Ana Sayfa Blog Sayfa 355

Sporcu içeceğinizi evde kendiniz yapın

Özellikle triatlon, ultramaraton, uzun koşular gibi dayanıklılık gerektiren sporlar yapıyorsanız sporcu içeceklerine ihtiyaç duymanız kaçınılmaz. Kendim de bu içeceği zaman zaman yapıyorum. Hem lezzetli hem pratik hem de ucuz…

Siz de sporcu içeceğinizi kendiniz yapmak istiyorsanız aşağıdaki tarif tam size göre:

Sporcu içeceğinizi yapmak için gereken malzemeler:

  • 1/4 fincan şeker (fincanın dörtte biri)
  • 1/4 çay kaşığı tuz
  • 1/4 fincan portakal suyu
  • Bir çay bardağı pancar suyu
  • 1/4 fincan sıcak su
  • 2 yemek kaşığı limon suyu
  • 3,5 bardak soğuk su

Yapılışı

Sıcak su, şeker ve tuzu karıştırın. Daha sonra diğer malzemeleri de ekleyip iyice çalkalayın. Sporcu içeceğiniz hazır. 

Bu içecek yaklaşık 50 kalori enerji ve 110 mg sodyum içeriyor yani piyasadaki sporcu içecekleri ile içerik bakımından benzer. 

Afiyet olsun!

Can Dündar yeni haber portalı “Özgürüz” ile yayında!

Can Dündar Almanya merkezli haber portalında yayına başladı. Özgürüz adı yeni haber portalı okurlarla Uğur Mumcu’nun ölüm yıldönümünde buluştu.

Can Dündar’ın Genel Yayın Yönetmeni olduğu portal Türkçe ve Almanca olmak üzere iki dilli ve Correctiv adlı araştırma merkezi ile işbirliği içinde yayın yapacak. Ayrıca Can Dündar’a Hayko Bağdat da eşlik ediyor.

Dündar yeni haber portalında şu ifadeleri kullandı:

Türkiye, tarihinin en karanlık dönemlerinden birini yaşıyor.

Bir dönem Avrupa’nın parlayan yıldızı sayılan ülke, son dönemde dünyanın en büyük gazeteci hapishanesi haline geldi.

Dünyada tutuklu gazetecilerin yüzde 80’i şu anda Türkiye’de…
Basın özgürlüğü indeksinde Türkiye, 180 ülke arasında 151. sıraya gerilemiş durumda… Sudan, Rusya, Pakistan Meksika, daha ön sıralarda…

Zaten kısıtlı olan basın özgürlüğü, 15 Temmuz darbe girişiminden sonra hepten askıya alındı. İlan edilen Olağanüstü Hal döneminde 169 medya kuruluşu kapatıldı, 2000 civarında gazeteci işsiz kaldı. 150 kadar gazeteci halen cezaevinde..

Hükümet, hapiste tek bir gazeteci bile olmadığını, hapistekilerin terör suçlarından yargılandığını öne sürüyor. Çünkü hükümete yönelik her eleştiri, terör veya hakaret suçu kabul ediliyor. Sadece Erdoğan’ın açtığı hakaret davalarından 2500 kişi yargılanıyor.

Özgür basın tam bir kuşatma altında… Gazeteciler, hapishane ile mahkeme arasında mekik dokuyor. Tehdit ediliyor, saldırıya uğruyor, linç ediliyor.

Kaynak: DW 

Tercihleriniz; birinin hayatına mâl oluyorsa onun adı tercih değil, cinayettir

Aslında sizlerle hep güzel haberler paylaşmak isteriz ama gün geçmiyor ki hayvanlarla ilgili başka bir işkence haberi gündeme gelmesin! Olay Endonezya‘da geçiyor. Joko Sasonko isimli asker, hafta sonu için evine gidiyor ve evinde düzenlediği barbekü partisine arkadaşlarını davet ediyor. Buraya kadar her şey normal gibi gözükse de askerin sosyal medya hesabına yüklediği fotoğraflar, görenlerin şoka girmesine sebep oldu!

Fotoğraflarda, zavallı bir köpeğin dövüldükten sonra havuzun üzerinde sıkıca bağlanıp ateşe verildiği görülüyor. Köpeğin yanında askerler gülerek poz vermişler ve eğleniyorlar. Barbekü partisinin sonunda sosyal medya hesaplarından yedikleri etin ne kadar lezzetli olduğunu vurgulayan bir paylaşım daha yaptılar. Haber tüm dünyada paylaşılmasına rağmen bu akıl almaz olayı gerçekleştiren insanlar ceza almadı! Maalesef Endonezya‘da hayvan hakları konusunda yasaların hayvanları korumaya yeterli olmadığı ülkelerden biri ve köpek eti yenmesi yasa dışı sayılmıyor!

Batı ülkelerinde suç, Uzakdoğu ülkelerinde normal

Batı ülkelerinde bu gibi olayları gerçekleştiren şahıslar tutuklanıp hapis cezası alabilirken Endonezya ve yine bazı uzak doğu ülkelerinde, bu gibi olaylar olduğunda normal kabul edildiği için araştırma dahi yapılmıyor.

Her yıl binlerce köpek en işkence dolu yöntemlerle (çoğu zaman canlı canlı ateşe verilerek, çünkü o anda korkudan adrenalin salgılayan hayvanın etinin daha lezzetli olduğuna inanılıyor), etleri için öldürülüyorlar.

Kedi ve köpek dostlarımızın bu denli işkencelere maruz kaldığı haberleri, şüphesiz bizi çok üzüyor ve insanların kedi ve köpekleri öldürüp yiyor olmalarına, bunun yine onlar tarafından normal karşılanmasına bir türlü anlam veremiyoruz!

Toplumların, kültürlerine göre cinayetleri normalleştirmesi?

Yavrusundan ayrılan koyunu büyük bir sürpriz bekliyor: Harry ve annesinin kavuşma anıBu noktada hatırlamamız gereken her ülkenin ve toplumun kendisine has kültür ve alışkanlıkları olduğudur. Şüphesiz hiçbir alışkanlık ya da gelenek masum bir hayvanın öldürülmesini haklı gösteremez ya da normalleştiremez. Bunlar sadece kameralara yansıyan görüntüler… Her gün, her saat ve her saniye mezbahalarda kapalı kapılar ardında sabah kahvaltımızda salam, sucuk ve sosis olarak yerini almak üzere çiftlik hayvanlarının öldürülmesinin bu olaylardan tek farkı, normal olarak kabul edilmesi ve kameralara yansımamasıdır. Evet, kedi ve köpek gibi evimizde beslediğimiz hayvanları yemiyoruz, dolayısı ile kedi ve köpek dostlarımızın etleri için öldürüldüğü haberlerini duyunca dehşete kapılıyoruz ama tabağımızda masum bir kuzunun ya da koyunun ölü bedeni varken kedi ve köpek yemeyi normal kabul eden toplumların insanlarını şiddetle kınamak ne kadar samimi?

Sizce bir köpek bir koyun ya da tavuktan daha mı çok acı çekiyor ya da koyun, tavuk, balık gibi hayvanlar daha mı az yaşamayı hak ediyorlar? Konu; alışkanlıklar, yaşam tarzı ve içinde yaşadığımız kültür olduğunda insanlara kendi yaptıkları doğru gibi gelebiliyor ve başka toplumları eleştirirken aslında eleştirdikleri hareketin bir benzerini her gün normalleştirerek kendilerinin yaşadıklarını unutuyorlar! Konu kendi alışkanlıklarımıza geldiğinde gönül rahatlığıyla, “Ama bu benim kişisel tercihim” diyebiliyoruz.

Gerekçesi ne olursa olsun; hayvan öldürmenin yanlış olduğunu algılayıp bütün hayvanların eşit yaşama hakkı olduğunu kabul ettiğimiz zaman, bu gibi işkence ve hayvan zulmü olaylarının önüne geçebileceğiz. Eğer tercihlerimiz başka birinin yaşam hakkını elinden alıyorsa; bunun adı “kişisel tercih” değil, cinayettir.

