Ana Sayfa Blog Sayfa 348

İlk rahim, ilk yaratı, ilk malzeme, ilk umut: Toprak Ana

0

Toprak, bilimsel açıklamasına göre 4 yegane elementten yalnızca birisi. Ama doğaya baktığımız zaman sanki tüm maddelerin anası, bütün kusurlarımızla, acılarımızla, mutluluklarımızla bizi kucaklıyor.

Toprak, başlangıç noktamız. Bu başlangıçtan çok farklı insanlara dönüşerek, tekrar toprakta yani ana rahminde yerimizi alıyoruz.

Var olmanın yegane kaynağı toprak, bütün çirkinliğe, kana, savaşa rağmen insanı karşılayan, koşulsuz kabul eden tek şey belki de…

Toprağı anlamlandırmak için binlerce tanım konulmuş ortaya ve  herkes, onun bıraktığı etkiye tutunuyor. Kimisi savaşı öngörerek, toprakları, toplumları, dilleri ayrıştırarak birbirinden koparıp yalnızlaştırıyor. Oysa hepsi bir bütünken, o bütünün parçacıkları olarak var olmaları daha umut verici değil mi?

Toprak; dil bilmez, bayrak bilmez, savaş bilmez, hele tek türü hiç bilmez

Canlıları en doğal haliyle her zaman kucaklar. Onda binlerce tür var ve yekpareler. Sadece çeşitlenip çoğalmışlar ve bu onları daha güçlü yapmış. Tıpkı bir çınar ağacı gibi parçaların birleşmiş hali onda vücut bulmuş. Ama doğadan uzaklaşarak toprakları ve yegane ağaçları bölenler, varoluşun kanatlarını kopardılar. Ve bunu yüzyıllardır  şu şekilde açıklıyorlar:

“Ağaç, hasta onu kesip yenisini dikeceğiz. Hayatın döngüsü bu.”

İroni burada başlıyor. Toprağı ayrıştıranlar, hayatın döngüsünden bahsediyorlar(!)

Doğa’dan uzaklaşıp betonlaşmaya kalplerini bıraktıkları için hayatın döngüsünün beton olduğunu düşünen bir nesil hayal ediyorlar sanırım.

Dışarı çıkıp nefes alacak birkaç ağaç dışında,  devasa binalar yığınına bırakıyoruz kendimizi. Sanırım bu ayrışmadan en çok yıpranan ağaç, içindekileri bir gün kusacak. Barış ve birlik çağrısı yapan ağaçlar bunca yapılana dayanamayıp bir gün şiddet yanlısı olacak ve işte o zaman asıl can yakacak şey bu olacak.

Attila Marcel, filminde bu durumu özetleyen bir kesit geçiyordu: “Lanet olası tuvalet kapılarında bile  ‘Lütfen burayı bulduğunuz gibi bırakın.’ yazısını görüyoruz. Düşünsenize tuvalete bile kendi gezegenimizden daha iyi bakıyoruz.”

Bu alıntıda olduğu gibi var olmanın yegane kaynağı olan doğayı ayrıştırarak yok ediyoruz. Biz yapıyoruz biz, insan. Biz, gezegene ayak bastığımızda ağaçlar da topraklar da hepsi bir bütün halindeydi. Toprak, kupkuru ölü gibi görünürken; yağan yağmurla nasıl titreştiğine, kabarıp çiftler halinde ürün verdiğine, gökyüzünü nasıl seyrettiğine, mavinin tonlarına nasıl kapıldığına, yağan yağmurla nasıl güzel koktuğuna tanık olduk.

Ah çiçeği burnunda dünya! Yaşam ve ölümün simgesi olan toprağı bölerek; nefesimizi, ruhumuzu da böldük. Şimdi o katlettiğimiz doğaya betonlar dikerek, doğanın kalıntılarının bile yok edilmeye çalışıldığı yollardayız, tünellerdeyiz… Sanırım fark etmediğimiz nokta ise ölmeden çürüyoruz.

Dünyanın ilk uzun metraj yağlı boya filmi: Vincent’i Sevmek

Breakthru Films, dünyanın ilk uzun metraj yağlı boya animasyon filmi için çalışmaya başladı. Vincent Van Gogh’un hayatının anlatılacağı filmin fragmanı, dönüm noktası niteliğindeki filmle ilgili merak ettiklerimize kısa bir ışık tutuyor.

Armand Roulin karakteri için Douglas Booth

“Vincent’i Sevmek“, yalnızca Vincent Van Gogh’un eserlerini hayata geçirmiyor, aynı zamanda sanatçının hayatını ve ölümünü, eserlerindeki karakterlerle olan hayali görüşmelerle anlatıyor.

Adeline Ravoux karakteri için Eleanor Tomlinson

56 bin tabloya ihtiyaç duyuluyor

Filmde, bir sonraki her kare için ressamın fırçasından eklenmiş hareketlerden oluşan yeni bir yağlı boya tekniği kullanılacak. Şimdiye kadar 100’den fazla sanatçının yer aldığı ve 56 bin tablonun ihtiyaç duyulduğu film Dorota Kobiela ve Hugh Welchman tarafından yönetiliyor. Filmin resmi sitesinde yer alan bilgilere göre 42 tablo satışa hazır hale getirilmiş ve seçilen diğer tablolar da ileride satışa hazır hale getirilecek. Filmdeki karakterler ise Vincent Van Gogh’un tablolarına benzetilecek şekilde hazırlanmış veya yeşil ekran önünde canlı görüntüleme sistemleri kullanılarak tablolarla birleştirilmiş.

Vincent van Gogh için Robert Gulaczyk

Kaynak: lovingvincent

Rüyalarınızın gerçek olabileceğini hiç düşündünüz mü?

2

Daha önce gördüğünüz rüyaların gerçek olabileceğini hiç düşündünüz mü? Rüyaları, iç dünyamızın görüş penceresi olarak adlandırabiliriz. Rüyalarımızdaki bütün nesneler, mekânlar, objeler ve karakterler aslında bilinçaltı dediğimiz yerde gün içerisinde farkında olmadan depoladığımız görüntülerdir. Bir nevi rüya bizim farkında olmadan yarattığımız ortamlardır. Araştırmalar sonucunda elde edilen bilgiler, rüyaların siyah beyaz göründüğünü ama beynimizin onu renklendirdiğini söylüyor.

