Ana Sayfa Blog Sayfa 366

Tüketim çılgınlığı ve endüstrilerin perde arkası: Gerçekler tadımızı kaçırır!

Bugün sistem cinselliği kullanarak ve ürünleri kadınlar üzerinden pazarlayarak moda endüstrisini; protein, B12, omega3 gibi ihtiyaçlar öne sürerek hayvan endüstrisini; hazır ve paketlenmiş gıdaları günlük hayatımıza sokarak ilaç endüstrisini inşa etmeyi başarmıştır.

Bu sistem alışveriş kültürüyle ayakta durur. Bu yüzden de bize, yani tüketicilere, ihtiyacımız olmayan ürünleri medyanın büyüsüyle satın aldırmaya çalışır. Fakat günlük hayatımızın her alanına girmiş, bize ihtiyaçmış gibi sunulan bu ürünlerin arkasındaki korkunç hikâyeleri bilsek kaçımız onları satın almaya; bizim sağlığımızı zerre kadar önemsemeyen, işçilerini korkunç şartlar altında saatlerce hatta çoğu zaman iş güvenliği olmadan çalıştıran, hayvanların kısacık hayatlarını hareket bile edemeyecekleri kafeslerde geçirmelerine sebep olan, acımasız ve tek amacı daha fazla kâr sağlamak olan bu şirketlere gönül rahatlığıyla para kazandırmaya devam eder?

Biz para hırsı ve günlük stresler içinde kaybolup giderken her gün kullandığımız şeyleri sorgulamayız bile. Örneğin indirimden aldığınız kazağın fiyat farkını sizin için kim ödüyor? Giydiğiniz pantolonu hazırlayan iş güvenliği olan bir çalışan mıydı, yoksa fabrikada kimyasal gazlara karşı maske takması bile önemsenmeyen, kaçak işçi olarak çalışan 16 yaşındaki mülteci bir çocuk muydu sadece?

Çoğu paketli üründe bulunan palm yağının üretimi için ormanlar katledilirken yaşam alanları yok olan hayvanlara ne oluyor? Milyonlarca insanın her öğün tükettiği süt ürünleri kimden çalınarak soframıza ulaşıyor? Hijyenik olmayan fabrika ortamında yetişen, hastalanmamaları için antibiyotikler verilen ve daha çok ürün verebilmeleri için hormon takviyeleri alan hayvanların ürünlerini tüketmemiz vücudumuza ne gibi zararlar veriyor?

Biz kadınların sütyenlere ve bikini üstlerine gerçekten ihtiyacı var mı, yoksa bu moda endüstrisinin ataerkil toplum üzerinden bize oynadığı bir oyun mu? Her gün içtiğimiz suların pet şişeleri, ambalaj atıkları, plastik poşetler ve yüzlerce çöpümüz nereye gidiyor?

Sistemin istediği de budur zaten, bunları düşünmemeniz. Endüstrilerin perde arkası hiç de sevgi dolu olmayan hikâyelerle doludur, bunları saklamak ister daima. Satın aldığımız kıyafetin rafa geliş öyküsünü bir de Bangladeşli işçilerden, bağımlı olduğumuz kahvenin ve çikolatanın geliş öyküsünü Brezilyalı yerel halktan, hazır gıdalarda bulunan palm yağının öyküsünü ise Amazonlardaki orangutanlardan dinlememiz gerekiyor alışveriş çılgınlığımızın bedelini ödeyenleri tanımak için.

Sorgulamayı, minimalist yaşamayı, adil ve zulümsüz ürünler kullanmayı, her türlü hayvan sömürüsünü reddetmeyi, hakkı yenen herkes için ses çıkarmayı, hayvan ve çevre hakları için savaşmayı, hükümete ve çıkarcı şirketlere boyun eğmemeyi, alternatifler oluşturmayı, çevrecilik konusunda bilinçlenmeyi, küresel ısınmaya karşı adımlar atmayı, geri dönüştürmeyi, kadınları aşağılayan moda anlayışlarını reddetmeyi, adil ve etik modayı benimsemeyi öğrenmemiz ve öğretmemiz gerekiyor.

