliyoruz, sadece etik yönünü anlatarak etkilemeyebiliriz, tabii ki anlatacağız, ben kendim etik bir veganım, benim vegan olma nedenim tamamen oradaki hayvan zulmüydü, ona karşı çıktığım için, onun bir parçası olmak istemediğim için vegan oldum ama biliyorum ki herkes için böyle olmayacak, kimi çevresel nedenlerle, doğaya daha çok önem veriyor diye, kimi ruhani nedenlerle, kimisi sağlığını düşünerek vegan olacak, bunların hepsi bizim için bir artıdır, bunların hiçbirini reddetmemek lazım.

Çünkü, biz onları anlattığımız takdirde zaten bizim için hepsi birer artı oluyor, yani sağlık yönününü de vurgularım, çevreye yaptığı katkıyı da vurgularım, ama sadece bununla değil, veganlığın mutlaka ama mutlaka hayvan özgürlüğü için olduğunu da belirtmemiz gerekiyor, çünkü ben birçok yerde yazdım, hayvan haklarından soyutlanmış bir veganizmin içi boşalır, bu sadece bir diyet değil, bu şekilde yansıtılmaya çalışıldığını görüyorum, çünkü daha kolay. Bu şekilde olmamalı.

Veganlığın ortaya çıkışı hayvan odaklı, insanı temel alan bir felsefe olarak gelişmiyor veganlık. Sonuçta evet, insan için de çevre için de dünya için de herkes için de yararlı, bunu inkar edecek değiliz, ortada araştırmalar var, bilim var. Bize düşen, bu çeşitli faktörlerin hepsini bir arada kullanarak anlatmak, yani veganizm her açıdan iyi, bize ne derlerse desinler bizim onlara verecek iyi birer yanıtımız var, diyelim ki size biri sağlık yönünden soru sormaya başlandı, genelde B12 vitamini sorulur, buna da verilecek mantıklı yanıtlarımız var. Çekinecek bir yanımız yok, saklayacak bir yönümüz yok, bence hepsini kullanalım, birinden olmazsa öbüründen tutar, sonuçta ikna etmekse amacımız, bir yerden yakalarız.

Peki, hayvan kurtarma eylemleri ve şiddet görüntüleme hakkında ne düşünüyorsunuz?

Hemen çok net söyleyeyim: ALF eylemcileri hayvan hakları hareketinin kahramanlarıdır. Eğer bir yerde hayvanlara yapılan bir zulüm varsa o fabrikanın, o tesisin kapısı kırılır, ben bunu çok açık söylüyorum, çekinecek bir şey yok. Bir kürk fabrikası varsa, bu fabrikanın kapısı kırılır, hayvan kurtarılır, şiddet görüntülenir, bundan rahatsız olan olsun çünkü ben de şiddetten rahatsız oluyorum. Bu konudan bahsederken şöyle bir hususu da belirtmek lazım: Cana zarar vermeden orada mala verilen zarar benim için önemli değil, biliyorsunuz Amerikan yasaları orada bir eylem yapıldığında o eylemcileri terörist olarak tanımlıyor, neden? Çünkü, oradaki malı koruyor, mal sahibinin hakkını koruyor. Ben bunu reddediyorum.

Ben hayvanların yanındayım, hayvan özgürlükçüsü bir veganım, dediğim gibi herhangi bir cana zarar verilmediği sürece o içeride eziyet edilen canlıyı kurtarmak kahramanlıktır. Amaçları zaten zarar vermek değil, şiddeti sonlandırmak! Geçen yıl iki eylemci kürk için tutsak edilen vizonları kurtardı diye hapis cezasına çarptırıldı, terörist olarak görülüyor bu kişiler. Kanlı terörist grubu üyesi gibi görülüyor! Oysa sadece ve sadece şiddet karşıtları insanlar hepsi.

Bizler hayvanların hakları ile ilgili paylaşımlar yaparken, hayvanların özgürlükleri ile ilgili savunmalar yaparken bazen insanlar şöyle tepkiler verebiliyor: Ya bu kadar savaş, katliam var, insanlar ölüyor, sen hayvanların peşindesin, bunu nasıl değerlendiriyorsunuz?

Evet çok sık karşılaştığımız bir görüş bu. Ben onlara şunu söylüyorum, uygar insan aynı anda hem insanların hem de hayvanların haklarını savunabilir, bu uygar insan olmanın bir gereğidir. Asıl bunu söyleyenler bir tercih yapılması gerektiği görüşündeler, insanlığa öncelik veriyorlar, çünkü türcülük orada ağır basıyor, ama biz veganlar olarak hayvanla insanlar arasında, yani duyarlı canlılar arasında ayrım yapmadığımız için hepsini savunuyoruz.

Bir kadına saldırıldığında, bir çocuğa şiddet uygulandığında nasıl tepki veriyorsam hayvana uygulandığında da aynı şekilde tepki veriyorum. Onlar asıl kendilerine dönüp “Acaba ben bu hayvan şiddetine neden karşı çıkmıyorum, niye bunu ikincil önemde görüyorum?” diye sormalılar, biz tümüyle bunu reddediyoruz, şiddeti, zulmü reddediyoruz, karşı çıktıkları bu aslında. Neden buna karşı çıkıyorlar, ben de bunu soruyorum.

Benim anlam veremediğim bir konu da başka gezegenlerde yaşam bile neredeyse mümkün iken deneyler için hayvandışı yöntemlerin geliştirilmemiş olmasına anlam vermek mümkün değil.

Vegan köfteyi, vegan iskenderi denemediği gibi bunu da denemiyor, alternatiflere kapalılar, diğeri çok yaygın, çok ucuz onu tercih ediyor. “İskender yemeden olur mu!” diyor, var diyorum, bunu belki on yıl önce söylesen tamam alternatif yok derdim ama artık vegan peynir de yoğurt da var, alternatif çok, vegan gıdalar evde bile kolayca yapılabiliyor. Yenilikçi değil gelenekçiler. Boğa güreşine karşı ama köftesinden vazgeçmiyor, bu da benim özgürlüğüm diyor, doğadaki hayvan da birbirini yiyor diyor. Çok saçma saçma şeyler, kendilerini haklı çıkarmak için.

Vegan endüstrinin gelişmesine tepki gösterenlere ne diyeceksiniz?

Ben primitif hayata dönmeyi hayal etmiyorum bu çağdan sonra, bana bilgisayardan yazıyor, dağın tepesine mi gidip yaşayacağız, telefon kullanmıyor musun araba kullanmıyor musun, benim önceliğim hayvanların hayatlarının kurtulması, kurtulacaksa bırakalım vegan endüstri gelişsin, bir de şöyle bir şey var veganizme kapitalizmi yıkma görevi üstlendiriliyor, veganizmin öyle bir görevi yok, ben de kapitalizme karşıyım keşke yıkılsa, ama veganizmin görevi o değil, hayvanların kurtulmasını kapitalizmin yıkılmasına bağlıyoruz, öyle bir şey olmayacak, veganizmin önceliği kapitalizmi yıkmak değil, vegan peynir üretilmesine karşı çıkıyor, üretilsin. Buna karşı çıkılmasını anlamıyorum.

Çamaşırlarımızı külle mi yıkayacağız, vegan çamaşır deterjanı üretilecek tabi bunun için. Böyle bir dünyada biz bu işi milyonlara anlatmaktan bahsediyorsak, bu işi kitlelere maledeceksek bu dünyada evinde külle çamaşır yıkayacağını söylediğimizde vegan olacağı varsa da olmaz. Primitif hayat fantastik bir rüya gibi, o zaman evde her şeyini yapmak için işini bırakman lazım.