Beynin sanal alemi: Rüya

Rüyalar çoğunlukla uykunun en derin safhası olan “rem uykusu” bölümünde görülür. Bu bölüm, insan vücudu için zorunlu olan günlük uyuma süresini de içinde barındırıyor. Ortalama 3 saat olan bu uyku aslında insan metabolizması için yeterli geliyor. Zihnin yenilendiği, aynı zamanda rüyaların görüldüğü bu bölüm, insanlar için hayati önemi taşıyor.

Rüyaların ortalama 7 saniye olduğu bilim tarafından netlik kazandı. Uzunca bir süre gibi gelen bazı rüyalar aslında sadece birkaç saniyeden ibaret. İnsan uykusunda ortalama 4-6 kez rüya görüyor. Araştırmalar sonucu ortaya çıkan bir diğer gerçek ise zeki insanların daha çok rüya gördüğüdür. Normal bir insan uyandıktan 5 dakika sonra gördüğü rüyanın yarısını, 10 dakika sonra ise rüyanın yüzde 90’lık kısmını unutur.

Peki ya gördüğümüz rüyalar gerçek olsaydı?

Rüyalar gerçek olsaydı rüya kavramı olamazdı. Her şey bir gerçeklikten ibaret olur ve yaşantı da ona göre şekillenirdi. Diğer bir yandan bireyin gördüğü rüyalar, psikolojisine de bağlıdır. Birey ne kadar agresif ve sinirli ise bu rüyalarına da yansıyacaktır. Bunlardan farklı olarak atılan bir teori ise dejavunun görülüp unutulan bir rüyanın gerçek hayatta yaşanması olayıdır. Bu teoriye göre rüyalarımız, geleceği gösteriyor. Başka teorilerde ise dejavunun sadece paralel evrenle ilgili olduğu söyleniyor. Bilim bu konuda kesin bir bilgiye henüz sahip değil.

Rüyaları kontrol edebilme olarak bilinen Lucid Dream (Lucid Rüya) gerçekliğini koruyor. Kişi rüyada olduğunu anladığında rüyasını istediği şekilde yönetebiliyor. Bunun için gerekli egzersizler bile bulunuyor ama buna rağmen genellikle çoğu kişi bunu istemsizce yapıyor. Psikolojik açıdan tehlikesi de olduğu ileri sürülüyor bu olayın. İleri sürülen bu düşünce, “Rüya bağımlılığı” adını alıyor. Kişi rüyasında istediği her şeyi yapabiliyor ve oraya alışıyor. Artık gerçek hayat ona sıkıcı gelmeye başlıyor ve rüyalarını yönlendirerek orada yaşama isteği duyuyor.

Rüyalarda tanımadığımız kişiler yoktur

Rüyadaki bütün karakterleri aslında gerçek hayatta çok kısa da olsa görmüşüzdür ve bilinçaltımıza yer etmiştir. Rüya görürken oluşan fizyolojik olayların başında ise kalp atışlarının artışı ve terleme gelir. Özellikle kabus denilen kötü rüya durumlarında stres hormonu artışı gözlenmiştir. Bu durum ciddi boyutlara ulaştığında kalp krizlerine kadar giden ölümcül sonuçlar doğurabilir.

Kaynak: healthguidance, elitedaily

Hint Okyanusu’ndaki Mauritius’da bir antik kayıp kıta: Mauritia

2

Bu inanılmaz gelebilir ancak Güney Afrika’nın Witwatersrand Üniversitesi liderliğindeki bir araştırma ekibi, Hint Okyanusu’nun dibinde, bir antik kıtanın parçalarını buldu.

Mauritia olarak adlandırılan lavla kaplanmış kıta parçası, popüler Mauritius adasının altında bulundu.

Nature Communications dergisinde bu hafta yayınlanan habere göre kabuk parçası, 200 milyon yıl öncesine ait bir süper kıta olan Gondvana’ın dağılmasından kalmış.

3.6 milyar yıl öncesine ait kayalar içeren Gondvana; Afrika, Güney Amerika, Antarktika, Hindistan ve Avustralya’ya ayrılmıştı.

Gazetenin baş yazarı Profesör Lewis Ashwal, ayrılmanın ardından Hint Okyanusu’na dağılmış, çeşitli boyutlarda keşfedilmemiş bir dizi kıtanın daha bulunduğunu söylüyor.

Ashwal, “Bu bölünme, eski Gondvana süper kıtasının basit bir şekilde bölünmesini içermiyordu.” diyor, ancak “Gelişen Hint Okyanusu havzasında kayan değişken büyüklükteki kıta kabuğunun parçaları ile karmaşık bir parçalanma meydana geldi.” diye ekliyor.

Ekip, volkanik patlamalar sırasında lavla pişen kayaçlarda bulunan zirkon mineralini analiz ederek keşiflerini ilerletti.

Maden kalıntılarının Mauritius’a ait olmak için çok yaşlı olduğunu söylediler. Ashwal, “Mauritius bir adadır ve adada 9 milyon yaşın üzerinde hiçbir kaya yoktur.” diyor. Fakat adadaki kayalar incelendiğindeyse 3 milyar yıllık zirkonlar buluyorlar. 

Araştırmacılar, bu bulguların; 2013 yılında yapılan, plaj kumunda eski zirkon izlerini bulan bir çalışmayı doğruladığını belirtti. Ancak eleştirmenler, madenlerin rüzgar tarafından “üflenmiş” olabileceğini veya bilim adamları tarafından taşınabileceğini belirtiyor. 

 

Kaynak: CNN

İlmek ilmek örülmüş sound ve elektronik müzik ötesi: Bonobo

0
Elektronik müziğin fenomen ismi Bonobo, dört yıl aradan sonra yeni albümüyle karşımızda. Bonobo, yeni albümünde yine elektronik müzikten çok daha fazlasını dinleyiciye sunuyor. Albümde ilmek ilmek örülmüş ve üstüne düşünülmüş güçlü bir sound dikkat çekiyor.

İngiliz müzisyen ve prodüktör Simon Green, Bonobo adı altında kaydettiği altıncı stüdyo albümü “Migration” geçtiğimiz ay dinleyicilerle buluşturdu. Ninja Tune Records’tan çıkan albüm müzisyenin dört yıl süren sessizlik sonrası yayımladığı ilk albümü. Enstrümental şarkıların ağırlıkta olduğu albümde, üç şarkıda ise konuk müzisyenlerin katkısı var. Bu isimler; Nick Murphy (Chet Faker) Rhye, Innov Gnawa ve Nicole Miglis.