Satın aldığımız her ürünle, yaptığımız her eylemle, kurduğumuz her cümleyle yaşamak istediğimiz dünyanın temellerini atıyoruz, bunun farkına vardığımızda dünyayı daha güzel bir yer haline getireceğiz…

Bu yazılar ilginizi çekebilir:

*Çikolata yemek artık tadınızı kaçıracak
*70 dolarlık “feminist” tişörtler, saati 1 dolara çalışan kadınlar tarafından üretiliyor
*Bir de orangutanlardan dinleyelim: Palm yağı gerçekleri
*Reklamlarda metalaşmış kadın imgesi ve kullanım şekilleri
*Seksin toplumsal politikası 3: Moda endüstrisi ve “Özgürlük Meşaleleri”

Picasso’nun 15 yaşından 90 yaşına kadar yaptığı ikonik oto-portrelerinin dönüşümü

Pablo Picasso, sayısız yeteneğiyle, şüphesiz ki Modern Sanat’ın en üretken ressamlarından biri. İspanyol ressam, resim ve çizimden heykel ve kolaja kadar farklı alanlarda ve çeşitli özgün malzeme kullanımına ek olarak, muhteşem bir dizi tarz üzerine de çalışmalar yaptı. Picasso’nun estetik anlayışının bu sürekli değişimi, 15 yaşından 90 yaşına kadar yaptığı oto-portrelerinde açıkça görülüyor.

Bir çok kişi, Picasso’yu avangart, karmakarışık resimleriyle bilse de, 1896-1900 arasındaki oto-portreleri gibi erken dönem işleri, resim ve çizimlerinde gerçekçi tasvirler yapabilme becerisini de gösteriyor.

Yetenekli bir teknik ressam olmasına rağmen, Picasso, bu tarzda uzun süre eser vermedi. 1901’de ise soğuk mavi tonlarında, stilize, kasvetli eserlerini yaptığı, Mavi Dönemi başladı. Kendisinin bu yıllarda yaptığı portresi de bunu kanıtlar nitelikte.

Mavi Dönemi’nden sonra, Picasso’nun işlerinde Primitif etkiler görülmeye başlanıyor. Pembe Dönemi’nde ise daha sıcak bir pembe renk yelpazesini kullanıyor ve 1907’de Picasso’nun en çok bilinen, Kübist Dönemi başlıyor. Bu yıllardaki oto-portrelerinde görüleceği gibi, bu tarz, geometrik, kırık, keskin formlar ile kalın, siyah çizgileri bir araya getiriyor.

Bu dönemin devamında Picasso, Neoklasizm’den Sürrealizme (1938’deki harikulade eseri Guernica’da fark edileceği gibi), sayısız estetik tarzla ilgilenmesine ve üretmesine karşın, yaşamının son günlerine kadar (1973) sıklıkla, kendi özgün primitif estetiğiyle tuhaf kübist tarzına dönerek eserlerini üretti.

Ve aşağıdaki oto-portrelerinde Picasso’nun tarzlar arasındaki mükemmel geçişlerini görebilirsiniz.

15 yaş oto-portresi (1896)

 18 yaş oto-portresi (1900)

20 yaş oto-portresi (1901)

24 yaş oto-portresi (1906)

 25 yaş oto-portresi (1907)

 35 yaş oto-portresi (1917)

 56 yaş oto-portresi (1938)

83 yaş oto-portresi (1965)

85 yaş oto-portresi (1966)

89 yaş oto-portresi (1971)

90 yaş oto-portresi (28 Haziran 1972)

90 yaş oto-portresi (30 Haziran 1972)

90 yaş oto-portresi (2 Temmuz 1972)

90 yaş oto-portresi (3 Temmuz 1972)

Kaynak: My Modern Met

Âşıklar ve sadıklar yurdu: Kısas

Kısas, Şanlıurfa ilinin 12 km güney doğusunda Tektek Dağları’na giden yolun üzerinde, Harran Ovası’nın başlangıcında yer almaktadır. Dili, geleneği-göreneği ve yaşam biçimi bakımından çevresindeki köylere benzemeyen ve Peygamber Şehri olarak bilinen Urfa’nın da iki Alevi köyünden biridir. Nüfus olarak da en kalabalık Alevi köyüdür. 1992 yılında belde olmuştur fakat şimdi Haliliye ilçesine bağlı bir mahalledir. İsmini Emeviler ve Abbasiler arasında geçen ve çoğu Harran’da geçen savaşlarda “kısasa kısas” tekniğinden alır.

11 ve 12. yüzyılda yaşamış yine Urfalı Ermeni tarihçi Mateos kendi eseri olan Vakayiname’de Selçuklu kumandanı Sâlâr-ı Horasan’ın (1065 yılında) Urfa’ya gelişi hakkında “... Sâlâr-ı Horasan, Urfa memleketine geldi ve Çalap (Culap) üzerine yürüdü. Oranın muhtelif yerlerinde şiddetli katliamlar icra etti ve birçok insanı da esarete sürükledi. Sonra Deb denilen kaleye karşı yürüdü. Oranın halkını kâmilen kılıçtan geçirdi. Sonra da Ksaus denen yere gelip karargâh kurdu. Urfa’da bulunan 4000 atlı ve piyade Roma askeri, Türklere karşı yürüyüp Ksaus’a yakın bir yer olan Tılag’a geldiler, bunu gören Sâlâr-ı Horasan askerlerine hücum emrini verdi. Fakat Roma askerleri muharebe daha başlamadan önce kaçtılar… Müslümanlar onları şehrin hendeğine kadar kovaladılar” diyor. Burada geçen Ksaus şimdiki Kısas ve Anadolu’ya yapılan ilk seferlerden birinden bahsetmektedir (1065).