Benim buna zamanım yok mesela!

Benim de yok açıkçası. Benim ve milyonların makinaya atılacak deterjana ihtiyacı var, hayvan üzerinde deney yapılmamış deterjana ihtiyacım var ve ben üreticiye bana vegan makine deterjanı üret derim. Benim önceliğim hayvanın üzerinde deney yapılmamasıysa…

Yumurtanın yerine kullanılacak envai çeşit bitkisel alternatif var.

Nohut ununu suyla karıştır, muzu ez, yulafı suyla karıştır, elma püresini suyla karıştır, işte sana yumurtaya bitkisel alternatif! Aynı işlevi görüyor. Yeter ki istensin. Amerika’da vegan yumurta var, yok artık dedirtecek şekilde. Yaptılar ya ortası sarı, baya yumurta! (Gülüyor.)

Çok konuşulup yazılıp çiziliyor. Sizce veganlık lüks müdür?

Bu veganlık hakkında yaygın kullanılan mitlerden birisi, hayır değil. Tabi bu mitin yayılma nedenleri son yıllarda özellikle çok lüks birtakım vegan ürünlerin piyasaya sürülmüş olması, insanlar bunları gördükçe veganlığı çok pahalı sanıyorlar. Çünkü onlar fazla satılan ürünlerde olmadığından -gerçekten bir kısmı pahalı oluyor- ona dayanarak söylüyorlar. Ama, şunu ihmal ediyorlar: İnsanın vegan olması için bu lüksleri tüketmesine gerek yok, biz dengeli beslendiğimiz sürece, vücudumuz olan tüm gıdaları bütün sebzelerden, baklagillerden ve diğer bitkisellerden gereken gıdaları alabiliyoruz.

Siz diyetisyensiniz size anlatmama gerek yok ama röportajı okuyacaklar açısından söylüyorum: Bu veganlık lükstür yargısı hiç doğru değil, hayvansal yiyen insanlar havyar yemek zorunda mı, hayır, canları isterse 40 yılda bir havyarı alıyordur, keyfiyettir bu, ama veganlar için alternatif ürünlerin üretiliyor olması da bir seçenek, bunları almak zorunda değiliz. Bunlar yenmeden de vegan yaşam sürdürülebilir.

Ucuz olsun diye tesadüfen “vegan” yapılan ürünler var, bunlar veganlığın lüks olmadığını gösteriyor. Bu da veganlık pahalı mıdır sorusu için bizim açımızdan çok güzel bir argüman.

Silikon vadisi bile artık bitkisel üretimler yapıyor. Beyond milk, beyond sushi, vegan fast food yayılmalı, seçkin bir lokantada iyi vegan menüler bulabiliyoruz ama pahalı, raw foodlar pahalı. Fast food olarak Avrupa’da sadece vegan burger dükkanları açıldı, şu anda ucuz esnaf vegan lokantaları var. Ucuzun yapılması lazım. Bir de bunların yanında “vegan”ın ne olduğunu duyurmalıyız. Ben radyo programının adını bile Vegan Logic koydum. Niye dediler, dedim kelime yayılsın. Biz bunu ne kadar gündeme getirsek o kadar iyi. Veganlık gündemde kalırsa üretici de vegan ürünler üretir.

Veganlık bir toplumsal adalet mücadelesidir.

“Veganlık bir tercihtir.” algısı var, bu senin tercihin deniyor hep, veganlık bir tercih değil bir sorumluluktur. Sizin bu konudaki görüşünüz nedir?

Tabi ben de sizin gibi düşünüyorum, ben veganlığı bir beslenme şekli olarak görmediğimden eğer beslenme şekli olduğunu savunuyorsanız ona indirgerseniz o zaman, evet bu benim tercihim, diyebilirsiniz, ama bir veganlık bir toplumsal adalet mücadelesidir. Her şeyden önce hayvan özgürlüğü hareketi olarak bakıyorsanız elbette ki tercih değil, uygar insan olmanın bir gereğidir.

Vegan olunca hayvan özgürlüğüyle ilgili, her şeye elimizi atmalı mıyız, veganizm eşittir hayvan hakları mı? Mesela vegan olsan da sokak hayvanlarına bir hayrımız dokunmayabiliyor.

Ben her yerde bulunamam, elbette ses çıkarmam gerekir, her meseleye karşı bir duruş sağlayıp birinde aktif olmak gerek. Zaten genelde her meselede aktif olan insanlar pratikte tek bir konuya odaklanıyor.

Okuma önerileri:

Veganizm: Ahlakı, siyaseti ve Mücadelesi, Veganlogic programı, İnsan neden vegan olur?, Tabağımdaki Yüz –Gıda Hakkında Gerçekler, http://www.zulalkalkandelen.com/

İzleme önerileri:

Earthlings (Dünyalı) Belgeseli için 1, 2, 3, 4

Altın çağını yaşayan kişisel gelişim kitapları “başarının anahtarı” mı?

Son dönemlerde oldukça popülerlik kazanan kişisel gelişim kitapları… Sayıları binlere ulaşan bu kitaplara her geçen gün bir yenisi ekleniyor. Yurtdışında büyük ilgi gören bu kitaplar ülkemizde de keşfedilip bir endüstri havasında ilerliyor…

Bir avmde ünlü bir kitapçıdayız. Girişte bizi renkli kapakları, süslü püslü sloganlarıyla kişisel gelişim kitapları selamlıyor. Oldukça afili gözüküyorlar. En güzel köşede yeni sahiplerini bekliyorlar. İsimleri de bir hayli özgüven kokuyor; “Her şey seninle başlar!”, “Evrenden torpilim var!”, “5 adımda mutluluk”, “Bu egoları şişirsek de mi saklasak?” ve benzerleri… ama şüphesiz ki bestseller olmuşlar. Kasaya bakıyoruz bu kitapları gözü kapalı satın almaya kararlı insan yığınları. Konuşmalardan anlıyoruz ki bu kitaplardan sonra başarıya kesin gözüyle bakan birçok insan var. Hemen aklımızda birtakım sorular beliriyor: Peki insanlar bu neredeyse çekirdek çitler gibi kolayca okunan kitaplarla hayatlarındaki ne tür bir boşluğu dolduruyorlar? Ya da kişisel gelişim kitaplarına duyulan ihtiyaç, insanların birbirleriyle ve hayatla kurdukları ilişkinin rehbersizliğinden kaynaklanıyor olabilir mi? Dinin, ideolojilerin, aile bağlarının zayıfladığı bir dünyada insanlar kendilerine kolayca bir yol ve yaşam tarzı kurgulamak için mi bu kitaplara yöneliyorlar? Bu soruların cevaplarını bulmak için konuyu yakın markaja alıyoruz.

Çorbada bizim de tuzumuz olsun diyen Koordinatör-Psikolog Kaan Bilgin ile bir araya geliyoruz. Kişisel gelişim kitapları dediğimde derin bir iç çekiyor… “Hani şu insanları pasifize eden kitaplar mı?” diye karşılık veriyor. Bir yandan da oldukça soğuk bir havada sıcak kahvelerimizi yudumlayarak sohbetimize devam ediyoruz.

Bilgin’e göre bu tip kitaplar bir fikri düşüncede bırakıp, harekete geçirmeyi engelliyor. “Eylemden uzaklaştırıyor, atalete sevk diyor“. Akabinde aklımda bir soru beliriyor… Yapmış olduğunuz bu çıkarımı Türk toplumuyla ilişkilendirebilir miyiz? Hafiften tebessüm ederek ekliyor. “Sanırım toplum olarak hazır sunulan çoğu şeyi sorgulamadan kabul ediyoruz. Ataerkil bir toplumun, kültürün bir parçası olduğumuzdan, birilerine itaat etmeye, yöneltilmeye kültürel anlamda meyilli bir toplumuz.”