Editör Notu: Aslında bu haberin fotoğrafları tam da haberin içeriğindeki gibi dehşet dolu. Ancak yayın ilkelerimiz gereği bunları sizinle paylaşamıyoruz. Dilerseniz (!) orijinal kaynağın linkine tıklayarak durumu daha net algılayabilirsiniz!

Kaynak: Petitions

Bir anneden yavrusuna 1 yaş hediyesi: Başka masallar mümkün

1
Başka masallar mümkün, kızım için onun doğumundan sonra yazdığım hikâyeleri derleyerek ona kalıcı bir 1 yaş hediyesi verme niyetiyle ortaya çıktı. Kitabın, adını esinlendiğim mottonun varlığını ispatlarsa daha anlamlı olacağını düşündüm. Bu nedenle hikâyelerimi resimlendirecek gönüllü arayışına girdim ve bana ve umarım ileride kızıma ve kitabın ulaştığı çocuklara “başka bir dünyanın mümkün olduğunu” gösteren birçok güzel insanla tanıştım. Bu kitabın benim amatör yazma hayalimi gerçeğe dönüştürmesinin yanında bana “iyilik” deneyimini yaşatması ve bunu kızıma ispatlayabilecek olmam açısından anlamı çok büyük.

Denge Masalı

Küçük bir kız, güneşli bir bahar gününde arkadaşlarıyla oyun oynarken yorulmuş, bir çınar ağacının altında dinleniyordu.
Çınar dinlenen küçük kıza seslendi:
–Neden arkadaşlarınla oynamıyorsun?
-Yoruldum ve gölgende biraz dinlenmek istedim

-Gölgem mi? O da ne ?
-Senin gölgen işte. Şu etrafındaki şey. Yere bak. Bir grilik görüyor musun ? Güneşsiz bir bölge. İşte o senin gölgen.

Küçük kız etrafında dolaşarak çınara hareket eden kendi gölgesini gösterdi. “Bunu denemek isterim” dedi çınar.

Aynısını yapmak için köklerini yerinden kıpırdatmaya çalıştı ama yapamadı. Küçük kız çınara yardım etmeye çalıştı ama onun da gücü çınarın güçlü köklerini topraktan ayırmaya yetmedi. Arkadaşlarından yardım istemek üzere koşarak uzaklaştı.

Arkadaşlarından birisi; “Bize biraz su lazım. Su toprağı yumuşatınca çınar da köklerini daha kolay hareket ettirebilir belki” dedi. Bunun üzerine tüm çocuklar, az ileride bulunan küçük bir su birikintisinden çınarın köküne su taşımaya başladılar. Eklenen her kova su ile çınarın kökleri biraz daha kolay hareket eder oldu. Sonunda bütün çocukların da yardımıyla kökler topraktan ayrıldı.

Küçük kız Çınar’a gölgesiyle oynamayı öğretti. Birlikte koşarak oynamaya başladılar.

Biraz dolaştıktan sonra dinlenmek için bir yerde durdular. “Hey !Ne yapıyorsun? Burada duramazsın!” dedi bir ses. Bu bir şeftali ağacıydı. “Gölgenden güneşi göremiyorum. Güneşi göremezsem büyüyemem bunu biliyorsun değil mi? Hem nereden çıktın sen, birden bire yanımda belirdin?” dedi Şeftali Ağacı.

Çınar “gölgelerimizle birlikte dolaşıyoruz” dedi. “Yerine geri dönmelisin” dedi şeftali ağacı. “Hem bir ağacın dolaşması ne gereksiz bir şey!” diye söylendi.

Küçük kız “henüz gölgelerimizle oynamayı bitirmedik ama” dedi. Şeftali ağacı “O zaman lütfen başka bir yerde oynayın. Güneşimi engellemeyin. meyvelerimin solgun kalmasını istemiyorum” dedi.

Küçük kız ve çınar, şeftali ağacının meyvelerinin henüz kızarmamış olduklarını farkettiler. Gerçekten de güneşe ihtiyaçları vardı. Şeftali ağacını daha fazla rahatsız etmememek için oradan ayrıldılar.

Kendilerine başka bir yer bulup tekrar oynamaya başladılar. Orada bulunan bir zambak “Afedersiniz!” diye seslendi. “Rica etsem, burada biraz daha kalabilir misin?” dedi. Çınar “Ama biz oyun oynuyoruz, gölge yakalama oyunu” dedi. Zambak “Senin gölgene ihtiyacım var, fazla güneşte çiçeklerim zarar görüyor. Gölgede kalmam lazım” dedi. Çınar ‘Senin için biraz burada kalabilirim’ dedi zambağa.

Küçük kız da çınarın altına uzandı. Birlikte zambağın, gölgenin keyfini çıkarmasını seyrettiler.

Bir süre sonra az ileride duran günebakan çiçekleri kendi aralarında konuşmaya başladılar.

Bir tanesi, “Burada durmaması gerekiyor” dedi. Diğeri, “onun koca gölgesi yüzünden güneşe dönemiyorum” dedi. Sonunda çınara seslenerek “Orada biraz daha kalırsan çiçeklerimiz güneşi göremeyecek” dediler hep bir ağızdan.

Çiçeklerden biri “Güneş batana kadar çiçeğimizi ona doğru çevirip, güneşin battığı yerde çiçeklerimizi kapatarak uykuya dalarız” dedi. “Eğer burada kalmaya devam edersen bütün düzenimiz alt üst olur” diye ekledi.

Çınar, “Sanırım kendi yerime dönmem en iyisi” dedi küçük kıza.

İki arkadaş, tekrar çınarın köklerinden ayrıldığı yere döndüler. Çınar, köklerini toprağa saldı. O yerine geçince hemen yanındaki menekşeler “Nerelerdeydin bütün gün? Sen ve gölgen olmayınca güneşden rahatsız olduk” dediler.

Köklerin etrafına gelen solucanlar “Nihayet gelebildin, köklerin olmadan derinlerde yolumuzu bulamıyorduk” dediler. Çınar güldü “Sanırım olmam gereken en doğru yer burası” dedi. Küçük kız çınara sarıldı ve ayrıldılar. Çınar güneşin batmasıyla yavaş yavaş kaybolan gölgesini seyretti. “Ertesi gün güneşle tekrar ortaya çıkacak” diye düşündü.

Oyun Masalı

Yunus Suri ve fok balığı Kora; denizlerden birindeki bir koyda yaşayan iki yakın arkadaştı. Kora, kayalıklarda uzanıp güneşlenmeyi; Suri ise suda oynamayı çok severdi.

Her ikisine de zor gelen şey ise karınlarını doyurmak için balık avlamaktı. Oyun oynamak ve dinlenmek varken balık yakalamaya çalışmak onlara yorucu geliyordu.

Açık denizde oynadıkları birgün, Suri, dev bir şeyin yüzerek kendilerine doğru geldiğini fark etti. “Şu gelene bak! Ne kadar da hızlı yüzüyor” dedi. Tıpkı kendileri gibi o da, suda yüzüyordu. Daha önce hiç böyle birşey görmemişlerdi.

Ertesi gün, koyda karşılaştıkları deniz kaplumbağasına, suda yüzen dev cisimden bahsettiler. Deniz kaplumbağası “bu bir gemi olmalı. Bir süre gemilerin oldukça fazla olduğu bir kıyıda yaşamıştım” dedi. Suri ve Kora, gemiye yakından bakmak için denize geri dönmeye karar verdiler.

Kaplumbağa “Çok yaklaşmanızı tavsiye etmem” dedi.

Suri ve Kora geminin yanına varıp etrafında bir süre yüzdükten sonra, üzerindeki insanları fark ettiler.

