Ana Sayfa Blog Sayfa 349

Cumhuriyet tarihinin ilk divası ve assolisti koca çınar Müzeyyen Senar

“Mavi gözleri vardı, kıvrık kaşları vardı. Daha on sekiz yaşındaydım, heybetinden titriyordum. Beni dansa kaldırdı. Bursa’da fabrika açılışı balosunda. Nasıl heyecandan ölmedim, nasıl ölmedim bilmiyorum. Ama O anlıyor insanı, anlıyordu. Dans etmeyi bilmediğimi anlayarak baloyu açan dansı yaptıktan sonra hemen beni oturttu sandalyeme. O anlıyordu insandan.”

8 Şubat

Hayatımızda kaç insana şahit olmuşuzdur ki; Mustafa Kemal Atatürk’ü görmüş ve O’nu seneler boyunca anılarıyla beraber bizlere kadar getirmiş… 8 Şubat tarihi Cumhuriyet’in Divası Müzeyyen Senar’ın aramızdan ayrılışının ikinci yıl dönümüdür. Bu vesile ile Gaia Dergi olarak Müzeyyen Senar’ı özlemle ve hasretle yâd ediyoruz.

Kimi kayıtlarda doğum tarihi 1919 gözükmesine karşın, nüfus cüzdanında doğum tarihi 1916 olarak yazan Müzeyyen Senar, Bursa’da dünyaya gelmiştir. Konuşmaya başladığı dönemden itibaren müziğe ilgisi ve sevdası gözle görülür biçimde yakın çevresinin dikkatini çekmiştir. Daha beş yaşında iken düğünlerde şarkı söylemeye başlar. Altı yaşında yine bir düğünde şarkı söylediği gece, annesi Zehra Hanım çok huzursuzlanır; “Hadi artık yeter” dese de küçük Müzeyyen bülbül gibi şakıyordur. Sabah uyandığında ise kekeme olarak gözlerini açar. Kendi anlatımıyla; “Sabah gözümü açtığımda konuşamıyordum. Kekeme uyanmıştım. Ne yapacağımızı şaşırmıştık. Ne hocalar, ne tarifler, her ne yaptıysak yok olmadı tam on sene konuşmadım ben, konuşamadım. Ama bir şey keşfetmiştim; şarkı söylerken takılmıyordum. Sonradan öğrendim ki tüm kekemeler şarkı söyler. Ben konuşamasam da yine şarkı söylemeye devam ediyordum. Şu yaşımda da onun için hâlâ hızlı konuşurum, tutulmamak için. İşte tam on sene sonra kendiliğinden yine bir sabah düzeldim.”

İstanbul yolu gözükür…

On iki yaşında iken annesi ve babası ayrılırlar. Annesi İstanbul’a akrabalarının yanına geçer. Haber alamaz uzun süre, babası bırakmaz Müzeyyen’i. Fakat anne hasreti içerisinde öyle artmıştır ki bir gece gizlice babasının cebinden paraları alıp Bursa’dan otobüsle İstanbul’a kaçar. Fakat yol bilmez, iz bilmez, İstanbul’a indiğinde ne yapacağını bilmez. Yoldan geçen bir kadın Müzeyyen’e yardımcı olur. Alır o gece evine, evinde ağırlatır. Ertesi gün şans eseri Üsküdar İskelesi yakınlarında annesinin yanlarında olduğu akrabalarını görür ve kavuşurlar. Daha sonra Müzeyyen Senar, kendisine yardımcı olan kadın ile ilgili şunları söyleyecektir; “Beni sokakta bulup evine alan kadını asla unutmadım. Bana adını da söylemedi. Meşhur olunca belki çıkar karşıma sarılır, hasret gideririz diye düşündüm fakat hiç gelmedi o günden sonra da görmedim.” 

İlk assolist

Müzeyyen’in müziğe olan sevdası ve sesinin eşi benzeri olmamasından dolayı ailesi O’nu Üsküdar Musiki Cemiyeti’ne gönderir. Devrin en büyük bestekârları, müzisyenleri ile ilk resmi müzik eğitimini almaya başlar. Öyle bir aşkla ve güzellikte eserleri seslendirmeye başlar ki; bestelenen eserleri ilk Müzeyyen’e okuturlar. Bu sebeple de repertuvarı daha çocuk yaşında inanılmaz bir şekilde genişlemiştir. Musiki Cemiyetinden hocası Müzeyyen’i radyoya çıkartır ve radyo günlerinde merdivenleri hızla tırmanmaya başlar. Belvü Gazinosu’nda ilk sahnesini alır, burada sahnelerimizde hâlâ yaşadığımız solistlik müessesini getirir. İlk solist ve assolist Müzeyyen Senar’dır.

Atatürk ile tanışması

İlk evliliğini gerçekleştirmiş ve ilk çocuğuna hamile olan Müzeyyen Senar, sahnelerden geri kalmayıp hem radyo hem de gazino hayatını bir hayli yoğun şekilde geçirmeye devam ediyor ve şöhret basamaklarını hızla tırmanıyordu. 1936 yılının Aralık ayında bir gece kapılarına araba yanaşır. Kapıyı açtığı gibi “Hadi kızım hemen hazırlan, Saray’a gidiyoruz, Paşa bekliyor” sözünü işitir. Ne yapacağını bilemez halde apar topar giyinir ve eşiyle birlikte korku dolu şekilde Mustafa Kemal’in yanına doğru giderler. Devamını kendinden dinleyelim: “Saray’a girdiğimizde de bende de eşimde de korku vardı. Ne yapacaktık? Bir odaya aldılar bizi, Atatürk karşımızda oturuyordu. ‘Gel kızım yanıma.’ diye beni çağırdı. Bir sandalye çektik, ‘Korkma, gel otur.’ diye sandalyeyi yanına çekti. ‘Bu saçlar olmaz böyle’ deyip birilerine işaretler yaptı. Beni eşimle birlikte alıp bir hamama soktular. Korkudan titriyorduk. Benim saçlarımı, eşimin de bıyıklarını kestiler. Tekrardan huzuruna çıktık. ‘Şimdi oldu işte.’ dedikten sonra defterimi elimden aldı ve bir şarkı seçti, okumaya başladım. Sabaha kadar sürdü. Sazlarla birlikte sabaha kadar şarkı söyledim. Tüm korkum gitmişti. Çoğu şarkıya kendisi de eşlik ediyordu.”

Mustafa Kemal Atatürk ile tam üç kez aynı mekânda bulunmuştur Senar. Üçüncüsü ve son görüşü Savarona’da olur. Beraber keyiflenirler, birlikte şarkılar söylerler, kalkıp zeybek oynayan Atatürk’e hayran gözlerle bakar ve geceyi sabah ederlerdi. İşte Müzeyyen Senar Cumhuriyet’in Divası olma özelliğini hem o eşsiz sesi, kendine has duruşu ile kazanmış ve Atatürk’e olan sevgisi ile de günümüze kadar toplumun tüm kesimi tarafından sevilmiş, sayılmış bir değerimiz halini almıştır.

Sınırları aşan ün…

Şöhreti ve sesi günden güne daha geniş kitleye hitap etmekte ve Müzeyyen Senar artık mühim bir değer halini alıyordu. Yurt içi gazino konserlerini fuar konserleri ve özel gösteriler takip ediyor, ardından da başta New York olmak üzere Los Angeles, Boston, Kanada Montreal, Paris gibi önemli şehirlerde konser veren ilk sanatçımız ünvanını alıyordu. Yurt dışında verdiği konserlerde Türk dinleyenler kadar yabancıların da ilgisini çekmesi O’nu Ümmü Gülsüm gibi sevilen uluslararası bir şöhret sahibi yapıyordu. Hepsinden ziyade Müzeyyen Senar, ülkemizde mikrofona şarkı okumuş ilk sanatçımızdır.

Şöhretinin ilerlemesi ve sesinin, yorumunun pek nadide olmasından dolayı Almanya’dan gelen doktor heyeti, Müzeyyen Senar’ın hançeresini incelemek isterler. Muayene koltuğuna oturan Müzeyyen Senar, doktorları hayrette bırakır çünkü hançeresi yani gırtlak yapısı normal insan hançeresine göre oldukça farklı ve güçlüdür. Alman doktorlar bu incelemeyi tıp kitaplarına koydurmak isterler fakat Müzeyyen Senar; “Hayatımda bir kere nazar oldum, on sene kekeme kaldım. Başka nazar istemem kalsın, koymayın.” diyerek bu talebi geri çevirir.

Cumhuriyetin Divası Müzeyyen Senar kitabında araştırmacı – yazar Radi Dikici, Müzeyyen Senar için şöyle bahseder: “Müzeyyen Senar’ın sesinde daime sizi büyüleyen bir musiki ihtişamının müjdesi vardır. Bir sevda serüveninin yaşandığını fark edersiniz. Müzeyyen Senar’ın ses güzelliği daima dikkatinizi çeker. Yüzyılların dinlendirip damıttığı büyük ve zengin bir kültür imbiğinden süzülen klasikleri icra ederken birdenbire sizi yeni yaratıcılığın eserleriyle hemen tanıştıran ince, zarif bir icra ihtişamıyla karşı karşıya getirir.”

O asla Müzeyyen Hanım dedirtmezdi kendine. Ya Müzeyyen denmesini isterdi kendisine ya da Müzeyyen Abla idi O herkes için. Sezen Aksu’nun Yine Mi Çiçek şarkısında geçtiği üzere; “Kur masayı Madam Despina, kirli beyaz muşamba örtüleri ser, çek sediri asmanın altına, yanında bir ince Müzeyyen Abla” ismi şarkılara konu olmuş bir büyük sanatçıdır Müzeyyen Senar.

“…torpidoda Müzeyyen Senar’ın en sevdiğim kaseti vardı…”

Hiç unutmam seneler önceydi. TRT’de haberleri izlerken bir adam çıkmıştı ekrana. Kaldırım kenarına oturmuş, yanında takriben 5-6 yaşlarındaki çocuğu ile ağlıyordu. Kameraman yaklaşıp ne olduğunu sorduğunda arabasının çalındığını söylemişti. Polise gidip gitmediğini, arabasının plakasını sorduğunda; “Ben arabaya ağlamıyorum ki, torpidoda Müzeyyen Senar’ın en sevdiğim kaseti vardı o da gitti, ona ağlıyorum” dedirtecek kadar insanımız tarafından aşkla sevilirdi.

Müzeyyen Senar, 70’nci sanat yılı onuruna, Harbiye Açıkhava Tiyatrosu’nda verilen konserde kendisine hitap edildiği üzere anılmalı; Müzeyyen Çınar…

Çünkü koca çınar Müzeyyen Senar, Cumhuriyet tarihimizin ilk ve gerçek divasıdır…

Akçaova Anadolu Lisesi şimdi graffitiler ile rengarenk!