Tavansız dünya

Tabiri caiz ise kendilerini kişisel gelişimci olarak tanıtan kişiler kitaplarında emir kipiyle nitelendirdiğim “imkânsızı başarabilirsin!” gibi keskin, ucu sivri cümlelere yer veriyorlar. Bir çeşit gaza getirme yöntemi olarak da tanımlayabilirim. İmkânsız nedir? Ya da kimdir? Kavramlarını somutlaştırarak devam ediyoruz. Bilgin’e göre, “Kişisel gelişimci diye kendilerini nitelendiren kişiler kendilerince tavansız bir dünya yaratmışlar. İkinci Bill Gates sen olabilirsin! mesajını veriyorlar, neden elimizde bir tane mevcutken ikinci bir Bill Gates’e ihtiyacımız olsun ki? Örnek almak başka ama copy paste yapmak ise işin tembellik kısmıdır.“

Umut tacirleri

Kısa bir es veriyoruz… Kahvelerimizden birer yudum aldıktan sonra çeşitli konularda sohbet ediyoruz fakat yine üzerinde durduğumuz konuya bağlıyoruz. Anlıyoruz ki basit gibi görünen bu içerikler hayatımıza ciddi müdahalelerde bulunuyor. “Kişisel gelişim kitapları bir sektör haline gelmiş, bu tip kitapların pazarlanması PR’cıların oldukça işine geliyor.” Bu noktayı keyifle irdeliyoruz, nedenleri hakkında tahminler yürütüyoruz. “Kişisel gelişimciler psikolojik bir danışman havasında ilerliyorlar, bunun sebebi de alanımızın bir meslek yasası olmadığından dolayı, devlet kaynaklı bir problem yani. Sonucunda oradan buradan sertifika alıp kendilerini danışman olarak özellikle de basın-yayın organlarıyla pazarlıyorlar.”

Sonra bulunduğumuz mekânda ilginç bir tesadüf yaşanıyor, sıkça konuştuğumuz bu kitapları, kahvesini yudumlarken okuyan bir kişiye rastlıyoruz. Önce şaşırıyor sonrada tebessümle karşılıyoruz. “İnsanlar psikolojik danışmanlardan çok değeri 10-20 TL arası değişen bu kitaplardan alıp çareyi bunda arıyorlar. Oysaki insan problemini anlatmadan, açıklamadan çözüme ulaşamaz, biriktirir ve sonucunda kaçınılmaz olan depresyon halini alır. Açıkcası ben depresyonu yenmenin çok da zor olduğunu düşünmüyorum. Depresyonun ilacı harekettir fakat bu kitaplar çık, gez, gör yerine otur, iyi düşün, ayağına gelsin mantığıyla daha öncede belirttiğim gibi eylemden uzaklaştırıyorlar.”

Belki de işimize gelen kısımla mutlu olmaya çalışmak asıl sorunumuz diye düşünürken “İnsanlara göre bazı gerçekler ağır gelir ve bilimden, akıldan, felsefeden uzaklaşıp kolay yolu yani hazır bilgiyi tercih ederler” diye tatmin edici bir cevap alıyorum.

Medya çanak tutuyor

Sohbetimiz koyulaştıkça güçlü sebeplerle gittikçe çeşitleniyor. Kişisel gelişim kitaplarının reklamı da içeriği kadar çarpıcı. Cafcaflı sloganlarıyla insanları mıknatıs gibi çekiyor. “Mantar gibi türeyen bu konuyu bir sektör haline getiren medya zaten. Çeşitli programlara konuk oluyorlar nereye zap yapsak karşımızda bir tanesi, yok imza günleri yok okullarda buluşmalar vs. birazda magazinel kültür eşittir istenilen sonuç.“

Adeta bir navigasyon

İnsanlar hayatlarındaki hedeflerini bir an önce gerçekleştirmek istiyor bu yüzden de her yolu deniyor. Zaman faktörü üzerinde duruyoruz. “Danışanlarımız sorunlarının çözümlerini bizden bekliyorlar. Oysa ki biz onlara sadece harita veriyoruz. Doğru yolu bulacak olan yine kendileri ama kabul etmek istemiyorlar. Tavsiye vermek gibi bir durumumuz yok.” Öte yandan bir nokta daha aydınlanıyor. Adrese teslim çözüm tarzıyla kişisel gelişim kitapları navigasyon görevini üstleniyor.

Sohbetimize yeni bir perspektif kazandırıyoruz yararları var mıdır? diye sorguluyoruz. “Ders çıkarabilmek, eyleme dökebilmek önemli olan, bu faktörleri göz önünde bulundurarak oluşturulan kişisel gelişim kitapları yararlı olabilir. Örneğin, Evinizdeki terapist, İyi hissetmek vb. bilimsel kişisel gelişim kitapları faydalı olabilir. Bilimsellik ön planda tutularak yapılan kaliteli eserlere de böylelikle destek verilebilir bu alanda.” Kendimizi konunun içinde kaybederek, kahvelerimizi de soğuttuktan sonra hoş sohbetimizi noktalıyoruz…

Bulunduğumuz mekândan ayrılarak günün ilerleyen saatlerinde arkadaş grubumla bir araya geliyoruz. Konum sıcakken elimdeki malzemeleri onlarla paylaşıyorum. Kendimi şanslı kategorisine alarak bir zamanlar bu kitapların müptelası olup daha sonra lanet okuyan birçok arkadaşımın olduğunu fark ediyorum… Araştırdığım konu daha da enfes hale geliyor. Konu hakkında dakikalarca konuşuyoruz. Detaylara indikçe daha lezzetli bir hâl alıyor.

Kitap aşığı olarak nitelendirdiğim sevgili arkadaşım Gizem Bayat da kişisel gelişim furyasına kapılanlardan… “Benimki daha çok arkadaş tavsiyesiydi. Hani şu bilinçsiz yapılan ilaç tavsiyeleri gibi. Önce pek dikkate almadım. Daha sonraları sağa baktım sola baktım bu kitapları okuyan insanlar. Bende de merak uyandı ve gittim aldım en popülerinden.” Sabahın erken saatlerinde düşmüştüm yola ve acıktığımı, acıktığımızı hissettik. Yemeklerimizi söyledik ve yemekler gelene kadar sohbetimize devam ettik. Bu tip kitaplardan 123407 adet okuduğunu ve artık kişisel gelişim kusacağını mübalağalı bir espriyle ekliyor. Gülüşüyoruz. “Bir ara o kadar kaptırmıştım ki hayal ettiğim şeylerin fotoğraflarını duvara, aynaya yapıştırıp kendimi motive etmeye çalışıyordum. Sonra? Değişen hiçbir şey olmadı çünkü ufak bir detayı kaçırmıştım; sadece düşünmekle kalmıştım. Döndüm baktım etrafıma her şey aynı.” Bir çeşit “polyannacılık” diye devam ediyor.

Bir yandan da gelen yemeklerimizi çatallıyoruz. Konunun hararetiyle yemeklerin lezzeti karışıyor ve masamızda bulunan diğer bir arkadaşım Bahar Vatan da konumuza dahil oluyor.