Kendilerini izleyen insanlara suya dalıp çıkarak selam verdiler. Onların gösterisine karşı gemidekiler Suri ve Kora’ya birkaç balık attılar. Bu durum Suri ve Kora’nın çok hoşuna gitti.

Ertesi sabah gemiyi daha yakınlarında buldurlar. Hemen yanına gidip yine etrafında oyunlar oynamaya başladılar ve kendilerine verilen balıkları afiyetle yediler.

Bir sonraki gün geminin koylarının girişine kadar geldiğini gördüler. Artık karınlarını doyurmak için bulundukları koyda oyun oynamaları yeterliydi.

Bu şekilde günler geçti. Gemi koyun girişine iyice yanaşmıştı. Oradan hiç kıpırdamıyordu. Gemiye başka gemilerden insanlar da gelmişti.

Suri ve Kora daha fazla oyun oynamaya, daha çok yorulmaya başladılar. Artık Kora sabah kalktığında kayalıklarda güneşin tadını çıkaramaz oldu. Suri ise koy ile gemi arasındaki küçük alanda yüzmekten yön bulma yeteneğini kaybetmek üzereydi.

Her ikisi de özgürce yüzmeyi özlemişti. Onları ziyarete gelen deniz kaplumbağası “Eğer bu koydan bir süre ayrılırsanız sanırım izleyecek oyun olmadığından gemi de buradan gidecektir” dedi.

İki arkadaş, deniz kaplumbağasının tavsiyesine uyarak o akşam koydan ayrıldılar ve açık denize doğru yüzdüler.

Sabah gün ışığıyla birlikte, kendilerine yeni bir koy buldular. Kora, uzun zaman sonra, yeniden kayalıklarda sabah güneşinin tadını çıkarıyordu. Suri ise çok özlediği açık denize döndü “Bir süre özgürce, açık denizlerde yüzeceğim sevgili Kora. Beni merak etme” dedi. “Güle güle sevgili Suri, gemilere fazla yaklaşma ama!” dedi Kora.

Çok Büyük ile Fazla Küçük’ün Masalı

Kiraz kurdu, o gün yeni yerleştiği kirazın içine yuvasını kurmak için heyecan içinde çalışıyordu.

Kirazından dışarı baktığında çiçeklerin aralarında dolaşan kelebek, arı ve kırkayakları farketti. Çekirgeler oradan oraya zıplıyorlardı. Bir süre ormanı izledikten sonra, kirazına geri döndü.

Güzel bir uyku çekmek için uzandı. Tam uykuya dalmıştı ki büyük bir gürültüyle uyandı. Gözlerini yavaşça açtı ve kirazıyla birlikte bir boşlukta uçtuğunu fark etti. “Olamaz!” diye bağırdı.

Kısa zaman içinde kiraz, yumuşak bir yere yavaşça indi ve yuvarlanmaya başladı. Bir süre sonra yuvarlanma durdu. Kiraz kurdu cesaretini toplayıp dışarıya çıktı. Etraf siyah dallarla kaplıydı. Dallardan birine atlayıp yukarı tırmandı. Ormanda ilerliyordu!

Yanına gelen bir meyve sineği “bir filin üzerindeyiz korkma” dedi ve uçarak uzaklaştı. Kiraz kurdu filin üzerinde yalnız başına kalmıştı. En tepeye kadar tırmanarak neler olduğuna bakmak istedi.

Fil, koca cüssesiyle ormanda ilerlerken her adımında toprak adeta sallanıyor, ağaçlar sarsılıyordu. Kiraz kurdu file seslendi “Hey biraz yavaş git!”

Fil birden durdu. “Kim var orada?” dedi. “Ben, kiraz kurdu, kafandaki tüylerden birindeyim. Biraz daha yavaş gitmezsen buradan düşeceğim!”

“Seni göremiyorum” dedi fil. “O kadar büyüksün ki benim gibi tüyüne tutunan birini görmemen normal” dedi kiraz kurdu. Yaşadığım kiraz ağacına çarptın ve içine yerleştiğim kirazı üzerine düşürdün sanırım, diye ekledi.

“Kirazların içinde birilerinin yaşadığını hiç bilmiyordum. Kiraz da orada mı kafamda mı yani?” dedi fil.

“Hayır, aşağı düştü” dedi kiraz kurdu üzüntüyle.

“Üzgünüm, kiraz kurdu. Sanırım buna ben sebep oldum. Birlikte sana yeni ve güzel bir yuva bulabiliriz istersen” dedi Fil.

Kiraz kurdu bu teklife çok sevindi. Ormanda kiraz kurdu için yeni bir yuva bulmak üzere yola çıktılar.

-Hey hey dikkat et ! diye bağırdı kiraz kurdu birden
-Ne oldu?
-Bir adım attın ve bak neler oldu.

Fil şaşırmıştı. Etrafına baktı. “Her şey yolunda görünüyor” dedi.

“Az önce kulağın bir kelebeğe çarptı, zavallıcık sersem oldu. Kim bilir nerede şu an. Kuyruğunla çarptığın çiçeğin üzerinde, tam da oraya yeni konmuş bir arı vardı. Dev ayaklarından bahsetmiyorum bile. Buradan görebildiğim kadarıyla bir uğur böceği ailesi, ezilmekten son anda kurtuldu” dedi kiraz kurdu.

“Etrafıma baktığımda şu an zebraları, maymunları, gergedanları, kuşları ve daha birçok canlıyı görebiliyorum. Ama senin saydıklarını göremiyorum” dedi fil.

“Bu çok ilginç” dedi kiraz kurdu.

Fil ve kiraz kurdu yollarına devam etti. Kiraz kurdu file; tırtıllardan, örümceklerden, solucanlardan ve filin daha önce adını duymadığı birçok canlıdan bahsetti. Bazılarıyla fili tanıştırdı.

Yolculukları ormandaki güzel bir kiraz ağacında son buldu. Kiraz kurdu, yeni yuvasına yerleşti. Vedalaştılar.

Fil, ormanda yoluna devam ederken karşılaştığı uğur böceğine “Merhaba!” dedi. Bambaşka bir orman görüyordu artık. Uğur böceği ise ilk defa kendisini gören bir fil ile karşılaştığı için şaşkın bir şekilde yoluna devam etti.

Renk Masalı

Çiçeklerle kaplı bir ormanda bir arı, bal yapmak için çiçekten çiçeğe konarken gri bir papatyaya rastladı. Daha önce iç gri papatya görmeyen arı şaşırdı.

Etrafında biraz dolaştıktan sonra, papatyanın ortasına kondu. Çiçeğe “Afedersin sen bir papatya mısın acaba?” diye sordu. Çiçek hafifçe silkelendi “Evet, papatyayım” dedi.

Arı gri papatyadan çiçek özünü topladıktan sonra, kovanına geri döndü.

Yol boyunca arı diğer papatyalara tek tek baktı. Bir tane bile başka gri papatya göremedi.

Arı, ertesi günlerde de gri papatyaya uğradı. Bir yandan çiçek özü toplarken bir yandan da sohbet ediyorlardı. Zamanla ikisi iyi arkadaş oldular.

Güneşli bir bahar gününde, arı yine çiçekten çiçeğe dolaşırken birden yağmur yağmaya başladı. Arı, hemen kocaman yapraklı bir çiçeğin altına sığındı. Bir süre sonra yağmur durdu.

Arı, etrafına bakarken birden az ileride belirmiş gökkuşağını fark etti. Renkleri göz alıcıydı. Aniden aklına arkadaşı gri papatya geldi. “İşte buldum!” diyerek yerinden çıktı ve gökkuşağına gitti.