“KA219 Okullar Arası Stratejik Ortaklıklar kapsamında okulumuzun koordinatör kurum olduğu “Success in Blended Lerning” adlı proje kabul edilmiştir. Proje kapsamında okulumuz öğrencileri yurtdışı ortaklarımız Macaristan ve Bulgaristan okullarında yapılacak etkinliklere katılacak, ilk öğrenci hareketliliğimiz ise Mayıs 2017´de olacaktır. Projenin hazırlanması ve yürütülmesi noktasında görev alan tüm öğretmen arkadaşlarımıza yapmış oldukları çalışmadan dolayı tebrik eder ve ayrıca gösterdikleri özveriden dolayı teşekkür ederiz.”

Projenin amacı buydu okul için. Bizim için daha çok sanat önemliydi. Kısaca sizlere projenin gidişatından bahsetmek istiyoruz.

Daha öncesinde “232 Artworks” kurulmadan, bu okula bazı çalışmalar yapan, hem kurucumuz hem de sanatçı ve tasarımcımız olan Çağatay Mirren organize etti.

Aydın’da bir mağaza boyarken okulun müdür yardımcısıyla denk gelip, tanışıp-konuştuktan sonra okul için bir şeyler yapmaya karar veriyorlar. Bir sene sonrasında da bu proje ortaya çıkıyor.

Dünyada ve İstanbul’da apartman cephelerine yapılan büyük mural çalışmalarını, biz de kendi şehrimizde İzmir’de yapmak çok istiyorduk; bir cephe boyamayı. Bunun için birkaç yerle görüşmemize rağmen hiç olumlu sonuç alamadık.

Ülkenin her tarafının betonlaşmasına rağmen, bu beton yığınlarına herhangi bir çizim, resim ya da graffiti yaptırılmamasını, dümdüz beyaz ya da gri kalmasını tercih eden zihniyeti de anlamamız gerçekten zor.

Akçaova Anadolu Lisesi bu projeyle bize geldiğinde gerçekten en çok mutlu olduğumuz anlardan biriydi. Hem ilk defa dev bir iş yapacaktık hem de bunu küçük bir köydeki devlet lisesine yapacaktık. Köy olduğunu küçümsememizden değil. Biz kendi şehrimizde boyayacak bir duvar bile bulamıyorken, böyle bir yerden bu fikir gelmesiydi bizi mutlu eden. O yüzden ne yapsak nasıl yapsak aşamasını 40 kere düşünüp 50 kere kafa yorduk. Okulun ne kreş gibi olmasını istiyorduk rengarenk ne de çok ciddi durmasını. Çünkü bu konuda herkesin hemfikir olduğunu düşünüyoruz; Türkiye’deki okullar mimarilerinden renklerine kadar estetik yoksunu yapılar. Bir nebze de olsa dışardan bakınca bunu biraz daha iyileştireceğimize inandık.

Yapım aşaması kolay değildi. Çünkü üst tarafları boyamak için vinç gerekiyordu. Bu küçük beldede vinç yoktu. Ona yakın bir ilçede vardı, o da çok pahalıydı. Sırf bizi yukarı çıkarmak için kullanacağımız bir taşıta günlüğüne neredeyse bir asgari ücret kadar para vermemiz gerekiyordu.

Ne yapıp edip bir şekilde halledip, soğuk havayı da dinlemeyip 1 hafta boyunca sürekli çalıştık. Gözümüzü karartmıştık artık bir kere. Vinç geldi ama 2 günün sonunda bozuldu ve işimiz yarım kaldı. Müdür yardımcısı, belediyeden rica edip birkaç saatliğine itfaiye aracını istedi. İnanması zor ama yaklaşık 1 saat sonra o da arıza yapıp gitti. Gerçekten göründüğü kadar kolay değildi ve biz de sürekli İzmir-Akçaova arası mekik dokur olmuştuk. Günde 8-9 saat çalışıp 4 saatte yol gidip geliyorduk.

Umarız bundan sonra böyle projeler devam eder. Sadece biz değil, Graffiti sanatıyla uğraşan diğer arkadaşlarımız da bu tarz işlere imzalarını atarlar. Her okulun kendi rengi, kendi tasarımı, kendi duruşu, kendi sitili olması; içeride görülen eğitim kadar öğrencileri olumlu yönde etkileyeceğini ve graffitinin ülkemizde biraz daha yaygınlaşıp daha iyiye gideceğini umuyoruz.

En azından belediyelerin bu tarz işleri desteklemesini bekliyoruz. Kaldırım taşlarını söküp tekrar yerine takmaya bütçe ayrılacağına bu tarz işlere bütçe ayrılsa yüzlerce okulun dış görüntüsünden bahçesine, kantininden sınıfına kadar eğitime daha yararlı olacağı kanaatindeyiz.

Hazırlayan: 232 Artworks

#AnkaraKatliamı Davası’nda 2. gün: “400 deyip yol verenden, kurtulanı gazla öldürenden davacıyız Hakim Bey”

0

#10Ekim #AnkaraKatliamı Davası’nın ikinci duruşması, ikinci gününde katliamda hayatını kaybedenlerin ailelerinin ve yaralananların ifadeleriyle devam etti.

Saat 10.00’da başlayan duruşmada müştekiler ve avukatları söz aldı.

Duruşmada ilk söz alan Pir Sultan Abdal Derneği yöneticilerinden müşteki Ali Karaçay, katliam günü patlamanın hemen sonrasında olay yerine ilk önce Çevik Kuvvet polislerinin geldiğini, hiçbir ambulansın gelmediğini, hatta gelenlerin de polisler tarafından engellendiğini belirtti.

“En Büyük Acımız Ölü ve yaralılarımızı Polisin Attığı Gaz Bombalarından Koruyamadık”

Karaçay, patlamanın şokuyla ölü ve yaralılar arasında çaresizce koşuştururken, ambulans yerine polisin gaz bombalarıyla karşılaştıklarını, kendi yaralarını unutup diğer yaralıları olay yerinden uzak tutmaya çalıştıklarını şu sözleriyle dile getirdi:

“Patlama alanı çevresinde bir sürü hastane var. Atılan gazlar nedeniyle uzun süre ambulanslar gelmedi. Biz ilk patlama sonrası yaralılara yardım ediyorduk. Gaz bombaları nedeniyle biz de yardım edemedik. Bu sırada katliamda yaralananlara kenardaki çevik kuvvet polisleri müdahalede bulundu. Taksiciler, araçlarının başında değildi. Yaralıları hastanelere götüremedik. Ambulansların gelmemesi ve atılan gaz bombaları ölenlerin sayısını yükseltti. Yaralıları hiç olmazsa polisin gazından uzaklaştırmayı denedik ama yapamadık. Bu içimizde yaradır.”

Karaçay sonrasında mahkeme heyetine, neden sadece IŞİD üyelerinin bu davada yargılandığı sorusunu yöneltti:

“Sadece bu sanıkların olması kabul edilemez. 7 Haziran öncesi ‘400 vekili verin bu iş bitsin’ diyenlerin hiç mi suçu yok? MİT Müsteşarının hiç mi suçu yok. Bedenleri paramparça olmuş insanların üzerine gaz atanların hiç mi suçu yok? Bunun IŞİD’lilerin yaptıklarıyla hiç bir farkı yok. Polisin gazından yaralananlar ve ölenler oldu o gün.”

Karaçay, çocukken yaşadığı Madımak Katliamı’nın da, Ankara Katliamı’ndan 3 ay önce yaşanan Suruç Katliamının da cezasızlıkla adeta ödüllendirildiğini, Suruç’ta sorumlu amirin sadece para cezası ile kurtulduğunu anımsattı ve herşeye rağmen sorumluların cezalandırılması için adalet arayışlarını sürdüreceklerini belirtti.

“Bir anne ‘Evladım yaşasaydı da kolu olmasaydı’ diyorsa yaşadığımıza mutlu olamayacağız artık”

Daha sonra söz alan müşteki Ayşegül Duman, katliam günü ilk önce gaz bombası atıldığını zannettiğini ancak ardından yanık kokusu ve uçuşan şarapnellerden gerçek bomba olduğunu anladıklarını aktardı.

Duman, yanan arkadaşlarının bedenlerinin kokusu altında mahsur kaldıklarını, beklediği 1 saat boyunca ne bir ambulans ne de bir polisin yardıma geldiğini belirtirken, yaralılarını, 5 bilye saplanan ayağını yerde sürümesine rağmen bayraklara sardıkları arkadaşlarını hastanelere yetiştirmeye çalıştıklarını, ancak sonrasında gelen ve yollarını kesen çevik kuvvet polislerinin attıkları gaz bombaları dolayısıyla bu yaralı arkadaşlarından da bir çoğunu kaybettiklerini aktardı.

Ayşegül Duman, bir başka insanın canını bu denli pervasızca alabilen sanıkların iddia ettikleri gibi müslüman olmadıklarını vurgularken, sadece onlardan değil, yerlerde çok sayıda ölü ve yaralı varken “Süpürün Şunları” diyen olis amirlerinden ve tüm kamuoyunun gözü önünde “Ya 400 vekil ya kaos” tehdidini savuranlardan da şikayetçi olduklarını kayda geçirtti.

“Ali Kitapçı gözlerimin önünde polis gazından öldü”

Özer Ersan Değirmenci de patlamalardan hemen sonra yerde yaralı halde yatarken ambulansların alana girişinin polisler tarafından engellendiğini, ardından da polislerin gaz bombalarıyla saldırdığını, zorlukla ve bir arkadaşının yardımıyla alandan uzaklaştırıldığını ve o sırada tek hatırladığının, arkadaşlarının polislere “Ne olur, yapmayın” haykırışları olduğunu salondakilere aktardı.

Bir diğer müşteki Can Ateş ise, ifadesine ihmali ve kastı olan tüm kamu görevlilerinden şikayetçi olduklarını belirterek başladı ve “Ayrıca olay esnasında gaz atan ve gaz atma emrini veren ve tabancalarını ateşleyen bütün polislerden şikayetçiyiz. Yaralılarımızın ve kaybettiklerimizin üzerinden tekmeleyerek giden polislerden şikayetçiyim.” vurgusunu yaptı.

Arkadaşı Ali Kitapçı ile birlikte yaralanıp düştüklerini aktaran Ateş, Ali Kitapçı’nın da patlama sonrasında hayatta olduğunu ancak yanıbaşında atılan polis gazından dolayı gözlerinin önünde hayatını kaybettiğini belirtti. Kendisinin de gazdan yoğun bir biçimde etkilendiğini, hatta yoğun bakımda kalbinin durduğunu, ancak ciğerini delip içerisindeki biber gazını tahliye ettikten sonra hayata döndürülebildiğinin altını çizdkten sonra, bu gerçeklerin de resmi raporlardan gizlendiğini sözlerine ekledi.

