Boğaziçi Üniversitesi Türkiye’ye göç etmiş Suriyeli kadınların oluşturduğu Suriyeli Kadınlar Korosu’nu ağırlıyor. Çok dilli şarkılarıyla seslerini barışa, bir arada yaşama yükseltecek olan koro, 7 Mart’ta Boğaziçi Üniversitesi Garanti Kültür Merkezi’nde konser verecek.
Boğaziçi Üniversitesi’nin BU+ etkinlikleri çerçevesinde başlattığı Çoğalan Sesler konser serisinin yeni konukları Türkiye’ye göç eden Suriyeli kadınlardan oluşan Suriyeli Kadınlar Korosu olacak. “Şarkılarımızı Unutmayacağız” sloganı ile yola çıkan koro, Arapça, Kürtçe ve Türkçe şarkılar seslendirecek.
İnsan Kaynağını Geliştirme Vakfı (İKGV) Suriyeli Mültecilere Destek Ofisi bünyesinde kurulan Suriyeli Kadınlar Korosu, Kasım 2015’ten beri çalışmalarını sürdürüyor. İlk etapta İKGV’nin düzenlediği müzik atölyelerinde bir araya gelen kadınlar, bir süre sonra müzisyen Ayşegül Yordam önderliğinde bir koro kurmaya karar vererek konserler düzenlemeye başladı. Savaş ve göçün hayatlarında yarattığı olumsuzluklarla müzik sayesinde mücadele edip seslerini çoğaltan koro, savaşa ve şiddete karşı üç dilde şarkılarını söylüyor.
Boğaziçi Üniversitesi Garanti Kültür Merkezi’nde 7 Mart’ta saat 19.30’da gerçekleşecek konserin biletleri öğrenci 10 TL, tam 20 TL’dir. Bilet satışı, konserden bir hafta önce Boğaziçi Üniversitesi Kurumsal İletişim Ofisi’nde gerçekleşecek. Detaylı bilgi için [email protected] adresine mail atılabilir.
Ankara Büyükşehir Belediyesi, kanserojen madde olan asbest barındıran tarihi Havagazı Fabrikası‘nı yıkarken bölgede ölçüm yapıldı. Belediye, ilk gün, “Binanın asbestsiz bölümünü yıktık” dedi; yıkımın 4’üncü gününde ise önlem aldığını açıkladı. Ancak uzmanlar, alanda asbestin en tehlikeli türünü tespit etti. Mimarlar Odası Ankara Şubesi Başkanı Tezcan Karakuş Candan, bölgenin karantinaya alınmasını istedi.
Mimarlar Odası Ankara Şubesi ile Kimya Mühendisleri Odası, Havagazı Fabrikası alanında özel bir firmaya yaptırdığı asbest ölçümünün sonucunu kamuoyuna açıkladı. Büyükşehir Belediyesi, yıkımın başladığı cumartesi günü “Ankara’da karantina uyarısı” haberlerinin ardından yaptığı ilk açıklamada “binanın asbestli bölümünün yıkılmadığını” öne sürdü, yıkımın 4’üncü gününde ise önlem alındığını söyledi.
Ancak fabrikanın yanındaki Tok Sokak’ta bulunan duvarın üzerinden, fabrikaya komşu olan Enerji SA’nın mescidinin arkasından ve sahada çalışma yapan 2 kepçeden alınan numunelerde yüzde 15 ile 40 arasında asbest türünün en tehlikesi olan “amfibol” tespit edildi.
“Bölge karantinaya alınmalı”
Mimarlar Odası Ankara Şubesi Başkanı Tezcan Karakuş Candan, halk sağlığını tehlikeye attığı gerekçesiyle Ankara Büyükşehir Belediyesi Başkanı’nın görevden alınmasını istedi.
Ankara Tabip Odası ve meslek odaları ile birlikte yıkım işleminin sonlandırılması için yürütmeyi durdurma istemiyle yargıya gideceklerini söyleyen Candan, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek hakkında “çevreyi kasten kirletmek” ve “insanların hayatına kast etmek”ten suç duyurusunda bulunacaklarını bildirdi. Candan, bölgenin acilen karantinaya alınarak asbestten arındırılması gerektiğinin altını çizdi.
File, tül gibi önlemlerin “trajikomik” olduğunu belirten Tezcan Karakuş Candan şunları söyledi:
“Çalışma alanında duş araçları yok, iptidai konteynerler koyulmuş. Çalışan işçiler tehdit altında. Su sıkılarak asbest yok edilemez. Kuruyunca zehir tekrar saçılacak. Bina içinde alınmış hava akreditasyon ölçüm sonucu açıklansın. Asbeste karşı dünya ölçeğindeki önlemler alınmalıydı. Yıkımdan çıkan parçalar özel olarak paketlenmeden açıkta kamyonlarla taşındı. Kepçeler kanser yapıcı asbesti savura savura dolaştı. Bölgedeki okul, üniversite ve işyerleri başta olmak üzere yıkımın çevresindeki bütün vatandaşlar tehdit altında. 13 bin lira muhammen bedele bu yıkım alındı. Bu bedele gecekondu bile yıkılmaz.”
Kimya Mühendisleri Odası Ankara Şube Başkanı Erkin Etike de şu açıklamayı yaptı: “Yıkım sahası çevresinde asbest bulaşığına rastlanmıştır. Ölçümlerde yüksek miktarda amfibol maddesi tespit edilmiştir. Böylece asbest olmadığına ilişkin tez çürütülmüştür. Asbestli alandaki asbest yıkım uzmanı kimdir? Bunun yanıtını ısrarla istiyoruz çünkü asbest yıkım uzmanları bu konuda tüm önlemleri almakla yükümlüdür. Asbestli bina ve yapılar buldozerle, balyozla yıkılmaz. Buraya önce bazı kimyasal maddeler püskürtülür. Böylece asbest binaya iyice yapışır. Ardından bu alanlar kesilir paketlenerek götürülür. Bunun dışındaki tüm yöntemler yönetmeliklere aykırıdır. Ayrıca çalışma sahasındaki asbest ölçüm değerlerinin açıklanmasını istiyoruz.”
Mimarlar Odası Ankara Şube Sekreteri Namık Kemal Kaya ise halka önlem alması çağrısında bulunarak Mili Eğitim Bakanlığı’nın bölgedeki okulları yıkım işlemi bitine kadar tatil etmesini talep etti.
Kaya, “O bölgede yaşayan halk önlem alınıncaya kadar başka yerde ikamet etmeli. Aynı şekilde işyeri olanlar yine önlem alınıncaya kadar işe gitmemeli. Büyükşehir Belediyesi ne olursa olsun önlem almaya yanaşmıyor. Halk kendi önlemini kendisi almalı. Ankara halkı risk altında. Cumhuriyet savcıları, Valilik, Hükümet, Cumhurbaşkanı, herkes susuyor. Bunu anlamakta zorluk çekiyoruz” dedi.
Rüzgâr nedeniyle sabit olmayan asbestin açık hava ölçümlerinin sağlıklı şekilde tespit edilemediğini belirten uzmanlar sahada ve kapalı mekânlarda hava ölçümlerinin yapılmasını öneriyor.
Akdeniz’in en Latino ülkesinin başkenti Madrid 3,5 milyon nüfusu ile Avrupa’nın beşinci en kalabalık şehri konumunda. Tarihi, sanatı, mimarisi, ekonomisi, ulaşımı ve iklimi ile oldukça sıcak bir başkent.
1083 yılında Şatolar ülkesi olarak bilinen Kastilya Krallığı tarafından ele geçirildi. 1561 yılında II. Felipe döneminde Madrid bir ivme kazandı ve başkent oldu. Napolyon savaşları döneminde şehir Fransız himayesi altına girdi. İç savaş döneminde ağır yıkıma uğradıktan sonra tekrardan toparlanarak bugünkü mimarisini korumuştur.
Madrid 18. yüzyılda mimari zenginliği ile ön plana çıkmış, 19. yüzyılda yenilenme sürecine dâhil olmuş ve 20. yüzyılda ise endüstri, sanat ve güçlü ekonomisi ile varlığını sürdürmüştür.
İstanbul üzerinden direk uçuş ile 3,5 saate varabiliyorsunuz. Madrid için 2 gün yeterlidir. Lakin sadece Madrid’den oluşan bir program yapmak yerine Barselona ve Valensiya’yı da içerisine alan Klasik İspanya programı yapmanızı tavsiye ederim.
Her zaman İspanya’yı ve şehirlerini ayırırken şu betimlemeyi kullandım: İspanya sıcaklığı ile tıpkı Türkiye gibi. Barselona bana İstanbul’u, Madrid Ankara’yı ve Valensiya ise İzmir’i anımsatmıştır ki belki bu benzetmeden dolayı Türkiye’den çok fazla turist almaktadır.
Madrid;Valensiya ile Barselona arasında iç bölgede kalmaktadır. Bizim programımız Valensiya-Madrid-Barselona şeklinde oluştu. Tercih ettiğimiz dönem Temmuz ayı idi. Tipik Ankara iklimine hâkim. O yüzden kışları gidilmesini tavsiye etmiyorum.