-Sevgili gökkuşağı merhaba. Bir konuda yardımına ihtiyacım var, dedi.
-Söyle bakalım, yapabileceğim birşey ise yardım ederim.
-Gri bir papatyaya renklerinden verebilir misin rica etsem? Kendisi benim arkadaşım. Rengi ile diğer papatyalardan çok farklı. Acaba renklerinden ona da verip diğer papatyalar gibi görünmesini sağlayabilir misin?
-‘Bunun için papatya ile konuşmam gerekiyor’
dedi gökkuşağı.
-O renginden memnun olduğunu söylüyor ama ben renkli olmayı seveceğini düşünüyorum.
-Arkadaşın rengini seviyorsa yapabileceğim bir şey yok
-En azından, onunla konuşamaz mısın? Eminim, senin renklerini görünce fikri değişecektir.
-Peki, gidip şu gri papatyayı görelim o zaman.

Birlikte papatyanın yanına vardırlar.

Papatya karşısında gökkuşağını görünce şaşırdı. “Renklerin ne kadar da güzel!” dedi. Gökkuşağı “Arkadaşın arı sana da renklerimden vermemi istedi. Böylece sen de diğer papatyalar gibi görünebileceksin” dedi. Papatya şaşırdı. Arı “Lütfen izin ver, gökkuşağı seni diğer papatyalarla aynı renk yapsın.“

Papatya, her ne kadar renginden memnun olsa da arkadaşının ısrarına daha fazla dayanamadı. “Peki ama bir şartla eğer gökkuşağının verdiği renkleri beğenmezsem tekrar eski halime dönmek isterim” dedi.

“Bence çok beğeneceksin!” dedi arı sevinçle. Gökkuşağı “Beğenmezsen seni tekrar eski haline getirebilirim” dedi.

Böylece gökkuşağı, gri papatyaya renklerinden verdi. Artık, gri papatya da diğer papatyalar gibiydi. Arı papatyanın etrafında uçtu “Çok güzel oldun!” diye bağırdı.

Gökkuşağı, arının ricasını yerine getirdikten sonra onlarla vedalaşıp gözden kayboldu. Arı da neşe içinde kovanına geri döndü. Papatya ise yeni renklerine alışmaya çalışıyordu.

Ertesi günlerde arı, arkadaşını ziyarete gittiğinde onun eskisi kadar neşeli olmadığını farketti.

–Neyin var sevgili papatya?
-“Bilmiyorum, daha önceden yanıma gelen hiç bir böcek artık beni ziyaret etmiyor. Bu çok tuhaf” dedi.
-Renklerin o kadar güzel ki eminim hepsi seni kıskanıyordur.
-Sanmam. Çünkü bugün hiçbir arı da gelip benden çiçek özü toplamadı.

Papatyanın gerçekten hiç neşesi yoktu. Arının, arkadaşı için birşey yapması gerekiyordu. Papatyaya “Gökkuşağını bulup ondan gri rengini geri isteyebiliriz eğer istersen” dedi. Papatya heyecanlandı “Gerçekten mi? Bu çok güzel olur” dedi. Bunun üzerine arı, gökkuşağını bulmak için yola çıktı. Gün boyunca oradan oraya uçtu ama gökkuşağını göremedi.

Bir örümcek “Gökkuşağı için yağmuru beklemen gerekiyor. Ancak yağmurdan sonra ortaya çıkar” dedi. “Ama benim yağmur bekleyecek zamanım yok. Ona hemen ihtiyacım var” dedi arı. “O zaman şu ilerideki gri bulutu görüyor musun? İşte onunla konuşman gerekecek. Yağmur yağmasını o sağlayabilir” dedi ve yoluna devam etti.

Arı, yükseklere doğru uçtu, uçtu ve tam gücü tükenmeye başlamıştı ki sonunda gri buluta ulaştı. “Merhaba sevgili bulut” dedi önce. “Merhaba arı” dedi. Arı, gri buluta arkadaşı papatyayı ve onu griden renkli hale getiren gökkuşağını anlattı.

Bulut “Durumu düzeltmeye çalıştığın için sana yardım edeceğim. Şimdi aşağıya dönüp yağmuru bekleyebilirsin” dedi. Arı buluta teşekkür ederek yere doğru uçmaya başladı.

O, daha çiçeklerin arasına ulaşmadan yağmur yağmaya başladı. Az sonra ileride beliren gökkuşağını görünce arı “Hey! Gökkuşağı! Sana tekrar ihtiyacım var!” dedi. “Lütfen arkadaşımı eski haline döndür. Bu şekilde çok mutsuz” dedi. Gökkuşağı “Sanırım arkadaşın renkli olmayı sevmedi” dedi gülümseyerek. Birlikte papatyanın yanına doğru yola çıktılar.

Papatyanın yanına varınca gökkuşağı, papatyanın üzerindeki beyaz, sarı ve yeşili aldı ve ona eski rengi griyi geri verdi. Papatya artık çok mutluydu. Arı, papatyanın eski haline dönmesine çok sevindi “Renginin önemi yok aslında. Biz iki iyi arkadaşız sevgili papatya önemli olan bu” dedi.

Zengin kral, kötü kraliçe, fakir çiftçi, soylu prens, görkemli şato olmayan masallar mümkün.

Başka masallar, kahraman olma iddiası taşımayan kendi halinde, basit, saf karakterler ile onların garip dostluk hikâyelerini içeriyor.

Hazırlayan: Selime Demirci 

İnsan türünün, “Gezegenin dilsiz kahramanları”na bitmeyen zulmü

İnsanın ateşi bulmasıyla başladı her şey… Tüm canlılara ve doğaya, tek bir kıvılcımla hükmedebileceğini anladığı tam da o anda, artık acizliğiyle nasıl başa çıkabileceğini anlamış, geri dönülmez bir yola çıkmıştı…

Milyonlarca yıl küçük hayvanları avlayan ve çoğu zaman yırtıcı hayvanların artığı leşlerle beslenen bu tür; ateşin bulunmasıyla besin piramidinin tepesinde buldu kendini. Artık yeryüzünün efendisiydi ve inanmıştı tüm varlıkların kendisi için yaratıldığına.

Bir yandan içini dolduramadığı bir üstünlük duygusu, diğer yandan bu sıçrayışa ayak uyduramayan bilinci, onun diğer devasa yırtıcılar gibi bir tür özgüven geliştirmesine mani oldu hep, korku ve endişeler saldı benliğine. Onu, tehlikeli ve zalim kılan bu duygu sayesinde sayısız kötülükler, ölümcül savaşlar icat etti yeryüzünde.

Türlerin yok edilmesi

Günümüzde insan; çağlar önce dize getirdiği canlı türlerinin büyük bir kısmını, kendi besin ihtiyacı için besleyerek hayatını idame ettirir. Yapılan araştırmalarda dünya hayvan nüfusunun 2/3’nün insanın besin ihtiyacını karşılaması için beslendiği; geri kalan kısmın ise doğada yaşam mücadelesi veren vahşi hayvanlardan oluştuğu tespit edilmiştir. Yeryüzünde yaklaşık 8600 hayvan türü yaşadığı tahmin edilmekle birlikte; BM Gıda ve Tarım Örgütü FAO’nun hazırladığı rapora göre 2000- 2014 yılları arasında yaklaşık 100 hayvan türü yok olmuştur; yaklaşık yüzde 17’si de (1,458) yok olma tehlikesiyle karşı karşıyadır.

**Ekim ayında yayınlanan 2016 Yaşayan Gezegen Raporu‘nda 1970-2012 yılları arasında sadece omurgalıların popülasyonunda yaklaşık yüzde 58’lik bir azalma görülüyor.

Dünyanın çeşitli yerlerinde yapılan benzer araştırmalarda, biyolojik çeşitliliğin azalması ve türlerin kaybının gezegene vereceği uzun vadeli hasarlar değerlendirilmekte ve başlıca sebep olarak habitat kaybı, çevre kirliliği gibi majör sebepler gösterilmektedir. Nüfusun artan baskısı, doğanın yenilenmesine müsaade etmediğinden kaynaklar hızla tüketilmektedir. Burada en kilit konu, soyun devamı için beslenme ihtiyacının mutlak surette karşılanmasıdır ki; bu da insan türünü, gezegenin tek ve yegane sahibi gibi davranmaya iter.