TTB’ne göre hayatını kaybedenlerin en az %10’unun ölüm sebebi biber gazı

Katliamda hayatını kaybeden Korkmaz Tedik’in babası Erdoğan Tedik de müşteki olarak verdiği ifadesinde katliamın Cumhuriyet tarihinin en kanlı katliamı olduğunu, bu davanın ise tamamen siyasi bir dava olduğunu vurguladı. Diğer zamanlarda dakika başı GBT ve polis kontrolü uygulanırken o gün tek bir polisin bile alanda olmadığını, oğlu dahil tüm yaralıların uzun süre boyunca polisin gaz bombaları altında bekletildiğini, ambulansların alana alınmadığını belirtti. Tedik, Türk Tabipler Birliği raporlarına göre katliamda hayatını kaybedenlerin de en az %10’unun, polis gazından öldüğünü sözlerine ekledi.

“Katliamdan sonra Başbakanın TV ekranlarında “Biz Biliyorduk” demesi, bizi 101 kez daha öldürdü” diyen müşteki Nazım Karakurt, bağımsız ve demokratik bir yargı varsa Emniyet Müdürü dahil tüm sorumlu devlet görevlilerinin de yargılanması gerektiğini, ancak Suruç’taki görevlilerin bile hala görevlerine devam edebildikleri bir ortamda mahkemeden birşey talep edemeyeceğini vurguladı. “O gün ben gördüklerimle bu ülkede yaşadığıma pişman oldum. İnsanlar paramparça olmuşken cesetleri çiğneyen, tekmeleyen polisin silahını çekerek tehdit ve hakaret etmesi kabul edilebilir mi Hakim Bey?” diyen Karakurt, her ne durumda olursa olsun, savaş çığırtkanlığı yapmanın bu kadar kolay ve ucuz olduğu bir durumda “Barış” demeye devam edeceklerini ve kaybettiklerini de unutmayacaklarını belirtti.

Duruşma anında oldukça gergin ve bir o kadar duydusal anlar da yaşandı. İfadeler devam ederken salonda güvenlik amacıyla hazır bulundurulan jandarmalardan birinin gözyaşlarını tutamayarak ağladığı gözlendi.

“Bombalarla ölmediysek polisler öldürecekler…”

Nevruz Kızıler de yaşadıklarını anlatırken ilk iki bombadan sağ kurtulduklarını ancak polis saldırısı sonrasında yanındaki arkadaşına “Bizi burada öldürecekler, çıkamayacağız” dediğini ve bir camekanın ardına sığındıklarını aktardı. Müştekilerden Salih Aydeniz de kısının bedeninde herhangi ağır bir yara olmadığını ancak astımı yüzünden polisin gazından zehirlenerek hayatını kaybettiğini mahkeme başkanına belirtti.

Katliamda yaralanan Oğuz Tengiz, patlama sonrası kendisi de yanarken yaralı arkadaşlarına yardım ettiğini ancak o sırada polislerin uygun adım ölen insanların üzerine yürüdüğünü vurguladı. 20 günde Reina saldırganının yakalandığına dikat çeken Tengiz, katliamdan sonra gaz sıkıp sağ kalanları da öldüren polislerin ise çok daha kısa sürede tespit edilebileceğini ve onların da bu davada yargılanması gerektiğinin de altını çizdi.

Müşteki Abdullah Bakış ise hem bomba hem de uyuşturucu taşıyan aracın Antep’ten Ankara’ya rahatlıkla girdiğini, Ankara’da yol gösterildiğini, büyük resime bakınca herşeyin çok net olduğunu vurguladı.

“Biz yine de barışı getireceğiz”

Müştekilerden Solmaz Kılıç ise sanıklar kadar soğukkanlı olamayacağını ancak herşeye rağmen amaçlarından dönmeyecekelrini şu sözleriyle aktardı:

“Biz ‘İncinsen de incitme’ felsefesiyle yetiştirildik. Buradaki sanıklardan farklıyız biz. Ve ben öğrencilerimi benim yetiştiğim ilkelerle yetiştiriyorum. Katliamda arkadaşlarımı da kaybettim, siz onları bana geri getirebilecek misiniz? Sahte cennetleri için bizim gerçek cennetimizi cehenneme çevirdiler. Biz bunlar gibi öle öle, öldüre öldüre değil; yaşaya yaşaya barışı getireceğiz.”

Sonrasında fenalaşan Kılıç, salondan çıkartıldı.

IŞİD Teröristleri ile Polisler Aynı Davada Olmazmış…

Katliamda hayatını kaybeden Dilan Sarıkaya’nın babası Ali İzzet Sarıkaya “Bu katliamı yaptılar da sustuk mu? Biz susmuyoruz, bunu bilsinler” derken katliamın sorumlusu olan tüm kamu görevlileri, MİT, Ankara Emniyeti ve Valiliğinden Cumhurbaşkanı’na kadar şikayetçi olduğunu vurguladı.
Davanın savcısından da şikayetçi olduğunu belirten Sarıkaya, “Olay olduktan sonra biz savcıyla konuşmaya gittik. O zaman savcı bize, ‘Katliamı yapanlarla benim polisimi aynı davada yargılayamam’ demişti.” ifadesini kullandı.
Polis gaz attığı sırada kızına kalp masajı yapıldığını ve gaz bombalarından sonra kızını kaybettiğini belirten Sarıkaya, emri verenlerden o bombaları atanlara kadar herkesin bu mahkemede yargılanması talebinde bulundu.

Hayatını kaybeden Mehmet Ali Kılıç’ın babası Kemal Kılıç ifadesinde, kendi çocukları barış için uğraşırken canlı bombaları ülkeye sokan ve Ankara’ya kadar getiren devlet görevlilerinden şikayetçi olurken, Kamil Mor ise 62 ihbara rağmen tedbir alınmaması ve “Verin 400 vekil, sorun çözülsün” ifadesinin, davada sadece ihmal değil kasıt olduğunun da en büyük delili olduğunu vurguladı. Kılıç aynı zamanda bu katliamın 2-3 ay değil çok daha uzun bir planın parçası olduğunu belirtti.

Müştekilerden Vahap Tan, teröristlerin rahatlıkla örgütlendikleri Antep’te ve Ankara’daki tüm kamu görevlilerinden şikayetçi olduğunu belirtirken, Mehmet Zeki Karabulut ise “Benim gözümde gaz atanla, kendini patlatan arasında fark yok. Barış için yapılan eylemde önlem almayanlar nerede? Bu katliamın siyasi sorumluları yargılanmayacak mı? Onların da yargılanmasını talep ediyorum.” dedi.

Saat 14:30’a kadar duruşmaya ara verilmesinin ardından müşteki ifadelerinin dinlenmesine devam edildi.

IŞİD patlattı, polis saldırdı, iktidar oy arttırdı…

Katliamda teyzesini ve 6 arkadaşını kaydenden Sidar Yıldız ifadesinde, “‘Kaos’a Hayır’ demek için heryerden geldik. Hiçbir kontrol yoktu. Patlamada Annem, babam ve ben şans eseri kurtulduk. Annem vekil adayıydı, tutuklu. Babam HDP yöneticisiydi, tutuklu. Ama keşke biz de yaşamasaydık.” sözlerine yer verirken ambulansların geçişini engelleyen ve yaralılara gaz bombalarıyla saldıran polisler ile “Patlamadan sonra oylarımız arttı” diyen başbakandan da davacı olduğunu belirtti. Ayrıca sadece oy hesabıyla başlatılan kaosda yüzlerce masum sivilin yanısıra masum askerlerin de öldürüldüğünü vurguladı.

Müşteki Seyfettin Bağcı, 17 bin faili meçhulün olduğu bir ülkede barışın nasıl sağlanacağı konusunda umutsuzluğunu dile getirdi. Katliamda yaralanan Nurha Koç, Telat Aldemir, Ahmet Doğan, Sumru Koç ve Nabila Özgan da verdikleri ifadelerde patlamalardan sonra ambulans beklerken polis saldırısına maruz kaldıklarını, hatta alanda bulunan sağlık görevlilerinin bile polisler tarafından engellendiğini ifade ederken Ahmet Doğan gaz dolayısıyla ölüm tehlikesi geçirdiğini, Nurhan Koç ise sedye beklerken diğer yaralıların taşıdığı pankartlarla özel araçlara, oradan da hastaneye yetiştirildiklerini mahkeme heyetine aktardı.

IŞİD sanıklarından aile ve avukatlara polis destekli saldırı

Sonrasında söz alan Av. Mehtap Sakinci Coşgun, ifadesine katliamda hayatını kaybeden 101 yurttaşın isimlerini okuyarak başladı. Ancak bu sırada IŞİD sanığı ıve AKP üyesi Mehmedin Baraç’ın “Yasin Börü’yü de say” diyerek sataşması ile salonda gerilim yaşanmaya başladı. Sanıkların, kendilerini çevreleyen polis ve jandarma ekiplerinden de güç alarak aileler ve avukatların üzerine pet şişelerle saldırmaları üzerine gerilim arbedeye dönüştü.

Salonun boşaltılması esnasında çevik kuvvet polisleri ailelere kalkanlarıyla saldırdı. Saldırı sırasında çok sayıda müşteki polis tarafından darp edildi.

Arbede ve polis saldırısının ardından duruşmaya saat 16:00’ya kadar ara veren mahkeme başkanı, salonda arbedeye sebep olan çevik kuvvet polislerinin yerine adliye polislerinin görevlendirilmesine karar verdi.

Duruşmanın yeniden başlamasının adından müşteki avukatı Tugay Bek, rbede esnasında ailelere ve avukatlara ağır hakaretler ederek saldıran çevik kuvvet polislerinin kask numaralarını mahkeme başkanına sundu. Ardından polisin, aynen katliam günü olduu tutumla insanlara saldırdığını, açıkça IŞİD yanlısı bir tutum aldığını ve acilen mahkeme tarafından tedbir alınması gerektiğini belirtti. Av. Kazım Bayraktar da, Rus Büyükelçi suikastini işleyen kişinin de IŞİD yanlısı bir polis olduğunu hatırlatarak, mahkemede görev alan polislerin bir çoğunun tavırlarından bakışlarına kadar o suikastçi ve IŞİD sanıkları ile benzerlikler taşıdığını, kendilerine güven hissetmediklerini ve sonraki duruşmalarda kendilerine görev verilmemesi gerekiği taleplerini mahkeme başkanına iletti.

“Biz devlete hizmet ettik, devlet bize ne yaptı?”

Serpil Kızılçay eşini kaybettiği patlama sonrasında gaz ve su sıkarak üstlerine gelen polislerin, hayatta kalanları da öldürmeye geldiklerini zannettiğini, sadece barış istediklerini, hatta çocuklarına bile Barış ismin koyduklarını ifade ederken, mahkeme heyetine de sanıkların kollandığı gerekçesiyle serzenişte bulundu. Bunun üzerine mahkeme başkanı, “Bizim müdahale etmemize fırsat vermiyorsunuz. Biz kimseyi kollamıyoruz, kanuni olarak mahkemenin sürdürülebilmesini sağlamaya çalışıyoruz. Siz hemen mdahale edince bana fırsat kalmıyor.” yanıtını verdi.