Bahar Vatan’a göre “Kişisel gelişim kitapları çekirdek gibi yedikçe yiyesin geliyor. Fazlası zarar biliyorsun fakat vazgeçemiyorsun.” Özellikle insanların birbirlerini dinlemediği günümüz dünyasında bu kitaplardan medet umuyoruz. Gülümseyerek bana hak veriyor. Çocukluğumuzdan itibaren sorgulamamıza izin verilmiyor, geçmişten gelen bu alışkanlıkla bilgiyi, mesajı davetiyesiz bünyemize kabul ediyoruz. “Kişisel gelişime olan merakım üniversiteye hazırlanırken başladı. Oldukça stresliydim artı ailenin yüklediği sen yaparsın sorumluluğu iyice geriyordu beni. Sınav için çeşitli test kitapları alırken süslü kapakları, sloganları çok dikkatimi çekti ve okumaya başladım ayaküstü sonrada malum satın aldım. Zaman ilerledikçe anladım ki bu kitaplar sadece zamanımı çalıyor, derslere ayıracağım vakti bunlarla harcıyorum.” Yemeklerimiz bitiyor, içtiğimiz demli ve sıcak bir çayın ardından vedalaşıyorum ikisiyle de. İnsanlarımız bu yoğun tempoda sorunlarına çözüm aramaktan çok hazır çözümlere yönelmiş durumda gözüküyor. Bunun sonucunda da kişisel gelişim kitapları altın çağını yaşıyor.

Kırmızı Şemsiye’den Sağlık Bakanlığı’na yönelik el kitabı

2

Kırmızı Şemsiye Cinsel Sağlık ve İnsan Hakları Derneği, Sağlık Bakanlığı’na yönelik seks işçiliği konulu bir el kitabı yayımladı.

Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu ile Hollanda Büyükelçiliği tarafından finanse edilen Türkiye’de Seks İşçilerinin Cinsel Sağlık Durumunun İyileştirilmesi Projesi kapsamında hazırlanan el kitabı, sağlık politika geliştiricileri ile sağlık hizmet sunucularına yönelik geliştirildi.

Türkiye’de seks işçiliği ile ilişkili mevzuat ve politikalar, seks işçilerinin cinsel sağlık ve üreme sağlığı durumu, sağlık hizmet yöneticileri ile sunucularının dikkat etmesi önerilen uygulama pratikleri ile öncelikli uygulama adımları bu el kitabının konularını oluşturmaktadır.

Kırmızı Şemsiye tarafından Sağlık Bakanlığı başta olmak üzere illerdeki halk sağlığı müdürlüklerine gönderilen yayınların basılı kopyalarına Kırmızı Şemsiye ofisinden ulaşabilirsiniz.

Basılı örnekler için Ofis Koordinatörü Tolga Tuneli’ye erişebilirsiniz: [email protected], 03124192991.

Demirtaş’ın cezaevinde yazdığı “Halep Ezmesi” öyküsü, PEN’in sitesinde yayınlandı

1

HDP Eş Genel Başkanı Selahattin Demirtaş’ın cezaevindeyken yazdığı kısa hikayesi “Halep Ezmesi“, uluslararası yazarlar derneği PEN’in sitesinde yayınlandı.

PEN, öyküyü, “Bu hafta PEN / Guernica Flash serisinde Nicholas Glastonbury’nin tercümesiyle Selahattin Demirtaş’ın kısa öyküsünü sunuyoruz. Demirtaş, HDP’nin Eş Genel Başkanı ve TBMM üyesi. Kasım 2016 başından beri cezaevinde tutuluyor ve 21 Şubat 2017’de Türk Ceza Kanunu’nun 301’inci maddesi uyarınca ‘Türk ulusuna hakaret’ iddiasıyla resmi olarak beş ay hapse mahkum edildi” notuyla paylaştı.

PEN, “partili cumhurbaşkanlığı” adıyla referanduma götürülen “başkanlık sistemi”ni de hatırlattığı sunum yazısında, “Türk Parlamentosunun tek kişilik yönetimi getirecek anayasa değişikliğini yakın zamanda oyladığı mevcut durumda Demirtaş’ın susturulması giderek daha artan bir biçimde önceden planlanmış gibi görünüyor” dedi.

Demirtaş’ın kaleme aldığı öykü şöyle:

“HALEP EZMESİ

Yanılmışım, hayat çok uzun…

Garip bir durum mu var, sanmıyorum. Her zamanki Ortadoğu işte, bir yerlerde patlayan canlı cansız bombalar, geride bıraktığı onlarca parçalanmış insan bedeni, darmadağın olmuş yoksul bir pazaryeri.

Ölü sayısı 68, yazıyla altmış sekiz.

Üç gün önceki patlamada 43’tü. Ölüm gerçekten sıradan ve normal bir şeydi de acaba biz mi abarttık onu ve olağanüstü bir hale getirdik. Ölüyor işte insanlar, bolca hem de. Halep’te öğlen patlayan bomba, aynı saatlerde Sidney’de akşam yemeği için restoranlarda toplaşan Avusturalya ahalisinde aynı etkiyi yapmamış gibi duruyor zaten. Toronto’da işe gitmek için koşuşturan Kanada halkının henüz haberi bile yok. Birazdan haberleri olacak ama çoğu okumaya bile değer bulmayacak bu ‘olağan’ patlamayı. Halep’e en yakın şehir Hatay. Biraz dikkat kesilseler patlamayı kendi kulaklarıyla duyacak kadar yakınlar Hataylılar Halep’e.

Hatay’ın mezeleri ünlüdür, sofraları zengin. Kadim bir coğrafyanın birikmiş bütün kültürlerinden nasiplendiği için Hatay mutfağında yok yoktur. Arap, Ermeni, Süryani, Türkmen, Kürt, Türk, Fars, Rum ne yemiş içmişse tarih boyunca, Hataylılar hepsini not etmişler bir gün lazım olur diye. Her gün lazım olmuş tabi. Hatay’a yolu düşenler bu enfes tatları denemeden ayrılmışsa kentten, çok şey kaybetmiş sayılır.

68 kayıp.

Hatay Araplarının en iyi yaptığı yemek belki de gerçek bir sanat eseri diyebileceğimiz Arap kebabıdır. Eski Çarşı’da salaş bir esnaf lokantasında yemelisiniz kebabı. Hamdullah usta tam da romanlarda geçen naif esnaf tiplemesinin canlı hali adeta. Adı sanı iyice duyulunca turistler de rağbet etmeye başlamış Hamdullah ustaya. Bu durum ustamızı hafiften tedirgin etmiş olsa gerek ki, dükkâna çeki düzen verme adına 4-5 tane plastik saksı ağacı alıp yerleştirmiş mekânın sağına soluna. Bu aklı da karşıdaki berber Sadrettin vermiş kendisine. “Abi sen de konsepti biraz değiştir, turist akmaya başladı sokağa, her esnaf biraz çekidüzen verse dükkânına, turistik bir caddeye dönüşürüz imanıma” demiş. Kafasına yatmış Hamdullah Usta’nın. Plastik ağaçlar bu çerçevede intikal etmişler. Yemekler hep aynı ama artık daha yeşillik bir ortamda ve orman ambiyansı eşliğinde yiyebiliyorsunuz. Yalnız ağaçların plastikliği fazla sırıtıyor, bildiğiniz ucuz naylon. İyice de tozlandıkları için hedeflediği ambiyansı tersine çevirmiş ama olsun, yemekler harika halen.

68 ölü can.

Lokantada bir tek garson var. Toplam 7 masaya yetişmekte zorlanmıyor. Hamdullah Usta’nın yeğeniymiş. Çocukluğundan beri, tam 19 yıldır burada garsonluk yapıyormuş. Adı Bereket. Bereket’in iki çocuğu var, karısı geçen yıl trafik kazasında ölmüş. Trafik kazası dediysek öyle aşırı hız yapan arabasıyla takla makla atmamış. Caddede halk otobüsü çarpmış, oracıkta canını teslim etmiş kadıncağız. Bildiğin fukara işi bir trafik kazası ve fakir bir ölüm. İşine ve ustasına çok bağlı. Şevkle yapıyor görevini Bereket. Müşterilerin gözlerinde bir damlacık memnuniyet okuyabilmek için, sanat icra eder gibi estetik bir maharetle sunuyor yemekleri. Her şey çok güzel ama özellikle etler bir harika.