Hayvanların denek olarak kullanılması

İnsan soyunun devamı sadece beslenme problemini çözerek ortadan kalkmamaktadır elbette… İnsanlık; soyunun devamlılığını sağlayacak ve çeşitli biyolojik tehditlerle baş edebilmesine imkân verecek çareler peşindedir. Bulaşıcı hastalıklar hâlâ insanlık için en büyük tehlikelerin başında gelmektedir. Çok yol katedilse de sıtma, aids gibi kitlesel hastalıklara hâlâ tam anlamıyla bir çare bulunamamıştır. Yeni nesil antibiyotiklere karşı direnç gösteren, evrim geçiren bakteriler, insanlığın korkulu rüyası olmaya devam etmektedir. Bu tür hastalıklara karşı önleyici ve tedavi edici ilaçların geliştirilme çalışmalarında, hayvanların üzerinde yapılan deneyler önemli bir rol oynamaktadır.

Sakarya Üniversitesi’nde hayvanlar tıbbi deneyler için kullanılacakBununla birlikte kalp cerrahisinden böbrek nakline yapılan deneyler sayesinde tıpta sayısız gelişme kaydedilerek her yıl milyonlarca insanın hayatı kurtulmaktadır. Bugün, artık sıradan sayılan bu ameliyatların arkasında, yıllardır başta köpekler olmak üzere deney hayvanlarıyla yapılmış nice yoğun çalışmanın yattığı yadsınamaz bir gerçektir. Bu gibi sonuçları net fayda yaratan konularda, hayvanlar üzerinde sürdürülen çalışmalar toplumda genellikle kabul görmekle birlikte; kozmetik sektörü gibi haklı bir amaca hitap etmeyen ya da mantık yoluyla çıkarımlar yapılabilecek nitelikteki çalışmalarda hayvanların telef edilmesi, kamuoyunda, kabulü güç bir realite olarak değerlendirilmektedir.

Günümüzde hayvan hakları savunucuları; sadece bu konulara itiraz etmekle kalmıyor ayrıca teknolojik gelişmeler sayesinde simülasyonlar, yeni görüntüleme ve teşhis yöntemleri kullanılarak da istenilen sonuçların elde edilebileceğini savunuyorlar. Bu konuda iyimser gelişmeler hiç de azımsanacak ölçüde değil. 1970’li yıllarda en yüksek düzeye ulaşan bu deneyler; hayvan hakları hareketinin büyük bir atılım yapması ve geniş bir kitle desteğine kavuşması neticesinde yaklaşık yüzde ellilik bir düşüşe uğramıştır.

Yeni seçenekler ve farklı yöntemler geliştirilmesi konusunda, gerek toplum gerekse bilim insanları arasında hayvan deneylerine karşı duygusal bir tepki oluşmaya başlamasının da etkisi büyüktür. Ancak seyri, ciddi manada değiştiren etkenler;  hükümetler ve bazı sivil toplum örgütlerinin alternatif yöntemler üzerinde çalışan araştırma kuruluşlarına parasal destek sağlaması ve çıkarılan yeni yasa ve düzenlemelerdir. Yine de her yıl, özellikle hızla büyüyen kozmetik sektörü, araştırmalarında daha masumane (!) olduğu düşünülen deneyler için yüz binlerce hayvan kullanılmaya devam etmektedir.

Mezbahane koşulları

Piyasaya sürülecek göz boyasının tavşan üzerinde testinde, 3 gün bandajlı bekletilen gözün alerjik reaksiyonu test ediliyor.

Eğlence aracı olarak kullanılması

İnsanlığa her alanda hizmet eden bu dilsiz varlıklara yaşatılan zulüm, bunlarla da bitmemektedir maalesef.. Aynı zamanda gösteri dünyasının vazgeçilmez oyuncularıdır onlar. Sirklerde, gösteri merkezlerinde hatta terapi kliniklerinde doğal ortamlarından uzak, yaşam savaşı vermektedirler. Avrupa ülkelerinde bir bir yasaklanan yunus gösteri merkezlerinin Türkiye’de sayıları mantar gibi artarken ülkeye aktardığı yıllık gelir, 30 milyon doları aşmış durumdadır. Maalesef basında yer bulmadığından, Flipper isimli yunusun; film çekimleri sırasında intihar ederek sonlandırdığı hazin hikayesini aramızda bilmeyenimiz herhalde çoktur.

Sirk dünyasında durumun içler acısı olduğunu bilmekle birlikte; aldığımız her biletle ağır şartlarda zulüm gören bu tutsakların acılarını aslında bizler daim kılmaktayızdır. Nasıl eğitildiklerini bir an için unutmayı tercih edip çocuklarımızın eğlenmelerinden az da olsa haz duyarız.

Hayvan ile beslenmek?

Kısacası dünyanın hakimi insan türü, beslenme ve sağlık ihtiyaçlarını karşılamak, evrende varlığını daim kılmak için farklı türleri kullanır durur. Bu sonsuz acıların müsebbibi; kimisini beslenmek için beslerken kimisini hayatta kalabilmek için katleder. İçindeki yok olma korkusu ve yetersizlik duygusu yok etmeyi emrederken; kimisine de sıcacık yuvasını açar acınası bir ikiyüzlülükle…

Doğal ortamlarını katletmek…

İçeri almadıklarımızın cefası ise katmerler açık yaraları. Etrafları beton bina ve arabalarla doluyken toprak, ağaç yoksunu bu hayvanlar, bilinenin aksine avlanamazlar da. Karınlarını doyurmaları için tek kaynak, çöpler ve insanlardır. Çoğunun sindirim sistemi, bozuk gıda tüketmekten kronik şekilde hastadır. Beslenme(me)nin yanısıra barınma problemi de yaşar bu canlılar; yazın susuz yaşamayı öğrenebilseler bile kışın soğuk karlı günleri atlatamazlar…

Tehlike, onlar için kontrol edilebilir değildir artık ve savunmasız bir şekilde teknolojisi bol, beton yığınları arasında yaşam mücadelesi vermeye devam ederler. Ömrü ortalama 15 sene olan bir sokak kedisinin aslında 2-3 yıl yaşayabildiğini biliyor muydunuz? Peki sokakta görüp çok sevimli bulduğunuz o yavruların çoğunun sadece bir kaç gün hayatta kalabildiğini?

Kısırlaştırma belki bu işin en temel çözümü ama maalesef bu konuda da devletin varlığından söz etmek pek mümkün değil. Hal böyleyken ne şehir nüfusuna göre cılız kalmış vicdan sahibi insan sayısı, ne de basit bir kişisel özelliğe dönüşen “hayvanseverlik” yetmez olmuş bu kronik sorunları çözmeye…

Zihinlerinde hep acı ve zulüm taşırken taşlaşmış kalplerine işlemez başka canlıların acısı. Üstüne asit döküp yakılan, kulakları kesilen yavru köpekler, çok havlıyor diye ağzı bağlanarak bir harabede ölüme terk edilenler, kedi köpek tecavüzleri, boynuna taş bağlanıp denize atılan garipler… Bir kısım insanın; bu soysuzluğun sosyal ortamlarda paylaşılması karşısında dilleri tutuk, akılları durgun kalırken, akıllarından hayvan isimleriyle bezenmeyen küfürler seçerler oturdukları yerden. Bir kısım ise kalkar yerinden ve mücadele eder. Her gün, bir bir, tek tek, elinin uzandığına, gücünün yettiğine… Varlıklarına şükrederken ve dünyanın sırtlarında döndüğüne inandırırken kendimizi; bu iki uç arasında kendimize uygun bir ton buluruz grilerin içinden.

Yüzyıllardır içindeki canavarla yaşayan, sakinleştiremediği dürtülerin kurbanı olan insan türü; çevresini yok ederken; bu güzel gezegen, üzerinde yaşam sürdüren tüm diğer canlılarla birlikte o günü bekler.