Sonrasında söz alan Songül Otur, eşinin 30 yıl devlete hizmet ettiğini, ancak devletin onca ihbara rağmen gereğini yapmadığını, mahkemede bile katillerin kendilerinden daha çok konuştuğunu ve polisler tarafından kollandığını vurguladı.

“IŞİD devleti yıkmaya çalışmıyor, hükümet için çalışmıyor”

İfadesinde Suruç’ta, Diyarbakır’da, Ankara’da sadece muhalif görüştekilerin hedef alındığını belirten müşteki Ümit Kanlıoğlu, iddianamede yer alan IŞİD tanımının da yanlış olduğunu, IŞİD’in devleti yıkmaya çalışmadığını tam tersine eylemleriyle hükümeti desteklediğini ifade etti. Devletin kendisine karşı bir eylem olduğunda binlerce polisi, memuru rahatlıkla yargılayabildiğini hatırlatan Kanlıoğlu, bu katliam davasında da bunu istediklerini kaydetti.

“Polisler kaç bomba olduğunu biliyordu”

Sonrasında ifadesine geçilen ve katliamdan sağ kurtulan Elif Zavar, 2 patlama sonrasında silah seslerinin de duyulduğunu, hatta alanda kovanların da bulunduğunu ancak bununla ilgili bir işlem yapılmadığını hatırlattı. Patlama sonrasında kızını korumak amacıyla kızının üzerine yattığını ve o sırada 2. patlamadan bir süre sonra polislerin bir 3. bomba olmadığını bilerek alana ga bombaları ve silahlarla saldırdığını tutanağa geçiren Zavar, “Polisler spor salonunun arkasından çıkıp geldi. Yaralanmamak için muhtemelen spor salonunun alt katından geldiler. Onlara muhtemelen bombalar patlayınca çıkın yukarı ölmeyenlerin ölmesine yardımcı olun dediler muhtemelen.” ifadelerini kullandı.

Zavar ifadesine, “Burada bu kadar rahat konuşan katiller, dünyanın başına beladır. Ve dünya ülkeleri de istihbaratlarında ‘Türkiye hükümeti tarafından desteklenen örgüt’ diye ifade ediyor IŞİD için. IŞİD’e zemin hazırlayan da FETÖ’den yakınan siyasi iktidardır. Biz burada da IŞİD’liler tarafından tehdit ediliyoruz. Polisler bize terörist diyor ve siz bizim can güvenliğimizi sağlayamıyorsunuz.” sözleriyle devam etti.

Uğur yaman ise dönemin başbakanının ‘Bir grup öfkeli sünni genç‘ diye nitelediği güruhun barbar katliamcı ordusu olduğunu belirtti ve “Tarihe bir not düşeceğiz burada. Yaralandıktan sonra arkadaşıma son sözlerimi söyleyerek gitmesini istedim. Ölümü bekledim. Git yaralıları kurtar, dedim. Sonra kendime geldim, tam yaşayacağız dediğim an gaz bombaları attılar üzerimize. Ali Kitapçı yanımdaydı. Gaz atıldıktan sonra nefes alamayarak öldü.” dedi.

“Sizden kahramanlık değil, adalet istiyorum”

İfadesinde patlamaların sonrasında ölü ve yaralılara gaz ve su ile saldıranların gizlendiğini belirten Seyfullah Gücükatalak, sözlerinde “Bu devlet beni korumakla yükümlü. Beni korumamışsa bunun da hesabını vermek zorunda. Siyasi sorumlularına gücümüz yetmez diyorsanız, en azından kamu görevlilerini yargılayın. Ben size kahramanlık teklif etmiyorum. Adaleti sağlayın yeter.” ifadelerini kullandı.

Ardından mahkeme başkanı sanıkların provokasyona sebep olabilecekleri gerekçesiyle sanıkların duruşmalara katılmamaları yönünde karar verince müşteki avukatları, bunun sanıkları ödüllendirmek anlamına geleceğini ifade ederek karara itiraz etti.

Avukatlar, “Biz onları dinledik, onlar da bizi dinleyecek. Bizden kaynaklı bir güvenlik sorunu yok. Eğer sanıklar mahkemede bulunmayacaksa sesimizi CD’ye kaydedelim, siz de ofiste dinleyin” ifadeleriyle itirazlarını dile getirdiler. Ayrıca mahkeme güvenliğinin çevik kuvvet polisleri yerine jandarma ve adliye polisi aracılığıyla sağlanması taleplerinde bulundular.

Avukatlar son olarak da, yargılamada sanıklarla müştekilerin yüzyüze olmasının esas olduğunu, sanıkların bir sonraki duruşmada saonda olmamaları halinde müştekiler ile vekillerinin de duruşmayı terkedeceğini bildirdi.

Mahkeme başkanı ise itirazları değerlendireceğini belirterek duruşmaya yarına kadar ara verdi. Hakimin kararından sonra Av. İlke Işık da yarın saat 12:00’de Adliye Önüne çağrı yaptı ve “O zamana kadar bu problemlerin çözüleceğini ve duruşmaya devam edileceğini düşünüyoruz” dedi.

Duruşmaya 8 Şubat Çarşamba günü devam edilecek.

Alıntı: İnadına Haber

Toplumbilim ve devlet ikileminde “Göreceli özgürlük”

Devlet nüfusunun kendini özel olarak hissettirdiği alanların başında simgesel üretim alanları gelir. Öncelik olarak kamu kurum ve kuruluşları ilk akla gelenleri olmak ile birlikte, nitekim söz konusu o boğucu ve sıkıcı binalar ise; kamu idarecileri ve bunların temsilcileri görünürde hiç şüphesiz büyük toplumsal sorun üreticileri olarak göze çarpar. Toplumbilimi çatısı altında genelleme yapmak, her ne kadar doğru olmasa da tüm bu olayları, toplumbilimi sorunları olarak üstlenip onaylamak ya da onaylıyormuş gibi görünmek zorunda hissediyor olmak; sorunlara alışmaktan süregelen hususi bir toplu kazanım davranışıdır.

Memur düşünür(!)

Memur düşünürün zihniyeti; bir uçtan diğer bir uca kadar resmi olanın, belirli merciler tarafınca zihnen bir istila sonucu ortaya çıkmış olması tesadüfi değil. Bunun en somut ve en iyi kanıtı, şüphesiz küçük çapta bürokrasinin de evrensel çıkarlara hizmeti ile ilişkilidir. Tüm bu sezgi ve istekler, çepeçevre donatılmış namütenahi bir evrensel gruba ya da aslına bakılırsa bu konuda çok itinalı olanların da hak verebileceği üzere, bir düşünüm organı olan ve genel çıkarı yalnızca gerçekleştirmek ile görevli insanların zihnini rasyonel araca dönüştüren cazibeden başka bir şey değildir.

Gelişmelere bakıldığında toplumculuğun istismar edilen bir olgu olduğu düşünüldüğü apaçıkken, var olan toplumculuk farkındalığının ne derecede var olduğu saptanamaz bir gerçek olmakla birlikte, toplum dinamizminin temeline bir dinamit yerleştirmenin artık pek kolay olduğunu anlayabiliyoruz. Çeşitli komplikasyonların neden olduğu varsayımlar, ne yazık ki yüzyıllardır çeşitli biçimlerde karşımıza çıkıyor. Tüm bu deformasyonların kaynağının sebep ve neden ikilisi ile işlenip pek güzel bir biçimde de irdelenemez oluşu, çözümsüzlüğü de beraberinde getiriyor.

Toplumbilim ve devlet

Bizatihi devlet gerçekliliğinin bir parçası olan toplum birlikteliği, yıkılan bir binanın tekrar sıvanması gibi geçici süre zarfı boyunca revize ediliyor. Bu yeniden oluşumun da birbirinden ayrı düşünülemez her bir parçası, ideolojik beklentilerin gerisinde kaldığından dolayı toplum etrafında cereyan eden bürokrasi çıkmazının öne sürdüğü tüm sorunlar, toplumbilim için de geçerli değil midir dersiniz? Bence geçerlidir. Ve bu geçerliliğin zorluk dereceleri biraz daha fazladır, çünkü toplumbilimin de devletten özerkliği sorgulanabilmelidir. Toplumbilimin toplumsal tarihine bakıldığında, bu bilimlerin tarihe borçlu olduğu ve toplumsal dünya ile tüm bilinçdışı bağlantılarını, sorunsallarını, kuramlarını, yöntem ve kavramlarını ve türevi birçok şeyi de talep etmek gerekir. Böylece toplumbilim ile toplumculuğu özdeşleştirenlerin iddia ettikleri gibi toplumsal mücadelelerin doğrudan ifadesi olmadığı keşfedilmektedir.

Eğer bilimselliğe doğru bir biçimde ilerlemenin birinci koşulu insan ise toplumsal talep karşısında, bağımsızlıkların ancak devlete dayanarak arttırılabildiği kanıtlanmalıdır. Söz konusu bilimler, devletten bağımsızlıklarını yitirme riski ile karşı karşıya kalırsa da devletin kendilerine sağladığı görecelerin özgürlüğünü kısmen ya da fiili bir şekilde kullanmaya hazırlanmış olmamalıdır.

Güneşi doğuran bir başka Ezidi kadın: Azize Begé

“Bizim topraklarda önce kadınlar uyanır. Güneş sonra doğar. Çünkü güneşi doğuran kadınlardır.”
Ezidi Atasözü

Yöre halkının adına yeminler ettiği, mezarına nur indiğine inanılan, Ezidi bir kadın Begé. İnancı yüzünden taşlandığı halde inancından vazgeçmeyen ve evlenmediği için günahsız olduğuna inanılan ve bu yüzden Müslümanların bile adına yeminler ettiği bir azize.

Ezidiler, Şanlıurfa bölgesine, Ezidilerin kutsal saydığı Şengal bölgesindeki bir kıtlık sonrası gelip Viranşehir, Suruç bölgesine yerleşmişlerdir. Yaşadıkları köye, Ezidilerin kutsal kitabı Mıshafareş’ten adını alan Mıshacerk ismi verilmiştir. Köyün adı 1960 yılında Gölen olarak değiştirilmiştir.

Osmanlı’nın son demlerinde ve sonraki dönemlerdeki baskılar sonucunda Ezidilerin çoğu zorla Müslüman oluyor. Mallarına el konuluyor, zorda bırakılıyor. Ürünleri alınmıyor ve hayvanları öldürülüyor. Tüm bunlar etkili oluyor ve kaçınılmaz olarak Begé’nin akrabaları da bu arada Müslüman oluyor. Begé ise bölgedeki tek Ezidi olmasa da bölgedeki tek Ezidi kadın olarak bilinip kendisine sayısız zulüm yapılıyor. Bunlara rağmen ne bir Müslüman ile evleniyor ne de Müslüman oluyor. Bir azize gibi zulümler görüyor ve bir incir ağacının altında ölüyor.(1955-60)

Begé ile ilgili sözlü araştırmalar yapan ve kitaplaştıran Yaşar Batman, bölgeye geliyor ve yüzlerce kişiyle görüşüp araştırmalar yapıyor. Araştırmaların sonucunda, Begé’nin 1894 doğumlu olduğu ve annesinin adının Sultan olduğu, babasının da isminin Mamo olduğu bilgisine ulaşılıyor. Yaşar Batman’ın röportajlarından bazılarının anlatımıyla Begé:

Mehmet Samur: Begé’nin yeğeni

“Begê öleli 50 yıl oldu. Ara sıra mezarında günlerce süren ışık oluşur. Begê ‘Ben namaz kılmam, Müslüman olmam, sizler Müslüman oldunuz. Ben Viranşehir’e
Yezidilerin yanına gideceğim’ derdi. Köyün çocukları onunla dalga geçerdi. Bu
çocuklardan biri şu an karşında oturuyor. 70 yaşlarında. Yaptıklarından utanıyor. Bu
yüzden çocukken yaptıklarını her zaman inkâra yönelir.” Begê’nin yeğeni Ali’yi
kastediyor.