68 parçalanmış beden.

Fiyatlar sizi şaşırtacak kadar ucuz. Üç kişi yedik içtik tatlısı, tuzlusu derken bir hesap geldi neredeyse itiraz edecektik hesaba, azdır diye. Beni en çok da şaşırtan Hamdullah ustanın sakinliği oldu. Dükkân ne kadar kalabalık olursa olsun O hiç istifini bozmadan, yüzündeki ifadeyi bir milim değiştirmeden usulca siparişleri tabaklara doldurup Bereket’e uzatıyor tezgâhın arkasından. Bir haftada üç defa gittim Hamdullah ustaya, bu sahneler azıcık dahi olsa hiç değişmedi.

Hamdullah usta aslen Halepli. Dedesi Hatay’a yerleşmiş, 60 yıldan fazladır Hatay’dalar. Dededen babadan lokantacı esnafı olarak tanınırlar Hatay’da. Tarihi Halep çarşısında kumaşçı dükkanları var amcalarının. Savaştan önce çok sık gider gelirlermiş birbirlerine. Savaş başlayınca Halep’teki akrabaların hepsi diğer birçokları gibi Hatay’a kaçmışlar. Hamdullah ustanın iki katlı evinin bahçesine bir çadır kurmuş, toplam 48 nüfus bir evde yaşamaya başlamışlar. Hamdullah usta bu durumdan dolayı evin alt katındaki kiracıdan rica minnet evi boşaltmasını istedikten sonra biraz daha rahat etmişler. Hiç evlenmemiş usta. Çocukken babasıyla birlikte Halep’e ziyaretlerinde tanıyıp deliler gibi âşık olduğu teyzesinin kızı Rukiye 16’sında evlendirilince hayata küsmüş. Sevmemiş bir daha kimseyi. Rukiye iki çocuğu, kocasıyla birlikte ustanın alt katındaki evde bir odada kalıyor. Onunla karşılaşmamak için her sabah neredeyse koşarak çıkıyor evden usta. Rukiye de unutmamış unutmasına da yapacak bir şey yok artık. Halen çok güzel, bakmaya kıyamıyor, görmeye doyamıyor. Görme dediysek de kaç günde bir tesadüfen karşılaşmalar esnasındaki bir saniyecik bakışmalardan başka bir şey değil zaten. ‘Hadi!’ dese birlikte her şeyi bırakıp kaçacaklarmış gibi ve sanki bunu birlikte planlamışlar da herkesten saklıyorlarmış gibi tedirginmiş usta.

68 ölü ulan!

Eve herkes uyuduktan sonra sessizce girip usulca yatağa uzanmak dışında evle bağını kesmiş bu yüzden. Olur da birisi ustanın bunları içinden geçirdiğini anlar diye ödü kopuyormuş. Yıllar sonra yeniden alazlanan Rukiye aşkının alevleri dışarıdan fark edilir korkusuyla Bereket’le olan sınırlı konuşmalarını bile sıfıra indirmiş.

Fark edilmesin, ama bir alt kattaki oda, bir kaç saniyelik bakışmalar da her gece büyüsün, o dilsiz dünyasını kaplayıp öyle uyutsun. 48 nüfuslu bu arı kovanında onun nefesinin olduğunu bilmek çile mi, mutluluk mu? Bu sorunun cevabı yokmuş işte. Gökten ne yağmışta yer kabul etmemiş misali… Bunca yıl sonra aynı çatının altındalar ya. Hal böyle olunca da ne yaparsan yap, o çatıya tünemiş umut kuşunu susturamazsın. Bu geveze kuşu gündüzleri kovalamak kolay. Ama tek başına yatağa girip de gözlerini kapattığı an gel de sustur. Uykuya dalıp kurtulmak yok. Rüyalarda daha da cüretli, daha da arsız bir kuş bu. En kötüsü de uyanıp yeni bir güne başlama mecburiyeti. Biraz daha oyalansa. Belki bu sabah da bir kaç saniye… Sakın!..

Halep’te pazar yeri, tezgâhlarda sadece hüznün satılan, donup kalmış bir film sahnesi gibi. Savaş başladığından bu yana neşesi yok pazarların, rengi yok, kokusu yok. Doymak, doyurmak için bir parça yiyeceğin mecburen alınıp satıldığı yerler, ruhsuz hastane koğuşları gibi adeta. 68 parçalanmış insan bedeni. Rukiye de aralarında. İki gün önce çocukları Hatay’da bırakıp kocasıyla birlikte Halep’teki evlerinden bir miktar daha eşya almaya gelmişler. Akşam yemeği için bir şeyler almaya gitmiş pazara. Hatay’ın künefesi de ünlüdür.

“Allahu akbar” diye bağırmış kendini patlatan pazar yeri katili. Halep’te paramparça olurken Rukiye’nin bedeni, Hamdullah usta dükkânın arkasında tahta namazlıkta namazını kılıyormuş. “Allahu akbar” diye rükûya giderken göğsünde bir sızı hissetmiş, yaşlandık herhalde diye iç geçirmiş.

Künefenin özelliği peynirinden gelir. Bir de Hatay’da pişirme tekniği farklı tabi. Ama Hamdullah usta arzu eden müşteriye künefeyi yan taraftaki künefeci Cemil ustadan getirtiyor. Kendisi de iyi bir künefe ustası ama komşunun kısmetine el uzatmak olur diyerek yan tarafta künefeci açıldığından beri künefe yapmayı bırakmış dükkânda. Yok ben Hatay’ın en iyi künefesini yiyeceğim diyorsanız o halde… çarşısında meşhur Hatay Künefecisine gidip hakkıyla bir künefe yiyebilirsiniz.

Kocası ceset parçaları arasından elbise kumaşının yapıştığı bir kaç parçayı tanıyıp bulup alabilmiş Rukiye’den geri kalanları. Hamdullah usta ne cenazesine ne mezarına gitmeye dayanamamış Rukiye’nin. Definden bir gün sonra akşam dükkânın kapısını içeriden kilitleyip ecza dolabında ne kadar hap şurup varsa hepsini içmiş. Dükkân üç gün taziye nedeniyle kapalı kaldı. Bereket işletiyor şimdilerde dükkânı. Bereket ustaya Rukiye’nin kocası Cuma garsonluk yapıyor. Rukiye’nin iki çocuğu da dükkânın temizliğiyle falan koşturuyorlar ortalıkta. Yolunuz düşerse uğrayın Bereket ustaya, yiyebilirseniz de yiyin, Arap kebabı halen çok leziz.

Ne de olsa çok kadim bir mutfağı var Halep’in.”

Alıntı: Diken 

Endüstrinin yeni rant kapısı: Feminizm

1

Geçen aylarda, H&M adlı bir tekstil markasının, “kadınların başarısı” konulu ve “çizgi dışı kadınlar” içeren bir reklamı vardı. Bunu, Athena’nın klibi izledi. Öyle ki, kadınlara yönelik pazarlama amacı güden sanki her firma, bu mesajı vermeye çalışıyordu. Daha önce aynısı, erkek çocukları için yapılmıştı. Basketbolcular ve/veya futbolcular, ilkokul veya lise çağındaki, umutsuz bir çocuğun elini tutup ona bir yol gösteriyorlardı. Bu, reklamda oynayan sporcunun dalına yönelmesiydi ve bunun için, reklamı yapılan markanın ürününü kullanması gerekiyordu. Defalarca, her seferinde farklı markalar ve farklı temalarda, aslında hep aynı mesajı vererek pazarlamaya çalıştılar. Ama kaçırdıkları bir nokta vardı. Bunu bulan, çok daha başarılı bir reklam yapacaktı.