“İnsanlık bu gezegenin hâkimi olmadığını er geç anlayacaktır.”

Kaynak: Hayvanlardan Tanrılara-Homo Saphiens – Yuval Noah Harari, Yaşayan Gezegen Raporu- WWF, BM Gıda ve Tarım Örgütü FAO’nun çeşitli yayınları

Elektriği, suyu, telefonu olmadan 280 yıllık kulübede yaşayan kadın ile tanışın

0
Elektriği, suyu, televizyonu ve telefonu olmadan 280 yıllık kulübede yaşayan İrlandalı kadın ile tanışın; “Benim bir parçam, kimliğim, beni ben yapan tek şey”

Margaret Gallagher, çocukken her Cadılar Bayramı gecesinde rüzgârın hangi yöne doğru estiğini bulmak için ailesinin Belcoo, Co Fermanagh’ta bulunan sazdan bir çatısı olan kır evine gidermiş.

74 yaşındaki İrlandalı Margaret Gallagher; 18. yüzyılda inşa edilmiş ve birçok açıdan binlerce yıldır değişmemiş, göz kamaştırıcı eski kır evindeki röportaj sırasında; “Bu, her zaman birkaç ay öncesinden hesaplanırdı” diyerek cümlesine başlıyor. “Eğer Batı’dan esiyorsa yağmurlu bir kış; Kuzeydoğu’dan esiyorsa karlı bir kış ve eğer Kuzey’den esiyorsa soğuk ve kuru bir kış olacağını biliyorduk” diyor.

Sisli tarlalara ve üzeri çalılarla kaplı bataklıklara bakan Cuilcagh ve aşağısındaki ikiz köyler Belcoo ve Blacklion şu anda 280 yılı devirmiş de olsa onun evinde ne su, ne elektrik, ne telefon ne de televizyon bulunmakta. Soğuk burada gerçekten şiddetli geçiyor ve Margaret bu soğukla nasıl başa çıkacağını biliyor. Mesela hafta başında hava tahmini, yoğun kar yağışı ise Margaret, evinde iki kat daha fazla hazırlık yaparak buna hazırlanıyor.

“Kablosuz bir radyom var ve haberleri oradan dinliyorum. Haberlerde yoğun kar yağışı uyarısı vardı. Ben de bolca odun ve çim aldım, bolca su taşıdım yani kar yağışına karşı tüm önlemlerimi aldım. Şu an bana fazlasıyla yetecek miktarda suyum var hatta şehrin tamamını ufak bir ücret karşılığında yıkayabilirim bile. Çatıda biriken karları temizlemem için sabah çok erken kalkmam gerekiyor. Eğer bunu yapmazsam, çatı zarar görebiliyor, daha önce bir defa zarar görmüştü. Böyle bir evde yaşıyorsanız, denk gelebileceğiniz şeylere karşı hazırlıklı olmalısınız.”

İnsanlar gelip bana nesli tükenmekte olan bir türmüşüm gibi bakıyor.

Her sabah şöminedeki ateşini yakıyor ve binbir değişik tattaki keklerinden pişiriyor. Kıyafetlerini yıkaması ve temizlik yapması gerektiğinde, yakınındaki kuyudan su temin edebiliyor. Ayrıca saat dokuzdan önce odunlar ve çimenler toplanılıp torbalara doldurulmak zorunda.

“Size şöyle söyleyeyim; birkaç torba çimen ve bir miktar su taşıyorum. İnsanlar gelip bana nesli tükenmekte olan bir türmüşüm gibi bakıyor. Evet, aslında doğru, gerçekten neslim tükeniyor. Gerçekten. Buraya gelip, ‘Ooo, vay be, aaa’ diye tepkiler veren ve bana bakarak ‘Bu yaşam tarzına sahip insanlar, uzun siyah etek giyerler diye düşünüyordum’ diyen Amerikalı turistleri hoşnut kılmak için burada yaşamıyorum. Bu tarz konuşan insanlara tepkim şu oluyor; ‘Eh yani, kuyuya indiğim yolu görseniz gerçekten de siyah uzun eteğin yıkanmasına ihtiyaç oluyor.’ ”

Ateş yanarken yayılması için açık tutulan ön kapı ile birlikte, duvarlarda çift yağ yakıcıları ve ateşin daha fazla ışık vermesi için yansıtma görevi üstlenen aynalar var. Gallagher’in evinin her bir köşesi, yakın geçmişi hatta daha da geçmişi yansıtıyor. Aslında onun için, gerçekliği yansıtıyor.

“Daha modern bir yaşama geçmek için hiç zaman olmadı. 26 Haziran 1942’de Pazartesi sabahı 9’u 5 geçe bu evde doğdum. Annem 10 yaşımdayken, babam ise 1980’de öldü. Dedem bu evi 1887’de almış. Evi benim alışım, onlar için ne kadar iyi olduysa benim için de yeterince iyi olmuştur. Bu günlerde fazla para yok fakat her zaman açık bir kapı vardır. Tanrı, her zaman bir kapıyı kapatır ve diğerini açar. Televizyon kullanmıyorum. Kurmalı bir radyom var. Sabah, gün ortası, öğlen ve akşam haberlerini ondan dinliyorum. Televizyonlarla ya da herhangi başka bir şey ile ilgili tek problem; hiç kullanılmayan kapatma tuşunun olmaması bence.”

Misafirperverlikten gittikçe uzaklaşıyoruz ve o açık kapı kapanıyor.

Kitap aşığı olan Margaret Gallagher, “yalnızlığın” toplumdan silinmesinden korkuyor. “Eski keşişlerden, özellikle de Cleenish Adası’nda yaşayan keşişlerden, yalnızlık ve misafirperverlik hakkında çok şey öğrendik. Fakat şimdi hepsi unutuldu. Biriyle konuştuğunda ya telefonda ya da bilgisayardalar, hiçbir şekilde göz teması yok. Bence misafirperverlikten gittikçe uzaklaşıyoruz ve o açık kapı kapanıyor.”

Yaşamın baskıları ile baş edebilmek için; “Evde bir süre sessizlik veya yalnızlık olmalıdır.” diye düşünüyor. Bu da televizyon ve internet ile ilişkinin kesilmesi anlamına geliyor.

“Dünya’da ne olup bittiği ile ilgilenmiyorum. İlgilensem de düzeltemeyeceğim ki. Kuzey İrlanda’da olan bir şeyi düzeltebilecek miyim? Hayır. Hatta kendi kasabamda olan yanlış bir şeyi bile düzeltemem. Haberler ilgimi çekmiyor. Ve bilmediğiniz, tanımadığınız insanlar hakkındaki tüm bu konuşmalar… Moğolistan dışında yaşayan kimsenin Margaret Gallagher’in yaptığı şey hakkında en ufak bir bilgisinin olduğunu hatta ilgilendiğini bile sanmıyorum. Televizyon güzel bir şey ama beni bilgi ile sınıyor. Coronation dizisi? Ah hemen bana bir kitap ver, onun hakkında bir şeyler bilmeliyim. O dizi beni ilgilendirmiyor ya da başka bir dizi. Çamurlar hakkında daha fazla şey duyuyorum!”

Hareketli bir dünyada, emekli bir kişi misafirperverliği “gündeme geri dönmek” olarak görmek ister.

“Misafirperver olan topluluklar vardır, olmayanlar vardır. Bazıları bir bardak çay isteyip istemediğinizi sorar fakat siz asla başka birine bir bardak çay mı istiyorsun diye sormazsınız. Çayı demlersiniz, bardağa koyarsınız ve sormaya bile kalkışmadan servis edersiniz. İçmeyi sevmiyorlarsa, zorlamaya gerek yok. Talihsiz bir durum, ama olsun en azından çay yaptın.”