Havalimanından çıkış yaptıktan sonra şehir merkezine ulaşımınızı sağlayan metro, taksi, otobüs seçeneklerini kullanabilirsiniz. Ben bunların hiçbirini kullanmadım direkt transfer aracı ile geçtim. Ama size yardımcı olmak adına ulaşım ağını detaylandırmak isterim. Taksi ile 30 dakika içerisinde Sol meydanınaulaşabilirsiniz ama bu biraz maliyetli olabilir. Metro kullanmak daha mantıklı bir seçim olacaktır. Metro ağı inanılmaz şekilde gelişmiştir. 10’luk bilet alarak havalimanından pembe hattı kullanarak son durağa kadar devam ediyoruz. Son duraktan lacivert hattı kullanarak Tribunal durağında iniyorsunuz ve Tribunal durağından mavi hattı kullanarak ise Vodafone Sol’dainiyorsunuz. Karışık gözükebilir, bence en iyisi taksiye geri dönmek 🙂
En yoğun kullanacağınız hatmavi ve lacivertolandır. Bence metrosunu mutlaka kullanın. Çünkü çok zevkli. Sürekli bir duraktan binip diğer duraktan inen çalgıcıları sizi çok güzel eğlendiriyor.
Puerta Del Sol ve Plaza Mayor en turistik meydanları. Sırtınızı Sol meydanına verince ulaşamayacağınız yer yoktur. Zaten o yüzden ismi “Güneşin Kapısı”.
Görmeden gelmeyin:
Casa De Coreos: Sol meydanın göbeğinde yer alan mimari yapı 1768 yılında Jacques Marquet tarafından yapılmıştır. Postane, İç İşleri Bakanlığı vesaire olarak hizmet vermiştir. Üstünde 1856 yılında yapılan saat kulesi vardır. Yeni yıl kutlamaları saatin dong sesi ile başlamaktadır. Binanın hemen önünde ise Km Zero (Sıfır kilometre) plakasını görecekseniz. Tüm uzaklıklara olan mesafe buradan ölçülüyor. Mutlaka ayaklarınız görülecek şekilde fotoğraf çektirin.
Puerta del Sol – KM ZERO
El Oso y El Madrono: Madrid’in en ünlü sembollerinden biri 20 ton ağırlığındaki ağaçtan meyve yiyen ayı heykeli. Bunun da hikâyesi orijinal ismi Ursaria olan şehirdeki ormanda ayıların toplaşıp kocayemiş bitkisini yemesi… Bakmışlar ki ayılar bunu çok seviyor haydi hemen sembolleştirip heykelini dikelim demişler. Meydanın ortasında Kral III. Carlos’un da bir heykeli bulunmaktadır.
El Oso y El Madrono / Ayı Heykeli
Çok hareketli bir meydan. Cafeler, barlar, mağazalar, oteller ne ararsanız var. Özellikle de İspanyol markaları meydan çevresinde konumlanmıştır.
Öğle yemeği için lezzetli Tapaslar tadabileceğiniz bir restoran Casa Labra. Fiyatları inanılmaz makul. 5-10 Euro karşılığında içecek ve tapas sipariş edebilirsiniz.
300 metre mesafe yürüyerek bir başka görkemli meydan olan Plaza Mayor.
Plaza Mayor: III. Felipe döneminde inşa edilmiş en görkemli ve büyük meydanlardan biri. Meydana giriş 9 yerden yapılabiliyor. Ortasında yine III. Felipe’ye ait bir bronz heykel bulunmaktadır. Arnavut kaldırımlı, dikdörtgen planlı meydanda kafeler, restoranlar, panayırlar, seyyar satıcılar bolca mevcut. 237 balkonlu mimari yapıda göz dolduruyor. Casa De La Panaderia yapısı ise 1619 tamamlanmış olup, 4 katı, 2 sivri kulesi ve sütunları ile muhteşem bir mimari sunuyor.
Plaza Mayor De Madrid
Plaza de Oriente: Bir başka görkemli meydan olan Oriente, Joseph Bonaparte tarafından teşvik edilmiş olup etrafında Kraliyet Sarayı, Tiyatrosu ve Manastırı ile çevrelenmiştir. Meydan çok büyük alana yayılı hatta o dönemde Franco, sarayın balkonundan meydandaki halkı selamlarmış. Ortasında süs havuzu ve IV. Felipe’nin bronzdan heykeli de bulunmaktadır.
Kraliyet Sarayı (Palacio Real): Oriente meydanın hemen çevresinde yer alan muhteşem mimarili bu saray artık devlet törenleri için kullanılmaktadır. V.Felipe tarafından 18. yüzyılda inşa edilmiştir. Hanedan artık burada ikamet etmiyor onların yeri Zarzuela Sarayı’dır. 3000’den fazla odası ile bu saray Avrupa’nın en büyüklerinden.
Giriş Ücreti: 10 Euro
Palacio Real
Kraliyet Tiyatrosu (Teatro Real): Oriente meydanının doğusunda yer alan opera binası 1818 yılında Kral VII. Ferdinand tarafından yaptırılmıştır. 1850 yılında Kraliçe II. Isabel tarafından resmi olarak açılışa sunulmuştur. 1925 yılında kapanmış, 1997 yılında tekrardan restore edilerek kullanıma açılmıştır.
Giriş Ücreti : 8 Euro
Gündüz programını bitirdikten sonra akşam Flamenko gecesine davetliyiz.
La Taberna De Mister Pinkleton: Show + İçecek : 25 Euro Show + Akşam Yemeği: 55 Euro
Plaza De Espana: Madrid’in en büyük meydanı. Bizi iki gökdelen karşılıyor. 142 metre uzunluğundaki Madrid Tower ve 117 metre uzunluğundaki Spain Building. Meydanın ortasında 1925-1930 yılları arasında yapılan Don Kişot’un yazarı Cervantes’in de bir anıtı bulunmaktadır. Paralel hizasında ise bronzdan yapılmış Don Kişot ve Sancho Panza heykelleri bulunmaktadır.
Espana meydanını bağlayan en ünlü alışveriş caddelerinden biri Princess (Prenses). Lüks mağazaları ve lezzetli yemekler yiyebileceğiniz restoranları ile kısa bir yürüyüş yapabilirsiniz. Özellikle zincir fastfood restoranı Taco Bell’de Quesadilla yemenizi tavsiye ederim. Buraya lacivert hat kullanarak gelebilirsiniz.
Madrid’e kadar gitmişken 20 euro karşılığında Santiago Bernabeu Stadını ziyaret edebilirsiniz. Müze merakınız var ise Prado Müzesini, Thyssen-Bornemisza Müzesini turlayabilirsiniz.
Alışveriş merkezlerine gelince zincir mağazalarından biri El Corte Ingles’dir.Sol meydanında bulabilirsiniz. Hemen hemen her yerde şubesi var. Diğeri ise Principe Pio’dur.
Mercado De San Miguel yöresel pazarında lezzetli mezelerden tadabilir, bira ve şarap evlerinde içkinizi yudumlayabilir ve bol bol alışveriş yapabilirsiniz. Fiyatlar çok makul.
Açıkçası Madrid’i bu kadar sevimli beklemiyordum. Deniz olmamasına karşın gayet düzenli, planlı; tarih açısından oldukça muazzam, ulaşım ağı inanılmaz gelişmiş. Valensiya’da alamadığım tatil zevkini Madrid oldukça doyurdu. Özellikle görkemli meydanları, sarayları, müzeleri, hemen hemen her yere ulaşım rahatlığı, mağaza bolluğu ve sıcak İspanyol insanları ile bu şehri sevmiş bulunduk. Şimdi buradan yolculuğumuz Barselona’ya…
Bu yıl 89’uncusu düzenlenen, sinema dünyasının en prestijli ödülleri haline gelen Oscarödülleri 26 Şubat 2017 pazarı 27 Şubat 2017 pazartesiye bağlayan gecede sahiplerine kavuştu.
Politik mesajlarla dolu ışıltılı gecede, En İyi Fim Ödülü Moonlight / Ay Işığıfilminin olurken, geceden 6 ödülle yani en çok ödülle ayrılan, 14 adaylığı olan La La Land / Aşıklar Şehri oldu. Biliyorsunuz ki törende her şey yolunda giderken, En İyi Film ödülünün açıklandığı sırada büyük bir skandal oldu. Ayrıca bu sene yine Oscar’ın klasik manzaralarına da şahit olduk. Kazananları ve daha fazlasını sırasıyla konuşacağız. Bakalım 89. Oscar’da nasıl anlara şahit olmuşuz…
Gece, Justin Timberlake’in Trolls filmi için yaptığı “Can’t Stop The Feeling” şarkısının performansıyla başladı. Tabii bu güzel performans, Altın Küre’nin La La Land‘li açılışının yanında sönük kaldı. Hangi performans olsa bu beklenen bir şeydi, ama coşku tüm hızıyla devam etti. Gecenin sunucusu olan komedyen Jimmy Kimmel, orta derece diyebileceğimiz bir sunuculukla sahnedeydi ama geçen senenin bir tık üstündeydi tabii. Salondaki herkese laf atarak, özellikle öne çıkan Matt Damon ve Meryl Strep’e, güzel bir başlangıç yaptı.
Oscar gecesi, her yıl tuhaf manzaralara sahne olur. E bu yıl da tuhaf manzaralar bekliyorduk. Özellikle ABD Başkanı’nın Donald Trump olmasıyla birlikte gerilim üst safhalara gelmişti. Gecenin sunucusu Jimmy Kimmel da, Trump hakkında çok fazla konuştu. Hatta öyle tweetler attı ki, salon gülme krizlerine girdi. Biliyorsunuz ki, birçok ödül töreninde birçok sanatçı Trump’ın uygulamalarına karşı gelmişti. Trump da Oscar gecesini takip etmeyeceğini dile getirmişti.