Halkla ilişkiler mesleğinde kullanılan, markanın gönüllü reklamını yaptırmaya dayalı bir strateji vardır. İnsanları, çok önemsedikleri, hatta uğrunda hayatlarını harcayacakları bir sebep bularak yakalarsınız, bu şekilde, onların sizin reklamınızı yapmalarını sağlarsınız. Hiç para vermenize gerek olmaz, fon müziği için telif ödemezsiniz, oyunculara ücret ödemezsiniz. Bunun için genelde itibar ve güvenilirlik gereklidir. İnsanlar ürünleri kullanır, memnun kaldıklarında da, çevrelerine bunları almalarını söylerler. Ama “itibar” için yapılması gereken, sadece bu değil.

Zizek aşağıdaki videoda, Starbucks hakkında bir tespitte bulunur. Starbucks’ın sadece kahve değil, aynı zamanda bir “ideoloji” sattığını söyler. Bir kahve alırsınız, ama aynı zamanda, insanlığın geri kalanı için de bir şeyler yapmanız gerektiğini hissedersiniz. Bunun için Starbucks, kazandığı paranın bir kısmını, (Zizek, yüzde 1 olduğunu söylüyor) örneğin, Afrika’daki fakir insanlara gönderdiğini söyler. Bu şekilde, sizi rahatlatmış olur. Artık dünyanın geri kalanı için endişelenmenize gerek yoktur; siz üzerinize düşeni yapmışsınızdır artık, Afrika’da veya evinizin bir yan sokağında insanlar aç olsa da. Ya da, bir internet sitesinde imza kampanyasına katılır, adınızı gösterirsiniz orada. Bir adım atmışsınızdır, elinizden fazlası gelmez.

Kadın cinayetleri, tecavüzler, kadın kimliğinin aşağılanması… Bunlara karşı atılan en popüler adımlar: Dünyaca ünlü markaların, bu konularda reklam yapması. Geçenlerde, Nike’ın “güçlü kadın” temsili içeren bir reklamı paylaşıldı her yerde. O kadınlar arasında tanıyabildiğim tek kişi, bir basketbolcu. Reklamın sloganı; “Bizi böyle bilin” yani, onlardan yapılması bekleneni değil, kendi istediklerini yapan kadınlar. Bu kadınların hepsi sporcu, hepsi, endüstriyel güzellik algılarına mükemmel bir derecede uyuyor. Hepsi “kadınsı” görünüyor ama aslında, “erkek işleri” yapmayı da becerirler. Reklamın tüm mesajı bu.

Daha önce hakkında yazdığım, Bernays’in kadınların sigara içmeleri için bulduğu dahiyane yöntem, hâlâ işe yarıyor. Kadınların topluluk içinde sigara içememesinin, sigara şirketlerinin karını düşürmesi dolayısıyla, Bernays kadınların da sigara içmelerini sağlayacak bir çözüm bulmuştu. Sigaranın şekli, psikanalitik bir bakışla, penisi andırıyordu ve kadınların sokakta, ağızlarında penis benzeri bir nesneyle dolaşmaları, hiç güzel değildi. Bunun için Bernays, “güçlü” ve “çekici” görünen kadınlara (mesela, jartiyerinden sigara çıkaran bir kadın) sigara içiriyor, böylecek “tabuları yıkıyor”du. Çünkü Bernays’in tek amacı, kadınların sokakta aşağılanmaması, güdülerini rahat rahat karşılayamamasıydı, New York’taki sigara şirketlerinin kâr oranıyla hiç alakası yoktu bu işin.

Lucky Strike firmasının, kadın cinselliği üzerinden yaptığı bir reklam

İşte yeni bir rant kapısı var artık endüstrinin: Feminizm. Neden bunu seçiyorlar ve bu ne işlerine yarıyor?

Çünkü, yükselen trend, Feminizm ve cinsel yönelimlerin özgürlük mücadelesi. Bir şarkının klibinde trans kadın temsili ve bir spor markasının reklamında, ”güçlü” kadın imgesinin vurgulanması. Dikkat ederseniz, bu reklamların tamamında, alt mesaj; kadının erkeğe dönüşmesi. Bir kadının iş dünyasında önemli bir yere gelmesi, DJ olması, basketbol oynaması. Neden hiçbirinde, bilim insanı, sanatçı, ne bileyim, sosyolog olarak gösterilmiyor? Neden hep, endüstrinin ondan istediği rollere bürünüyor? Çünkü sistem, eğlence ve moda üzerinden kendini pazarlıyor. Erkek modacıların adlarıyla pazarlanan onlarca marka var, ama kadınlar giyiyor bunları. Haklılar da bu konuda, kadınları da pazara çekip, hem harcamalarını artırmaları hem de yeni profesyoneller bulmaları gerek.

Feminizmin Liberal algılanışını en iyi özetleyen görsellerden birisi

Ne demiştik? Yükselen trend, Feminizm ve cinsel yönelimlerin özgürlük mücadelesi. Biz bunları, uğruna mücadele edilecek, kalem oynatılacak, dayanışma içinde hareket edilecek, sokakta yüksek sesle bağırılacak şeyler olarak görüyoruz ama ne yazık ki, bunların hiçbiri endüstrinin umurunda değil. Yukarıda bahsettiğim, bir markanın gönüllü reklamının yapılmasıdır bu. Nike reklamını neden paylaşır ki, sporla hiç ilgilenmeyen, örneğin, biseksüel bir kadın? Eğer orada, “feminizm” veya “LGBTİ+” mesajı verildiğini görürse, hoşuna gider bu, paylaşır. Topluluğun çoğu ile aynı çizgileri paylaşmayan, pek de yaygın politik düşünceleri savunmayan insanların çoğunluğunun televizyon da izlemediğini hesaba katarsak, internet üzerinde, normalde facebook, twitter gibi sitelere para ödeyerek yapmaları gereken reklamı, şimdi bedava yapabiliyorlar. Çünkü biz paylaşıyoruz.

Zizek ne demişti? Satılan sadece bir ürün değil, aynı zamanda, bir ideoloji satılıyor. Bu mesajların verilmesi ve bizim bu mesajları paylaşmamız, üzerimizden bir yükün kalkmasını sağlıyor sadece. Artık düşünmemize gerek kalmıyor, vicdanımız rahatlıyor. Ama hangi reklamda temsil edilirse edilsin, her gün, her cinsel yönelimden, kimlikten ve düşünceden kadın, katledilmeye, tecavüze uğramaya devam ediyor. Bunları reklamlarda göremezsiniz. Bunlar, çizgilerin dışındaki gerçekler.

Başlık Görseli: Jocelyn Braxton Armstrong’un, Brooklyn Müzesi’ndeki Feminizm konulu heykel sergisi sayfasından.

Kadınlar hak ve özgürlüklerin yitirilmesine HAYIR diyor!

0

Demokratik toplumsal haklarımızın her gün baskılandığı, sekteye uğradığı, engellendiği bir ülkede, çalışma hakkı, barınma hakkı, özgürlüğü, güvenliği ve hatta yaşama hakkı her gün elinden alınan kadın ve LGBTİ+ bireyler olarak, hak ve özgürlüklerimizin tamamen kaybolmasına neden olacak anayasa ve rejim değişikliği dayatmasına HAYIR diyoruz.