“Modern su ısıtıcılarını sevmiyorum. Kendi su ısıtıcımı seviyorum. Her zaman ateşin üstünde ve harika. Bozulmadığı ve tamir ettirmesi çok pahalı olmadığı sürece bir şeyi değiştirmeye gerek duymuyorum. ”

Komşularını çaya davet etmediğinde, kuşlar onun misafiri oluyor. “Kuşlar oldukça masraflı; sahip olduğum bütün kuşları beslemek için haftada 6 somun ekmek ve yaklaşık üç taş kuş tohumu gerekiyor.”

“Jenny adını verdiğim bir çalıkuşum var. Jenny’in bir ailesi var gibi; bir gün bebekleri diğer gün yetişkinler geliyor. Vücuduna göre oldukça fazla yiyor ve sürekli burada. Hiç ayrılmıyor. Serçelerim, karakuşlarım, saksağanlarım ve kargalarım var. Çok şeyim var aslında.”

Hiç yalnız kalmıyor, huzurun ve evinin tadını çıkarıyor.

Son olarak Margaret Gallagher; “Bu ev aslında bir şeyler söylüyor; güzel ve yeni evlerle çevrili de olsa bu manzara karşısında kendinden çok emin ve rahat duruyor. Geçmişinizi unutamayacağınızı, onu gururlu bir şekilde geleceğine taşıyacağınızı hatırlatıyor.” deyip gülümsüyor.

Ne diyelim, umarım biz de bir gün bulutlarla yarışıp gökyüzünün mavi özgürlüğüne karışan beton yığınlarından kurtulup kendimizi huzurun kollarına atarız…

Kaynak: Independent

2. Anadolu Sanat Jam toplaşması bu sene 3-7 Nisan arasında Antalya’da!

2. Anadolu Sanat Jam toplaşması bu sene 3-7 Nisan arasında Antalya Sundance’te gerçekleşiyor. Sanatla ve yaratıcılığı ile kendi ilişkisini toplumsal dönüşüm için kullanmak isteyenler bir araya geliyorlar.

ASJ, Anasolu Jam’in içinden doğmuştur (detaylı bilgi için www.anadolujam.com). Farklı sanat dalları ile ilişkisi olan, başka bir dünya hayali kuran, sanatını değişim aracı olarak kullanan, toplumsal dönüşüm için çabalayan 30 özgün bireyin 5 günlüğüne bir araya gelmesini sağlayan bir topluluk oluşturma deneyimidir. Bunun yanında, Anadolu Sanat Jam kendisini sanat ile ifade eden kişiler için bir Jam’dir, bir sanat kampı değildir. Bir konferans, eğitim ya da seminer değildir.

Davet, kendisini sanatçı olarak tanımlayanlara, işinde yemek arasında karikatür yapanlara, okul arkadaşlarıyla müzik grubu kuranlara, sosyal girişimcilere, mutfakta mucizeler yaratanlara ve daha nicesine. Yaratıcılığın ve sanatın hayatınızda bir yeri olduğunu düşünüyorsanız ve okuduklarınız sizi heyecanlandırdıysa, davet tam da o heyecanı takip etmeye.

Neden mi?

Çünkü, bizi üzen şeyler kadar güzellikler de aynı anda olduğu için, her bir güzelliğin onurlandırılmayı hak ettiği için,

Çünkü, çeşitliliklerimizin bir ayrım değil, bir birleşme noktası bizi tamamlayan bir yanı olduğu için,

Çünkü, sanatla anlatılacak hikayeler hiç bitmeyeceği için.

Eğer destek olmak isterseniz;

  • Daha fazla insana ulaşabilmemiz için web sitemiz ve Facebook sayfamızı sosyal medya hesaplarını paylaşabilirsiniz.
  • Destek çağrımızı, destek olabileceğini düşündüğünüz kişilere iletebilir, sanat ile toplumsal dönüşüm alanındaki tanıdıklarınıza anlatabilirsiniz.
  • Organizasyon masrafları ve Jam katılımcılarına burs desteği için Anadolu Sanat Jam’i fonlayabilirsiniz.

Anadolu Sanat Jam, 3-7 Nisan arası Antalya, Tekirova, Sundance’ta gerçekleşecek. Son başvuru tarihi 15 Şubat. Katılım bedeli 950TL’dir. (Bu miktara konaklama, üç öğün yemek ve organizasyon bedeli dahildir.)

Başvuru ve daha detaylı bilgi için anadolusanatjam.com’u ziyaret edebilirsiniz.
Facebook sayfasını diğer duyurular için takip edebilirsiniz.

Bir zamanların rant alanı şimdilerde doğanın merhametine sığınıyor: Büyülü Orman

1

Büyülü Orman, 1989 yılında kapatıldı; ne var ki bazı yapılar hâlâ özgün yerinde, doğanın merhametine bırakılmış halde duruyor.

Büyülü Orman, 15 Ağustos 1955’te açıldığında, Amerika Birleşik Devletlerindeki ilk tema parklarından biriydi. (Disneyland’dan neredeyse bir ay sonra açıldı.) Park, Bethany Lane Kavşağı’nın yakınındaki Maryland Ellicott City‘de bulunuyor.

80 dönümden daha geniş bir alanı kapsayan park, ziyaretçileri ile doluyordu. Fakat aktif koruma başladığında, 1995’ten 2005’e kadar kalıcı olarak kepenkleri kapattı.

Parkta peri masallarından yapılar ve karakterler vardı; ama mekanik gezinti yolları başlangıçta yoktu. Daha sonra, Alice Harikalar Diyarı’na giden fincan şeklinde arabaların geçtiği mekanik yol ve Cindrella’nın kalesine giden fare şeklinde arabaların geçtiği mekanik gezinti yolu eklendi.

Çocukların doğum günü partilerinin düzenlendiği alan da ilgi merkezlerinden biriydi ve burada gençler bilet görevlisi olarak çalışıyordu.

Park daha sonra genişletilmiş, 81 dönümden 211 dönüme çıkmıştır. En iyi zamanında da Büyülü Orman, bir yaz sezonunda 300.000 çocuğa ev sahipliği yapmıştır. Asıl sahipleri Harrison ailesi 1988 yılında parkı 4,5 milyon dolara JHP Development firmasına satmış, park da ilk defa 1989 yılında kapalı kalmıştır.

Parkın doğu yakası, alışveriş merkezi yapılması için yıkılmış, diğer yarısına dokunulmamıştır.

JHP Development firması, 1994 yılının yazında parkı daha çok çocukların doğum günü partisi için hizmet vermek üzere tekrar açmıştır. 

1999 yılında, parkı tekrar açmak amacıyla Büyülü Orman’ın Dostları kurulmuştur. 2003′ te Büyülü Orman Koruma Derneği, uzun vadede Büyülü Orman’ı tekrar diriltme amacıyla kurulmuştur. Çalışmaları, ormanı korumaya değil, parktaki yapıların yok olmasını önlemeye yönelikti.

Arazi sahibi olan Kimco Realty Group, 2004 yılında peri masalı yapılarının ve figürlerinin çoğunun Clark Elioak Çiftliği‘ne taşınarak sergilenmesi ve korunması için anlaşmaya vardı.

Taşınma ve restorasyon 2005 yılında başladı. Serginin çoğunun restorasyonda olması ve çiftlikte hizmete geri dönülmesine rağmen bağışlar, 2011 yılında halen memnuniyetle karşılanıyordu.

2013’te Howard Şehir Planlama ve Zonlama Departmanı, Kimco‘nun, kale alanının yanındaki sulak alana, derenin yönünün değiştirerek bir banka kurmasını onayladı. 

Nature finds a way

Bir zamanlar rant uğruna katledilen ormanlık alan, şimdilerde doğanın merhametine sığınmış durumda. Doğayı rant uğruna kurban edenlerin unuttuğu şey ise doğanın kendilerinden daha güçlü olduğu ve bir yol bulduğudur.