“Begê çok saftı ve çok doğaldı. Abim Şemsi bir gün eve Elif-Be getirmişti. Begê
‘Ben size bu tür İslami eserleri eve getirmeyin demedim mi?’ diye ona kızdı. Bunun
üzerine diğer abim Ali, Begê’yi taşladı ve ardından da dövdü. Çocukluğumuzda çok çok
fakirdik. Yiyecek, elbise ve ekmek yoktu. Babamın her mevsim giydiği tek çulu vardı.
Annem bu çulu yıkarken babam, mahrem yerlerini evdeki kilimle örterdi. Annem
Zahide de giyebileceği tek çulu yıkanırken çıplak kalmak zorunda kalırdı. Ve cinsel
organını örtüyle örterdi. Begê dilencilik yaparak 20 kişinin geçimini sağlardı. Un ve
ekmek toplardı.”

Hansi Binici:

“Bundan yaklaşık 20 yıl önce Viranşehir Oğlakçı köyünden bize misafirler
gelmişti. İçlerinden biri Begê’nin ölümünü ‘Begê öleceği gün uyanmış ve ben bugün
öleceğim, demiş. Ardından banyosunu yapmış ve beyaz renkli en güzel elbisesini
yıkayarak giymiş. Sonra yatağına uzanarak uykuya dalmış ve uykudayken de
ölmüş. Çarşamba geceleri Begê’nin mezarına gökyüzünden ışıklar iner.’ şeklinde
anlatmıştı”

Sabri Bilgin:

“11 yaşındayken onu (Begê’yi) gördüm. 40-45 yaşlarındaydı. Şeytan kelimesinin
söylenmesine çok kızardı. Bunu hakaret kabul ederdi. ‘Ben Kürdüm ama devlete
bağlıyım.’ derdi. Öteki olmaktan kaçmaya çalışırdı. Köyümüzde İnönü zamanında da
Kuran kursları vardı. Jandarmalar geldiğinde, Kuranları kilimlerin altına saklardık.
1954-1955 yıllarında Begê, Mishacerk’ten gitti. Menderes dönemiydi. Bu dönemde, bu
köyde Kuran Kursları çoğaldı. İşte tam bu nokta da Begê’ye olan tepkiler oldukça
şiddetlendi. Menderesin başbakanlığında tamamen yalnız kaldı. Tamamen. 1957-
1958’de öldü.

Menderes döneminde ortalık Şeyh’ten geçilmezdi. Halk çok saftı o
zamanlar. Bütün herkes ‘Ben rüyamda Hz. Muhammed’i gördüm, ben de şeyh’im’
derdi. Halk saftı ama Begê de saftı. Sorunları burada aşamadı. Boyu 1.70, kilosu
70, saçları siyahtı. Bazen Kofi kullanırdı. Gitmesine yakın çocukların onu taşlaması
ve çembere alması daha da şiddetlenmişti. Bu yüzden çocuklardan çok korkar
olmuştu. Çocukların yaptıklarından çok etkileniyordu. Bu süreçte toplumdan
tamamen dışlandı. Bunlardan daha kötüsü de yaşamı boyunca az çok iletişim
içinde olduğu amca çocukları ve abisiyle de iletişim kuramıyordu artık. Onlar
da Müslüman olmuşlardı. O zamanlar televizyon yok. Akşamları tüm köylü bir
araya gelir, sohbet edip öyküler anlatırlardı. Bu toplantılarda sadece onun söz
hakkı yoktu. Eskiden öyle miydi…(!) Artık o hep dinler olmuştu. Kim ne anlatırsa
anlatsın ona sadece dinlemek düşerdi. Oysa bu toplantılarda Begê, Ezidilikten
konuşmayı çok isterdi. Kürt köylülerine eski gelenek ve göreneklerini anlatmayı
çok isterdi. Sosyal ilişkisi sıfırdı. Kimseyle hiçbir sosyal iletişime girme hakkı
yoktu.”

Perihan Ercan:

“7-8 yaşlarındaydık. Yazdı. Güneş yeni batmış olmasına rağmen hava oldukça
bunaltıcıydı, bu yüzden bütün gün evlerden dışarı çıkamamış, hiç oyun
oynayamamıştık. Can sıkıntısından patlıyorduk. Köyün girişinde Begê’nin Ezidi Kürt
köyü olan Zeki köyünden dilencilik yapmaktan döndüğünü gördük. İşte o an çığlık
çığlığa koşarak Begê’nin yanına geldik. Begê’yi çok severdik. Ellerimiz havada onun
etrafında dönerek dans etmeye başladık. Ho ha ho ha Begê gelmiş, diyerek
bağırıyorduk. Eğlence kaynağımızdı. Bütün sıkıntımız gitmişti. Ona gösterdiğimiz bu
sıcaklık onu çok mutlu ederdi. Biraz da dalga geçiyorduk onunla aslında. Buna
rağmen bizim coşkumuza sevecenlikle yaklaşır, güya bize beddua edercesine
‘abinizin önünde de böyle oynayasınız’ derdi. Begê oğlakçı köyüne gitmek için
topladığı 15 lirayı kaybetmişti. Köyü terk edip oğlakçı köyüne gitmesinin üzerinden 5-
6 gün sonra, köyümüzün tek su kuyusunun hemen yanıbaşında kaybettiği parayı 15
yaşında bir genç buldu.”

İlhan Samur:

“10 yıl önce yazın pamuk toplamaya Begê’nin mezarının olduğu köye gitmiştik. Köyün
çobanı, Sünni bir Kürt idi. Bir baktım ki birçok koyunu Begê’nin mezarının üzerine
yollamış. Koyunlar da Begê’nin mezarının üzerindeki otları yiyor. Çobana ‘Koyunları
bu mezarın üzerine getirme!’ dedim. Çoban da ‘Neden önemsiyorsun ki zaten bu
mezarda yatan kadın Ezidi.’ dedi. Ben de ona ‘Yapma! O kadın Ezidi bir şeyh.’ dedim.
Ardından kızarak eve geldim.

Ertesi gün öğleden sonra çoban kan ter içinde soluk soluğa kaldığım evin kapısının önüne geldi. Kapıyı hemen açtım. Korku ve telaşla aptallaşmış halde çoban karşımdaydı. ‘İlhan sen bana dün o mezardaki kadın Ezidi şeyhi dedin ya ama ben seni ciddiye almadım. O mezarın üzerindeki otları koyunların yemesine izin verdim. Sen gittikten sonra mezarlığın hemen aşağısından akan dereye bir koyunum gitti. Ardından bir koyun, ardından birçok koyun. Hiçbir koyun derenin ortasında hareket edemiyordu. Ayakları derenin zeminindeki
çamurluğa batmıştı. Bu çamur onları toprağın içine doğru çekiyordu. Hepsi boğulmak
üzereydi. Telaşla ben de dereye girdim ve ben de bataklığa saplandım. Neredeyse
boğulacaktım. 5-6 koyun öldü. Ben zor kurtuldum. Oysa bu dere hiç de derin bir dere
değildir. İlhan senden özür dilerim.’ dedi. Ben de ‘Sen benden değil, git Begê’nin
mezarından özür dile.’ dedim. Bir baktım ki sonra çoban, Begê’nin mezarının başında hazır
ol şeklinde bekliyor.”

Kadir İrkek:

“Bütün yezidi akrabaları müslüman olunca hiç kimseyle evlenmedi. Çünkü sadece yezidi erkeklerle evlenmeyi düşünürdü. Müslüman olmadı ve yerleştiği Viranşehir’deki yezidi köyünde ermiş kabul edildi. Abisi Beko, Yemen harbine katıldı ve orada öldü. Begê’nin diğer abisi Mehmet evlendi. Mehmet’in çocukları yaşıyor. Mehmet’in
çocukları sırasıyla; Cindi, Bekir, Osman, Şehmuz ve Şemsettin. Begê’nin dedesi,
Mani Ammo’dur. Begê, esmer ve ela gözlüydü. Yezidiler için zurna sesi günah
olduğundan, Müslümanların düğününe Begê katılmazdı, bu düğünlerde zurna
çalınırdı. Yezidiler marul da yemez. Begê 1.70 boyunda ve çok güzeldi. Mishacek
köyünün resmi adı, Gölen’dir. Ezidilerin mahsullerine tecavüzde ederlerdi. ‘Siz
yezidisiniz sizin malınız Müslümanlara helâl’ derlerdi. Ezidilerin fıstıkları çalınır,
mahsullerine inek yollanırdı.”

Azize gibi ölmesi:

Begê kendisine yapılan zulümlerden kaçmak için yine akrabalarının bir kısmının yaşadığı Viranşehir’deki Oğlakçı köyüne gitmek ister. Gitmek için para toplar ama parasını kaybeder. Kendi akrabası olan birinden borç alıp Oğlakçı Köyü’ne gider. Orada ölür, ölümünü Yusuf Yüksel şöyle anlatır: “Begê öldüğü gün tüm köylülere ‘Ben bugün öleceğim gidip incir ağacının –ki bu ağaç Begê’nin ağacı olarak bilinirmiş- altındaki kaynaktan su getirip ısıtayım ve banyo yapayım.’ demiş. Banyo yaptıktan sonra en güzel en temiz beyaz renkli kıyafetini giymiş. Ardından yatağına uzanıp uyumuş ve bir daha gözlerini açmamış.
Yezidiler, ‘Kalbi o kadar temizmiş ki öleceği günü bile bilmiş.’ diyorlar. Altından su
aldığı ve bakımını üstlendiği incir ağacının meyvelerindeki sütü, yeni doğum
yapmış ama sütü olmayan genç anneler içer, böylece sütleri gelir ve çoğalırmış.”

Kaynak: Zazaki, Rojbas5, Ezidi Kürtlerin Ölümsüz Azizesi, Begé Kitabı, Yaşar Batman

Başlık Fotoğrafı: 1900’lerin başında bir Ezidi Kürt Kadını.

The Cranberries’in izinden: Dublin

1
Kulağımıza yıllarca çalınan bir şarkının peşinden gider miydiniz? Ben giderdim! Eğer bu şarkı Dolores’in soft sesinden Loud & Clear ise neden gidilmesin?