Oscar’a her sene yapılan ırkçı yakıştırmaları, bu yıl büyük derecede azalmaya gitti. Siyahi adaylar çoğunluktaydı. Hatta Kimmel, bunun için Trump’a, “Hatırlarsanız geçen yıl Oscarlar ırkçı gözüküyordu. Artık onun sayesinde görünmüyor” diyerek teşekkür bile etti. Bu durum Oscar’ın imajı için de çok doğru bir hareket olurken, kazananların da çoğunlukta olması oldukça sevindirdi.
Üç kez civarı, yukarından konukların üzerine beyaz kaplamalar içinde şekerler düşmesi; Hidden Figures oyuncularının, canlandırdıkları karakterlerin gerçek hayattakileriyle sahneye çıkmaları ve halktan kişilerin salona girip ünlülerse selamlaşmaları, fotoğraf çektirmeleri vesaire de Oscar’ın yüzümüzde tebessüm bıraktıran anlarıydı.
Ve gel gelelim o büyük skandalın yaşandığı ana. Törende her şey yolunda giderken, finale gelinmiş ve törenin en önemli ödülü olan “En İyi Film”in açıklanma zamanı gelmişti. Usta oyuncular Warren Beatty ve Faye Dunaway, kazananı açıklamak için sahneye geldi. Beatty zarfı açtı ama bir türlü kazananı söylemedi, belli ki bir tuhaflık sezmişti. Zafrı Dunaway’a gösterdi ve Dunaway “La La Land” dedi. Ve herkes ödülün La La Land‘e gittiğini düşündü. Ekip birbirine sarıldı, sahneye çıktı ve teşekkür konuşmasına başladı. Fakat arkada, bu işte bir şey olduğu herkesin halinden belli olmaya başladı.
Filmin ortak yapımcısı Jordan Horowitz, mikrofonda bir anda “Arkadaşlar çok üzgünüm, hayır, korkunç bir hata var. Moonlight, arkadaşlar En İyi Film Ödülü’nü siz kazandınız” dedi. Ortalık bir anda şok haline girdi. Ben bile inanın izlediğim yerden kalkamadım. Kim bilir La La Land ekibi, o sahnede o anlarda neler yaşamıştır içlerinden… Moonlight ekibinin düşünemiyorum bile, onlar da sevinçlerini şokla hevesleri kursakta bir şekilde yaşamışlardır.
Bu yanlışlığın açıklaması ise; Warren Beatty’nin açtığı zarfta Emma Stone’un En İyi Kadın Oyuncu ödülünü aldığı kartın bulunması sebebiyle “La La Land” okunmasıyla olmuş olduğu ortaya çıktı. Belki de Erkek oyuncu ödülünün kartı alınsaydı, “Manchester By The Sea” denecek ve o ekip şok yaşayacaktı… Geceye gecenin bu skandal olayıyla alakalı Akademi’den gelen açıklama ise şöyle;
“En İyi Film ödülü ilanı sırasında yapılan hatayla ilgili olarak ‘Moonlight’, ‘La La Land’, Warren Beatty, Faye Dunaway ve Oscar izleyicilerinden özür dileriz. Sunuculara yanlışlıkla yanlış kategori zarfı verildi ve keşfedildiğinde ise derhal düzeltildi. Şu anda bunun nasıl olduğunu soruşturuyoruz ve bunun yaşandığı için gerçekten çok üzgünüz. Adayların, Akademi’nin, ABC’nin ve Jimmy Kimmel’in durumu incelikle ele aldığı için müteşekkiriz.” –Price Waterhouse Cooper (PWC)
1964 yılındaki Oscar Töreninde de benzer bir olay yaşanmıştı, ama o dönem ciddi bir skandal olmamıştı. Bu, Oscar tarihine geçecek büyük bir skandal olarak her yıl karşımıza çıkacaktır. Özellikle gecenin son anlarında, deyim yerindeyse doruk noktasında bunun olmuş olması uzun zaman zihinlerde yer alacaktır.
Moonlight, “En İyi Film” ödülünü sonuna kadar hak etmiş bir yapım oldu bence. En İyi Film dediğimizde bol efekt dolu ve sürükleyici bir hikâye aramamalıyız sadece. “Spotlight” ile bu sonuna kadar aşıldı. “Moonlight” ile de güzel devam etti bence. Benim filme tek derdim ve kuramadığım bağ senaryosundaki sıkışıklık ve açık uçlu kalan sorularıydı. Ama film güçlü bir sinematografiye, güzel oyunculuklara ve hikâyeye sahip. O yüzden Uyarlama Senaryo alması beni hayal kırıklığına uğrattı, tahminin ve isteğim Lion’dan yanaydı…
Emma Stone, La La Land ile bu senenin “En İyi Kadın Oyuncu” Oscar’ının sahibi oldu. Şaşırmadık, çünkü nerdeyse tüm ödülleri toplamış geliyordu Stone. Mia rolünde filmin parıldayan bir yıldızıydı Stone ve aldığı tüm ödülleri de sonuna kadar hak etti. Ama hak eden biri daha vardı ki, güçlü performansıyla Jackie filmindeki rolüyle Natalie Portman idi. Portman da göz ardı edilmeyecek kadar güçlü ve gerçek bir performansla sinemaseverlerin karşısına çıkmıştı.
En İyi Erkek Oyuncu Oscar’ı da birçok kişi gibi benim de çok istediğim ve beklediğim Casey Affleck’in oldu. Affleck, Lee karakterinin dramını o kadar kendi yaşarcasına oynuyorki, bu ödülü sonuna kadar hak etti. “Manchester By The Sea” beni sinemada uzun zaman sonra ağlatan bir film oldu. En İyi Senaryo ödülünü almasını çok istedim, hatta alınca mutluluktan çığlık attım.
En İyi Yardımcı Kadın oyuncu kategorisi kazananı, “Fences” filmindeki rolüyle Viola Davis’in oldu. Bu kategori çoğu kişiye göre belli olan, ama birçok yoruma göre de her adayın alabilir diyebileceğimiz bir kategoriydi. Benim gönlümden geçen, Moonlight‘daki rolüyle Naomie Harris’in bu ödülü kazanmasıydı. Michelle Williams’ın da Manchester By The Sea‘deki performansı da başarılıydı diyebiliriz.
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ödülü de Oscar tarihinde ilk kez Müslüman bir oyuncunun kazanması şeklinde lanse edilen, Moonlight‘daki rolüyle Mahershala Ali’nin oldu. Ali’nin güzel bir performansı olduğunu kabul etmek gerek kuşkusuz, tahminim de çıktı. Ama filmin sadece ilk bölümünde yer alması, bana çok yeterli gelmiyordu, o yüzden gönlümde Lion’daki performansıyla Dev Patel’den yanaydı.
En İyi Yönetmen ödülü, kalplerimizi “Whiplash” ile etkileyen ve “La La Land” ile de ele geçiren Damien Chazelle’in oldu. Chazelle, Oscar tarihinin bu güne kadarki en genç ödül alan yönetmeni oldu.
Müzik ödüllerinde ise tahmin edildiği gibi “La La Land” En İyi Film müziği ve düet şarkı olan “City Of Stars” ile film şarkısı ödüllerini aldı.
En İyi Yabancı Film Ödülü, İran’lı yönetmen Asgar Ferhadi’nin son filmi “The Salesman” ın oldu. Trump’ın 6 ülkeden Amerika’ya girişi yasaklamasıyla ilgili yasayı koyması nedeniyle törene katılmayacağını söyleyen Ferhadi’nin kazanırsa okunmasını istediği yazı okunduğunda salonda büyük ilgi gördü.
Genel bir toparlama yapacak olursak, Lion filminin ödülsüz ayrılması, beni üzen bir durum oldu. Duygu yoğunluğunu bu kadar başarılı yansıtan bir filmin en az bir ödül alması gerekliydi diye düşünüyorum. Ayrıca Ses Mikası ve Kurgu ödülerini alan Hacksaw Ridge‘yi de bir an önce izlemem lazım. Çünkü bu ödüller teknik anlamda çok başarılı filmlere gidiyor ve yorumlar hak etmediği yönünde. La La Land‘in adı finalde bu skandala karışmış olsa da, bu güne kadar hak ettiğinin de üstünde değer gören bir film oldu ve bence bunu sonuna kadar hak etti.
Son durum keşke hiç olmasaydı, ama oldu ve bunu filmlere değil bunun olmasına neden olanlarla halletmek gerek. Çünkü her iki filmin ekibi de birbirlerine sarılıp o kardeşlik duygusunu ve tatlı rekabeti çok güçlü bir dengeyle göstermiş oldular.
En İyi Film Oscar’ı Moonlight’ın oldu…
Oscar sahibi olanların listesi ise meraklıları için şöyle:
En İyi Film: Moonlight En İyi Kadın Oyuncu: Emma Stone (La La Land) En İyi Erkek Oyuncu: Casey Affleck (Manchester by the Sea) En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Viola Davis (Fences) En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Mahershala Ali (Moonlight) En İyi Yönetmen: Damien Chazelle (La La Land) En İyi Orijinal Senaryo: Manchester by the Sea En İyi Uyarlama Senaryo: Moonlight En İyi Yabancı Film: The Salesman En İyi Belgesel Film: OJ: Made in America En İyi Kısa Animasyon Film: Piper En İyi Animasyon Film: Zootopia En İyi Kısa Belgesel Film: The White Helmets En İyi Kısa Film: Sing En İyi Sinematografi: La La Land En İyi Saç ve Makyaj Tasarımı: Suicide Squad En İyi Kostüm Tasarımı: Fantastic Beasts and Where to Find Them En İyi Ses Kurgusu: Arrival En İyi Ses Mikyajı: Hacksaw Ridge En İyi Prodüksiyon Tasarımı: La La Land En İyi Görsel Efekt: The Jungle Book En İyi Film Kurgusu: Hacksaw Ridge En İyi Orijinal Şarkı: City Of Stars (La La Land) En İyi Film Müziği: La La Land
Geçtiğimiz günlerde OdaTv.com “şok” bir habere imza attı, habere göre Türkiye Et ve Balık Kurumu’nda ölü hayvanların kesimhaneye gönderildiğine ilişkin görüntüler ortaya çıkmış, OdaTV bunu yayınlamış ve ardından çok ses getirmişti.