Yine J.B.Segal’in, “The Blessed City” adlı kitabında “1138 yılında Artuklu beyi Timurtaş, civarda yaptığı birkaç başarılı akın ve savaş sonucunda birçok Frankı öldürdü ve esir aldı. Esirlerle Urfa önüne geldi ve kentin teslimini istedi. Ancak Franklar kenti teslim etmediler. Bunun üzerine Türkler Urfa’nın doğusundaki önemli bir kale olan Kısas kalesini zaptettikten sonra geri çekilmişlerdir” diye bahsetmektedir.

Alevilik

16. yüzyılın sonlarına doğru Mevali Türkmenleri’nin yaşadığı Kısas’ta halkının Suriye’yle Türkmen Culabı (rakka şehrinin çevresinde bir yer) denen bölgeye göç edip yerleştiğini ve köyün uzun süre boş kaldığını söyleyen Kısaslı Aşık Sefâî, köyün bugünkü halkının buraya gelişini ise şöyle hikâye etmektedir: “Zeynel Abidin’in torunlarından olduğu söylenen Seyit Ahmet adında bir Türk 1600 yıllarında yakınlarıyla birlikte Horasan’dan buraya gelir yerleşir. Kerâmet ve mûcizeler sahibidir. Fakir fukaraya kazan kaynatan ve sevilen bir zattır. Bizler bu topluluğun evlatlarıyız.”

Kısas Semahı

Semah Arapça “İşitmek, uçmak” anlamlarına gelmektedir. Semahta esas olarak gezegenlerin, güneş çevresinde dönüşleri simgelenir. Semah, günümüz inanışına göre ilk defa Kırklar meclisinde gerçekleştirilen inançsal bir ibadettir. Kısas Semahı diğer semahlara göre en “saf” kalan semahtır.Usul bakımından diğerlerinden ayrılır.

Âşıklar diyarı Kısas:

Alevi inancındaki âşıklık geleneği Kısas’ta da sürdürülmektedir. Neredeyse her evde bir saz bulunur ve Sadık Baba, Sıtkı Baba, Dertli, Derviş Ali, Edip Harâbî, Virâni, Kul Hüseyin, Kul Himmet, Seyyid Nesimî, Şah Hatâyî ve Pir Sultan’ın deyişleri de herkes tarafından bilinmektedir. Yine köyde kırktan fazla âşık olduğu biliniyor. Âşık Kul Biçâre, Culha Yahya Baba, Âşık Büryâni, Âşık Doksandaon, Âşık İkrâri, Âşık Celali, Âşık Hürremi (Emine Uğur), Âşık Engini(Hürü Aşan), Âşık Devrâni, Âşık Yarâni, Kul İhsan, Âşık Meftûni, Aşir Türmen, Hoca Bakır, Kılo Bektaş…

2 Kısaslı’ya Unesco’dan “Yaşayan İnsan Hazinesi” ödülü

2014 yılında aslen Kısaslı olan ve Âşık Büryani’nin oğlu Olan Dertli Divani’ye (Veli Aykut) ödül verildi. 2016 yılında ise Âşık Sefai’ye (Mehmet Acet) ödül verildi.

Kaynak: Kısas Köyü ve Kısaslı Aşıklar, Alevilikte semahın anlam ve içeriği

Fethiye müziğe doyacak: Geçmişten Geleceğe Müzik Yolculuğu Festivali

1

2015’ten bu yana Anadolu’nun farklı köy ve şehirlerinde gerçekleştirdikleri projelerle Anadolu Müzik Kültürüne katkı sunan Müzik Köyü Projesi Genel Sanat Yönetmeni Mehmet Günay Eser, 23-24 Aralık tarihleri arasında Müzik Köyü Projesi’nin hayata geçirildiği Fethiye’de yepyeni bir kültür-sanat projesini hayata geçiriyor.

Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın Gençdes Programı kapsamında Fethiye’de gerçekleştirilecek “Geçmişten Geleceğe Müzik Yolculuğu Festivali” adlı projeyle iki gün boyunca Fethiye’de sokaklar, köyler ve köy okulları dinletiler, konserler ve müzikal atölyelere doyacak. Proje kapsamında yerel ve profesyonel sanatçılar, Fethiye’de çeşitli köy okullarında köy çocuklarıyla bir araya gelecek ve beden müziği, doğadaki malzemelerden çalgı yapımı, zeybek, perküsyon atölyeleri ve dinletiler düzenlenecek.

Proje kapsamında Fethiye kent kimliğinin önemli bir parçası ve rengi olan, köylülerin ürünlerini sattığı, halk arasında Cuma Pazarı olarak bilinen şehir merkezindeki Köylü pazarında da mini bir konser düzenlenerek müzik sokaklarda insanlarla buluşacak. İki günlük proje dolayısıyla Fethiye’de engelli çocuk ve gençlerle perküsyon, beden perküsyonu atölyeleri dinletilerde bir araya gelecek sanatçılar, projenin kapanışını Fethiye Belediyesi Kültür Merkezi Salonu’nda verecekleri halka açık, ücretsiz konserle yapacak.

Mehmet Günay Eser, “Bu projeyle Anadolu’nun binlerce yıllık mirası olan farklı müzik geleneklerini, daha önce 2015’te Müzik Köyü’nü gerçekleştirdiğimiz Fethiye’de, toplumun farklı kesimleriyle buluşturmayı hedefledik. Bu nedenle sadece salonlarda değil, köy okullarında, pazar yerlerinde, Fethiye’nin sürpriz yerlerinde başta köy çocuklarına ve engelli dostlarımıza olmak üzere tüm Fethiyelilere iki gün boyunca hormonsuz müziği doyasıya sunacağız. Ayrıca festivalimizin koordinatörlerinden Aytaç Gökdağ başta olmak üzere, Anadolu Müziği’ne müthiş katkılar sunan Anadolu Kültürleri Araştırma Derneği’ne teşekkür ederim” dedi.

Geçmişten Geleceğe Müzik Yolculuğu Festivali kapsamında yer alacak sanatçılar:

Prof. Dr. Erol Parlak (bağlama, üçtelli), Ali Ulutaş (üçtelli), Yusuf İhsan Bodur (üçtelli), Osman Kırca (üçtelli), Merih Aşkın (perdesiz gitar, kopuz), Filiz İlkay (tulum), Doç. Özgü Bulut (beden perküsyonu), Tibet Var (zurna), Eren Şahin (üçtelli), Ozan Özdemir (çalgı tanıtımı ve yapım atölyesi), Vedat Karakaya (hegit), Selim Özyol (zeybek dansları), Mehmet Günay Eser(üçtelli,bağlama), İbrahim Metin (perküsyon).

İlk yerli ve seri üretim aracı Anadol efsanesi 50 yaşında

1

Türkiye eskiden beri kendi otomobil markasını yaratma sevdasını taşıyan bir ülke oldu. Devrim ve Anadol bu hayale en çok yaklaşılan iki denemeydi. İlk yerli ve seri üretim aracı Anadol, bugün 50. yaşını kutluyor. İlk Anadol, 19 Aralık 1966’da hattan indirilmişti. 

Türkiye’nin ilk yerli ve seri üretim aracı, Anadol’un hattan inişinin 50’nci yılını kutluyor. İlki 19 Aralık 1966 yılında üretilen ve üretimi 1984 tarihinde son bulan Anadol, bugün yollarda sayıları çok az olsa da aynı Beetle’lar gibi fanları olan bir otomobil olarak dikkat çekiyor ve el üstünde tutuluyor.

Anadol, Türkiye’de tasarlanan ilk otomobil değildi. Çünkü Anadol’un tasarımı İngiliz Reliant firmasınca yapılmıştı. Otosan da bu firmadan alınan lisansla üretim yapılmıştır. Anadol’un şasi, motor ve şanzımanları ise Ford’dan temin edildi.

Adı gazete ilanıyla halka soruldu 

Yerli otomobil markası hayali 19 Aralık 1966’da gerçeğe dönüştü ve Anadol, Türkiye’nin ilk yerli seri otomobili olarak üretim bandından indirildi. Adını belirlemek için gazeteye verilen ilanın ardından, Otosan’a 150 bin mektup ve 2 binden fazla isim önerisi geldi. Bu isimler arasında en beğenilenler Anadol, Anadolu ve Koç oldu. 10 Ekim 1966’da, araca isim olarak “Anadol” seçildi. Anadol, Hititlilerin geyik heykellerinden birini sembolize ediyordu.