Hiç aklımda yokken bir anda millerimin yeterli olduğunu da fark edince nereye gitsem diye düşündüm. Küçüklükten beri hayalim hep Dublin’i görmekti hatta daha ötesine niyetlenip herhangi bir mekânda solistin canlı performansına denk gelebilmekti. Ne yazık ki ne 90’ların popüler rock kültüründen ne de şehrin demografik yapısından eser kalmıştı. The Cranberries’in dediği gibi: No need to argue…

İstanbul üzerinden direkt uçuş ile 4,5 saatte Dublin’e vardık.

1.000 yıl öncesine dayanan tarihi, yüksek yaşam standardı, güler yüzlü ve misafirperver insanları, doğası ile Dublin bana göre Avrupa’da görülmesi gereken belli başlı başkentlerden biri.

İrlanda tarihi İÖ 6. yüzyılda Keltlerin gelişi ile başlar. Güçlü ve savaşçı Keltler bölgelerini çok iyi muhafaza etmiş ve geleneklerini sürdürmüşlerdir. İÖ 4. yüzyılda ise Aziz Patrick İrlanda’ya misyoner olarak geldi. İkna kabiliyetini de kullanarak barış içerisinde ülkeyi Hristiyanlaştırdı. Kral’a üç ilahi varlığı tanımlamak için de üç yapraklı yonca örneğini kullandı. Kral hristiyanlığı kabul etti ve o zamandan beri üç yapraklı yonca bitkisi İrlanda’nın sembolü haline geldi.

İrlanda Avrupa’nın en mutlu ülkesi, Dublin ise Avrupa’da yaşanacak en iyi başkent seçilmiştir. Ayrıca LGBT bireylerin evlilikleri ve çocuk sahibi olmaları için yasaları onaylamıştır. İnsan haklarına üst düzey önem veren sevimli mi sevimli bir başkent…

Havalimanından çıkar çıkmaz şehir merkezine götüren Airlink otobüsü ile karşılaşıyorsunuz. Ücreti 6 Euro’dur. Şehir meydanı O’connell Street’de inip köprü üzerinden karşıdaki cadde Aston Quay’e geçebilirsiniz. Burası şehrin kalbidir.

Görmeden gelmeyin!

Dublin Kalesi: Dame caddesi üzerinde bulunan Dublin Kalesi 13. yüzyılda inşa edilmiş, 18. yüzyılda ise tamamen İngiliz yönetimine ait bir yapı olarak kullanılmış. Daha sonra ise İrlanda yönetimine geçmiştir. Yapı; müze, katedral, belediye binası ve büyük bir bahçeden oluşmaktadır. Özellikle bahsetmeyelim ki (çoğu insan dikkat etmemiştir) Veronica Guerin’in anısına yapılmış bir heykel de bahçede konumlandırılmıştır.

İçerisinde yer alan Chester Beatty Kütüphanesini özellikle ziyaret etmenizi öneririm. Osmanlı dönemine ait İslami kitabeler bulunmaktadır. Giriş ücretsizdir.

Trinity Koleji: Dublin kalesinden çıkıp yürüme mesafesinde karşımıza Trinity Koleji ya da Dublin Üniversitesi çıkmaktadır. 1592’de kurulmuş üniversite İrlanda’nın ilk üniversitesidir. Victor Wilde, Isaac Newton, James Frazer gibi ünlüler bu kolejden mezun olmuşlardır. Geniş bir alan üzerine kurulu bu sükseli üniversitenin içerisinde en nadide bölümü Book Of Kells gelmektedir. Bu kütüphane 5 milyondan fazla kitap ve 400 yıllık koleksiyonları ile Avrupa’nın en köklü kütüphanelerinden biridir. Giriş Ücreti: 11 Euro (Book of Kells)

Tarihin tozlu yapraklarının kokusunu aldıktan sonra biraz soluklanıp meşhur İrlanda kahvesi içmeye gidiyoruz. 2-3 euro karşılığında lezzetli kahvelerden tadabilirsiniz.

Dublin yaya olarak gezilebilecek bir şehirdir. Dublin Castle, Dublin City Hall aynı caddenin üzerindeler. O yüzden kolaylıkla birinden çıkıp diğerine giriş yapabilirsiniz. Dame Street üzerinden devam ederken de Trinity Koleji’ne uğrayabilirsiniz. Trinity Kolejinden sola girerken Avrupa’nın meşhur caddelerinden biri olan Grafton’da alışveriş yapabilir, sokak sanatçılarının showlarını izleyebilirsiniz.

Akşam üzeri eğlencesiyle damga vurmuş Temple Bar bölgesine uğruyoruz. Temple Bar bölgesini turlamaya başladığınızda İrlandalıların ne kadar sempatik ve güler yüzlü olduğu dikkatinizden kaçmıyor. Her barda canlı müzik performe ediliyor. İçerisi tıklım tıklım. Hareketli İrlanda müziği sizi içeriye sürüklüyor. Ama benim istediğim Cranberries’in çıktığı veya o tarzda yapılan müziklerin olduğu bir bar. Şanslı günündeyseniz denk gelebilirsiniz. Benim terciğim sokağa da ismini veren Temple Bar.

Temple Bar filmlere konu olan ünlü bir bar. Her gün canlı müzik, televizyonlarda maç yayını, insanların bol kahkahası ve sürekli dolan içki kadehleri…

Harika konsepti ile akşam eğlencenize doyamayacağınız bir yer. Fiyatlar makul. Lakin yer bulmak biraz meşakkatli. İçmeniz gereken içkiyi söylemiyorum bile…

Temple Bar’dan çıkıp o sıra üzerinde başka barlara uğrayabilirsiniz.

Guiness Store House: Ertesi gün haritamıza bakıp rotamızı Guiness StoreHouse’a çeviriyoruz. Burası bol turist çeken yerlerden biri. Guiness marka biranın fabrikası. Adım adım rehber eşliğinde size biranın tarihini ve yapım aşamasını anlatmaktadır. Giriş ücreti: 18 Euro (Tadımlık birada hediye)

St.Patrick Katedrali: Guiness StoreHouse’dan çıkıp Dublin tarihinin önemli bir parçası olan St.Patrick Katedralini ziyaret ediyoruz. Adını İrlanda’nın koruyucu azizi Patrick’den almıştır. Turunuzu özellikle St.Patrick gününe denk getirirseniz şahane bir festival sizleri bekliyor. Giriş ücreti: 6 Euro

Dublin eski bir tarihe sahip olmasından dolayı birçok zengin müze, katedral, kilise, kale barındırmaktadır. Özellikle yazarlar ve James Joyce müzesini ziyaret etmeli, Killmainhaim Goal hapishanesinin iç karartıcı odalarında dolaşmalısınız.

Dublin alışveriş için bir cennet… Grafton, Dame ve O’Conell caddeleri üzerinden ünlü markaları bulabilir, hediyelik eşyalar için ise Carrolls mağazalarından dilediğinizi alabilirsiniz.

Dublin yeşillikler ülkesi. Bünyesinde birçok park bulunmaktadır. Bunlardan biri St.Stephen’dır. Bol oksijenli, farklı türden ağaçları ve sevimli ördekleri ile huzur dolu bir park.

Dublin Pub ve gece klüpleri bakımından da doyurucu. Lillie’s Bordello Dublin’in en lüks ve en çılgın partilerine ev sahipliği yapmaktadır. Mutlaka uğrayın.

Dublin için 3-4 gün yeterli. Bu sevimli şehir Avrupa’nın mutlaka ziyaret edilmesi gereken yerlerinin başında gelmektedir. En güzeli ise şehrin yaya gezilebilmesi ve her yerde ücretsiz internet bağlantısı olması… Tarih, doğa, kültür, eğlence ve yemek konusunda iddialı. Ne kadar Avrupa’nın en pahalı şehri olarak bilinse de, bana göre giyim dışında her şey makul. En önemlisi ise insanlara karşı hoş görülü olmaları. İnsan haklarına üst düzeyde önem veren bu şirin başkenti ziyaret etmeyi geciktirmeyin…

Dublin’den;

  • Guiness Birasını tatmadan,
  • Ha’penny köprüsünde Yürümeden,
  • İrlanda barlarında maç izlemeden,
  • Trinity kolejinin avlusunda kahve içmeden,
  • Ve uğur getirildiği inanılan yoncalardan almadan

Dönmeyin!

#AnkaraKatliamı Davası’nda AKP üyesi sanıklar, ortadan kaldırılan canlı bombalar…

0

“Barış” diyen 102 canımızın katledildiği, Cumhuriyet tarihinin en kanlı terör eylemi olan 10 Ekim Ankara Katliamı davasının 2. duruşmasının görülmesine bugün Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi’nde başladı. Dava 10 Şubat Cuma gününe kadar devam edecek.

Duruşma öncesinde Ankara Adliyesi önünde davaya müdahil olarak gelen ve yakınlarını Ankara Katliamı’nda kaybeden aileler ile birlikte, kendilerine destek olmak üzere gelen çok sayıda yurttaş Ankara Adliyesi önünü doldurdu.

Birinci duruşmadaki sanık ifadelerinden, iktidar ve devletin içerisinden unsurların da bu katliama dahil oldukları, katliamı gerçekleştiren IŞİD’li teröristlerin özellikle hedef belirleme, lojistik destek ve istihbarat konularında devletin bir çok kademesinden yardım aldıkları öğrenilmişti.

Davaya özellikle özgür basın kuruluşları yoğun ilgi gösterirken, başta NTV olmak üzere bir çok AKP yanlısı kuruluş ve ana-akım yayın organları ise, aslında Sincan’da kurulan 13. Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülecek olan 15 Temmuz Darbe Girişimi davasını takip etmeyi tercih etti. Ancak iktidar yanlısı basının aksine, gerek Türkiye’nin muhalif basını, gerekse yurtdışındaki basın kuruluşlarının asıl ilgisi, sonucu bile belli olan 15 Temmuz davasından ziyade Ankara Katliamı davası üzerine yoğunlaştı.

“Bu dava sanıklardan ibaret değil”

Davayı izlemek üzere çok sayıda yabancı kurum ve basın kuruluşu da Ankara Adliyesi’ndeydi. Mathias Giese (Bremen), Konrad Schafer (Bremen), Walter Hofman (İG Metal), Verdi Sendikası, Hamburg Barış Forumu gibi birçok örgütün bir araya gelerek oluşturulan delegasyon adına yapılan açıklamada: “Biz bu davayı kararlılıkla takip edeceğiz. Yoldaslarınızı kaybetmiş olmanızdan büyük üzüntü duyuyoruz.” ifadelerine yer verildi.

Dava öncesi yapılan basın açıklamasında konuşan Demokrasi için Hukukçular’dan Avukat İlke Işık, “Savcılıkta bu katliamın aydınlatılması için çalıştık, şimdi mahkemede çalışıyoruz. Bu davanın iki-üç sanıktan ibaret olmadığını biliyoruz” dedi.