Ses getirmiş olması çok garip çünkü bu aslında malumun ilanından başka bir şey değildi. Sonuç olarak etin nasıl elde edildiği ortada. Yaşamda kalmak isteyen ama insan türünden olmayan canlıları başka insanların ve teknolojinin yardımı ile besler, yetiştirir sonra canice öldürürsünüz. Daha sonra parçalarına ayırır, bu parçaları insan sindirim sistemine uygun hale gelmesi amacıyla çeşitli, doğada olmayan işlemlerden geçirirsiniz ve pişirip sos ile yersiniz. Bu her zaman her anlamda budur. Yani etin leşten yani ölü hayvandan elde edildiği bilinen bir gerçektir.
Fakat bu gerçek bir kere daha insanların yüzüne vurulunca et yiyen insanların büyük bölümü çok sinirlendi. Leş yemek; leş yiyicilik, leşçillik anlamına gelir. Leşçil kelimesi aynı zamanda dilde aşağılama için kullanılır. En nefret edilen kişileri aşağılamak ve tanımlamak için kısaca “leş yiyici” tabiri küfür şeklinde kullanılır. İşte bu yüzden kişilerin leş yediklerini kabul etmesi aslında kendilerini o leş yiyici karakterlerden biri olarak tanımlamaları anlamına gelecektir. Gerçek şu ki doğadaki leşçiller hayvanlara insanların uyguladığı zulmü uygulamazlar dolayısı ile leşçil kelimesi bir insan için aslında bir övgü olmalıdır.
İnsanın doğadaki leşçillerden en büyük farkı bedensel olarak et yemeye evrimini tamamlamamış olduğumuzdan kaynaklı olarak eti işleyerek insanın yiyebileceği kıvama getirmesidir. Buna rağmen, genel olarak orta yaş sonrası, uzun et tüketimi kaynaklı tahribattan dolayı doktorlar eti yasaklamaktadır. Fakat, gene de yoğun şekilde çiğ et yiyerek feci şekilde ölen ya da kurtlanan insanlar da olmuştur. (sürekli suşi yediği için beyni kurtlanan adamı hatırlayınız, daha fazlası için internetten arama yapınız)
OdaTV’nin haberinden sonra kurum bir de açıklama yapmış fakat her anlamda anlamsız olacak olan bu açıklamaya yer vermeye de gerek duymuyoruz. “Leş değil et” demek için atılacak taklalar sadece dili temizler. Geri kalanlar için lütfen vicdanınıza danışınız.
Yaratıcılık ve zihinsel hastalıklar arasındaki ilişki, uzun zamandır biliniyor. Aslında tarih boyunca en iyi yapıtlar, belirli zihinsel hastalıklardan muzdarip kişiler tarafından ortaya konulmuştur. Aslında bu konuda sorulması gereken, “Tavuk mu yumurtadan çıkar, yumurta mı tavuktan?” sorusuna benzer bir soru daha vardır: Deha, yaratıcılık ve yetenek mi zihinsel hastalıktan kaynaklanır; zihinsel hastalık mı deha, yaratıcılık ve yetenekten kaynaklanır?
Birazdan okuyacağınız kişiler, artık hayatta olmasalar bile, sahip oldukları inanılmaz yetenekler ile günümüzde ünlerini ve saygınlıklarını korumaktadırlar. Hayatları boyunca çeşitli rahatsızlıklar ile mücadele etmiş olsalar bile…
1) Jack Kerouac
“İnsanlara kendi kafa karışıklığımdan başka verecek bir şeyim yoktu.”
1950’li ve 60’lı yılların öne çıkan yazarlarından ve Beat kuşağı şairlerden olan Kerouac, arkadaşlarıyla birlikte güzel zamanlar geçirmek için tüm Amerika’yı baştan sona gezdi. Gezintileri sırasında Jack ve arkadaşları, gittikleri her yerde ufak haylazlıklar yaptılar. Güzel zamanlarını, sadece alkol ve uyuşturucu ilaçlar ile geçirmiş olan bu arkadaşlara bu haylazlıklar da yeterli gelmedi. Zaten alkolik olan Jack, Firing Line With William F.Buckley adlı televizyon programınabile sarhoş çıktı. En sonunda bu bağımlılık onun hayatını kararttı. Ama hayatını karartan başka bir şey daha oldu: Jack Kerouac 2. Dünya Savaşı’nda deniz kuvvetlerine katıldı. 10 ay boyunca hizmet etmiş olduğu donanmadan, doktorunun ona koyduğu şizofreni teşhisi yüzünden atıldı.
2) Van Gogh
“Kalbimi ve ruhumu işime adadım ve işimi yaparken aklımı kaybettim.”
Tarihin en ünlü ressamlarından Van Gogh, 1800’li yılların Hollandalı ressamıdır. En çok bilinen eserleri; “Yıldızlı Gece”, “Ayçiçekleri Serisi” ve kendi portresidir. Tarzı, post-empresyonist ve neo-empresyonist olarak tanımlanabilir.
Van Gogh’un daima zihinsel rahatsızlığa maruz kalmış olduğu bilinmiyordu. 1886’da, daha sonraki zamanlarda oda arkadaşı olarak hayatında yer alacak olan Paul Gauguin’in de aralarında bulunduğu diğer birçok ressamla tanıştığı Paris’e taşındı. Gauguin ile tanıştıktan sonra, rahatsızlığı ortaya çıktı. Rahatsızlığı, günümüzde hala daha bu adla bilinmekte olan, bipolar bozukluktu. Bunu öğrendikten sonra sol kulağını kesip, sokaktaki bir kadına verdi. Bu olay, sonun başlangıcıydı. Birkaç yıl sonra, yaşadığı şiddetli bir depresyon yüzünden, göğsüne ateş etti ve birkaç gün içinde öldü.
Van Gogh, hayatı boyunca bir eserini sattı. Bu bir çılgınlık olarak görüldü fakat tarih onu, şimdiye kadar yaşamış olan en önemli sanatçılardan biri olarak sayfalara yazdı.
3) Ernest Hemingway
“Zeki insanların mutlu olma durumu, rastladığım nadir şeylerden biri.”
Ernest Hemingway, gelmiş geçmiş en iyi Amerikalı yazarlardan biri olarak bilinir. 1954’te “Yaşlı Adam ve Deniz” adlı kitabıyla Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazandı. Bu eseri, hayatı boyunca kaleme almış olduğu birçok eserinden yalnızca biriydi. Çok gezerdi; Nobel Ödülü kazanan kitabını bile gezmek için gittiği Küba’da yazmıştı. Koyu bir alkolik olmanın yanı sıra biraz da narsist olan Hemingway, travmatik bir beyin hasarı dâhil, birçok rahatsızlık ile uğraştı. Ölümüne yol açan unsurlar arasında, genelde bipolar bozukluğu olarak bilinen mizaç bozukluğu da vardı.
Onu ölüme sürükleyen sebep, alkol probleminin ve zihinsel bozukluklarının bir arada olmasıydı. Duygusal sorunlarının üstesinden gelebilmek adına alkol kullandığını söylüyordu. Aslında bu ona daha fazla zarar veriyordu. 1961 yılında, 61 yaşındayken İdiho/Ketchum’da intihar etti. Hemingway dünyadan uçup gitmiş olmasına rağmen hem kendisi hem eserleri hem de eserlerinin dünyada bıraktığı izler sayesinde, insanların kalbinde yer edinmeyi sürdürmekte olan bir isim.
4) Camille Claudel
“En büyük zevki herkesten yararlanmak olan kurnaz şeytan ve yanlış insan tarafından kandırılacak bir ruh halim yok artık.”
Claudel’in, Van Gogh kadar tanınmamasının sebebi, eserlerinin 19. yy ve 20. yy başlarında ortaya konmuş olması olabilir. O zamanlar kadınlar sanat dünyasında; hatta neredeyse dünyanın herhangi bir yerinde hoş karşılanmıyordu. Bu süre boyunca, kadınlar asla erkekler kadar önemli olmamışlar ve nadiren saygı görmüşlerdi. Camille Claudel en çok, heykelleri ile tanınır. Sonrasında âşık olacağı Rodin adlı adamın yanında çıraklık yapmıştı. Ustası Rodin, uzun süredir ilişkisi olan bir kadın için Camille’den ayrıldıktan sonra, Camille’nin hayatı daha trajik hale gelmişti. Kısa bir süre sonra, kendisiyle oyun oynamış olduğunu söyleyerek Rodin’i suçlamaya başlamıştı. 1913 yılında paranoid şizofreni olduğu söylenerek annesi tarafından akıl hastanesine gönderilmişti. Akıl hastanesine tıkılıp kalmasını gerektirecek hiçbir kanıt bulunmamasına rağmen, 1943’e kadar yani ölene dek orada kalmıştı.
5) Abraham Lincoln
“İpin ucuna geldiğinizde, bir düğüm atın ve kendinizi asın.”