Türkiye ralli tarihinde de yeri var 

Anadol A1, Türkiye’nin ilk ralli otomobili olarak da tarihe geçti. Anadol Ralli Takımı ise Türkiye’nin ilk ralli takımı oldu. Renç Koçibey, Demir Bükey, İskender Atakan, Claude Nahum, Mete Oktar, Şükrü Okçu, Serdar Bostancı, Romolo Marcopoli ve İskender Aruoba, Anadol A1’in ünlü ralli pilotları arasında yer aldı. İskender Aruoba ise 1968 Avrupa-Afrika-Asya Rallisi’ne katılarak Anadol A1 ile büyük başarı kazandı. Super Touring Coupe olarak da tanınan ilk yerli spor otomobili Anadol STC-16 ise 1990’lı yılların başına kadar ralli pilotlarının favorisiydi.

1984 yılında Anadol’un üretim hikâyesi sonlanırken o ana kadar üretilen toplam araç sayısı ise 93 bin 188 idi.

Dallas Amerika’nın en büyük kentsel doğa parkını inşa ediyor

1

Dallas, ülkenin en büyük kentsel doğa parklarından birini inşa ederek Amerika’nın en yeşil şehirlerinden birisi olmak üzere. Dallas’ın yeni “Doğa Bölgesi”, 28 bin dönümlük “Muhteşem Trinity Ormanı”nı da içine alan 40 bin dönümlük bir araziyi kapsayacak. Michael Van Valkenburgh Associates tarafından tasarlanan Trinity River Parkı, Dallas’ın taşkın ovasını yemyeşil rekreasyon alanına dönüştürebilir.

Trinity River Parkı ziyaretçilere oyun alanlarına, çimenlere ve nehir kıyısındaki patikalara erişim olanağı sağlayacak. Tasarım, Dallas’taki sel hasarını en aza indirmeyi ve bölgenin doğal güzelliğini arttırmayı amaçlıyor. Michael Van Valkenburgh Associates, taşkın alanının altyapısal sağlamlığından emin olmak için hükümet mühendisleriyle birlikte çalıştıklarını; böylece parkın “doğal felaketin kalıntılarından nefes kesici bir manzaraya” dönüşmesini sağladığını belirtti.

Muhteşem Trinity Ormanı’nın bin dönümlük alanı şimdiden, bir golf kulübü, Texas At Parkı ve çocuklar için bir doğa merkezi ve etkinlik alanlarıyla övünen Trinity Nehri Audubon Merkezi haline geldi. Trinity River Parkı, Doğa Bölgesi’nin bir parçası olacak.

Dallas’taki bir diğer iddialı yeşil proje, 117 km’lik parkurları birbirine bağlayan Trinity Strand Yolu. Geçen yıl ilk iki buçuk kilometrelik yol açıldı; daha fazla kilometre eklemek ve mevcut Katy Yolu ile Trinity Nehri arasındaki bağlantı sağlamak için planlama yapılıyor.

Trinity River Parkı projesine Ekim ayının sonlarında 50 milyon dolarlık bir bağışta bulunuldu ve Dallas Belediye Başkanı Mike Rawlings parkın “Dallas’ı 21. yüzyılda yeniden tanımlayacağını” söyledi.

Kaynak: Inhabitat

II. Amed Film Festivali “Sınırsız Sinema” sloganıyla başlıyor! 

1
 “Sanat insanları yalana, zulme, bitip tükenmeyen anlamsız savaşlara bütün kötülüklere karşı uyarır. 
Ne olursa olsun, sanatın birinci işi direnmektir.” Yaşar Kemal 

22-25 Aralık 2016 tarihleri arasında düzenleyeceğimiz II. Amed Film Festivali “Sınırsız Sinema” sloganıyla başlıyor!

Bugün üzerinde yaşadığımız topraklar; baskıların, siyasi soykırımların, yasaklamaların ve sömürünün ağırlığını yaşıyor. Bu koşullar altında sanatın ve sanatçının görevinin, sinmek değil; tam da zamanın gerçeğini anlatmak için sesini yükseltmek olduğunu düşünüyoruz.  

Festivalimiz bu yıl 4-13 Kasım tarihleri arasında yapılacakken, halkın iradesine müdahale edilmiş ve Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi Eşbaşkanları tutuklanıp yerine kayyım atanmıştır. Bu koşullarda festivalimiz belirlenen tarihler arasında gerçekleşememiştir. Ancak, kent kimliğinin ve mücadelesinin bir parçası olan festivalin yapılma gerekçeleri hâlâ orta yerde duruyor. Biz, bu koşullarda üzerimize düşen tarihi sorumluluğu yerine getirmek için festivalimizi halkın özgücü ve demokratik kitle örgütleri desteğiyle yapmaya hazırlanıyoruz.