Aileler adına Dicle Deli’nin babası Faik Deli, “Burada hayatını kaybeden canlarımızın isteği buydu; antidemokratik uygulamaların son bulması, akan kanın durmasıydı. Hayatlarını bunun için kaybettiler. 2. duruşmamız bugün başlıyor. Duruşumuz örgütlü mücadelemize yakışır şekilde olmalı” ifadelerini kullanırken, 10 Ekim-Der Başkanı Mehtap Coşgun ise açıklamasında “Bu dava tarihin önemli bir yargılaması. Yan yana duracağız. Dava boyunca bugüne kadar adalet için gerekli mücadeleyi yaptık. Biz henüz bize gösterilmeyen adalete karşılık yan yana dayanışma içerisinde olmaya devam edeceğiz. 10 Ekim davası ilk ve gerçek mücadelenin göstergesi olacak” vurgusunu yaptı.

Sanık eski AKP üyesiymiş

Duruşmanın başlangıcında Almanya’dan gelen heyetin içerisinde bulunan Bremen Barosuna kayıtlı Alman avukatların gözlemci sıfatı ile tutanağa geçirilmesi mahkeme heyeti tarafından reddedildi.

Duruşmada ilk olarak, katliamın planlayıcılarından Halil İbrahim Durgun’un eşi ve davanın tutuksuz sanıklarından Esin Altıntuğ’un ifadesi başladı. Katliamdan sonra Durgun’un Antep’te kendini patlatmasının ardından yakalanan Esin Altıntuğ’un üzerinden 3 bin 170 TL ve 9 bin 461 dolar çıkmıştı.

Esin Altıntuğ verdiği ifadesinde eskiden AKP üyesi olduğunu, eşinin de eskiden dışarı çıkan, içki içen birisi olduğunu vurgularken, eşinin son bir senede değiştiğini ve namaza başladığını aktardı.

Altıntuğ ifadesinde, “Resul Demir, Halil Alcay, Yakup Karaoğlu bize gelip sohbete katılıyorlardı. Mısıra eğitime gitti işiyle ilgili, ilk bir ay aramadı. 3 ay sonra da geldi.” dedi.

Esin Altıntuğ, üst aramasında bulunan flash diskin içeriği ile ilgili sorular üzerine ise “Eşimle birlikte kullaniyorduk, bizim ve çocuklarımızın resimleri vardı. Eşim de birşeyler yüklemişti.” dedi. Hakimin, o flash diskte IŞİD üyelerinin fotoğraflarının bulunduğunu hatırlatması üzerine ise ifadesini “Fotoğrafları bana arananlar diye atmışlardı.” şeklinde değiştirdi.

“Polis operasyonu sırasında üzerinde bomba yoktu”

Kendisine gösterilen fotoğraflardan sadece Resul Demir’i ve Mehmet Çevik’i tanıyan Altıntuğ, evlerinde sıklıkla ‘fıkıh’ sohbetleri düzenlendiğini belirtirken, sanıkların Suriye’ye gidiş gelişleri konuştuğunu duyduğunu ancak IŞİD’li olduklarını bilmediğini iddia etti.

Katliamdan sonra, çantasında çok sayıda silah ve bomba yapımında kullanılan malzemelerle yakalanan ‘Ebu Eymen’ kod adlı sanık Metin Akaltın’ın evine yerleştiklerini anlatan Altıntuğ, Halil İbrahim Durgun’un öldüğü polis baskınını ise şu sözlerle aktardı:
“Akşam saat 5 gibi Metin Akaltın ve Burak Ormanoğlu markete gitti. Uzun süre gelmediler. Daha sonra evin etrafında araba hareketliliği oldu. Halil üstünü değiştirmeye başladı. Balkona girip çıktı. Hiç sigara kullanmazdı, sigara kullanmaya başlamıştı. Ben yine ne olduğunu sordum. Yine yanıt vermedi. Bu sırada yoğunluk arttı. Evin etrafını polisler sardı. Halil beni ve çocuğumu Hatice Akaltın’ın odasına koydu. Eline silah vs. aldığını görmedim. O sırada polisler kapıyı kırmaya başladı. Sonra ateş sesi duydum ve patlama oldu. Ama Halil’in bomba yeleği giydiğini görmedim. Sadece en son elinde silah gördüm. Sonrasını hatırlamıyorum. Eşim kendini patlatmadan önce bomba hazırlığı yaptığını görmedim, hatta polislerin vuracağını düşündüm”

Esin Altıntuğ’un ifadesi sonrasında, Antep’te gerçekleşen patlamanın ardından kamuoyuna birçok farklı kaynaklardan yansıyan “Halil İbrahim Durgun devlet tarafından ortadan kaldırıldı” görüşleri de güç kazanmış oldu.

İfadesinin ardından sanık Esin Altıntuğ’un, müşteki avukatları ve savcı tarafından, mahkemeden bilgi-belge gizlediği ve eşi Halil İbrahim Durgun gibi kendisinin de IŞİD’e üye olduğunun açığa çıkmış olması dolayısıyla tutuklu olarak yargılanması talep edildi. Verilen kısa aranın ardından davanın hakimi tutuklama talebini kabul etti.

“Şeriatçıyım ama değilim, Suriye’ye gitmedim ama gittim”

Duruşmaya verilen aradan sonra diğer sanık Talha Güneş’in ifadesine geçildi. Halil İbrahim Durgun’un yardımcısı olan Güneş, ifadesine “Şeri hukuk dışında herşeyi reddettiğim için burada yargılanıyorum. Suçlamalar savcının hezeyanlarıdır, burada adalet beklemiyorum, beraatimi istiyorum” diyerek giriş yaptı. Diğer sanıklarda da olduğu gibi, kendisine verilen tavsiye üzerine “FETÖ’cülerin cumhurbaşkanını dahi kandırmış olması“, PKK’nin hendekleri ve diğer gündem dağıtıcı konulara da girmeyi ihmal etmedi.
Ardından kendisine avukatlar tarafından yöneltilen sorulara yanıt vermeyeceğini söyleyen Güneş, sadece mahkeme başkanı tarafından yöneltilen sorulara cevap vermeye başladı.

Durgun’un, yanında çalışırken değil patlamadan 5-6 gün sonra IŞİD’li olduğunu öğrendiğini belirtirken, bir diğer patlamanın sorumlularından İsmail Güneş’in kuzeni, Ahmet Güneş’in ise abisi olduğunu söyledi.

Hakimin “Suriye’ye geçtin mi?” sorusuna önce hayır yanıtını veren Güneş’in, “Hiç mi?” sorusuna “Ziyaret için gittim” yanıtını vermesi ise sanığın hikayesini kendi kafasında dahi oturtamadığını ortaya koydu.

Gaziantep Valiliği’nin açıklamasında IŞİD’in resmi kimyacısı olarak eçen bir diğer sanık Abdülmubtalip Demir’in kaldığı eve rahatlıkla girdiğini, kendisinde de anahtar olduğunu itiraf etmesine rağmen Güneş, israrla bomba işlerinden haberdar olmadığını ifade etti. Ancak Demir’in evinde yapılan aramada çok sayıda canlı bomba yelekleri, glock silahlar ve patlayıcılar bulunmuştu.

Talha Güneş son olarak da birlikte mühimmat kutuları taşırken görüntülendikleri kişileri tanıdığını da inkar ederek ifadesini bitirdi.

Şeriatçı sanıktan önce besmele, ardından hakaret

Bugün ifade veren üçüncü sanık olan, bombalı yeleklerin imalatından sorumlu ve Yunus Durmaz’ın eniştesi Abdülmubtalip Demir savunmasına ilk önce besmele ile başladı. Ardından diğer sanıklar gibi AKP’nin FETÖ ilişkilerine değindikten sonra salondaki müşteki avukatlar ve salondaki ailelere hakaretlerde bulunması üzerine salonda kısa süreli bir gerginlik ve arbede yaşandı.

Ardından kendi ifadesiyle “islam düşmanları” tarafından iddianameyi de reddeden Demir, IŞİD üyesi olduğu ancak para almadığı iddialarını da reddetti. Ancak reddederken sarfettiği “Kim yapar ki böyle bir şeyi, madem çalışmıyorum tek işim örgüt, neden para almayım?” şeklindeki ifadeleri de adeta bir itiraf niteliğindeydi.

Demir ayrıca hiçbir nitrat satıcısının kendisini tanıdığını söyleyemeyeceğini, bulunan hiçbir bomba malzemesi üzerinde ise parmak izinin dahi bulunamayacağını da ifadesine ekledi.
Demir’in, bomba üretimi yapılan Alyaz sitesine gidğini itiraf etmesi ancak sinirlenerek arapça beddualara başlaması üzerine mahkeme başkanı tarafından uyarıldı.

Demir, daha önce tanımadığını ifade ederken, güvenlik kayıtlarının gösterilmesi üzerine ise görüntülerdeki kişinin kendisi olmadığını iddia etti.

Sanık Abdülmubtalip Demir’in müşteki aileleri hedef alarak “Susturun şunları yoksa ben mi susturayım?” şeklindeki saldırıları ve provokasyonu üzerine salon bir kez daha karıştı.

Sanığın sorgusunu sürdüren savcı tarafından sanık Abdülmubtalip Demir hakkında, mahkeme salonundaki tehditleri ve başta savcılık makamı olmak üzere salonda bulunanlara yönelttiği hakaretleri dolayısıyla suç duyurusunda bulunuldu.

Son olarak, tutuksuz yargılanan ancak bugün duruşma salonunda hazır bulunmayan sanık Hatice Akaltın hakkında yakalama kararı çıkartılmasının ardından duruşmaya yarın 7 Şubat saat 10.00’a kadar ara verildi.

Alıntı: İnadına Haber

22 yıldır civardaki kedileri besleyen hurda metal işçisi

Tek bir günü bile kaçırmadan 22 yıldan beri sokaktaki sahipsiz kedileri besleyen hurda metal toplayıcısı Willie Ortiz ile tanışın.

76 yaşındaki adam Connecticut Eyaletinin Hartford kentinden 52 yıllık emektar bir koca olarak 70’e yakın kediye yiyecek sağlıyor. Kathleen Schlentz, GoFundMe aracılığıyla; “şimdi o 22 yıldır bir geceyi bile kaçırmadan, 1 yıl 365 gün her gece 16 kolonide sahipsiz ve yabani olmak üzere toplamda 68 kediyi besliyor” dedi. “O, olabildiğince iyi bir yaşama sahip olmaları için gerekenleri kesinlikle yapar.”

Porto Riko’nun yerlisi olan Ortiz, yiyecek için yalvaran aç bir kedi gördükten sonra 1995’de kedileri beslemeye başladı. Ortiz, Courant‘a verdiği demeçte; “İnsanlar onu uzağa itiyordu ve yardıma ihtiyacı olduğunu gördüm” dedi. Kedilere ilgi göstermenin hayatının misyonu olduğunu fark etti.