Her Amerikalı, “Calvin Cooledge kim?” diye sorduğunuzda bilemeyebilir fakat dünyanın neresinde olursanız olun, Abraham Lincoln’u bilmeyen yoktur. Bilemedikleri bir tek şey olabilir; o da Honest Abe’nin, yani Abraham Lincoln’un, yaşamı boyunca büyük sıkıntılar çekmiş olduğudur. Belki de bu yüzden böylesine nazik, böylesine duyarlı bir insan olmanın yanı sıra, Amerika tarihinin de en önemli başkanıydı. Abe Lincoln ilk sıkıntısını, çiftlik hayvanlarında olan ve onları tüketince insanlara geçen bir hastalık yüzünden kaybettiği biricik aşkı Ann’den sonra yaşamıştı. Ayrıca çok küçük yaşta annesini kaybetmiş, alkolik babası ve kız kardeşi ile birlikte kötü şartlarda yaşamak zorunda kalmıştı.
1842’de Marry Todd ile zorla evlendirilmiş olduğundan dolayı sıkıntıları ikiye katlandı. Todd zaten şizofreniydi. Lincoln hayatının tamamını, evli olsalar bile, sürekli ondan kaçmakla geçirdi. “Avukatlık yapıyorum.” diyerek başka kasabalara gitti ve haftalarca aylarca eve dönmedi. Todd’un onu bir başkan olarak görme arzusu Lincoln için hiçbir şey ifade etmiyordu; fakat ülke tarihinde silinmez bir değişiklik yapan, asaleti ve gücüyle böylesi bir lider, Amerika’nın geneli için çok sey ifade etti.
6) Charles Darwin
“Düşüncelerimizi kontrol etmeyi öğrendiğimiz zaman ahlaki kültürde bir aşama kaydetmiş olacağız.”
Dünyadaki en önemli bilim insanlarından biri, hepimizin evrim teorisiyle tanıdığı Charles Darwin’dir. 1830’lu yıllarda zamanını Galapagos adalarında geçirdiği esnada, birkaç hayvan arasında tür farklılıkları olduğunu gözlemledi. Bunlardan biri, diğer yerlerdeki türdeşlerinden farklı özellikler taşıyan kaplumbağalardı. Bu gözlemi ona, canlıların yaşadıkları çevreye göre bir adaptasyon sürecine girdiklerini öğretmişti.
Başarılı teorilerinin yanında Darwin’in bilmediğimiz bir tarafı vardı. Agorafobi ve panik atak olarak bilinen zihinsel hastalıklara sahipti. Bunların belirtilerini 16 yaşındayken göstermeye başlamıştı. 30 yaşına geldiğinde ise, tamamıyla bu hastalıkların pençesine takılmıştı. Darwin’in agorafobiden dolayı yaşadığı semptomlardan biri de; kişinin kendi bedeninden ve ruhundan, yani kendi gerçekliğinden tamamen koptuğu “kişiliksizleşmeydi”. Darwin’in her ne kadar kalp yetmezliğinden öldüğü bilinse de Chagas hastalığı yüzünden öldüğüne yönelik söylentiler de bulunmaktadır. Yine de ölüm sebebine dair farklı söylentiler, onun dünyadaki en önemli bilim insanlarından biri olduğu gerçeğinin önüne geçememektedir.
7) Tennessee Williams
“Hepimiz hapsedilerek, kendi bedenlerimiz içinde yaşamaya mahkum edildik.”
III. Thomas Lanier William olarak da bilinen Tennesse Williams, 20. yüzyılın en önemli oyun yazarlarından biriydi. Dönemin tabuları olarak kabul edilen konulardaki açık tasvirlerinden ötürü medya tarafından acımasızca eleştirilen ve en çok bilinen oyunları “A Streetcar Named Desire” ve “The Glass Menagerie”’nin de aralarında bulunduğu eserlerini yazmak için yıllarını harcadı. Fakat bu eleştiriler onu yine de yazmaktan alıkoyamadı.
Hayatı boyunca yaşamış olduğu zorluklar, hem bir yazar hem de homoseksüel bir birey olarak yaşamış olduklarıyla sınırlı kalmadı. Sevgilisini kanserden kaybettiğinde kendisini daha da ağır depresyon içerisinde buldu. Üstesinden gelmek için alkole ve uyuşturuculara sarıldı; fakat herkesin bildiği üzere, bu bağımlılığı hiçbir işe yaramadı. 1969 yılında zihinsel hastalığından dolayı hastaneye yatırıldı, birkaç yıl sonra çıktı ve yazmaya devam etti. Bu esnada maalesef alkol ve uyuşturucu almaya devam etti. Williams, 1983 yılında boş alkol şişeleri ve uyuşturucularla dolu bir otel odasında ölü olarak bulundu.
Ardından arka kalan tek mirası, hâla Amerika tarihindeki en önemli oyunlardan birkaçı olarak bilinen oyunlarıydı.
8) Janis Joplin
“Sanırım çok fazla düşünüyorum, işte bu yüzden içiyorum!”
27 Kulubü (27 Club)’nün bir üyesi olan Janis Joplin, günümüzde hâlâ daha sevilen ve tanınan bir şarkıcıdır. Sanatçıların hiçbiri, ölümünden sonraki yarım yüzyıl içerisinde, kalbinden hissederek söylediği duygusal şarkı sözlerine ve eşsiz sesine dokunmamıştır.
Teksas’ta büyürken sergilediği mücadelelerden; eklektik, sanatsal unsurlara olan ilgisinden dolayı olduğu kadar ırkçılığa da karşı olduğu için, lisedeki diğer arkadaşları tarafından dışlandı. O zamanlarda, akranlarına sürekli alay konusu sebebi olan aşırı kilodan ve kötü bir cildin varlığından muzdaripti. Yeteneklerinde çok yönlüydü; blues ve jazzdan, beat şairlerden etkilenmişti. Yıldızının yükselmeye başladığı günlerde hâlâ genç olmasına, müziğine ve enerjisine rağmen pek çok kişi onu “yaşlı bir ruh” olarak nitelendiriyordu. Janis fazlasıyla seviliyor; fakat kendi açısından bunu yeterli görmüyordu. Yetişkinliğe erdiği dönemden itibaren Janis, hayatındaki boşluğu doldurabilecek birini aramaya koyuldu. Ne var ki bir kişiye yönelmek yerine, alkol ve uyuşturucuya yönelmeyi tercih etti. Fakat alkol ve uyuşturucu ile kurmuş olduğu bu arkadaşlık, 1970 yılında bir Hollywood otelinde aşırı dozdan kaynaklı erken bir ölümle son buldu.
Uluslararası gazetecilik meslek örgütleri, Türkiye Gazeteciler Cemiyeti’nin Cağaloğlu’nda bulunan merkez binasında bir araya gelerek dayanışma toplantısı düzenledi. Toplantıda TGC Başkanı Turgay Olcayto, IPI Savunu ve İletişim Direktörü Steven M. Ellis, IPI İngiltere Ulusal Komitesi ve BBC İskoçya Sorumlu Müdürü Sandy Bremmer, ARTICLE 19 program sorumlusu Georgia Nash, İsveç PEN Sekreteri Anna Livion Ingvarsson, RSF Savunu Danışmanı Sophie Busson, RSF Türkiye Temsilcisi Erol Önderoğlu ve Avrupa Gazeteciler Derneği Başkanı Otmar Lahodynsky konuştu. Burhan Felek Konferans Salonu’nda gerçekleşen toplantıda temsilciler, gazetecilerin tutuksuz yargılanması gerektiğini ve gazeteciliğin, dayanışmanın suç olmadığını vurguladı.
Halkın bilgilenme hakkı engelleniyor
Toplantının açılış konuşmasını, Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başkanı Turgay Olcayto yaptı. Yurt dışındaki meslek örgütlerinden çok büyük destek aldıklarını dile getiren Turgay Olcayto, gazetecilerin bu kadar derin ıstıraplı bir dönemi daha önce hiç yaşamadığını ifade etti. Cezaevlerindeki gazeteciler ile görüşmek için dilekçeler yazdıklarını ancak bir türlü olumlu geri dönüş alamadıklarını kaydeden Olcayto, “Yalnız gazeteci kimliği ile değil insan kimliği ile de çok değerli arkadaşlarımız var içerde” dedi. Halkın bilgilenme ve gerçekleri öğrenme hakkının engellendiğinin de altını çizen Olcayto, “Halkın haber alma hakkını kullanmak istemesi konusunda da şüpheliyim. Halk suskun kalıyor. Benim de, yurt dışındaki arkadaşlarımızın da aklı almıyor.” açıklamalarında bulundu.
Konuşmasında referandum sürecine de değinen Olcayto, “Hızla otokrasiye doğru yürüyen bir Türkiye var. Konuşmanın, düşünmenin, sorgulamanın, irdelemenin hatta kitap okumanın bile suç olduğu bir süreç yaşıyoruz. Basında işsizlik, sendikasızlık da büyük sorun. Gençlerden oluşan gazeteciler sahada zorlukla görevlerini hakkıyla yerine getiriyorlar. Buna rağmen Türkiye’de gençlerden oluşan gazeteciler sahada çok zorlukla çalışmalarına, işsiz kalmalarına rağmen ellerinden geleni yapmaya çalışıyorlar. Biz de meslek örgütü olarak umudumuzu hiç kaybetmiyoruz. Bugünleri atlatacağız.” şeklinde konuştu.