62 dakikalık bu uzun sayabileceğimiz albüme sadece bir elektronik müzik albümü demek haksızlık olur. Çünkü ortaya çıkan müzik salt elektronik müzik değil sadece. Albüm; piyano, gitar, yaylılar gibi enstrümanlarla da zenginleştirilmiş bir sounda sahip. Gerçekten de tekdüze gitmeyen, sound açısından oldukça zengin bir albümle karşı karşıyayız. Bu güçlü sound, ilmek ilmek örülmüş ve elektronik müzikten de ötesini temsil ediyor. Konuk vokaller, albümde büyük katkılara neden olmasa da albümün atmosferini olumlu etkiliyor. Özellikle “No Reason”ı buna örnek verebiliriz.

Kyoto’da kimonoyla kayıtlar

Bonobo yeni albümünü geçen ay RedBull.com’a değerlendirmiş ve bu röportaj basına da sunulmuştu. Bu röportajdan bazı alıntılar onun müziğini anlamak için yol gösterebilir. Bonobo, kayıt aşaması ile ilgili “Aslında amacım, albümü kaydetmek ve ardından Japonya’ya gidip Zen felsefesiyle ilgilenmekti. Fakat vokal kayıtları geç gelince Kyoto’dan kimonomla mix yapmak zorunda kaldım.” diyor.



Bonobo, Migration‘ı hazırlarken çok özel bir algoritma kullanmış. Müzisyen, “Fikir, sequencer’ın gerçekten çok kısa bir armonik döngüyü sürekli tekrarlaması üzerine kuruldu.” diyen Bonobo, “Yazdığım algoritma, düzen içerisinde bir sonraki adımı kendisi belirliyordu. Jon Hopkins de algoritmaya eşlik ederek doğaçlama piyano çaldı. Böylece bir bilgisayar ve bir piyanist belki de ilk kez birlikte doğaçlama müzik yapmış oldular.” şeklinde bunu özetliyor.

Elektronik müzik yöntemleriyle elektronik olmayan müzik

Bonobo’nun yaptığı müziği kullandığı samplelar da şekillendiriyor. Müzisyen, kes/yapıştır metodunu kullanıyor ve canlı kaydettiği sesleri sample olarak kullanıyor. Bonobo, kendi deyimiyle elektronik müzik yöntemlerini kullanarak, elektronik olmayan müzik yapıyor. Gerçekten de yaptığı şeyin en iyi tanımı sanırız bu.

Bonobo diğer yandan, şahsi olarak müzik yapmanın terapi gibi olduğunu düşünüyor. Şarkıcı bunu şu şekilde dile getiriyor: “İnsanlar farklı motivasyonlarla müzik yapıyor olabilirler ama benimki içten gelen bir şey. Mesela bu albümü yoldayken kaydettim ve yolculuklar bence meditatif zamanlardır. Tanımadığınız bir şehirde, yorgun argınken ve belki de açken yazmak bence daha elverişli. Bir stüdyoya aylarca kapansanız mesela bu yaratıcılığınızı törpüleyebilir. Hafta sonu bir yerlerde çalacaksam, farklı kentlerde bulunup yeni insanlar tanıyacaksam, bilgisayarımı açtığımda ilginç şeyler çıkacağına inancım daha yüksek oluyor.”

Bonobo’nun albümü, yılın sonunda kesinlikle yılın en iyileri listelerinde kendine yer bulabilecek albümlerden biri. Dinleyicisini, zengin soundunun içine çekip albüm için emek vermeye çağırıyor. Bu emeğe değebilir.

Bryan S. Turner’ın gözünden din sosyolojisi ve antropolojisi

İlkel kültürlerin, mit ve dinsel görüngülerin incelenmesi çağdaş sosyal bilimlerin köklerine dair önemli bir genel özellikti. Durkheim, Weber, Spencer ve Simmel gibi yazarlar 19. yüzyıl ve din sosyolojisinin klasik dönemi boyunca devam eden daimi bir temayı temsil ediyor ve Avrupa sömürgeciliğinin yükselmesiyle ve diğer toplumlarla yakınlaşmalarla birlikte ilkel kültürler yoğunlukla meşgul olunan konular arasında kendini gösteriyordu. Öte yandan uzak topraklardaki sömürgelerde yaşayan ilkel insanların “tuhaf” adetleri, Avrupamerkezci gözlemciler için ötekiliğin adeta canlı bir deneyimi niteliğindeydi. Üstelik 19. yüzyıldaki bu Avrupamerkezci karşılaştırmalı incelemeler, modern oryantalist ve ilkelliğe ilişkin artan bir ırkçı bakış açısının temelini oluşturuyordu.

Batı’nın biricikliği ve evrimsel ölçekte önde oluşuna yönelik şarkiyatçı bakış açısı kendini baskın bir şekilde gösterirken, bir yandan da ilkel kültürlerin inanç sistemlerine daha kültürel göreceli hassasiyetiyle yaklaşan nispeten daha olgun bir sosyoloji de gelişiyordu. Diğerine nazaran daha bütüncül ve içten yorumlayıcı bakış açısının gelişmesinde antropolojinin de rolü oldukça güçlüydü. Sosyoloji ve antropolojinin ilk çalışmalarının hatırı sayılır bölümünü ilkel kültürlere ait dini inançlar oluştursa da mevcut çağa akseden Hıristiyanlığın rolü ve doğası üzerine bir inceleme ve araştırma gayreti taşıyordu. Her iki bilim dalı da ilkel din ve pratiklerinin hakikat değeri üzerine sorgulamalar yaparken, Hıristiyan pratiğinin rasyonelliğini ve geçerliliğini de değerlendiriyordu. Nitekim bu karşılaştırmalar yansımalı olarak Batı’nın kendine yönelik eleştirel olabilmenin yolu açıyor hatta ayna görevi görüyordu.

Turner’a göre, din antropolojisinin ve sosyolojisinin ortaya çıkışını, 19. yüzyılın öne çıkan evrimci anlayışla şekillenen bilimsel kuramsallaştırma zemininde anlamamız gerek. Sosyal Darwinizmin evrimin motoru olarak nitelediği çatışma ve koşullara karşı adaptasyon üzerinden etkilenen Karl Marx toplumların tarihsel gelişimini diyalektik materyalist çerçevede, üretim tarzları üzerinden biçimlendiriyor, ilkel komünizmden feodalizme, oradan kapitalizm ve sosyalizme evrilen bir toplumsal diyalektik kuramı oluşturmaktaydı. Öte yandan Marx’a göre dini inanışlar o toplumun oluşagelmiş iktisadi ilişkileri ve üretim tarzları ile yakından ilişkiliydi ve bu ilişki üzerinden okunmalıydı. Roma Katolikliğinin feodalizm ile, Protestan Hıristiyanlığın bireyci inançları ile rekabetçi kapitalizmin iktisadi bireyciliği arasındaki uyum bu yüzden anlamlı bulunmalıydı. Ayrıca Marx, Engels ile beraber dinin geleceğine yönelik materyalist bir görüşle, bilimin ve rasyonelliğin gelişimiyle dinin etkisini kaybedeceğini düşünüyordu.