Yine de herkes onun bu kararlılığını anlayamıyor. Ortiz, “İnsanlar bana neden onları her gün beslediğimi soruyorlar ya da onlara fazla yiyecek verdiğimi söylüyorlar” dedi. “Sen her gün 3 öğün yiyorsun, değil mi? Onlar her 24 saatte bir yiyorlar.”

Ortiz, yaşadığı sürece bunu yapmaya devam edeceğini söyledi.

İlgili videoyu buradan izleyebilirsiniz.

Kaynak: Bored Panda

Adil yolda 2: Bir yolu mutlaka vardır

1

Yola çıkarken, hangi amaçla bu kararı aldığınız, ne yapmak istediğiniz ve sizi neyin mutlu edebileceğini önceden düşünmeniz çok önemli. Kısa zamanda edindiğim tecrübe, bana bu soruların cevabının yola çıkmadan önce, az çok belli olması gerektiğini öğretti. Aksi halde bütçeniz benimki gibi kısıtlı ise, bu soruların cevabını ararken ciddi miktarda para kaybetmeniz söz konusu olabiliyor.

Bizim kafamızda yola çıkmadan önce sadece “başarısız” olduğumuz ülkemizden uzaklaşıp Tayland molalı, Kamboçya’ya yerleşmek vardı. Şu an düşündüğümde, Tayland için “turist”, Kamboçya için ise birer kaybedenmişiz tam olarak. Kaybettiğimiz şey zamanımız, sağlığımız ve enerjimizdi belki de. Daha aktif, daha heyecanlı olmamız gerekirken “ot” gibi yaşamaya devam ediyorduk. Bunun için çıkmış olmamalıydık bu yola.

Turist olmak için yeterli bütçemiz yoktu aslında. Turistik yerleri görüp, partilere katılıp, tüketerek yaşamak keyifli ve eğlenceli gözükse de içimizde bir huzursuzluk vardı hep. Cennet gibi yerlerde mutlu olamıyorduk. Kafa da hep aynı soru dolaşıyordu.

“Para biterse ne yaparız?”

Bu soru zaman içerisinde benim kafamda yerini “Bir yolu mutlaka vardır” şeklini almaya başladı. Aksi halde para bitince yapılacak tek şey tıpış tıpış geri dönmekti ve benim yola çıkış amaçlarım arasında böyle bir düşünce yer almıyordu.

Turist olarak geçirdiğimiz Tayland tatili ciddi anlamda belimizi bükmüştü. Planlı bir tatil olmamasından dolayı aldığımız kararlar bize sürekli para kaybettiriyordu. Bir an evvel bu oyunu bırakıp, esas amacımız üzerine yoğunlaşmalıydık.

Nitekim öyle de yaptık.

Tatil kafasından çıkıp kendimizi Tayland’a kıyasla çok daha ucuz olan Kamboçya’ya attık. Daha önceden iletişimde olduğumuz insanlarla Siem Reap şehrinde buluşup, çevreyi tanımaya yoğunlaştık. Kolay değil, yeni yaşam alanımızdı burası. Bir süre sahibi Türk olan bir ailenin misafirhanesinde konakladık. Yanında konakladığımız aile Türk olduğu gibi, gelen giden insanların da tamamı Türk’tü. Tahminimizden çok daha fazla Türk yaşıyordu Kamboçya’da.

Sabah güne “Günaydın” ile başlayıp bütün gün çay içiyorduk. Akşamları ise gelen giden misafirlerin hikâyelerini ve tecrübelerini dinliyorduk. Dünyanın diğer ucunda, Türkiye’de bıraktığımız konfor alanımızdan esintiler bulmak kulağa hoş gelse de yola bunun için çıkmamıştık. Herkesin ayrı ayrı sorunları olduğu gibi, birbirleri arasında da sorunu olan insanlar vardı. İkimizde de zaman içerisinde rahatsızlık oluşturmaya başlamıştı bu durum. Bu sorunların bir parçası olmalı mıydık? Değer miydi ailemizi, sevdiklerimizi, ülkemizi bırakmaya?

Tabii ki “HAYIR”.

Siem Reap’ten ayrılma kararı aldık. Aklımızda bir ada ve bir şehir vardı. Ada, Kamboçya bloglarını okuyan herkesin tahmin edebileceği gibi, cennet adası, doğa harikası ve Türk adası olan Koh Rong’du. Ama biz gitmedik. Turist olarak kesinlikle gidip görülmesi gereken bir ada olduğu söyleniyordu. Ama biz turist değildik. Ağzımız yanmıştı bir kere. İş amaçlı gidebilir miyiz diye düşündük ama bu konuda da ciddi uyarılarla karşılaştık. Konu ile ilgili net bir yargıda bulunmak istemiyorum. Sadece risk almak istemedik. Denemek isteyen için kapı açık tabii ki. Ama iyi araştırılması gereken, sadece blogları okuyarak koşa koşa gidilmemesi gereken bir ada olduğunu söyleyebilirim.

Gitmeyi düşündüğümüz şehir ise Kampot’tu. Burası Türk popülasyonun diğer şehirlere göre çok daha az olduğu, sakin, huzurlu, düzenli, eski Fransız sömürgesi olan bir şehirdi. Yine önceden iletişim halinde olduğumuz, kriminal sıkıntıları olmayan, iyi bir abimizin yardımıyla güzel bir oda kiraladık. Aylık 100 dolar kirası vardı. İnternet dahil. Daha sonra motorlarımızı kiralayıp şehri ve çevreyi dolaşmaya başladık. Şehrin tek sıkıntısı uzak ve küçük olmasından dolayı iş yapabilmek için yeterli büyüklükte bir pazar yoktu. Birincil ihtiyaçlara yönelik tüm köşeler de tutulmuştu.

Her şey ucuzdu ucuz olmasına ama düzenli bir geliriniz yoksa 1 TL’yi harcamak bile sıkıntı veriyordu. Üstüne bir de Türkiye’den gelen Dolar’ın önlenemez yükselişi rüyalarımızı süslüyordu adeta.

İçimdeki “Bir yolu mutlaka vardır” sesinin, daha belirgin hale geldiğini hissedebiliyordum.

Tüketimi durdurmak için araştırmalara başladım. Bu araştırmalar sonucu en azından konaklama ve yemek parasından kurtulabileceğim workaway.info isimli site ile tanıştım. Üyelik ücretli idi. Bu parayı vermeli miyim diye düşündüm. Henüz bir iki saat öncesinde hayatımın hatasına, üyelik ücretinin 3 katını vermiştim. Daha fazla düşünmeden ödedim üyelik ücretini. İnsanlarla daha fazla iç içe olabileceğim, daha fazla farklı ülke görebileceğim, İngilizce’mi daha aktif kullanabileceğim ve geliştirebileceğim, beni gerçekten mutlu edeceğine inandığım bir tecrübe yaşamak için, aldım bu kararı.

Bu noktada arkadaşımla bazı fikir ayrılıkları meydana geldi aramızda. Aşılabilecek problemlerdi belki ama ben yanlız devem etmek istiyordum yoluma. Daha özgür hissetmek için, kendi kararlarımı, kendimi daha iyi ifade edebilmek adına, sadece kendimi düşünerek alabilmek için yanlız olmalıydım. Yola çıkmadan önce verilmesi gereken en önemli kararlardan birisi de bu aslında. Yalnız mı olmak sizi daha çok mutlu eder yoksa ne olursa olsun, ekstra sorumluluk alarak, iki kişi başlayıp devam etmek mi? Yola çıkmadan önce düşünememiştim belki ama yola yalnız devam etme kararı alarak iki taraf içinde faydalı bir yol çizdiğimi düşünüyorum. En azından çevremde artık Türkçe konuşan kimse kalmamıştı.

Attığım mesajlara ilk cevap veren Endonezya’dan bir İngiliz oldu. Tek yapmam gereken beni bekleyen yeni hayatıma, yani “30 sonrasına” bilet almaktı.

Şu an 30 sonrasını yaşıyorum Endonezya’da ve anlatacak daha çok şeyim var.

Takipte kalın…

Bizim büyük ayıbımız: Yaşam alanını işgal et, işkence yap, cezası 532 Lira!

Sokaklarda yaşayan hayvanların ortalama yaşam süresi duyarsız insanlar nedeniyle yarılara düşmekte. İnsanların hayvanlara hiçbir şey yapmamış olmasına bile olumlu bakıyor olmak aslında ortamın ve insanların ne kadar kötü olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Hayvanların yaşam alanının giderek azaldığı hatta yok olduğu günümüz toplumunda onların yaşam alanını işgal etmekle yetinmeyip bir de onlara zarar vererek işkence uygulayan insanlara da 532 lira para cezası verilmesi ise bizim büyük insanlık ayıbımız!

Küçük bir kediyi kutuya koyarak kutuyu koli bandı ile yapıştırıp “Kargoya vereceğiz” şeklinde alay eden insanlıktan nasibini almamış kişilere de aynı ceza veriliyor. Para cezası onları bu davranışından alıkoymayacak ve caydırmayacak yetersiz bir cezadır.

Yaralı bir sokak hayvanı bulduğumuzda veya arabayla istenmeyen bir kaza durumunda arayacağımız veteriner kliniği ücretsiz olarak yaralı hayvanı tedavi edebiliyor. Toplumumuzda bu gerekli davranış bile tam anlamıyla her yerde değer görmüyor. Toplumun az bir kısmı bu duyarlılık bölümünde yer alıyor. Bir hayvanseverin sokak köpeği için yaptığı kulübenin üzerinde “Köpek kulübesi, lütfen zarar vermeyin, almayın” yazısı yazıyorsa eğer, bu toplum yeterince bilinçlenmemiş ve cezalar da caydırıcı olamamıştır. İşlenen bu suçlar sadece para cezasıyla kısıtlı kalıyor. Üstüne üstlük şahsın sabıka kaydına bile yazılmıyor.

Oluşturulan kanunlar arasında hayvanların rahat yaşam alanını işgal etmemek gibi bazı maddeler yer alıyor. Yer alan bu maddelere belediyeler bile uymazken toplumun bilinçli olması da beklenemez. Toplum bu konuda belediyelerce verilen seminerlerde bilinçlendirmeli ve hatta kampanyalar başlatılmalı. İlkokul derslerine bile gerekli hayvan sevgisini aşılayacak dersler konulmalı. Belediyelerin yeşil alanlara bile artık beton atması durdurulmalı ve her sokağa gerekli miktarda hayvan kulübesi ve yemliği yapılmalı. Bu karşı karşıya olduğumuz ve geleceğimizi etkileyecek büyük bir sorun. “Sahipli” hayvanların ve “sahipsiz” hayvanların haklarının eşit olmasını istiyoruz!

Küçük dostlarımıza yardım edelim ve onlara sevgimizi göstermekte çekinmeyelim. Dünya aslında küçük değil, hepimize yetecek kadar büyük. Bir sokak hayvanının gözyaşlarına sebep olmayalım…

Bu yazı da ilginizi çekebilir:
Trafik kazasında yaralanan hayvanın tedavi masrafları sigorta şirketi tarafından karşılanır