Demokrasi zarar görür
Turgay Olcayto’dan sonra söz alan Uluslararası Basın Enstitüsü (IPI) Savunu ve İletişim Direktörü Steven M. Ellis , Türkiye’de ifade özgürlüğü ve gelecek açısından endişe duyduğunu dile getirerek “İstanbul’da bir arada bulunmamızın nedeni tutuklu gazetecilerle dayanışma içinde olduğumuzu göstermek. Ayrıca referandum öncesi halkın haber alma hakkının önemine, gazetecilerin de özgürce çalışabilmesine dikkat çekebilmek” dedi. Adalet Bakanlığı’na Kadri Gürsel başta olmak üzere birçok gazeteciyi ziyaret etmek için başvuruda bulunduklarını ancak olumlu yanıt alamadıklarını ifade eden Steven Ellis, cezaevinde bulunan gazetecilerin bir an önce koşulsuz olarak tahliye edilmesi gerektiğinin altını çizdi. Demokratik süreçlere saygı duyması gereken bir ülkede gazetecilerin yazıları nedeniyle hedef tahtasına oturtulmasının ve iddianamelerinin hazırlanmamasının kabul edilemez olduğunu söyleyen Ellis, “Medya özgürlüğünü baskı altına almak sadece o mesleğe zarar vermekle kalmaz demokrasinin tüm dengelerini alt üst edecek sonuçlar doğurur” şeklinde konuştu.
Gazeteciler yalnız bırakılmamalı
IPI İngiltere Ulusal Komitesi, BBC İskoçya Sorumlu Müdürü Sandy Bremner, hükümetin toplumu ve gazetecileri baskı altına almasının ve gazetecilerin demokratik değerleri savunmada bu kadar yalnız bırakılmasının kabul edilemez olduğunu ifade etti. Bremner “Hiçbir gazeteci yaptığı görevden dolayı, hukuka aykırı, gayri meşru muameleye tabi tutulamaz. Onca gazeteci bu muameleyi görmüşken, uluslararası toplumu bekleyen görev de böylesi bir muameleye tepki göstermesidir. Hem hukuksuz muameleye karşı durmak, hem de demokrasiyi hedef alan bu muameleye karşı koymak gerekir. “ açıklamalarında bulundu.
Yargının güvenilirliği zedeleniyor
ARTICLE 19 program sorumlusu Georgia Nash, “Birçok gazeteci davaları açılmadan, suçlamaları somut şekilde yöneltilmeden cezaevlerinde tutuluyor. Gazeteci Ahmet Şık, bir dosyasında FETÖ yapılanmasını kamuoyuna yansıtırken, bir diğer dosyasında FETÖ propagandası yapmaktan tutuklandı. Taban tabana zıt iki iddianame. Ahmet ve Mehmet Altan kardeşler de Fethullah Gülen terör örgütünün sorumlu tutulduğu darbeyi desteklemekle suçlanıyorlar.” diyerek somut delillerden uzak suçlamanın yargının güvenirliğini zedelediğini ifade etti. Referandum surecinde ifade özgürlüğünün önemine de vurgu yapan Nash hükümetten radyo ve televizyon yayınlarında, görüşlere eşit oranda yer vermesi talebinde bulundu.
AB sessiz
AEJ Başkanı Otmar Lahodynsky, Avrupa birliğinin burada yaşanan sorunlara oldukça sessiz olduğunu, bunun da Suriyeli sığınmacılardan kaynaklandığını ifade etti.
Deniz Yücel’in gözaltına alınmasını da uluslararası gazetecileri tedirgin etmeye yönelik bir uygulama olarak gördüğünü söyleyen Lahodynsky, “Buradaki herkes Türkiye’nin dünyadaki en çok tutuklu gazeteciyi barındırmasından endişeli. Buradaki herkes gibi gazetecilik görevini yapmaktan başka bir icraati olmamış insanların bırakılmasını talep ediyor ve gazetecilik suç değildir diyoruz.” dedi.
Avrupa kamuoyuna duyuracağız
Sınır Tanımayan Gazeteciler (RSF) Savunu Danışmanı Sophie Busson da mesleğe yonelik bu kadar ihlali daha önce görmediğini söyledi. “Türkiye’deki gazetecilerin içinde bulunduğu vahim duruma karşılık anayasa mahkemesinde görüşmemiz olacak.” diyen Busson, “Uluslararası planda gazetecilerin bulunduğu durumu Avrupa kamuoyunda duyuracağız. Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütü’nün sıralamasında Türkiye 151. sırada yer alıyordu. Gelecek yıl indekste daha kötü yer alacağını gösteriyor gelişmeler. Türkiye bir an önce dünyanın en büyük gazeteci hapishanesi olmaktan çıkmalıdır” açıklamalarında bulundu.
Gazeteciler serbest bırakılmalı
İsveç PEN Genel Sekreteri Anna Livion Ingvarsson ise, “Türkiye’de haberciliği savunmanın, yazı ve kitap yazmanın bedelinin bu kadar ağır olması nedeniyle duyduğumuz endişe yüzünden buradayız.” dedi. Referandum sürecinde haber almanın ve haberin kendi doğallığı içinde dolaşmasının önemli olduğuna da vurgu yapan Ingvarsson, İsveç PEN olarak tüm tutuklu gazetecilerin serbest bırakılmasını istediklerini ifade etti.
FETÖ Davasında savcı serbest, gazeteciler tutuku
Konferans sonunda söz alan CHP Milletvekili Mahmut Tanal ise Cumhuriyet yazarlarının soruşturmasını yürüten savcının FETÖ asıl davası nedeniyle yargılandığını, adli kontrol şartıyla serbest bırakıldığını, gazetecilerin ise iddianamesiz tutuklu olduğuna dikkat çekti.
Tüm estetik algılarımızı darmadağın eden beton, cam ve demir yığınlarıyla kentin formları, gökyüzüne doğru süzülen silüetleriyle; hatta bu silüet yapılarının zaman zaman siyasal ve dini kodlarla gündeme geldiği, toplumsal yaşama doğrudan akseden kent, yeryüzü yurttaşları için nasıl bir yere sahip? Mutenalaşan bir yaşam formu mu sağlıyor, yoksa yozlaşan bir kültür içinde yeniden üretilen bir yabancılaşmayı mı doğuruyor? Henri Lefebvre üzerinden Kentsel Devrim okumaları sonrasında, şimdi de kentin sağladığı çarpıklaşma, tabakalaşma ve rantı, Neil Smith ve Peter Williams yazdığı Kentin Mutenalaştırılmasıkitabı üzerinden değerlendirmeye çalışacağım. Rantın ve yoz modernitenin soylulaştırılması ancak bu bağlamda değerlendirilebilirdi belki de. Bu nedenle bu yazı, daha önceden yayımlanan Kentsel Devrim: Lefebvre’den bize kalan yazısının devamı niteliğindedir.
Gentrification kelimesinin Türkçeye çevrildiği haliyle mutenalaştırma; soylulaştırılmış, daha seçkin bir yapıya bürünmüş, modernize edilmiş bir kent yapısını arzular. Bu arzu, insanmerkezci bir gayreti taşıdığı gibi, ranta dayalı bir dizi politikayı içerir. Şirketlere yönelik gayet esnek bu politikalar, gelişmekte olan ülkeler için -ki gelişmekte olmak ülkeler için bir süreç değil, sonuçtur- hayli neoliberal imkânların, buyurmuşlukların, kayırmaların, hatta “önüne yatmaların” sınırlarını zorlamaktadır. Çünkü çok olağan bir şekilde, modernize edilmiş kentsel yapılar, sözüm ona “hizmet” adı altında, iktidarların propagandalarına malzeme olabilmektedir.
Mutenalaşan kentsel mekânlar ve kentin sınırları ile kentleşme politikalarındaki kısırlık ve istikrarsızlık…
Kentlerin mega-kentlere doğru evrilip genişlemesi, kimi yerlerinin ve nispeten merkezi konumdaki mekânların, büyük ölçüde kıymetlenmesi ve değer kazanmasıyla sonuçlanır. Merkezdeki eskimiş yapıların, artan değeri karşılayamaması, öte yandan bu mekânın, değeri karşılama olasılığı ve potansiyel rant fırsatının değerlendirilmesi için dönüşüm planlarının gereği meşru karşılanır. Banliyöleşme ve rant farkının belirginleşmesi, orta sınıf istihdamının artması, mekânın merkezileşmesi ve akabinde sermayenin merkezsizleşmesi, bunun için yeni bir merkezi mekânın yaratılmak istenmesi, soylulaştırmanın çok boyutlu nedenleri olarak gösterilebilir. Mekânların soylulaştırılmasında en büyük rolü yeni orta sınıf taşımaktadır. Hatta bu yeni orta sınıfın İngilizcede özel bir tanımı vardır: Yuppies. Eğitim düzeyi yüksek ve yine yüksek bir gelire sahip olan, yeni orta sınıf karşılıklı etkileşimle mutenalaşan/modernleşen kentsel sistem içinde karakterize olan bir kentli sınıftır aslında. Öyle ki; modern bir algı ile şekillenen kentsel beklentileri, bu sınıfı geleneksel-kültür motif ve figürleri barındıran eski kentsel yapıyı kabullenilmez kılar. Kentsel dönüşüm ve soylulaştırma arzusu bu diyalektik üzerinden gerçekleşmektedir.
“Yuppieler dışarı! Mutenalaştırma sınıf savaşıdır.”
Türkiye için düşünüldüğünde; 1950-1980 yılları arasında sanayileşmeye yönelik kırdan kente artan göçün iyice baş göstermesi, özellikle II. Dünya Savaşı sonrası izlenen ekonomide büyüme politikalarının kent nüfusunda artışa neden olması, kentlerde sosyo-ekonomik sorunlar çıkarmış, konut stokunda yetersizlikler yaşanmış, teknik ve sosyal altyapı ihtiyacı karşılayamamıştır. Gecekondular böylesi bir durumda ortaya çıkarken; yeni sorunlar, yeni çarpık yapılaşmaları doğurmuştur. 1980 sonrası düşünüldüğünde -belki de yerel cumhuriyetin, kendine rol model olarak Fransız cumhuriyetini aldığından mütevellit- üzerine atfedilen “jakoben” (deforme olmuş haliyle tepeden inmeci, yönetimsel olarak buyurgan, muktedir) yapısı ve merkeziyetçiliği, bu dönemde Türkiye’nin değişen küresel ilişkileri ile kırılmaya çalışılmıştır. Değişen bu dengeler elbette devletin denetleme pratikleri üzerinden olmuş ve liberal politikalar yoğunluk göstermiştir.