Sanat, doğası gereği muhalif bir yapıya sahiptir.  Her koşulda, zulmün, şiddetin ve zorbalığın karşısındadır. Hak, adalet, özgürlük, eşitlik için, kadın, çocuk, mülteci/sığınmacı, göçmen ve yoksulların hakları için, kısacası özgürce yaşanacak bir ortam için hiçbir zorlama olmaksızın, gönüllü biçimde, akıl, vicdan ve onurla yürütülen çalışmalara hiçbir şekilde mühür vurulamaz. Yenilikçi, özgün ve yaratıcı bakış açılarına ihtiyaç duyduğumuz bu dönemde hakikati anlatan filmleri halkımızla buluşturacağız.

Amed Film Festival için; sinemacı dostlarımıza ve festival ekiplerine dayanışma çağrısı yapıyoruz.

Gelin bulunduğunuz kentten ve ülkeden 22-25 Aralık 2016 tarihleri arasında düzenleyeceğimiz 2. Amed Film Festivali’ne güç verelim. Bunun için Sınırsız Sinema sloganıyla sadece Amed’de değil, sanatın devrimci gücüne inanan sanatçıların olduğu her yerde ve her kentte filmlerimizi göstereceğiz. 

Kentimizde salonlarını festivalimize açan demokratik kitle örgütlerine ve sanat kurumlarına dayanışmaları için teşekkürü borç biliriz.   

Amed Film Festivali Tertip Komitesi

Facebook 
Twitter

Şimdi siz bu dilbilim ile n’apıyorsunuz?

0

Dilbilim alanında dil, kurgulandığı insan beyninden, bunu kullanan kişiden, toplumdan, etkilendiği ve etkilediği kültürden ayırmadan ele alınır. Dilbilime dair çalışmalar yapılmadan önce insanın dil davranışı betimlenir ve sonrasında bu davranışın tek tek dillerdeki yansımaları incelenir.

Dilbilime tarihsel bir açıdan bakacak olursak Antik Yunan’da Aristo, Plato, Sokrates, Descartes’ten başlayıp, ilk gramer kitabını yazan Dionysos’la devam edip, Humboldt ve modern dilbilimin kurucusu olan Ferdinand De Saussure’e uğrayıp, Roman Jakobson, Trubetzkoy ve Mathésius’a merhaba deyip, bu zaman dilimi arasında kalan bütün dilbilimcilerin affına sığınarak Boas, Sapir, Whorf, Bloomfield, Harris ve onun öğrencisi olan, hepimizin medya eleştirmeni olarak da yakından tanıdığı aynı zamanda çok önemli bir dilbilimci olan Noam Chomsky‘ye kadar uzanan değerli bir yolculuktan bahsedebiliriz.

Hacettepe Üniversitesi Dilbilimi Bölümü’nde öğrenciler tarafından kurulan Dilbilim Topluluğu, dil ve dilbilim araştırmalarını bilimsel ve sosyal aktivitelerle teşvik etmek amacıyla 2009 yılında kurulan gönüllü bir öğrenci organizasyonudur.

Topluluğumuz her yıl bahar döneminde farklı üniversitelerde öğrenci konferansları düzenleyip bunu ulusal bir platforma dönüştürmeyi amaçlar.

Hacettepe Üniversitesi Dilbilim Topluluğu olarak değerli hocalarımız ve öğrencilerle bir atölye oluşturup, düzenli olarak her hafta, çoğu zaman da Ankara Üniversitesi Dilbilim Topluluğu ve hocaları ile birlikte eş yürüttüğümüz sunumlar, tartışma ortamları gerçekleştiriyoruz.

 

Atölye çalışmalarımızda, bölüm öğrencisi olan İhsan Onur Yiğit‘in sunduğu ve henüz kurulmuş bir alan olmamakla birlikte Ollongren’in “akla dayalı yıldızlararası iletişim için, linguistik (dilbilimsel) sistem içerisinde bir modeldir” diye tanımladığı astro-dilbilim‘den yani yıldızlararası bir iletişimden söz edeceğim.

Bu yeni alanın amacını, yıldızlararası iletişim idealiyle temel mantık prensiplerine dayalı ve evrensel anlaşılabilirliği olan bir dil sistemi tasarlamak olarak tanımlayabiliriz.

Bu alanın öncülerinden sayılabilecek Alexander Ollongren, Leiden Üniversitesi’nden bir gökbilimci ve matematikçi. Kendisinin özgün adıyla Astrolinguistics: “Desing for a linguistic system for interstellar communication based on logic” adlı bir kitabı var ve bu kitapta tasarım sürecinde olan bir LINCOS yani Lingua Cosmica’nın (Evrensel Geçerli Dil) geliştirilmesi ile ilgili kapsamlı ve detaylı bir çalışma incelenebilir.