Kaynak: The Vintage News

Yüz binlerce engelli, maaşları kesilerek diğer bireylere bağımlı bırakılıyor

Hükûmetin, 25.01.2013 Tarihinde Resmi Gazete‘de yayınlayarak yürürlüğe soktuğu değişiklikler nedeniyle 2022 sayılı üç ayda bir verilen engelli aylıkları, hanelerin gelir kriterlerine bağlanarak kesiliyor ve kesilmeye devam ediyor. Yani bir evde engelli bireyin değil, evde yaşayan diğer bireylerin gelirleri baz alınıyor. Bu durumda çalışamayan engellileri bireylerin, evde bulunan amca, nine, kardeş, dayı ve benzeri kişilerden harçlık istemesi uygun görülüyor.

Bu yasa değişikliğine göre; ihtiyaç sahibi engelli birey kendi geliri yerine, aynı evde yaşayan aile ve akrabalarının toplam gelirine bakılarak mağdur ve diğer bireylere bağımlı bırakılıyor.

Kısa bir süre içinde, sadece Manisa’nın Akhisar ilçesinde, yüzde 80’inin çalışamaz durumda olduğu belirlenen 2 bin üzerinde engelli bireyin maaşı kesildi. 

Engellilerin eğitim, iş ve sosyal hayatta maruz bırakıldığı eşitsizlik yetmezmiş gibi gerçek olmayan gelir kriterleri hesabı üzerinden; sen, sana bakan kişiden harçlık alabilirsin adlı hükûmet uygulamasının bir diğer mesajı ise sen birey olmayacaksın ve hayatının sonuna kadar ailene, yakınlarına bağımlı yaşayacaksın oluyor.

Sosyal yaşamda karşılaştıkları zorluklar yetmiyormuş gibi, yeri geldiğinde “pozitif ayrımcılık” ile engelli olmaları yüzlerine çarpılmıyormuş gibi bir de hayattaki diğer zorluklarla başbaşa bırakılıyorlar.

Partilerine yalakalık olsun diye…

Devletin maaşlarını kestiği ve mağdur durumda bıraktığı engelliler için imza kampanyası başlattık ve bunun için içinde bulunduğumuz il ve ilçelerin partilerinin Engelli Meclis üyeleri, Dernek Başkanları, Engelli Konseyi gibi yönetim kurullarından destek istedik. Kendileri de engelli olmalarına rağmen sırf partilerine yalakalık olsun diye engelli arkadaşlarını yarı yolda bıraktılar. İçlerinde maaşlarını almaya devam edenler olduğu gibi maaşı kesilenler de vardı. Kendilerinin de bizim gibi bu haksızlığın karşısında durmaları gerekirken siyasi hırs ve egoları; yoksulluğa, haksızlığa, ayrımcılığa uğrayan kendilerinden ve engelli diğer kardeşlerinden daha önemli olabiliyordu. Hep engelli olmayan bireylerin, engellileri karşı tavırlarını eleştirirken bu gerçek, yüzümün tam ortasına sağlam bir yumruk indirdi. Egoların ve çıkarların, engelli olmakla ya da olmamakla ilgisi yokmuş. 

Peki biz engelliler nasıl insanlarız, ne yer ne içeriz? Hep haksızlığa uğrarken ve anlaşılmak isterken, bizler hayata karşı nasıl bir mücadele veriyoruz? Engelli olmamız bizi hep haklı kılıyor değil ya, yaşadığımız tüm bu sorunların asıl nedenleri bizleriz. Birçoğunuz güçsüz, aciz, mağdur gibi görünmekten rahatsız değil. Yürüyemiyor, göremiyor, konuşamıyor olmamız gördüğünüz üzere bizi hiç kimseden farklı kılmadığı gibi iyi insan da yapmıyor. Tüm bu sorunları yaşayan bizlerin, suskunluğa gömülmesini istiyorlar. Boğazlarımızın düğümlendiği böyle zamanlardaki bu suskunluk mezarı, zalim bir dünyanın habercisidir.

Şimdi adil, özgür ve onurlu hayattan yana olanlar birbirini kucaklamalı, bütün insani erdemleriyle bu toprakları kapsayıp kuşatmalıdır. Bütün bu felaketlerin gelişinin ayak sesleri gün be gün duyulurken, acılar telafisiz bir noktaya hızla evrilirken bizi önemsiyormuş gibi yapanlar; gündelik kaygıların, demagojik anlayışın, ahmakça kutuplaşmanın dehlizinde soluk alır gibi yaparken gelinen tek bir yer var… Acının dipsizliği, kötülüğün sınırsızlığı, ruhların umutsuzca can çekiştiği karanlık.

Herkes için adil, herkes için yaşanabilir bir ülke ve dünyayı inşa etmenin yollarını dürüstçe tartışabilmeliyiz. Aksi takdirde; şu döngüsellik, şu dünyayı okumama halleri, şu kendimiz için istediklerimizi başka olana layık görmeme ikiyüzlü ahlakçılığı hepimizi öldürecek, bitirecek ve imha edecektir. 

İmza kampanyasını imzalayarak destek olmak için lütfen tıklayın!

Gaia’nın 12’nci sayısı yine rengârenk, üstelik bu kez daha da ekolojik!

2015 Haziran’da başladığı yolculuğuna dijital olarak devam eden Gaia Dergi bundan sonra hem daha ekolojik hem de daha erişilebilir!

Dergiyi basılı okumak bazı insanlar için her zaman ayrı bir keyif olarak kalacak kalmasına… Ancak hayatın bazı gerçeklikleri var maalesef ve bu gerçekliklerden ikisi Gaia’yı tamamen dijitalleştirme kararımızda etkili oldu: Ekonomi ve ekoloji! Bu nedenle basılmış dergilerimizi hatalarıyla, güzellikleriyle bağrımıza basıp şimdi yepyeni dergimizde neler var görelim:

Çeşitli kitap önerileri, yemek tarifleri ve kendin yap önerilerimizin yanında son sayımızdan bu sayıya “gözümüzden kaçmayanlar” başlığıyla bir derlememiz de okunmayı bekliyor. Şimdi, çok güzel insanların yazdığı çok güzel yazıların içeriği hakkında biraz ipucu bırakayım buraya sevgili okurlar…

Mete Gürkan Onlar itaat etmedi, susmayı değil değiştirmeyi seçti: Sivil itaatsizlik eylemleri

Elif Benan Tüfekçi Psychedelic Sanat: “Turn On, Tune In, Drop Out!”

Gökhan Yıldırım Sosyalizmde kent planlaması sorunsalı ve ekolojik perspektif

Volkan Ünlüer Gerçekten sevgiyi tadabiliriz, yeşerteceğimiz bir parça saygı ile…

Sevcan Karadağ ODTÜ’lü 3 bilim insanı, kanser tedavisinde çağ atlatacak buluşları için yatırımcı arıyor

Ezgi Kurt Türkiye’nin ilk çizgi film okulu: “The Cartoon Mill” 

Kadir M Ersoy Cinsiyetsiz Dünya

Emine Erder Erkekliğin Kitabı’nı gelin birlikte yazalım 

Zozan Çetin Türkiye’nin ilk kadın kalemi: Fatma Aliye

Kadir Demiray Türkiye’de eğitim sistemi

Meriç Aytekin Gurular çağında gözleri dört açmak 

Olcay Gazabi ise Kültür Savaşları başlıklı yazısı ile Gaia Dergi’nin 2017 Ocak sayısını dopdolu ve rengârenk bir hâle getirdi.

Tüm güzel yazarlarımızın yanında bu ay bizlere kendilerini anlatan Feminizm Derneği, Cinsel Şiddetle Mücadele Derneği ve çizimleri ile dergimizi renklendiren Nazlı Kocaçınar’a ayrıca teşekkür etmek lazım! 

Gaia Dergi, tam da böyle; birbirinden renkli insanlarla, yaşamlarla ve hep birlikte çok güzel.

Gaia Dergi’nin 2017 Ocak sayısını edinmek için lütfen tıklayın.