Üstelik bu tutum sadece Marx’a özgü değil 19. yüzyıl sosyal bilimciler arasındaki yaygın bir seküler görüştü. Öyle ki, sekülerleşme ile endüstriyel gelişim, kilisenin hâkim olduğu alan ile kırsal toplumun izdüşümü paralel olarak görülüyordu; kapitalizmin gelişimi ile kentsel toplumun oluşumu, kilisenin toplum üzerindeki denetimini azaltıyordu. Üstelik bu evreleri kronolojik olarak ayrı çağlara bölen toplum bilimciler de vardı. Bunlardan biri de Saint-Simon “feodal-teolojik sistemin yerini, endüstri ile bilimin yüce birlikteliği ile toplumsal üretim ve düzenin daha determinist ve mekanik bir düzende yönetilebileceği endüstriyel sınıflar ve pozitivist bilime dayanan yeni bir toplumsal düzene bırakacağı” yönünde bir görüş öne sürüyordu. Hatta bunun da ötesinde hümanizm ve bilime dayanan yeni bir dinin ortaya çıkacağına inanıyordu.

Comte ise endüstrinin gelişimiyle, Katolik kilisenin ve militarizmin hakim olduğu ortaçağ toplumunun rollerinin hızla gelişen bilim ve endüstri-bilimden faydalanan sanayiciler ile değiştiğini belirtiyordu. Diğer yandan Spencer’a göre ordunun sanayi toplumundan ayrılması, eski askeri-teolojik sistemin çöküşü muhafazakarlık açısından, toplumsal örgütlenme ve bireysel bilinçte genel bir krize yol açmıştı. Eşgüdümlü hareket ettiği düşünülen antropoloji, sosyolojiye daha ampirik ve denetlenebilir somut tanıklıklar ve bilgiler kazandırıyordu. Bu rasyonalist görüş, 19. yüzyılın sanayi toplumunda deneysel bilimin önemli bir kabulüydü. Deneysel bilimin müdahalesi ile insan hakiki bilgiye ulaşabiliyordu ve ilkel insanların inançları bilimdışı ve dolayısıyla irrasyonel görülüyordu. İlkel toplumlar hakikate ve bilgiye doğa bilimlerini kullanarak ulaşabilmekten mahrum olduğu için kendi irrasyonel ilkel inanç sistemlerini (sanrılarını) oluşturmuşlardı. İlkel toplumların ve inanç kurgularının üzerine Levy-Bruhl kitaplarında kendi incelemelerini kapsamlı bir şekilde sunuyordu.

Diğer önemli bir kabul de toplumların belirli dönemler boyunca basitten karmaşık toplumlara evrildiği yönündeydi. Bu evrimsel döngü içinde insanlık ilkel inanç ve fetişizmden dine ve sonra da çağdaş ve pozitivist bilime doğru bir çizelgede ilerlemişti. Son olarak üçüncü kabul ise ilkel toplumların kendi doğal çevrelerinde yalıtılmış halde büyü ve inanç sistemi etkisinde dünyayı ve yaşamı anlamlandırma çabası içinde olduğu yönündeydi.

20. yüzyılda ise antropoloji ve sosyolojinin gelişimiyle bu kabuller, alan araştırması metodolojisindeki iyileşmeler ve daha güvenilir karşılaştırmalı etnografik verilerin sayesinde etkisini yitirdi. Rasyonel olmayanın daha fazla farkına varıldığını, ampirik doğa bilimleri kriterlerinin dışında kalan ilkel inançlarının rol değerinin daha iyi anlaşıldığını etkileşimci bir perspektiften görebiliriz. Dolayısıyla artık sosyal bilimciler, inanç sistemlerinin hakikat değeri, doğruluğu ya da yanlışlığını değerlendirmek yerine dini sistemlerin toplumsal işlev ve reaktif sonuçları üzerine meselelere yoğunlaştılar ve 19. yüzyıl doğa bilimcilerinin evrimci kabul ve öngörülerinin çoğunu reddederek, genel bir kapsam içinde dinin bir dizi aşama sonrası fetişizm, çoktanrıcılık, tektanrıcılık ve en sonunda daha rasyonel bir çerçeve sunan protestan teolojiye evrildiği üzerine ortak bir paydada buluştular. Alman düşünürler ise avcı-toplayıcı toplumların insan varoluşunun en aşağı tabakasını oluşturduğunu kabul gören evrimci bir görüş öne sürüyorlardı. Bu toplumlar üç hat boyunca gelişim sürdürüyordu: Anasoylu ve tarımsal, babasoylu ve totemik ve göçebe.

Dinin erken dönem bir ilkel hali olarak görülen büyü ile dini birbirinden ayıran 19. yüzyıl din kuramlarının devamında Durkheim “büyünün dini kilisesi yoktur …büyücünün kilisesi değil müşterileri vardır” şeklinde yanıt vermiştir. Benzer şekilde animizm birçok toplum bilimci tarafından benimseniyordu. Tylor ruh kavramına ilişkin, ilkel bir felsefe türü olarak görülen ilk dini oluşumların temel bir öncülü olduğuna yönelik bir sav sunuyordu. Buna yönelik şöyle söylüyordu: “Kadim yabanıl filozoflar ilk adımlarını muhtemelen, her insanın kendisine ait olan iki şeye, yani bir yaşama ve bir hayalete sahip olduğuna ilişkin bariz çıkarsamayla attılar.” Böylelikle Tylor dini felsefenin ilkel bir hali olarak görüyor, ilkel insanların dünyayı anlama şekillerinin ruha yönelik duyulan inançlarından başladığını savunuyordu. Öyle ki; ruh, ilkel insana uyanık olmakla uyumayı birbirinden ayırmak için elverişli bir açıklama sunuyordu. Bu nedenle Tylor, dini manevi varlıklara duyulan inanç olarak görüyordu. Ona göre, din ruha duyulan inanca yönelik bilişsel bir felsefe ise büyü “içten ama aldatıcı bir felsefe sistemi” olarak tanımlanabilirdi. Bu yaklaşımın bir başka biçimi, mana kavramına vurgu yapan Spencer tarafından benimsenmişti.