Ollongren’in kitabı, ABD’li dilbilimci ve filozof olan Noam Chomsky’nin doğuştan getirilen ve bütün insan dillerinde ortak bir takım kuralların varlığını savunan “evrensel gramer” kuramından yola çıkarak oluşturulmuştur. Kitap, “başka bir evrende var olan toplum tarafından kullanılan bu tarz bir dil evrenselliği mevcut mu?” sorusunu tartışır.

Bu tarz bir alan temel amacı ele alındığında pek pratik bir alan gibi görünmüyor, ancak ideal bilimlerde ilerleme sağlayabilmek için önemli sayılabilecek sorulara cevap vermeye çalıştığı kesin.

Kaynak: 1, 2, 3, İhsan Onur Yiğit – Hacettepe Üniversitesi İngiliz Dilbilimi Bölümü
 

Mutlu çiftler, sosyal medyada ilişkileri hakkında daha az paylaşım yapıyor

2

Sosyal medya, bugün, gerçek manada bireylerin psikolojilerini, alenen yansıttıkları mecraların başında geliyor. Bireyler, yaşadıkları hayata dair birçok şeyi sosyal medyada anlık olarak paylaşıyorlar. Bunlardan birisi de ilişkileri hakkındaki detayları, sosyal medya araçlarını kullanarak paylaşımlarda bulunmak. Bu kimi zaman mutluluk kimi zamansa mutsuzluk anlamına gelebiliyor.Bu konuda çalışma yapan araştırmacılar, daha fazla paylaşım yapan çiftlerin neden daha az mutlu oldukları üzerine, bazı bulgular ortaya koyuyor. Independent’dan Jessica Brown’ın haberinde yer alan bilgilere göre, sosyal medya paylaşımlarına yönelik bazı bulgular şu şekilde:

1. Daha sık paylaşım yapan kişilerde, psikopat olma eğilimi daha yüksek

Geçen yıl 800 kişi üzerinde gerçekleştirilen bir araştırma, narsisizm ve psikopatinin, insanlar üzerindeki etkilerinin kişiden kişiye değişiklik gösterebileceğini öngördüler. Bu değişiklik ise, sosyal paylaşım sitelerinde yayınladıkları selfie’lerin paylaşım sayısı ve paylaşılan bu görüntülerin ne kadar düzenlendiği ile ilgili. 

2. Ve narsizim

410 katılımcının katıldığı bir araştırmaya göre, Facebook‘ta fotoğraf paylaşmak, etiketlemek ve yorum yapmak hem kadınlar hem de erkekler için narsisizm ile ilişkilendirildi.

Sürekli durum güncellemeleri de bu durumla bağlantılı bulundu.

3. Facebook dışında kalan insanlar daha mutlu

Mutlu bireyler, mutlu çiftler yaratıyor. Bu aşikar bir durum. Ve yapılan araştırmalara göre daha mutlu kişiler, Facebook’u daha az kullanıyor. Danimarka’da yapılan bir araştırmada, bir hafta boyunca Facebook’u hiç kullanmayan katılımcıların, normal standartlarında kullanmaya devam eden kontrol grubundan, çok daha mutlu oldukları gözlemlendi.
Bir başka çalışmada ise, Facebook’ta daha fazla zaman harcamanın kötü bir psikolojiyle bağlantılı olabileceği saptandı.

Araştırmacılar, bunun sebebi olarak, insanların, başkalarına yönelik geçirdikleri zamanın çoğunluğunun, olumsuz bir şekilde harcanmasından kaynaklandığını belirtti.

4. Daha sık paylaşım yapan çiftler güvensiz

Yapılan bir çalışmada, ilişkileri hakkında sıklıkla paylaşım yapan çiftlerin güvende hissetmeme ihtimalinin daha yüksek olduğu keşfedildi.

Northwestern Üniversitesi‘nden araştırmacılar 100’den fazla çift ile yapılan bir araştırmanın sonuçlarını yayımladı. Şayet kişiler, ilişkilerinde kendilerini güvensiz bir noktada hissediyorsa, sosyal medyada daha çok paylaşım yapıyorlar.

5. Mutluluk, online olmanıza bağlıdır

Albright College’da yapılan araştırmalar sonucunda sosyal medyada duyulan “benlik” arzusu ilişkileri kötü yönde etkiliyor. Özetle çalışma diyor ki: “Oturumunuzu kapatın ve sevgilinizle uzun uzadıya bir yürüyüşe çıkın.”