Meclisten geçirilmeye çalışılıp başarılamayan tecavüz yasalarının, ‘boşanmaları engelleme’ adı altında baskı, şiddet ve tacizi meşrulaştıran yasaların tek bir kişinin iradesine bırakılarak hayatlarımıza yasalar halinde zincirler vurmasına HAYIR diyoruz.

Çocukların evlendirilmesinin, tecavüzcülerin aklanmasının, kadına ve LGBTİ+ bireylere karşı sistematik ve politik şiddet, taciz ve katliamların süregelmesinin, faillerin cezasız kalmasının ve hatta bu durumun devamlılığının yasalarla korunma altına alınmasının karşısında durabilmek için HAYIR diyoruz.

Son 15 yıllık AKP iktidarı boyunca 14 bin kadın cinayeti gerçekleşti. Kadına karşı şiddet yüzde 1400 arttı. Cinsel taciz vakaları yüzde 450; çocuklara yönelik cinsel istismar yüzde 430 artış gösterdi. AKP iktidarı boyunca kadınlar ve LGBTİ+ hiç olmadığı kadar şiddet gördü, katledildi, yok sayıldı. Şimdi hayatlarımız için HAYIR diyoruz.

Trans ve natrans kadınların ne zaman nerde nasıl davranacaklarına, hangi işlerde çalışacaklarına, çalışıp çalışmayacaklarına, gülüp gülmeyeceklerine, gülerlerse nasıl güleceklerine, ne giyip ne giymeyeceklerine, hangi saatlerde sokakta olabileceklerine, çocuk yapıp yapmayacaklarına hatta kaç çocuk yapacaklarına, hamile kadınların kendi bedenleri üzerindeki haklarına, LGBTİ+ bireylerin ilişkilerine, evliliklerine, yaşam tarzlarına ve hatta varolup olmayacaklarına tamamen kendi çağ dışı zihniyetleri doğrultusunda karar verme hakkını kendinde gören eril zihniyetin eline, bizler hakkındaki tüm bu kararlarını tek başlarına uygulamaya geçirme yetkisi vermemek için HAYIR diyoruz.

Tarih boyunca otoriter ve baskıcı rejimlerden en çok zarar görenler kadınlar olmuşlardır. Bu durum anayasa ile tüm yetkilerin tek bir kişide toplanmasıyla yine tekrar edecektir. Mevcut durumda bile her gün her dakika toplumsal cinsiyet baskısıyla, tacizle, şiddetle boğuşan tüm kadın ve LGBTİ+ bireyler, bu baskı ve şiddeti daha yoğun yaşayacak, eril zihniyetin sınırsız yetkilerle hüküm sürmesini, üzerlerinde bir balyoz gibi hissedeceklerdir. Şu anda bile gerek sivil toplum kuruluşlarının, gerek gazetecilerin, gerek kadın siyasetçilerin maruz kaldığı baskılar mevcut ve gelecek toplumsal baskıların bir yansımasıdır. Uygar ve demokratik toplumlarda böyle büyük bir anayasa değişikliğinin halkın bağımsız örgütlenmeleri olan sivil toplum kuruluşlarından bağımsız tartışılamayacağını buradan meclise de hatırlatıyoruz. Ve soruyoruz: Her birimizin en temel hak ve özgürlükleri üzerinde bu kadar geniş kapsamlı bir irade değişikliği üzerinde nasıl oluyor da STK’ları ve bu STK’ların temsil ettiği toplumsal kimlikleri dışlayarak karar alabiliyorsunuz? Söz hakkımızın salt sandığa indirgendiği bu dayatmaya HAYIR diyoruz.

Özgürlük, eşitlik ve adalet; tek bir insanın inisiyatifine terk edilemeyecek kadar önemli haklardır ve trans/natrans tüm kadınlar bu hakları için mücadele etmeli, bu hakları ve kendi kaderlerini eril zihniyetlerin insafına bırakmamalıdır. Mevcut siyasal iktidarın kadına ve LGBTİ+ bireylere karşı bakışı 15 yıldır değişmeden erilliğini sürdürmüş ve bunu her fırsatta sözleri ve eylemleriyle göstermiştir. Bu eril iktidar söylemlerinin toplumsal dışavurumu, gerek trans gerek natrans kadınların sistematik olarak hedef gösterilmeleri, şiddete, taciz ve tecavüze ve katliamlara maruz kalmaları şeklinde tezahür etmektedir. Bugün anayasa değişikliğinin kabulü halinde ‘ucu bana dokunmaz’ diye düşünen kadınlarımızın da, yarın bir başkasının tek kişilik iktidarında şimdiden öngörülemeyecek sonuçlar yaşayabileceklerini ve tarih önünde sorumlu olacaklarını hatırlatmak istiyoruz.

Aydınlık bir ülkede, huzur, güven ve barış içerisinde yaşamak tüm insanların hakkıdır ve bu hak hiçbir ‘tek adam’ rejimine devredilemeyecek kadar elzemdir. Bizler Feminizm Derneği, İnsanca Yaşam ve Demokratik Toplum Derneği, İstanbul LGBTİ Dayanışma Derneği ve Sosyalist Emekçiler Partisi mensubu kadınlar olarak kadın, erkek, LGBTİ+ ayırmaksızın tüm gücümüzle bu hakkımıza sahip çıkmak için HAYIR diyoruz!

Bizler farklı inançlardan, farklı etnik kimliklerden, dinlerden, farklı cinsel yönelimlerden, farklı siyasetlerden, kadın örgütlerinden, farklı şehirlerden belki de bugünün en büyük aciliyetlerinden olan iki hecelik bir kelimenin etrafında birleşmiş kadınlarız. Daha iyi bir yaşam için birbirine umut bağlayan kadınlarız. Milyon yıllık insanlık tarihinde var olma mücadelesinin her türlüsünü yaşayan kadınların bir ardılıyız. Tarih akıp gitti ancak biz kadınların kız kardeşlerimizden devraldığımız umut, direniş ve mücadele geleneğimiz hiç değişmedi. Değişmeyecek.

Bugünse Kadınlar olarak özgürlüğümüzün, özne olmamızın yolunu tıkayacak, kazanımlarımızı yok sayacak ” Ohale” de “Anayasaya da”, “Referanduma da” hayır demek için politik bir özne olarak buradayız. Dişimizle, tırnağımızla, bin bir emek ve mücadeleyle elde ettiğimiz kazanımlara el konmasın, hayatlarımız bir adamın iki dudağı arasında olmasın tek adam rejimine HAYIR diyelim diye buradayız.

Biz kadınlar bugün referandumda başkanlığa HAYIR! diyoruz. Çünkü biliyoruz, görüyoruz, yaşıyoruz. Geldiğimiz noktada kazanımlarımıza, emeğimize, tarihimize anayasayı
değiştirerek el konulması girişimiyle karşı karşıya olduğumuzun farkındayız. Bu farkındalıkla HAYIR diyoruz. Başkanlık sisteminin ne anlama geldiğini biliyoruz.

Yasamanın, yürütmenin yargının tek adamın elinde toplanmasının siyasetin erkek yapısını nasıl besleyeceğini ve hayatlarımızı nasıl tehdit edeceğiniz biliyoruz. Bizler biliyoruz’ ki Ohal’de, Anayasada ve hayata geçirmeyi planladıkları tüm politikalarında toplumun erkek egemen yapısını, cinsiyetçi önceliklerini baştan aşağı dönüştürmeyi hedefliyorlar. Bunun için, bizim irademizi ipotek altına alacak, bizi siyasetin nesneleri haline getirecek cinsiyetçi politikalara karşı “HAYIR” diyoruz.