Mana kavramı, Melanezyalı dini iktidar kuramlarından alınmış ve Batılı gözlemciler tarafından ilkel dine dair bir anlam kazanması için genelleştirilmişti. Mana kutsal varlıklara özgü bir niteliktir ve Codrington tarafından “hayır ve şerre yönelik türlü eylemlerde bulunan ve sahip olmanın ve kontrol etmenin en büyük avantajlarından biri olan fiziksel güçten bütünüyle farklı bir kuvvet” olarak tanımlanmıştı. Codrington Pasifik toplumlarının bireyselleştirilmemiş ve manevi varlıklarla ilişkilendirilmemiş kutsal bir güce inandıklarını belirtiyor ve mananın neredeyse tüm nesne veya yerde bulunmaya muktedir oluğuna dair bir inancın olduğunu söylüyordu.

Müller ve Schmidt, Goode’un tanımladığı doğacılık olarak tanımladığı bir yaklaşımı benimsemişlerdi. Din doğanın haşmetine ve korkunç kudretine insani bir karşılık olarak görülür. Doğanın düzenini ve haşmetini birlikte anlamlandırmaya çalışan insanlar mucizevi görünen bu döngüyü manevi varlıklar ile birlikte açıklamaya çalışmışlardı. Müller bunu bir dil kuramıyla birleştiriyor, ruhlara ve doğaüstü varlıklara duyulan inancın, dilsel bir hatayla, terimlerin mecazi ve düz anlam kullanımları arasındaki karışıklığın bir neticesi olduğunu savunuyordu. Özellikle Müller’e göre, mit bir düşünce marazı sayılmaktaydı. Bu birçok 19. yüzyıl din kuramları etkilerini gösterdiyseler de yoğun eleştirilerle karşılaşmışlardı. Ki bu eleştiriler sosyolojide ve antropolojide dine yönelik modern yaklaşımların temelini oluşturdu.

Durkheim, Tylor’ın “asgari tanım”ını ve genel bir felsefe olarak dinin yanlış olduğu yönündeki düşüncesini eleştiriyordu. Durkheim’a göre “yanlış olan hiçbir din yoktur. Her biri kendine göre doğrudur, her biri, farklı biçimlerde de olsa, insan varoluşunun verili koşullarına yanıt verir.”

Durkheim 1912 yılında Avustralya Aborjin topluluklarına dair etnografik araştırmalar ile totemizm üzerine temel teşkil eden çalışmalar sunmuştur. Bu araştırmanın üç temel amacı vardı. İlki, dinsel yaşamın temel biçimlerini anlayabilmek için en basit sistemi, yani Avustralya totemizmini araştırmaktı. İkincisi, kutsal ve dindışı arasındaki ayrımı araştırmak ve son olarak üçüncüsü, tüm insan toplumlarında toplumsal ilişkiler hakkında genellemeler yapmaktı.

Durkheim bu çalışmada, Frazer, Tylor, Müller ve Spencer’ın bireyci, bilişsel ve evrimci argümanlarına karşı çıkıyordu. Kutsal/dindışı ayrımının tüm dinsel sistemlerin temel bir biçimi olduğunu kabul gören, evrenselci bir din tanımını gözetiyordu. Bunu da Smith’in adımlarını takip ederek şöyle sunuyordu: “Kutsal şeylere, yani bir kenara konulmuş ve yasaklanmış şeylere ilişkin birleşik bir inançlar ve pratikler sistemi – ona bağlı olan herkesi kilise adı verilen tek bir ahlaki cemaatte birleştiren inançlar ve pratikler.” Durkheim, dinin toplumsal yaşamın temel işlevlerini, yani toplumsal dayanışma ihtiyacını yerine getirdiği için varlığını sürdürdüğünü öne sürüyordu.

Turner’a göre, ritüel yaşamın kolektif galeyanı kişileri yeniden bir grup halinde bütünleştiriyordu. Dolayısıyla din, bir tür toplumsal tutkaldı. Bu nedenle ritüel esnasında tapmanlar tanrıya değil, toplumsal gruba saygı gösterisinde bulunuyordu. Durkheim’ın kuramı, dinî sistemlerin inanç ifadelerinin yanlış olduğu, çünkü tanrısal bir kimseye değil, bizzat topluma atıfta bulunduklarına dair geleneksel kabulü, en azından örtülü olarak, sürdürüyordu. Öte yandan, sosyalizmin, ileri sanayi toplumunun toplumsal tutkalı olarak geleneksel dini sistemlerin yerini alması evrensel nitelikte kabul gören bir söylemdi. Ayrıca modern toplumlarda futbol kulüplerine duyulan bağlılıktan gelen coşku ve müşterek duygular, bu bağlamda çoğu kez dini adanmışlıklarla karşılaştırılır.

Sonuç olarak değerlendirmek gerekirse, çağdaş sosyoloji ve antropolojinin düşünsel gelişimi, erken dönem “ilkel dinler” çalışmalarına yönelik 19. yüzyıl sonlarından itibaren önemli ölçüde değişmiştir. Antropoloji bu yönden, toplumların kültürleri üzerine göreceli olmaya daha duyarlı kılmış, öteki kültürlerin kendi içlerinde anlamlı duran nüanslarına hassasiyet kazandırmıştır. Bu nedenle, toplumların ilkel sistemlerden daha karmaşık sistemlere evrildiği üzerine sav olarak kullanılagelen sosyal evrimcilik etkisini büyük ölçüde yitirmiştir. Son olarak, Turner’a göre, Nietzsche’nin “Tanrı öldü!” söylemi, son asırda felsefe için yeni bir bakış atsa da çağdaş sosyologlar modernleşme içinde İslamın direncinden ve post-komünist toplumlarda dinin yeniden etkisini göstermesinden daha fazla etkilenirler.

*Bu yazı; Bryan S. Turner’ın Klasik Sosyoloji kitabı içindeki Din Sosyolojisi ve Antopolojisi bölümünün bir okuması olarak görülmelidir. Yine de bu yazı, Turner’ın aktarımına sadık kalınarak ve yorumlanarak derlenmiştir.