Bunun devamında, Türkiye’de plan ve stratejiler uygulamadan önce gelmek yerine çoğu kez uygulamaları izlemiştir. Devletin izlediği bu kentsel dönüşüm programları, rant eksenli ve özel sektörün hazır bulunuşuna göre şekillendiği için, politikalar da sonradan belirginleşen sosyo-ekonomik durumlara göre oluşur. Böylelikle mekânın soylulaştırılması ile mekânın ikametine yönelik değişen başta ekonomik şartlardan ötürü sınıflaşma baş gösterir. Değeri artan mülkiyetin eski kullanıcıları, bu artan değeri artık karşılayamadıkları için yerinden edilerek, kentin daha ucuz ve merkeze daha uzak yerlerine taşınmaktadırlar. Yeni orta sınıf ise mutenalaşan bu mekân içinde merkezileşmeye başlar ve bu da sınıflaşmanın iyice gözle görülür hale gelmesine neden olur.
Böylelikle banliyöleşme öncelikle tabakalaşmayı/sınıflaşmayı doğuruyor, kentin içinde soylulaştırma yoğunlaştıkça mutenalaşan mekânların ekseninde yeni yeni yerleşkeler doğuyor, yeni yollara ihtiyaç duyuluyor ve yine yeni yollar, yeni yerleşkelerin yaratımında bir doğurganlık sağlıyor. Bu döngü içinde kentsel sistemin genişleyerek plansız bir şekilde yayılması ile kentin sınırları silikleşerek kayboluyor. Türkiye bağlamında kentsel dönüşümün en çok yaşandığı kent olarak İstanbul düşünüldüğünde, bugün İstanbul’un sınırlarını belirleyebilmek çok güçtür. Çünkü mutenalaştırma ne denli yoğunlaştıysa, etrafında dizilen yeni yapılaşmalar da o denli artmıştır. Çarpık bir kentleşme sonucunda kent; hissiz, ifadesiz bir şekilde taştan, betondan bir yüzey kaplamasına dönmüştür.
Mekânsal yeniden inşa sürecinde Britanya, Melbourne ve İstanbul ile kentleşme
Kentin Mutenalaştırılması kitabının dördüncü bölümünde, Peter Williams’ın belirttiği gibi konut piyasası belirli taleplere verilen hızlı yanıtlarla belirlendiği üzere, genel bir piyasacı (commercialist) soylulaştırma politikasının izlendiğini söylemek mümkün. Neoliberal imkân ve icazetlerin, özel sektörün ve hatta spekülatörlerin hazır bulunuşuna ve rant politikalarına göre dizayn edildiği için yeni toplumsal hareketlilikler doğmuştur. Melbourne için bunlar şöyle sıralanabilir: Metropollerin dışa doğru yayılması ve sanayi alanlarının banliyölere kayması, kent içindeki göçmenlerin taşınmalarını ve onların yerine beyaz yakalı profesyonellerin gelmesini teşvik etmiş ve sağlamıştır. Bu, başlangıçta bireysel girişimler hâlinde olsa da, süreç içinde koordinasyonlu spekülatif bir eyleme dönüşmüştür.
Britanya’daki durum birçok yönden Melbourne ile benzerlik gösterdiği düşünülürken, Britanya’daki kentsel sistemin çok daha kompleks ve kaotik bir yapısı vardır. Bu karmaşık yapının içinde sürdürülen soylulaştırma çalışması, varolan kaotik kentsel sistemi büyük kentlerin etrafındaki daha küçük yerleşkelere kaydırmasına neden olmuştur. Daha kısa bir şekliyle, ıslah edilen kentsel mekanın mevcut halinin sadece yeri veya şekli değişmiştir. Bu yönüyle Britanya’daki soylulaştırma çok daha yaygın ve geniş çaplı görülmüştür.
Kentsel soylulaştırmanın Türkiye ölçeğinde yarattığı, yeni kaotik kentsel sistemler, yeni tabakalaşmalar ve ölçüsüzlükleri diğer iki örneğe nispeten kat be kat fazla ve çok boyutlu olmuştur. Türkiye’nin kentsel dönüşüme ve bu süreçlerde artan kaotik kentsel sistemi, plansız ve çarpık kentleşme ve bunun yanı sıra dönem dönem hızla artan gecekondulaşmaların olduğunu kolaylıkla söyleyebiliriz. Modern kentleşmenin geç ve düzensiz yaşandığı büyük yerleşkelerde, 1980 öncesi ve sonrası uygulanan plan ve politikalar, politik müdahale biçimlerinin doğrudan sonucundan çok, piyasa koşullarına, toplumun anlık çözümlerine, merkezi ve yerel yönetimlerin karşılıklı etkileşimine göre programlanmıştır. Bu da var olan sorunlara ve kentin karmaşık yapısına dair çözümleyici ve bütüncül bir müdahale imkânı sağlamamıştır.
Aslında Türkiye’nin kentleşme ve kentsel dönüşüm politikaları üstüne çok düşünmeye gerek yok belki de. İmara açılan yerler ve buralarda sürdürülen çarpık kentleşme üzerine kısa bir kroki bakışı atmak, zannederim yeterli olacaktır.
Bu üç örneğe bakıldığında hepsi aynı boyut ve düzeyde değil ama benzer düzensizlikleri doğuran, devletin kentsel dönüşüme dair ürettiği plan ve politikaların bütüncül olmayan ve birçok boyutuyla muğlak kalışı ilintilenebilir. Üretilen politika ve planların gözettiği rantsal bir çıkarın ölçüsü, aynı şekilde kentsel sistemde doğan yeni çarpıklaşmanın ve tabakalaşmanın da boyutunu belirliyor. Çünkü üretilen ve dizayn edilen çözümleyici yapı, kentin tamamını değil, yalıtılan ve soylulaştırılan sınırlı mekânın rehabilitasyonunu gözettiğinden ötürü, ardı sıra kalan tüm karmaşık yapı göz ardı ediliyor. Buradaki sorun ise devletlerin izlediği, neoliberal politikalardan ötürü, devletin aslında kentsel dönüşüm programında tümüyle hâkim olamaması, izlenen planların piyasacı ve piyasa koşullarına göre belirlenmesi olarak gösterilebilir.
Memlekete Meşrutiyet’le birlikte hürriyet, müsavat [eşitlik] uhuvvet [kardeşlik] geldi ama bütün bu nimetlerden sadece erkekler istifade ediyor, kadınlar hala olduğu yerde, bir adım bile ileri gitmiş değiller. Acaba bu imtiyaz nereden geliyor? (…) Bugün her yerde müsavat ve adaletten söz ediliyor. Fakat İnas Sanayi-i Nefise Mektebi [kadınlar için güzel sanatlar okulu] nerede? Hep yapılanlar erkekler için.”
Remziye Hisar, Deha Gürsey ve Mihri Hanım
Sanıyorum ki buradaki pek çok yazıda, statü fark etmeksizin kadınların ezildiğine dair bir cümle kurdum. Bu, tekrara düşmek olarak nitelendirilebilir elbet fakat yaşamını okuduğum her kadın, bilhassa bu coğrafyanın kadınları cümleyi doğruladı. Evlenince uzun bir süre okuması, yazması yasaklanan Fatma Aliye, çocuk yaşta evlendirilen, yazması hoş karşılanmayan İhsan RaifHanım, resim sevgisi nedeniyle bedel ödemek zorunda kalan Mihri Müşfik, yüksek statüden kadınlardı ama bu, bazen aileleri, bazen toplum tarafından baskılanışlarını engellememişti.
Mihri Hanım, 26 Şubat 1886 tarihinde İstanbul’da doğdu.
Ailesi düşünülünce şanslı bir kadın olan ressam, eğitim konusunda da büyük bir avantaja sahipti.
Ünlü ressam Zonaro’dan eğitim aldı. Resme duyduğu ilgisi günden güne artarken daha fazla eğitim alma isteği taşımaya başladı.
Yurtdışında eğitimini sürdürmek istedi. Ancak o dönem için yüzyıllarca günah olarak algılanan resim konusunda gönderilmesi alışılmış bir şey değildi. Fakat Mihri Hanım kararlıydı.
Nitekim bu eğitimi almak için İtalya’ya kaçtı. Roma’dan Paris’e geçti ve yaşamını portreler yaparak sürdürdü. Resim eğitimi için Paris’e gelen Galip Bey’den ders aldı. Güzel Sanatlar Akademisi’ne girdi. Ünlü ressamların atölyelerinde çalışmalara başladı.
Darülmuallimat’ta resim öğretmenliği yapmak üzere İstanbul’a döndü. Bu esnada kadınların eğitim alabileceği bir sanat okulu için arkadaşlarıyla birlikte mücadele veriyordu. Bu mücadele 1914’te sonuç verdi, İnas Sanay-i Nefise Mektebi kuruldu. Mihri Hanım, daha sonra müdürü olacağı bu okulda, resim öğretmenliğine başladı. Fakat burada adeta bir kuşatma altındaydı.