Bugün “Hayır” sözünü yükseltmenin bilinci ve zorunluluğuyla buradayız. Çünkü bizi kapıda bekleyen tehlikenin farkındayız. Biz kadınlar bu tehlikenin ayak seslerini uzun zamandır duyuyoruz. OHAL denilerek kapattıkları kadın derneklerimizden, saldırdıkları kadın medyalarımızdan, kadın siyasetçilerin tutuklanmasından, kadın temelli yerel yönetim alanlarına saldırılmasından, KHK’larla ihraç edilen, emekleri hiçe sayılan kadınlardan okuyoruz bugün bize başkanlık anlatan zihniyetin alt metnini. Son süreçte kat be kat artan taciz, tecavüz, kadına yönelik şiddet vakalarından, yine aynı şekilde artan kadın cinayetlerinden, trans cinayetlerinden, artan homofobi ve transfobiden biliyoruz bu sürecin biz kadınlar için ne anlama geldiğini.

Ancak bugün Hayır Diyen Kadınların bildiği ve güvendiği bir şey daha var. Biz kadınlar bir araya geldiğimizde önümüzde hiçbir güç duramaz. Biz kadınlar mücadele tarihimiz boyunca ağır saldırılar gördük, bugünde ağır saldırılar yaşıyoruz. Pes etmedik, vazgeçmedik.

Kürtaj yasası dediler; HAYIR dedik. Sokaklara aktık, bedenimiz bizimdir dedik.

Ağır tahrik indirimleri dediler. HAYIR dedik, erkek şiddetini görünür kılıp tahrik indirimlerini gerilettik.

Tecavüz yasası dediler; HAYIR dedik, binlerce kadın meydanları doldurduk, o yasa o meclisten geçmeyecek dedik ve o yasayı meclisten geçirtmedik.

OHAL dediler; HAYIR dedik. Ohalde de, her halde de direniriz dedik, kadın dayanışmasıyla ördük mücadelemizi.

Ve bugün tüm deneyimlerimizi önümüze koyduğumuzda kadınların birleşerek, dayanışmayla söylediği “HAYIR” lara olan güvenimizle bir kez daha olanca gücümüzle HAYIR diyoruz! 

Mezopotamyada savaşçı Amazon kadınlarının izleri mozaiklerde

Büyük İskenderin kurduğu Seleukos Hanedanlığı’nın bir parçası olan ve ismini Büyük İskender’in doğduğu şehirden alan Edessa, “sular şehri” anlamına gelmektedir. Büyük İskender’in seferlerinden biriyle Edessa’ya gelen sanatçılardan biri Anadolu’da efsaneleşen Amazon kadınları mozaiklerini büyük bir incelik ve ustalıkla Urfa Haleplibahçe‘ye resmetmiştir.

Haleplibahçe Mozaiklerinde “Savaşçı Amazon Kraliçelerinin Mozaiğe Resmedilmiş Dünyadaki İlk Örnekleri”ne rastlanılmıştır. Uzmanlar, Halepli Bahçe Mozaiklerini mozaik tekniği, sanatı ve 4 mm² ebadında Fırat Nehri’nin orijinal taşlarından yapılması ve benzeri özelliklerinden dolayı, dünyanın en kıymetli mozaiği olarak tanımlamaktadırlar.

Amazon Kadınları efsanesi

Yunan mitolojisinde tamamen savaşçı bir kavim olan ve kadın savaşçılardan oluşan bir topluluktur. Kadın savaşçıların maharetleri ve özellikle savaşta iyi ok atmak için memelerinden birini kesmeleri efsanelere konu olmuştur. At üstünde ve savaş alanlarındaki cesaretleriyle ve barış sağlama konularındaki ünleriyle bilinmektedirler.

 

Haleplibahçe Mozaikleri

2006-2009 yılllarında yapılmak istenen bir proje kazısı sırasında, yanlışlıkla keşfedilmiş ve yerin bir metre altında mozaikler bulunmuştur. 100 metrekarelik bir alan üzerinde ve dört Amazon kraliçesinin Helence isimlerinin işlendiği dünyadaki tek örneği niteliğindedir. Mozaikte av sahneleri sergilenmektedir. Hippolyte, atının üstünde panteri avlarken resmedilmiştir. Pantesileya şaha kalkmış at üstünde, Melanipe aslan avlarken resmedilmiştir.

Dört Amazon kadınının hikâyeleri

Hippolyte

Ares’in kızıdır. Zeus’un üvey oğlu Herakles, Amazonlar ülkesine giderek kraliçeyi öldürüp altın kemerini alır. Bilge Umar, Hippolyte adının helen dilinden geldiğini ve “Atları Çözen” anlamında olduğunu yazar.

Melanipe

Helenin oğlu Aiolos’un kızıdır, Herkül tarafından esir alınmıştır.

Antiope

Irmaklar tanrısı Asaopos’un kızıdır. Amazon ülkesine gelen Theseus tarafından kaçırılıp Attika’ya götürülür. Savaşçı Amazon kadınları kraliçelerini kurtarmak için Attika’ya giderler ama ne yazık ki bu çarpışmalar sırasında Antiope öldürülür.

Pantesileya

Amazon kraliçesi de savaş tanrısı Ares’in kızıdır. Troya savaşında Amazonların başında, Primaos’un yanında yer almış ve Akhileus tarafından öldürülmüştür.

Kaynak: Milta, HALEPLİBAHÇE AMAZON KRALİÇELERİ MOZAİĞİ: ANTIOCH, SEPHHORIS

Tolga, Bulut Öncü için koşuyor, bize de destek olmak düşüyor

Tolga Alp Tuneli ve Bulut Öncü 5 Mart 2017’de Antalya Runatolia Maratonu’nda gençlerin cinsel sağlık alanında doğru bilgiye ulaşabilmeleri için koşacaklardı. Ancak Bulut Öncü hayatını kaybetti. Tolga şimdi Öncü için de koşacak ve desteklerimizi bekliyor.

Tolga Alp Tuneli desteklerimiz için FonZip’te bir kampanya başlattı. Desteklemek için lütfen tıklayın.

Hepimizi çok yakından ilgilendiren bir sorun ile karşı karşıyayız: Avrupa’nın en genç nüfusa sahip ülkesi olan Türkiye’nin eğitim sisteminde kapsamlı ve yaşa uygun yapılandırılmış cinsel sağlık eğitimi yok!

Üstelik Türkiye’deki her 10 gençten yalnızca 1’i HIV ve AIDS konusunda doğru bilgiye sahip ve sadece 4 genç kadından biri gebelik oluşma ihtimalinin olduğu zamanı biliyor. Aynı gençlerin %97’si ise cinsel sağlık ve üreme sağlığı hizmeti sunulmasını olumlu karşılıyor.

Ancak bu sorunun çözümü için gönüllü olarak gece gündüz çalışan gençler var! İşte ben de Sağlıkta Genç Yaklaşımlar Derneği (Y-PEER Türkiye)’nde gençlerin cinsel sağlığı ve üreme sağlığı konularındaki bilgilerini artırarak gençlerin yeni yaşam becerileri kazanmasının önünü açan gençler için 5 Mart 2017’de Antalya Runatolia Maratonu’nda 10 kilometre koşacağım.

Miktarı ne olursa olsun yapacağınız her bağış gençleri kendi hakları ve hayatları konusunda sorumluluk almaya hazır hale getirecek.

Sağlıkta genç yaklaşımlar derneği

Sağlık ve eğitim başta olmak üzere benzeri alanlarda doğru bilgiye erişimlerini sağlayarak genç insanlarda tutum ve davranış değişikliği yaratmayı, buna paralel olarak genç insanların tüm alanlarda özne olarak kabul edilmesi için çabalayan bir sivil toplum kuruluşudur.