Yenilebilir, kompostlanabilir, hatta içilebilir plastik: Avani

Alışkanlıkları değiştirmek zordur. Hele de doğduğun zamandan şimdiye değin hiç sorgulamadığın alışkanlıkları değiştirmek. Konumuz yine ve yeniden plastikler. Kendimizi bildik bileli plastik kullanıyoruz. Gerek küçük yaşta beslenme çantalarında, gerek defterimizi kaplarken, gerek poşetlerle bir şey taşırken, gerek su içtiğimiz pet şişelerde. Plastik ile var olduğumuz yetmiyormuş gibi, arıtma filtrelerinden hiç zorlanmadan geçen mikroplastikleri, deniz canlıları dolayısıyla belki de yiyoruz.

Bali’de bir şirket, tüketicilerin plastik alışkanlıklarını değiştirmesini, azaltmalarını beklemek yerine bu kirliliği önlemek adına harekete geçerek farklı bir yola başvurdu.

Bali deyince aklımıza, bozulmamış, palmiye ağaçlarıyla kaplı sahiller geliyor. Ancak, maalesef gerçekler o kadar da romantik değil. Bali’nin yeni ticari hayat tarzı ve başka yerlerin çöplerini okyanus akıntılarıyla kucaklayan sahilleri dolayısıyla bozulmayan o eski sahillerinden çok da fazla eser yok.

Çevreci olduklarını iddia edenler dâhil; alışkanlıklarını değiştirme, yeniden kullanımı teşvik etme, daha iyi geri dönüşüm ve yukarı dönüşüm (upcycling)* yollarını bulma konularını yaşam tarzlarına yerleştirmeleri uzun zaman alıyor. Avani isimli şirket, insanları farklı davranmaya ikna etmeye çalışmak için daha fazla zaman harcayamayacağımızı düşünüyor. Bunun yerine, önemli bir davranış değişikliği gerektirmeyen daha iyi bir ürün tasarlayarak hem insanı hem de çevreyi kazanmayı hedefliyor.

Avani, plastik çatal bıçak takımları, kahve bardakları, market poşetleri gibi daha çok yiyecek ürünleri odaklı, ama yağmurluk gibi kullanışlı günlük ürünler de olmak üzere, biyolojik olarak tamamen parçalanabilen ürünler üretiyor. Bütün ürünleri bir yana, kirliliğin en büyük kaynağını oluşturan sıradan plastik poşetlere sağladığı alternatif, başlı başına bir çözüm yolu oluşturuyor. Her dakika dünya çapında bir milyondan fazla plastik poşet kullanılırken, akabinde doğada yok olması için yüzlerce yıl gerekiyor. Yüzlerce yıl içinde küçülen, rüzgârlar vasıtasıyla savrulan minik plastik parçaları da hayvanlar tarafından yutuluyor.

Yüzde 100 doğada bozunur plastik diye bir şey yoktur; o orada bozunadursun, bir miktarı mutlaka hayvanların midesine inmiştir.

Avani’nin poşetleri, hiçbir petrol ürünü kullanmadan, manyok kök nişastası ve diğer doğal reçinelerden yapılıyor. Toprak koşullarına bağlı olarak 3-6 ayda doğada tamamen yok olarak karbondioksit ve biyokütle hâline dönüşüyor; buna bağlı toksik atık oluşmuyor. Bu hususta, doğada yok olmaya bırakılan Avani poşetlerini hem karada hem denizde böceklerin veya hayvanların yemesi durumunda, onlara herhangi bir zararı olmayacak kadar güvenli olduğu iddia ediliyor. Hatta, videoda kerevitler ve tavukların bu poşetleri nasıl keyifle yedikleri göz önüne alınırsa, lezzetli olduğu bile düşünülebilir. Yemek şöyle dursun, linkteki videoda görüldüğü üzere, poşetleri sıcak suda eritip güvenle içebiliyoruz.

Yenilebilir, yok olabilir ve hatta içilebilir plastik poşet fikri, çok ilginç bir konsept ve şu anda kullanımda olan biyolojik olarak parçalanamayan plastiklerden çok daha iyi bir seçenek olsa da, Avani’nin “Kullanıcıların onları vicdanen tamamen rahat olarak atabileceklerini” söylemesi bence rahatsız edici. Böyle enteresan fikirler plastiklerle baş etmeyi bir nebze sağlasa da, ben her zaman tek kullanımlık ürünler kullanmaktansa uzun ömürlü olanları tercih etmeyi savunuyorum.

Altı ayda biyolojik olarak bozunup bozunmayacağını düşünmeksizin, hiç iz bırakmamak en iyisidir.

http://www.taza.co/plastic-footprint-and-carbon-footprint/

*Yukarı dönüşüm (Upcycling), ürünün karakteristik değeri bozulmadan esnek, kullanışlı forma geri dönen malzemelerin ömrünü tekrarlayabildiği bir süreçtir. Yukarı dönüşüme teneke kutuları örnek verebiliriz. Alüminyum kaplar eritilebiliyor ve yeni markalarda yeni kutular yapılabiliyor. Bu süreçte teneke kutular yukarı dönüşerek yeniden teneke kutu olurken, yeni baştan yapmak için gereken enerjiden %90 tasarruf ediliyor. Bu döngü enerji tüketimini azaltarak ve etkin olarak belirli malzemeleri atık akışından çıkararak ebediyen devam edebiliyor. Aynı şekilde, gazete kağıdı ile de benzer başarıya ulaşabiliyor.

Kaynak: Tree Hugger, surdurulebilir-mimari.blogspot.com.tr, avanieco

Benliğiyle özgürleşen filozof: Epiktetos

Epiktetos, Denizli’de doğdu. Ailesi ve özel hayatına ilişkin herhangi bir bilgi yok. İsmi bile bilinmiyor. Epiktetos; köle, uşak manasına geliyor. Efendisinin fiziksel şiddeti nedeniyle sakat kalmış. Köle iken Roma’da, felsefe okumak ve öğrenmekten geri durmuyor. Bir şekilde özgür kaldıktan sonra bildiklerini başkalarına aktarmaya gayret ediyor. Ancak kendisi tarafından kaleme alınmış herhangi bir eseri bulunmuyor filozofun. Takipçisi ve öğrencilerinin çabaları ile günümüze ulaşabilmiş düşünceleri.