Kaynak: indy100.com

Lou Andreas-Salomé’den bir feminist ikileme: Feniçka ve Arayışlar

1

Lou Andreas-Salomé‘nin iki nitelikli öyküsü Feniçka ve Arayışlar Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları tarafından yayımlandı. Lou Andreas-Salomé 12 Şubat 1861 yılında Rusya’da dünyaya gelmiş ve 5 Şubat 1937’de Dünya’ya gözlerini yummuştur.

Lou Andreas- Salomé’nin babası general olmasına rağmen Salomé kadınların ataerkil toplum tarafından ezildiğini küçük yaşlarda anladı ve başına buyruk bir yaşam geçirdi. Bu duyarlılığı bahsettiğim iki öyküsüne yani Feniçka ve Arayışlar‘a yansıdı.

Kalemini çoğunlukla kadın problemleri ve erkek egemenliği üzerine kullanması ta çocukluktan geliyor diyebiliriz. Psikanalist olması psikolojik ve sosyolojik tahlillerini erkek ve kadın ilişkilerini çok iyi değerlendirmesini ve çok iyi yorumlamasını/gözlemlemesini sağladı.

Lou Andreas-Salomé aynı şekilde yazma/üretme sürecindeyken birçok yazar ve filozofla iletişim içinde oldu. Bunlardan bazıları; Nietzsche, Rilke, Tolstoy, Paul Ree, Freud gibi isimlerdi. Nietzsche‘nin evlilik teklifini reddetti ve Rilke ile gizli bir aşk yaşadı.

Nietzsche’nin ona olan aşkı İrvin D. Yalom‘un “Nietszche Ağladığında” adlı romanına konu oldu. Hatta belirli eleştirmenler/kişiler Nietszche’nin kadınlardan nefret etmesine neden olan biri olarak tanımlar Salomé’yi; ne kadar gerçektir, asla bilemeyiz!

Feniçka öyküsü:

Öykünün ismi gibi, karakterin de ismi Feniçka’dır. Feniçka denilen kadın Fransa’ya gelir ve bir kafede arkadaşlarıyla oturur. Fakat çiftlerin birbirleriyle soğuk ve hakaret niteliğinde tartışmaları/şakalaşmaları Feniçka’yı oradaki ortama muazzam bir şekilde yabancılaştırır. Bir çift çok sert bir şekilde tartışırken, erkeğin sevgilisini herkesin içerisinde sözlü bir şekilde linç etmeye başlamasıyla feminist karakterimiz kadının gücünü gösterir ve ağlayan kadına hem sözel olarak hem de fiziksel olarak destek olur.

Aynı şekilde Feniçka’ya sorunlu bir şekilde âşık olan ve aynı şekilde kendi içinde obsesif bir özgüven problemi yaşayan karşı karakterimiz Feniçka’ya duygusal olarak yaklaşmaya çalışır. Fransa’da başlayıp Rusya’da biten bu öykü feminist ve psikanalist yazarın evlilik, ilişkiler, çelişkiler, tek eşlilik ve çok eşlilik üzerine yorumlarıyla/tahlilleriyle sizlerle buluşuyor. Şüphesiz ki Salomé döneminin feminizm öncülerindendir.

Arayışlar öyküsü: 

Rusya soğuğunda, soğuk bir evlilik geçiren Dina ve Benno’nun hikâyesini anlatıyor. Benno, bir akıl hastanesinde doktor ve Benno daha küçücükken Dina’nın ailesi ona sahip çıkmış. Karşılıklı gelişen hoşlanma sonucunda Dina genç bir kadınken, Benno ile evlenir. Dina’nın içindeki sanat ve üretim talebi Benno’dan karşılık bulamadığı için evliliklerini tüketir.

Dina’nın Fransa’ya taşınıp resim yapmasıyla beraber bir mektup gelir ve Rusya’yı tekrar ziyaret etmesi gerekir. Ve o zaman işte Benno’nun çaresizliği ve pişmanlığıyla karşılaşır. Bir o kadar iç yüzleşmeler ve dış yüzleşmeler yaşayan karakterler, çaresizlik içerisinde birbirlerini tüketirler.

Bu öykü Feniçka’ya benzer şekilde feodalizm ve erkek egemenliğinin edebi ve psikanaliz kuramda bir taşlanmasıdır.

Salomé‘nin iki öyküsü de İş Bankası Kültür Yayınları tarafından basılmış ve hazır hale getirilmiştir. Öyküleri birçok kitap satan dükkanda ve internette bulabilirsiniz. Bu arada Salomé’yi okuyacaklara ya da okumuş olup yeni kitaplarını bekleyenlere iyi bir şey söyleyebilirim; İş Bankası Kültür Yayınları, Salomé’nin bir kitabını daha yayın programına almış.

İyi okumalar!