Öğrencilerine, ikna edip bulduğu gayrimüslim çıplak kadın modeller ile çalışma olanağını sağlayan Mihri Hanım erkek model sorununu da Arkeoloji Müzesi’nden getirdiği heykeller ile çözdü. Ancak heykel de olsa çıplak erkek modelle çalışmaları gericilerin tepkisine ve dedikodulara neden oldu. Açık yakınmalar, tepkiler ve gizli ihbarlar ile atölyesi basılmaya başlandı. Mihri Hanım bu sorunu heykel erkek modellerin beline bağladığı örtüyle çözdü. Mihri Hanım bu kez öğrencisi olan genç kadınları açık havada resim yapmaya götürmek istedi. Engellendi fakat daha sonra özel izin ve polis gözetiminde açık havada resim çalışmaları yapmaları iznini aldı. Gözlem altında, öğrencileriyle Gülhane Parkı, Köprüaltı, Üsküdar, Topkapı Sarayı’nda çalışmalar yürüttü.
İstanbul’da Mihri Hanım’ın tavırları erkek egemen yapıyı rahatsız etti. Sanat ve edebiyat ortamını elinde tutan erkeklerle rahat rahat görüşmesi dedikodulara yol açtı. İşgal güçlerince tutuklanan İttihat ve Terakki üyesi dostlarını hapishanede ziyarete gitmesi ile şimşekleri üstüne çekti. Üzerindeki baskılar arttı. İşgal güçlerinin baskınları ve görüştüğü kişiler üzerinde yoğunlaşan baskılara dayanamayarak yeniden yurt dışına kaçtı.
Deha Gürsey, Mihri Hanım, Feza Gürsey
Üst üste yaşadığı kayıpların acısını atlatmak amacıyla İtalya’dan Amerika’ya taşındı. Evliliği sonlanınca Mihri Rasim imzasını kullanan ressam, 1928’de New York’ta kişisel bir sergi açtı. Yıllar geçtikçe yoksulluk ile karşılaştı. 1954 yılında yaşamını yitiren Mihri Hanım, sanatçı kadının yalnızlaştırılması durumunu derinden yaşadı. Çoğu kaynağa göre kimsesizler mezarlığına gömüldü.
Sanat tutkusu mücadeleye dönüşen Mihri Hanım, idealist bir ressamdı. Baskılara inat fırçasını, paletini ataerkiye teslim etmedi. Mücadele ile geçen yaşamı, zorluk içinde bitse de mücadelesi boşa gitmedi. Kadınların sanat yolunu açtı ve şahane eserleriyle adını tarihe yazdırdı.
Kaynak:
Yaşar Öztürk, İki Kadın Ressamımız Hale Asaf, Mihri Müşfik ve Acınası Yaşamları, Bütün Dünya, Mart 2001. Malik Aksel, İstanbul’un Ortası, Kapı Yayınları, 2011.
Geçtiğimiz son birkaç yılda organik çiftçilik ve tarıma gösterilen haklı bir ilgi var. Amerika Birleşik Devletleri Tarım Bakanlığı, organik tarımı “çevreyi koruyan ve böcek ilacı, antibiyotik gibi en sentetik materyallerin kullanımından kaçınacak yöntemleri kullanan ürünler” diye tanımlıyor. Yine de ”organik” sözcüğü, sağlık için dillere pelesenk olmuş bir sözcük haline geldi.
Yerel ve organik gıdayı tercih etmek için bir sürü neden olsa da, işte size neden pazara daha sık uğramanız gerektiğinin 9 nedeni!
1. Üretimde büyük besleyici değer
Yerel olarak yetiştiğinde, mahsuller tamamen olgunlaştığı zaman toplanırlar. Öte yandan, konvansiyonel (klasik tarım) olarak yetiştiğinde, perakendecilere gönderilmek ve dağıtılmak üzere erken toplanırlar.
Yerel organik mahsullerin toplanma ve masaya gelme arasındaki süreç daha kısadır, bu yüzden mahsulün besin değerinin zayıf olması ihtimali düşüktür. Örneğin antioksidanlar, vitaminler ve mineraller gibi bitkisel kimyasallar, konvansiyonel olarak yetişmiş mahsullerin işlem görme ve taşıması sırasında kaybolabilir. Ayrıca, yerel organik gıda doğal ve saf durumdadır. Hiçbir yapay kimyasal katkı maddesi ya da kimyası değiştirilmiş üretim yoktur!
2. Yerel ekonomiyi desteklemek
Yerel çiftçiler ve yetiştiricilere harcanan para evinize yakın kalır ve yaşadığınız yerdeki diğer iş ve hizmetler için yeni bir yatırım olacak olması muhtemeldir. Büyük perakende şirketlere para kazandırmak yerine pazarlardan alışveriş yaparak paranızı yerel ekonomide tutmaya çalışın. Sermayeyi kendi yaşadığınız yerde tutarak, merkezleşmiş şirketlere kâr sağlamaktansa yerel düzeydeki işlerin sürdürülmesine yardım edebilirsiniz.
3. Biyoçeşitliliği yaymak
Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü’ne göre, 20. yüzyılda tarımsal genetik çeşitliliğin yüzde 75’inden fazlası kaybedildi. Çoğunlukla daha küçük yerel çiftlikler, değişik çeşitlilikte birçok mahsul yetiştirir ve uzun bir hasat sezonu sağlamak için devam ettirir. Bunun yanı sıra, konvansiyonel tarım uygulamaları, sınırlı sayıda bitki çeşitliliğiyle tek mahsul yetiştiriciliğinden oluşur. Bu nedenle gıda mirasını korumak adına, biyolojik çeşitlilik barındıran küçük çiftliklere mutlak bir ihtiyaç vardır.
4. Yerleşim yerini güçlendirme
Yerel ve organik gıdayı tercih etmek, gıdanızı yetiştiren harika çiftçiler aracılığıyla sizi yerleşim yerinize bağlar! Ayrıca, yerel kaynaklardan satın almak, tüketici olarak doğrudan proaktif bir rol oynamanıza olanak sağlar. Aydınlık güzel bir sabahta pazarların, insanların diğer yerleşim yeri sakinlerinin işbirliğini izleyip keyif alması açısından harika yerler olduğundan bahsetmiyoruz bile!
5. Daha az çevresel atık
Gıda üretimi büyük tarım modellerinin, toprak tahribatı ve erozyon, su sistemlerine kimyasalların karışması, böcek ilaçları ve zararlı ot öldürücü ilaçlara dirençli böcek ve otların gelişmesi gibi çevreye zararlı sonuçları olabilir. Bu zarar verici etkilerin yanı sıra, yerel organik çiftçilik sentetik ya da petrol-temelli böcek ilaçları ya da suni gübreye dayalı değildir. Bu nedenle, bu kimyasalların karışmasından kaynaklanabilecek su ve toprak kirliliği riski azdır. İyi yönetilen ve sürdürülen sağlıklı çiftlikler, verimli toprağı korur ve yaşadığımız yerlerdeki suyu temiz bırakır. Böyle çiftlikler, aynı zamanda yaban hayatına doğal yaşam alanı görevi görebilirler. Böylece herkes kazanır!
6. Karbon ayak izinin azaltılması
Yerel organik gıda daha az mesafe (yaklaşık 100-225 mil) kat eder ve tabağınıza geldiğinde daha lezzetli olur. Manavınızın rafındaki gıda ise daha uzun (yaklaşık 13,000 mil) yol kat eder. Uzun süreli yolculuk, daha çok enerji ve benzin kullanılması demektir. Şaşırtıcı bir istatistik, 5 kalorilik bir çileğin Kaliforniya’dan New York’a uçmasının 435 fosil yakıt kalorisi olduğunu gösteriyor. Yerel satın almak, bu enerji maliyetini ve yenilenebilir olmayan değerli kaynakları kurtaracaktır.
7. Gıda güvenliğinin iyileştirilmesi
Gıda güvenliliğinin önemi daha da ciddi hale geliyor. Devam eden nüfus artışı ve biyoyakıtların artan kullanım ve tüketiminden kaynaklanan, büyüyen bir dünya gıda krizi su yüzüne çıkıyor. Yoksul yerleşim alanları, artan gıda fiyatlarına ve kıtlığa en yatkın alanlar. Yerel ve organik çiftliklerin gelişmesi, yerleşim alanları ve mahallelere taze ürün sağlayarak gıda güvenliğini artırabilir. Gıda güvenliğini iyileştirmek, yerel ekonomileri destekleyerek el birliğiyle yürütülebilecektir.
8. Daha güvenli gıda sağlama
Yemeğinizin tabağa gelmesinde ne kadar az aşama varsa, gıda kirliliği riski o kadar azdır. Güvenlik sorunları, konvansiyonel olarak yetişmiş gıdanın hasat, yıkama, sevkiyat ve dağıtımı esnasında meydana gelir. Çiftlikten yerel ve organik gıda almak, yol boyu daha az aşama gerektirir, bu nedenle gıda güvenliği risklerini azaltır.
9. Üreticiler için iyi bir yatırım
U.S. Bureau of Labor Statistics’e göre, konvansiyonel çiftçilikteki kariyerler düşüşte. Ancak küçük çaplı çiftçi piyasası daha çok başarı ve kâr deneyimliyor. Ayrıca, yerel ve organik tarımla uğraşmak daha ucuz! Yerel ve organik üreticiler, büyük miktarda pahalı kimyasal gübreler, böcek ilaçları ve genetiği değiştirilmiş tohum stoklarına ihtiyaç duymadığından dolayı, daha az miktarda başlangıç sermayesine ihtiyaç duyuyorlar.
Bir daha pazardayken çiftçilerinize teşekkür etmeyi unutmayın!