Yunanistan’ın kuzey batısında yoksul ve zor şartlarda yaşayıp hayata veda eden Epiktetos, Stoik felsefe ekolüne dâhildir. Söylem ve görüşleri daha çok ahlak konularında yoğunlaşan filozof, kişinin benliği ve iradesine dair, dönemin koşulları ve bireysel yaşamına dayanarak tarihe kısa, pratik, aynı zamanda derinliği haiz notlar düşmüştür. Bunlardan benim açımdan çarpıcı olanı, kişinin her koşulda aklının ve vicdanının sesini dinleyip Tanrı’ya güveni içsel bir olgu haline getirerek yaşamasıdır. Bu huzur ve kişisel tatmin ile hayatını sürdüren insan; şahsi iradesi dışında bir iyi ve kötünün olmadığını bilecek, kendisine sunulan fırsatı ya da başına gelen olumsuzluğu, bunlara herhangi bir olağanüstülük atfetmeden doğal seyir içinde kabul edecek ve gerekeni yapacaktır.

Özel mülkiyetin her türlüsü, geçmişte de bugün de bir şekilde elde edilebilir, edilebiliyor. Gerçek mutluluğun kaynağı ise başka bir insan olma tasavvurundadır. Başka’nın içini doldurma meziyetine sahip Epiktetos’un ağzından çıkan birkaç dize bile neyin peşinde olduğumuzu göstermeye yetiyor. Isparta’nın, tabiat ile tarihin birleşimiyle malul sayısız güzelliklerinden biri olan Yazılı Kanyon’unda, bu büyük filozofun elleriyle kazıdığı söylenen ve maalesef tahrip edilmiş kaya parçasında, çileli yaşamından mürekkep satırlar, ders alınmayı bekliyor:

“Ey yolcu, yol hazırlığını yap ve koyul yola; şunu bilerek:
Hür kişi sadece karakterinde hür olan kişidir.
Kişi hürriyetinin ölçüsü bizzat kendi doğasında bulunur.
Ve kararında içtenlikliyse hür kişi,
Yüreğinde ise dürüstlüğü, işte bunlar asil yapar kişiyi.
Ve bununla yücelir kişi hatalarla değil.
Ana-babadan gelen uydurma bir asaletten tat almaz o;
Zira ana baba değildir hür insanı doğuran,
Zeus’tur herkese ata olan ve de tek kök insanoğluna.
Herkesin tek şansı vardır, o alır kader icabı beden güzelliğini,
Budur say güzelliği ve hür olma hali gerçek anlamda.
Ruhen köle olan ise sakınmaz kötü sözden, katmerli köle de olsa,
Aşırılıktır şiarı bu kişinin, yüreğinde soysuzluk vardır.
Ey yolcu, Epiktetos köle bir anadan doğmuştu ama
Yüceydi herkesten bir kartal gibi; bilgelikte ise takdire şayandı ruhu.
Söylemem gerekirse, Tanrısal bir varlık doğurdu onu.
Keşke şimdi de bu mümkün olsa
Böylesine yararlı ve sevinç kaynağı bir insan,
Tüm ünlü kişiler arasında köle bir anadan dünyaya geldi.”

Kesinlikle gitmeniz gereken, Londra’nın en iyi 12 müzesi

Londra sanat, tarih ve kültür bakımından oldukça zengin bir şehir. Kendinizi bu üçüne kaptırıp Birleşik Krallık’ın başkentindeki bu eşsiz müzeleri mutlaka ziyaret etmelisiniz. Tarih aşıkları için “Kraliyet Savaş Müzesi”, sanat meraklıları için “Tate Modern” ve spor tutkunları için “Wimbledon Lawn Tenis Müzesi” keşfedilmeyi bekliyor.

1) İngiliz Müzesi (The British Museum)

1753’te kurulan İngiliz Müzesi’nin dikkat çekici koleksiyonu 13 milyondan fazla parçasıyla iki milyon yıllık insanlık tarihini kapsıyor. Ziyaretçiler görkemli Büyük Mahkeme’nin merkezinde yer alan dünya kültürlerinin hazinelerinin tek bir çatı altındaki eşşiz karşılaştırmasının tadını çıkarabilirler. Rosetta Taşı, Parthenon Heykeli ve Mısır Mumyaları gibi dünyaca ünlü objeler her yıl 5,8 milyon kadar kişi tarafından ziyaret ediliyor. Ayrıca özel sergi, günlük galeri turları, konuşmaları ve rehberli turlar için özel bir program var.

2) Tate Modern

İngiltere’nin ulusal modern ve çağdaş sanat müzesi Thames’in kıyısında, eski Bankside Enerji İstasyonu’nun yerini almış. Büyüleyici Turbine Salonu boyunca Cezanne, Bonnard, Matisse, Picasso, Rothko, Dali, Pollock, Warhol ve Bourgeois gibi sanatçıların muhteşem çalışmalarını ücretsiz görebilirsiniz.

3) Doğal Tarih Müzesi (The National History Museum)

Heyecan verici, etkileşimli sergilerin bulunduğu Doğal Tarih Müzesi, Londra’nın en güzel kent simgelerinden biridir. Popüler Dinazor galerisi, unutulmaz mavi balina modeliyle Memeliler galerisi ve müzenin ikonik ot yiyen dinazor iskeletine ev sahipliği yapan görülmeye değer Merkez Salonu en ilgi çekici bölümlerden. Kendi başınıza gezdiğiniz Cocoon binasında yüzlerce büyüleyici türü görebildiğiniz gibi laboratuvarları ve çalışan bilim adamlarını izleyebilirsiniz. Müze, bilim ve doğa hakkındaki tartışmalara katılma şansını da içeren geçici sergi ve etkinliklerde çok çeşitli bir program sunuyor.

4) Ulusal Galeri (The National Gallery)

Ulusal Galeri yaklaşık 1250’den 1900’e dayanan Batı Avrupa resimlerini sergiliyor. Ziyaretçiler Boticelli, Leonardo da Vinci, Rembrandt, Gainsborough, Turner, Renoir, Cezanne ve Van Gogh gibi sanatçıların eşsiz çalışmalarını görebilirler. Özel sergiler, konferanslar, video ve sesli-görsel programlar, rehberli turlar ve çocuklar ve yetişkinler için tatil etkinlikleri galerinin ziyaretçilerine sundukları arasında.

5) Victoria ve Albert Müzesi (The Victoria and Albert Museum)

Kendi faaliyet alanları ve zenginliklerinde rakipsiz koleksiyonlarıyla 3000 yıllık insan yaratıcılığını sergileyen Victoria ve Albert Müzesi muhtemelen dünyanın en muhteşem sanat ve tasarım müzesidir. Güney Kensington’da bulunan müze son zamanlarda yenileme ve restorasyon çalışması içinde. Orta Çağ Rönesans Galerilerine de dikkat çeken müze, dönemin ayakta kalmayı başaran bazı muhteşem hazinelerini de bünyesinde barındırıyor. Nefes kesen William ve Judith Bollinger Mücevher Galerisi ve büyüleyici İngiliz Galerileri, İngiltere tarihinin, ulusun sanatı ve tasarımları aracılığıyla illüstrasyonunu yapıyor. Ücretsiz kalıcı koleksiyona ek olarak, V&A uluslararası alanda takdir gören, geçici sergi ve geniş çaplı etkinlik programları sunuyor.

6) Londra Bilim Müzesi (The London Science Museum)

Londra Bilim Müzesi Stephenson’ın Roketinden Apollo 10 Komuta Modülü’ne kadar yaşamımızı değiştiren yapımları sergiliyor. Ziyaretçiler sürükleyici bir 3D film yakalayabilir, RAF Red Arrows ile özel-efekt simülatöründe uçabilir ve galerilerin 7 katında geçmişteki, günümüzdeki ve gelecekteki teknolojileri görme fırsatı yakalayabilir.

7) Charles Dickens Müzesi (The Charles Dickens Museum)

2012 yılı Charles Dickens’ın 200. yıl dönümüdür. Dickens’ın 1837-1839 yılları arası yaşadığı binaya konumlanan Charles Dickens Müzesi, mektupları, fotoğrafları, ilk nüshaları, mobilyaları, hatırlanmaya değer şeyleri ve sevgi ile restore edilmiş odalarıyla ile ziyaretçilerini ağırlıyor. 2012 yılı boyunca kutlanan 200. yıl dönümü geçici sergileri de bulunuyor.

8) Wimbledon Lawn Tenis Müzesi (Wimbledon Lawn Tennis Museum)

Wimbledon Lawn Tenis Müzesi, görmeye değer geleneklerin, zaferlerin, görünüşlerin ve seslerin çok boyutlu turunu ziyaretçilerine sunuyor. Ziyaretçiler oyunların geçmişteki bir bahçe partisinden günümüzde dünyaca oynanan milyon dolarlık profesyonel spora dönüşen evrimini keşfedebilirler. Müze, tenis tarihini hayata geçirmek için etkileşimli dokunmatik ekranlar ve sesli rehberler kullanıyor.

9) Kraliyet Müzeleri Greenwich (Royal Museums Greenwich)

2012’de Ulusal Denizcilik Müzesi, Kraliçe’nin Evi, Kraliyet Rasathanesi ve Peter Harrison Planetaryum’u yeni bir isimle tek bir çatı altında bir araya geldi: Kraliyet Müzeleri Greenwich. Dünya mirası bölgesi, Greenwich’te bulunan bu dört müze her yıl binlerce insanı ağırlıyor. Ziyaretçiler bir ayağını başlangıç meridyenin soluna, diğerini sağına koyarak aynı anda iki yarımkürede bulunabiliyor, 4,5 milyar yıllık göktaşına dokunuyor, Harrison’ın kronometresini, Nelson’ın yıldızlara seyahat etmeden önce giydiği üniformayı görebiliyorlar.

10) Ulusal Portre Galerisi (The National Portrait Gallery)

Ulusal Portre Galerisi, Orta Çağ’dan günümüze kadar gelen dünyanın en büyük, önemli kişilerin ve yüzlerin koleksiyonuna ev sahipliği yapan bir müze. Öne çıkan sanatçılar, Holbein’den Hockney’e çeşitlilik gösteriyor ve ziyaretçiler İngiliz tarihinin en etkileyici insanlarının resim, heykel, fotoğraf ve video formuyla karşılaşıyorlar. Ulusal Portre Galerisi sergileri, ücretsiz etkinlikleri ve Londra’nın nefes kesen eşsiz manzarasını seyredebildiğiniz çatı katındaki restoranıyla ziyaretçilerine çok çeşitli bir deneyim fırsatı sunuyor.

11) Londra Müzesi (Museum of London)

Londra Müzesi, başkentin çalkantılı geçmişine unutulmaz bir yolculuk sunuyor. Ziyaretçiler, tarih öncesi Londra’yı, şehrin Romalılar ve Saxonların altında nasıl değiştiğini, Orta çağ Londra’sını ve Londra’nın iç savaş, veba ve yangınlar tarafından nasıl harap edildiğini keşfediyor. Modern Londra Galerileri, ziyaretçilerine Viktorya Londra’sı sokaklarında yürümeye, keyif bahçelerinde dolanmaya imkân sağlıyor.

12) Kraliyet Savaş Müzesi (Imperial War Museum)

Kraliyet Savaş Müzesi I. Dünya Savaşı’ndan günümüze insanların başından geçen savaşların hikâyelerini anlatıyor. Galerilerde iki dünya savaşı boyunca yurtta ve yurtdışında, yaşamın nasıl olduğu resmediliyor. Galerinin geniş sergileri modern savaşın insanlar ve mekânlar üzerindeki etkisini gözler önüne seriyor. Holocaust Sergisi Nazi zulmünün ve Yahudilerinin cinayetlerinin izlerini sürüyor.

Kaynak: Travel Channel

Litvanya’da insanlar işkence edilerek öldürülen köpek Moby için toplandılar

Moby sahibi öldükten sonra, başkent Vilnius’un 80 kilometre (50 mil) kuzeyinde yer alan Šventupė‘deki sığınma evi tarafından sahiplenilmişti.

Daha sonra onu sığınma evinden sahiplenen yaşlı bir çiftin, Moby’i işkence ederek öldürdüğü haberinin üzerine insanlar protesto için harekete geçti.

Yaşlı çiftin evlatlık aldığı, işkence ettiği ve sonra öldürdüğü söylentilerinin üzerine düzinelerce insan Litvanya’nın küçük bir köyü olan Šventupė’da protesto gösterileri düzenledi.

Ellerinde afişler ve Moby adındaki köpeğin boyalı portresi olan protestocular, geçen hafta 3 yaşındaki bir erkek köpeği öldürdükleri söylenen zanlıların evinin dışında toplanarak “Katiller” diye bağırdılar.

Adlandırılmayan çift, hayvan zulmü ile suçlandı. Protestolar sırasında onların avukatı, açıklama yapmak için orada değildi.

Moby’nin (eski) sahibi öldükten sonra 4 Aralık’ta yerleştirilmiş olduğu sığınma evi başkanı Ilma Germaniene, Cumartesi günkü mitingin “daha fazla köpek katledilmesine engel olmak” için olduğunu söyledi.

Kaynak: ABC News